προς 2011

Η χρονιά τελειώνει και η επόμενη αρχίζει με ένα δίλημμα : τι είναι πιο εξευτελιστικό για έναν άνθρωπο, να βγαίνει στη ζητιανιά ή να ψάχνει στα σκουπίδια για να φάει;

Με τη μικρή μου κόρη έχουμε συναντήσει αρκετούς ζητιάνους τελευταία. Προχτές όμως είδαμε κι έναν άνθρωπο να ψάχνει τους κάδους των σκουπιδιών. Έβγαζε διάφορα και τα «έλεγχε». Από έναν ανέσυρε ένα κουτί ζαχαροπλαστείου, το άνοιξε και κάτι άρχισε να τρώει.

Στο Ρέθυμνο έγινε αυτό.

Σε τούτον εδώ τον πλανήτη οι χρονιές μπαίνουν και βγαίνουν σαν τη βελόνα της ραπτομηχανής, που γαζώνει ένα ρούχο στο οποίο κανείς δε βολεύεται.

Την παρούσα ελληνική μελαγχολία μας , η παγκόσμια ιστορία θα την καταγράψει το πολύ σε μια παράγραφο. Την προσωπική μας μελαγχολία καθόλου.

Δεν είναι ότι μάθαμε στα πολλά και τώρα μας πέφτουν λίγα τα … λίγα.

Είναι ότι ξεμάθαμε ν΄ αφουγκραζόμαστε  τον διπλανό μας. Κι αυτός ξέμαθε να αναγνωρίζει σε μας τον εαυτό του. Κι έτσι γίναμε μόνοι. Και ξέρουμε ότι στα δύσκολα, δύσκολα θα βρούμε βοήθεια.

Οι πόρτες είναι εκεί, δίπλα. Αλλά δεν τις χτυπάμε. Προτιμάμε ν’ ανοίγουμε τους κάδους των σκουπιδιών.

Τι να ευχηθεί κανείς για τη νέα χρονιά; Ο κατάλογος είναι μακρύς και τα’ αστέρια που πέφτουν λίγα.

Καλύτερα να μην ευχηθούμε τίποτα και, απλά, με ένα χαμόγελο ν’ αρχίσουμε να συστηνόμαστε στους ανθρώπους.

χριστουγεννιάτικη ιστορία (με πρόλογο)

Η  «Χριστουγεννιάτικη ιστορία» γράφτηκε τέτοιες μέρες τέλη του 1992 στην Πάτρα.  Δούλευα πράγματι ως φωτογράφος τότε, σε γάμους, βαφτίσια και σκυλάδικα. Μια δουλειά που την έκανα για τρία χρόνια περίπου. Ήταν και η μοναδική περίοδος της ζωής μου που μπορώ να πω πως  «είχα λεφτά» . Έβγαζα αρκετά λεφτά. Και δούλευα μόνο Σαββατοκύριακο. Τόσο δύσκολο πράγμα όμως δεν έχω ξανακάνει στη ζωή μου. Είναι θέμα χαρακτήρα. Κάποιοι το έπαιρναν στο χαβαλέ, έβγαζαν και τα φράγκα και… όλα εντάξει. Εμένα δεν μου έφταναν οι υπόλοιπες μέρες για να συνέλθω. Αρκετά απο αυτά που περιγράφω είναι βιωματικά. Εκείνα τα Χριστούγεννα πραγματικά ήμουν σε μαύρο χάλι. Φοιτητές τότε ,και όλοι οι φίλοι , γνωστοί, αγαπημένοι και αγαπημένες … φευγάτοι για τα σπίτια τους και τις οικογέννειές τους. Εγώ μόνος σε ένα γιορτινό κλίμα και μια δουλειά που την μισούσα…….

Είναι και θέμα χαρακτήρα.

Η ιστορία που έγραψα πολύ μου άρεσε και θέλησα να την διαδώσω. Την καθαρόγραψα χειρογραφα με ωραία γράμματα, έκανα και δυο τρία σκίτσα και την φωτοτύπησα σε όσα αντίγραφα άντεχα. Μετά την μοίραζα σε μεζεδοπωλεία, μπαρ, καφενεία, στο παν/μιο και όπου έβρισκα. Ακόμα θεωρώ πως είναι απο τα καλύτερα πεζά που έχω γράψει, αν και ένας φίλος φιλόλογος μου λέει πως αυτό το στυλ γραφής είχε νόημα τότε και μπορούσε να θεωρηθεί πρωτοποριακό , αλλά σήμερα είναι ξεπερασμένο.

Δεν ξέρω.

Πριν τρια χρόνια που ξεκίνησα αυτο το μπλογκ έκανα ένα ξεσκόνισμα σε παλιά γραφτά μου και μέσα σ΄όλα και στην «Χριστουγεννιάτικη ιστορία» . Δεν άλλαξα και πολλά, σχεδόν τίποτα.  Ένα κόμμα εδώ, μια λέξη παρα πέρα , τέτοια. Μέχρι το τέλος. Γιατί στο τέλος μου ήρθε αυτή η ιδέα της μεταφυσικής ανατροπής με τους λάθος φακέλους.

Δεν είναι όμως και τόσο μεταφυσική γιατί στον κόσμο των σκυλάδικων (music hall, κατά το πολιτικά ορθό!!!)  επικρατεί ένα μπάχαλο και μια ασυναρτησία που αν σκέφτεσαι διαφορετικά , είναι στιγμές που αυτό που ζεις δεν μπορείς να πιστέψεις πως συμβαίνει στ΄αλήθεια.

Το διήγημα τούτο το έχω αναρτήσει άλλες δυο φορές. Τα ξανααναρτώ , διότι ακόμα το θεωρώ πολύ καλό και θέλω να το προβάλλω. Βλέπω κιόλας σχόλια στις παλιότερες αναρτήσεις του.

Θα το αφήσω λίγες μέρες μέχρι να ξεχριστουγεννιάσουμε και να πιάσουμε νέον έτος.

Υ.Γ. Μπορείτε ελεύθερα να το τυπώσετε, να το διαδόσετε, να το χαρίσετε κλπ, κλπ . Ένα ωραίο δώρο σε καποιον (κάποια) που θέλετε να  τον (την) κάνετε να νοιώσει υπέροχα!

christmas-story.jpg

    ΝΑ ΦΤΙΑΞΟΥΜΕ ΜΙΑ ΦΑΤΝΗ… Περισσότερα

ζήτω η επανάσταση!

έρχονται τα χριστούγεννα

έναν μύθο θα σας πω

η διαφορά

 

μη γλείφεις τον ψύλλο

Previous Older Entries