Στέλιος Φουσταλιέρης

συρτός Φουσταλιέρη (τραγούδι , Τζιμάκης)

 

όσο βαρούν τα σίδερα  (τραγούδι Μπαξεβάνης)

 

κοντυλιές Μυλοποταμίτικες (τραγούδι, Μπαξεβάνης, Λαυρεντία Μπερνιδάκη)

ταξίμι – φιλεντέμ  (τραγουδά ο ίδιος)

 

ακρυλικό σε ξύλο (70χ180)

Σκέφτομαι πως αν είχαμε στην γειτονιά μας (ή στην πολυκατοικία μας) απο έναν Φουσταλιέρη (ή Ροδινό ή Μπαξεβάνη ή ….)

όχι η οικονομική κρίση δεν θα μας ένοιαζε , αλλά καμία κρίση. Η  ζωή μας θα είχε άλλα οράματα.

Δεν έχουμε;

Πάμε λοιπόν να τους φτιάξουμε. Ξέρετε πως.

 Κι αν δεν ξέρετε ψάξτε να το βρείτε.

 Είναι λίγο (όχι πολύ, λίγο) πιο δύσκολο απο το κατεβείτε σε μια πορεία διαμαρτυρίας , αλλά είναι πολύ αναγκαίο, διότι οι πορείες και οι διαμαρτυρίες γενικώς, είναι η μία όψη του νομίσματος.

Αυτό που σας λέω εγώ να κάνετε ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ η άλλη όψη του νομίσματος.

Είναι να κάνεις το νόμισμα να σταθεί όρθιο!!!

Δύσκολο ε;

Το ξέρω.

Είναι πιο εύκολο να πετάς πέτρες στα ΜΑΤ και να επαναλαμβάνεις τα συνθήματα που βραχνιάζει μια ντουντούκα.

Το  δύσκολο είναι να φτιάξεις τα δικά σου συνθήματα.

Και είναι δύσκολο γιατί κατά βάθος ξέρεις πως τα συνθήματα είναι κάτι  ανάμεσα  στις ευχές της πρωτοχρονιάς και στα συλλυπητήρια των κηδειών. Τι δουλειά  έχεις εσύ μ΄αυτά;

Πάμε λοπόν για πράξεις:

Κάθε πολυκατοικία κι ένας Φουσταλιέρης

Κάθε γειτονιά κι ένας Μπαξεβάνης

Κάθε ενορία κι ένας Ξυλούρης

Κάθε χωριό κι ένας Χατζιδάκης

Κάθε κωμόπολη ένας Τσιτσάνης

 ……………………………………………

……………………………………………

κλπ, κλπ, κλπ….

 

Για τον Φουσταλιέρη έχω ξανααναφερθεί εδώ

Να πω μόνο και να τονίσω πως το όργανο που παίζει είναι μπουλγαρί

 

Στην παρακάτω φωτογραφία μπορείτε να δείτε τους προηγούμενους πίνακες  εκεί που είναι πραγματικά αναρτημένοι. Σε ένα μεζεδοπωλείο στο Ρέθυμνο.  Είμαι κι εγώ βέβαια   ανάμεσα στα έργα μου, διότι η φωτογραφία είναι… αναμνηστική!

 

 

 

Μπαξεβάνης (Γιάννης Μπερνιδάκης)

Σταφιδιανός συρτός  (μπουλγαρί, Στέλιος Φουσταλιέρης)

 

Το μερακλίδικο πουλί  (μπουλγαρί, Στέλιος Φουσταλιέρης)

 

Δίπλα θα πάρω τα βουνά  (λύρα, Μανώλης Λαγός)

 

Σφακιανός συρτός  (λύρα, Μανώλης Λαγός)

 

Ωχ μικρό μελαχρινό  (συνοδεία λαϊκής ορχήστρας)

 

ακρυλικό σε ξύλο (70χ180)

 

Τι να πει κανείς για τη φωνή του Μπαξεβάνη! Τον 20ό αιώνα η Κρήτη έβγαλε δύο μεγάλες φωνές. Τον Μπαξεβάνη και τον Ξυλούρη.

Και ο μεν Ξυλούρης πέθανε νέος αλλά ο Μπαξεβάνης, για αδιευκρίνιστους λόγους, σταμάτησε να ηχογραφεί και να κάνει δημόσιες εμφανίσεις πολύ σύντομα.

Ο φίλος του και εξαιρετικός λυράρης Μανώλης Λαγός, είχε μεταπολεμικά, ένα καφενείο στα Περβόλια, του Ρεθύμνου. Όταν το έκλεινε το βράδυ, κλειδωνόντουσαν μέσα οι δυό τους και ο Λαγός με τη λύρα, ο Μπαξεβάνης με το λαγούτο παίζαν και τραγουδούσαν ως το πρωί.

