ποιητάφος

Ζόρικα χρόνια παιδικά, δουλειά εις τα’ χω ράφια
Και η χειρότερη δουλειά: όργωμα στα θρανία.
Για ν’ αποφύγω κάματο κ’ ίδρωτες , σκάπτων χώμα
Είπα ένα «ωχ!» και το ‘ριξα εις την καλλιτεχνία.

Κι είπα «γεια χαρά βρυσούλες , δεν ξαναδιψάζομαι»
Φλογέρα παίζων φλογερή , υπό καυτού ηλίου
Ηλίαση έχω διαρκή, καλή σελήνη αρμέγω.
Καλός στις τέχνες του καλού, μα και εις του μετρίου.

Εν τέλει κα κατάληξα, να βόσκω ως ποιητής
Δυο τέλι κα κατάληξα, να γίνω και ζωγράφος. 
Όμως, ζητών προσδιορισμό της μία μόνο λέξης
Λέω και το αποφάσισα, πως είμαι ποιητάφος.

προσοχή! προσευχή!

μέρος α΄

Όλα τα οράματα
Κύριε
Τα  έκανες
Να μοιάζουν
Παροράματα μιας ζωής

Τώρα με θέλεις
Και δούλο κι αφέντη
Στο σπίτι μου!

Όλα τα θαύματα
Κύριε
Κατάφερες να μου γίνουν
Τραύματα

Πάντα  με θέλεις
Και θύμα και θύτη
Μιας «ψήφου» μου

Όλη τη δύναμή μου
Αχ κύριε
Τη ρούφηξες,
Την κατάντησες προσευχή μου

Τώρα με θέλεις
Αδιάβαστο,
Να πιστεύω στον «Άμβωνα»

Σε θαυμάζω
Ρε  κύριε
Για την εκπληκτική σου
Ικανότητα !

 
μέρος β΄

Αν πιανόμασταν
Οι άνθρωποι χέρι, χέρι

Περισσότερα

στην έρημο

 

a134.jpg

Όταν φτάσαν στη μέση ακριβώς της ερήμου ήπιαν και την τελευταία γουλιά από το νερό τους.
Ωραία, είπαν, και τώρα μπορούμε να συνεχίσουμε χωρίς ανησυχίες .
Πέταξαν τα παγούρια τους και προχώρησαν.
Κι όταν μετά από καιρό τους ρωτούσαν πως κατάφεραν να διασχίσουν την υπόλοιπη έρημο δίχως σταγόνα νερό, αυτοί απαντούσαν:

“Δεν τα καταφέραμε”

χρωματιστά live άδεια

την ώρα που πέθαινε ο Χριστός

ασύντακτη αυτοχειρία

 

Το Σύνταγμα
με το σύνταγμα δεν συντάσσεται.

Μια σφαίρα
τάραξε τα πουλιά στο δέντρο.
Από λευκό κεφάλι
αφρίζει  μαύρο αίμα
Δεν πάει στον ουρανό σαν λιβάνι,
ούτε στην ξαφνιασμένη γη του Απρίλη,
να έρθουν και να πιούνε οι σκιές
Μόνο πάει και λουφάζει στις γωνίες!
Σαν ιστός αράχνης

Στο Σύνταγμα,
που με το σύνταγμα δεν συντάσσεται,
ξυπνούν έκπληκτοι οι περαστικοί•
αυτοί που κάνουν το σταυρό τους
Κυριακές σε ψηφοδέλτια.
Οι κεραίες εξαπολύουν την είδηση.
Φουσκώνει το κόκκινο αίμα
των μοτοσικλετιστών.
Οι κεραίες εκσφενδονίζουν το σύνθημα:
«Δεν ήταν αυτοκτονία, Ήταν δολοφονία»
Καγχάζουν οι αυτόχειρες των αιώνων
και ετοιμάζουν γιορτή υποδοχής.
Κρυφογελά και το φεγγάρι
δυο μέρες πριν την πανσέληνο
«το αίμα κάνει ωραία παλίρροια»
σκέφτεται.

Κλείνω τα μάτια
και βλέπω ένα σημείωμα
«Να μην ξεχάσω
να κλείσω την τηλεόραση πριν κοιμηθώ
και να προσέχω τις γωνίες»
Μετά βλέπω όνειρα:
Φίλοι κι αδέλφια…
στον ιστό της αράχνης.
Αδύνατο να ξεφύγουμε
Αλλά νοιώθουμε μια δηλητηριώδης χαρά
που είμαστε όλοι μαζί.

Ανοίγω τα μάτια
και είναι πρωί.
Όμως ο ήλιος
με το φως δεν συντάσσεται.

 

 

 

παίζει ο άνεμος μαζί μας

Previous Older Entries