ελευθερία ή θάνατος, τότε…

σήμερα…

γειά σου ρε Μανώλη!

     Αυτοί οι δυο περαστικοί

     που «σπάσαν το μεσοδόκι τ΄ουρανού»

     γίνανε τρεις.

.

.

.

.

Εδώ στη ρωγμή του χρόνου

μουσική Νίκος Ξυδάκης

Εδώ στη ρωγμή του χρόνου
Κρύβομαι για να γλιτώσω,
απ’ του Ηρώδη το μαχαίρι
Μισολειωμένος στη Χιροσίμα σου
Κάτι προγόνων ξύδι και χολή
σ’ αυτήν την άδεια πόλη

Εδώ στη ρωγμή του χρόνου
Θάβομαι για να μεστώσω
μες του Διογένη το πιθάρι
Στον όγδοο μήνα της, είναι η ελπίδα μου
Σχεδόν το βρέφος γύρω περπατά
καθώς εσύ κουρνιάζεις

Εδώ στη γιορτή του πόνου
Ντύνομαι να μην κρυώνω
του Ουλιάνωφ το μειδίαμα
Σαντάλια του Χριστού, φορώ στα πόδια μου
Πραίτορες, βράχοι πάνω μου σωρό
μα ‘γω θα αναστηθώ

.

Έτσι που λες Ρήγα Φεραίο

μουσική  Νίκος  Ξυδάκης

Πάνω στης ιστορίας το μαστάρι
με βρήκε ο χρόνος γαντζωμένο
τον ύπνο μου σακί στο κρεμαστάρι
το σφυροδρέπανο κλεμμένο.

Έτσι που λες Ρήγα Φερραίο,
εγώ θα βγάλω απ’ την τρύπα το λαγό
κι εσένα το μουστάκι σου ωραίο.

Δένω στη σχάρα πίσω τα Βαλκάνια
πάω ταξίδι γεια χαρά σας
μπροστά τα όνειρά μου τα αλάνια
όρτσα κι εσείς με τη σειρά σας.

Έτσι που λες Ρήγα Φερραίο
σαν που γυρνάω για σωστή καταγωγή
δος του με το λαγούτο το μοιραίο.

.

Χθες βράδυ δυο περαστικοί

μουσική  Μ. Στεφανόπουλου

Χθες βράδυ δυο περαστικοί
σπάσαν το μεσοδόκι τ’ ουρανού
κι έπεσε ο θόλος στο γκρεμό
σαν ένα άδειο πήλινο πιθάρι.
Δυο άγιοι πέσανε στους θάμνους
και στην ταράτσα μας μια χούφτα αστράκια
και μέσα στ’ άγριο ποτάμι
βούλιαξε του Θεού η ράχη.

Κι έχουν να λεν
κι έχουν να λένε πως
οι δυο περαστικοί θα ‘ρθουν πάλι με το φως.

Υ.Γ. Αν θέλετε να κατεβάσετε τα τραγούδια μπορείτε πατώντας στα παρακάτω λινκ
εδώ στη ρωγμή του χρόνου
έτσι που λες Ρήγα Φεραίο
χθες βράδυ δυο περαστικοί

τι θα γίνουν τα παιδιά όταν μεγαλώσουν;

Η μικρή μου κόρη στην αρχή ήθελε να γίνει δασκάλα. Τελευταία όμως, που ζηλεύει την ξαδέρφη της που πάει στο μπαλέτο, θέλει να γίνει μπαλαρίνα. Τις προάλλες , στα εγκαίνεια μιας έκθεσης ζωγραφικής μου, εκεί που είχαμε ξεμοναχιαστεί για λίγο οι δυο μας, μου αποκάλυψε:
«Μπαμπά, εγώ όταν μεγαλώσω θα γίνω μπαλαρίνα και ζωγράφισσα»
«Α… ναι; Ωραία»
«Ναι, αλλά δεν θα κάνω εκθέσεις»
«Και τι, θα ζωγραφίζεις να τα βλέπεις μόνο εσύ;»
«Ναι. Ε και άμα έρθει κανείς στο σπίτι…»
«Μάλιστα»
«Αλλά θα είμαι ζωγράφισσα μέχρι να παντρευτώ. Μετά δεν θα ζωγραφίζω.»

μια φορά κι έναν καιρό…

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας ζωγράφος. Ξύπνιος ήταν αυτός αλλά που και που έπεφτε και για ύπνο.    Και μια φορά στον ύπνο του άρχισαν να έρχονται αρλ εκείνοι, αρλ ετούτοι, αρλ εκείνες… κόσμος πολύς. Κύριε ζωγράφε, του είπαν, κοίταξέ μας καλά και μετά σήκω αμέσως να μας ζωγραφίσεις.  Έτσι κι έκανε. Σηκώθηκε, έπιασε τα πινέλα , τις μπογιές του, τα ξύλα του και άρχισε να τους ζωγραφίζει. Όταν τους ζωγράφισε όλους ήταν τόσο κουρασμένος που έπεσε και ξανακοιμήθηκε. Κρέμασε το πουκάμισό του σε μια καρέκλα κι έπεσε στο κρεβάτι. Οι αρλ εκείνοι τότε, για να τον ευχαριστήσουν βγήκαν από τις ζωγραφιές, έπιασαν τα πινέλα και τις μπογιές  του ζωγράφου και του ζωγράφισαν το πουκάμισο με ρόμβος και πολλά χρώματα , να μοιάζει με τα δικά τους ρούχα.

Στο μικρό τμήμα (2-3,5 χρονών) με πίστεψαν και ήθελαν κι άλλη ιστορία.

Στο μεγάλο όμως βρέθηκε ένα ζιζάνιο – η κόρη μου – που φώναζε

«ψέματα! ψέματα! εσύ το ζωγράφισες.»

εγκαίνεια αρλ εκείνων

Πραγματοποιήθηκαν τη Δευτέρα 28 Φλεβάρη τα εγκαίνεια της πολυαναμενόμενης έκθεσης του σπουδαίου Έλληνα ζωγράφου Αλέξανδρου Ανδρουλάκη  «οι αρλ εκείνοι μου»

Πλήθος κόσμου συνέρευσε για να γευτεί την εξαιρετική ρακή και τα μεζεδάκια του Μικρού Καφέ καθώς και για να θαυμάσει τους αρλεκείνους. (ρε Μήτσο αλήτη, γιατί δεν ήρθες;)

Η έκθεση συνεχίζεται μέχρι την Καθαρά Δευτέρα

.