Οι δυο τους! Και όχι για πρόβα, μιας και είχαν σταματήσει να ηχογραφούν και να παίζουν δημόσια.

Για το κέφι τους!

Περισσότερα για τον Μπαξεβάνη εδώ

Ανδρέας Ροδινός

 

συρτός Αποκορωνιώτικος

 


συρτός Κισσαμνιώτικος

 


Ρεθεμνιώτικο συρτό

 


Ρεθεμνιώτικο πεντοζάλι

 

ακρυλικό σε ξύλο (70χ180)

Η περίπτωση του Ανδρέα Ροδινού πρέπει να είναι μοναδική στα ελληνικά χρονικά και σπάνια στα παγκόσμια.

Φαίνεται υπερβολικό αυτό αλλά αν κάποιος ασχοληθεί σοβαρά με την περίπτωσή του ίσως διαπιστώσει πως είναι υποτονική η διατύπωσή μου.

Πολλοί  καλλιτέχνες πήραν αξία μετά θάνατον. Για κάποιους μπορούμε  να πούμε πως έγιναν και θρύλοι.

Είχαν όμως σίγουρα –οι περισσότεροι- καβατζώσει τα τριάντα και είχαν αφήσει πίσω τους ικανή ποσότητα «αποτυπωμένου» έργου ( σε δίσκους, σε καμβά, σε βιβλία κλπ)

Ο Ροδινός ηχογράφησε μόνο τέσσερα τραγούδια. Ούτε καν τραγούδια , μελωδίες. Γιατί ο φίλος του Μπαξεβάνης με την εκπληκτική φωνή, έπαιξε μόνο λαγούτο. Δεν δέχτηκε να τραγουδήσει,  για να φανεί στην πληρότητά της η δύναμη της λύρας του . Λένε μάλιστα πως η ηχογράφηση αυτών των μελωδιών έγινε με τον Ροδινό τυλιγμένο σε κουβέρτες και να ψήνεται από τον πυρετό.

Λίγες εβδομάδες μετά πέθανε.

22 χρονών!!!

Με αυτές τις ηχογραφήσεις αναμετρήθηκαν όλοι οι κατοπινοί λυράρηδες και το κάνουν ακόμα και σήμερα.

Δεν έχει ειπωθεί για κανέναν πως τον ξεπέρασε. Μόνο για κάποιους λέγεται πως ήταν άξιοι συνεχιστές του. Κι όταν μιλάμε για τον Σκορδαλό, ή για τον Μουντάκη που πέθαναν γέροι και με μεγάλο δισκογραφημένο υλικό πίσω τους, αυτό είναι εκπληκτικό.

Ο Ξυλούρης τη γλίτωσε (κάπως) από τη σύγκριση γιατί έγινε κι αυτός σύμβολο με τον πρόωρο χαμό του και  γιατί κυρίως εξυμνήθηκε η φωνή του και όχι η λύρα του. Στην Κρήτη , βέβαια, που η λύρα του Ξυλούρη δημιούργησε «σχολή» η σύγκριση με το Ροδινό γίνεται.

Ο Ροδινός με το θάνατό του έγινε θρύλος κυριολεκτικά.

Ο Χαρίλαος , διάσημος λυράρης που μεγαλουργούσε στην Αμερική ήρθε στο Ρέθυμνο για να ακούσει τον πιτσιρικά Ροδινό. Τελικά έγινε ένα γλέντι με τους δυο τους στην προκυμαία  του Ρεθύμνου που έμεινε ιστορικό.

Η περίπτωση του Ανδρέα Ροδινού δεν έχει μελετηθεί ΚΑΘΟΛΟΥ.

Την αναπαραγωγή βιογραφικών του στοιχείων   ( που μπορεί να βρει κι καθένας στο Google άμα   γράψει το όνομά του στην αναζήτηση) δεν τη θεωρώ μελέτη.

Όταν ένας άνθρωπος γίνεται θρύλος, δεν έχει και τόση σημασία η ζωή του

αλλά το τι πιστεύουν οι άλλοι για τη ζωή του.

Κι  αυτό γιατί ο Ροδινός επηρέασε όλη  την Κρητική μουσική.

Και το έκανε αυτό έχοντας μόνο τέσσερα ηχογραφημένα κομμάτια.

Εκτός όμως από διάσημος λυράρης πρέπει να ήταν ήδη θρύλος και λίγο πριν πεθάνει. Από είκοσι χρονών δηλαδή. Και το λέω αυτό γιατί , εγώ τουλάχιστον, δεν μπορώ να ξεχωρίσω αν όλες αυτές οι απίστευτες ιστορίες  κυκλοφόρησαν μετά θάνατον ή και κάποιες ακούγονταν απο  πριν πεθάνει.

Πριν δέκα χρόνια γνώρισα έναν καταπληκτικό λυράρη τον Τζιμάκη (κατά κόσμον Γιώργος Τσαγκαράκης). Αυτός μου είπε  αμέτρητες  ιστορίες για τον Ροδινό.

Ο Τζιμάκης   ήταν δεκαπέντε χρονών  και έπαιζε   μαντολίνο τότε. Ο Ροδινός ήταν ήδη είκοσι και είχε φτιάξει το συγκρότημά του. Για να μπορεί να παίζει μαζί του ο Τζιμάκης πήγαινε στην Χωροφυλακή και έπαιρνε ειδική άδεια (επειδή ο Τζιμάκης ήταν ανήλικος)

Ο Τζιμάκης λοιπόν, στα ογδόντα του, μου περιέγραφε με απίστευτη καθαρότητα την κηδεία του Ροδινού , τις μαντινάδες που ειπώθηκαν, το πώς αντιδρούσε ο κόσμος κλπ. κλπ (τα ‘έχω όλα αυτά ηχογραφημένα)

 Μου μιλούσε για τον Ροδινό με δέος.

Μου είπε ιστορίες  που  δεν μπορείς να ξέρεις αν είναι αληθινές ή όχι.  Όπως κάνουν και όλοι δηλαδή.

Και αναρωτιέμαι εγώ:

Ο Τζιμάκης, καταξιωμένος με ηχογραφήσεις στην Ελλάδα και στην Αμερική, κλπ, κλπ να κάθεται το 2000  σε ηλικία 87 χρονών , να μιλά μ αυτόν τον τρόπο για το Ροδινό, το θεωρώ εκπληκτικό. Σχεδόν αδιανόητο. Διότι κι ο ίδιος ο Τζιμάκης είναι σημαντικό κομμάτι αυτού που λέμε Κρητική μουσική και είχε γνωρίσει όλους τους σημαντικούς λυράρηδες απο τα πρώτα τους βήματα.  Και  μάλιστα ήταν άνθρωπος πολύ εγωιστής και απόλυτος στις ιδέες του

Όταν μιλούσε όμως για τον Ροδινό, ήταν σα να έπιανε επαφή με το υπερπέραν.

80 χρονών άνθρωπος! (πέθανε το 2006)

Δεν είναι εκπληκτικό;

Κώστας Μουντάκης

μήλο ζαρίφικό μου

αητός σε χώμα δεν πατεί (ριζίτικο)

τσ’ ελιές στο μάγουλό σου

αποχαιρετισμός

 

ακρυλικό σε ξύλο (70χ180)

περισσότερα για τον Κώστα Μουντάκη εδώ

θανάσης Σκορδαλός (2)

Ήντά’ χεις πάλι δυστυχή;

Τα περασάρικα πουλιά

(εδώ παίζει μπουζούκι και μαζί με την κόρη του Μαίρη, τραγουδά για το χωριό του το Σπήλι)

ακρυλικό σε ξύλο (70χ180)

Οι  «Μουντακικοί»  κατηγορούν (!) τον Σκορδαλό πως δεν είχε τόσο καλή φωνή όσο ο Μουντάκης. Ναι δεν ήταν η φωνάρα του Μπαξεβάνη ή του Ξυλούρη ή του Μουντάκη. Τραγουδούσε όμως άψογα. Το «Ήντα΄χεις πάλι δυστυχή» , των αδερφών Φραγκιαδάκη, νομίζω το αποδεινύει περίτρανα.  Γι΄αυτό και το έβαλα.  Το θεωρώ υπόδειγμα ερμηνείας.

Εκτός όμως απο την απίστευτη λύρα του , έπαιζε και το μπουζουκάκι του.  Για όσους μάλιστα δεν είναι εξοικειωμένοι με την Κρητική μουσική «τα περασάρικα πουλιά»   θα καθήσουν καλύτερα στ΄αυτιά τους.

Περισσότερα για τον Θανάση Σκορδαλό  ΕΔΩ

υγ. ο πίνακάς μου  αυτός βρίσκεται σ΄ένα μεζεδοπωλείο στο Ρέθυμνο (το raki ba raki) μαζί με άλλους τέσσερις που θα ακολουθήσουν (Μουντάκης-Ροδινός-Μπαξεβάνης-Φουσταλιέρης)

Λέω να κάνω ένα διάλειμμα με ολίγες μέρες κρητικής κουλτούρας

Θανάσης Σκορδαλός (1)

έλυωσα εγώ και χάθηκα  (Στειακές κοντυλιές)

 

ακρυλικό σε καμβά  (60χ80)  – 2001

αΝΤΕ

λάδι σε καμβά (23,5χ30)

Previous Older Entries