…στα μούτρα τους !
Στα μούτρα όλων αυτών που νοιάζονται τάχα για την υγεία μας.
Στα μούτρα αυτών που έφεραν τον πλανήτη στα πρόθυρα της κατάρρευσης κι έχουμε ήδη καβατζώσει εκατομμύρια νεκρούς για το μέλλον.
Αυτοί νοιάζονται για την υγεία μας!
Στα μούτρα αυτών που στήνουν πολέμους σ΄ όλο τον κόσμο και στέλνουν τους πολίτες τους κατά χιλιάδες να σκοτωθούν , να ακρωτηριαστούν , να γεννήσουν πόνο.
Αυτοί νοιάζονται για την υγεία μας!
Στα μούτρα αυτών που δίνουν το 90% των χρημάτων για την πρόληψη και μόνο το 10% για τη θεραπεία του καρκίνου. Που κρύβουν φάρμακα, θεραπείες, ανεβοκατεβάζουν τιμές, και κάνουν ισολογισμούς πάνω από τα πτώματά μας.
Αυτοί νοιάζονται για την υγεία μας.
Αυτοί που την έκαναν είδος πολυτελείς .
Στα μούτρα αυτών που κάνουν πειράματα με τα μεταλλαγμένα κι αυτών που ψηφίζουν υπέρ της ελεύθερης διακίνησής τους παντού.
Αυτοί νοιάζονται για την υγεία μας.
Και για να έρθουμε και στα …δικά μας μούτρα:
Αυτοί που ξεχαρβάλωσαν τα νοσοκομεία και τη δημόσια Υγεία, που φτιάχνουν – ή δεν φτιάχνουν – δρόμους δήμιους.
Αυτοί που σε σκίζουν στο πρόστιμο όταν σε πιάσουν να οδηγείς μεθυσμένος και μετά σ’ αφήνουν να φύγεις να πας να σκοτωθείς παρακάτω , ή να σκοτώσεις κανέναν άλλο.
Αυτοί θέλουν να μας πείσουν πως νοιάζονται για την υγεία μας.
Αυτοί που πρώτοι ρυπαίνουν το περιβάλλον με τις νομοθεσίες τους αλλά χρηματοδοτούν τα «ινβέρτερ» για να κονομήσουν κι από κει οι εταιρίες κλιματιστικών , και σβήνουν και μια ώρα τα φωτάκια για να σώσουν τον πλανήτη!!!
Αυτοί που στέλνουν μαζικά τους πολίτες στα ψυχοφάρμακα μέσα από κοινωνικούς αποκλεισμούς, ανεργία, ρατσισμό ,ανέφικτο life style, σχολεία και εκπαίδευση που μόνο να ψαλιδίζει φτερά ξέρει….
Όχι
Σε καμία περίπτωση δεν νοιάζονται για την υγεία μας
Για τα πρόστιμα που θα εισπράξουν νοιάζονται.
Για πολίτες κουρδισμένους και ρουφιάνους νοιάζονται.
Διότι ο συνειδητοποιημένος πολίτης ξέρει που πρέπει να καπνίσει και που όχι.
Ο μη συνειδητοποιημένος χρειάζεται παιδεία και όχι απαγορεύσεις.
Χρειάζεται να είμαστε μαζί κι όχι ο ένας απέναντι από τον άλλο.
Την πρώτη μέρα λειτουργίας του τετραψήφιου αριθμού που δώσανε, βρέθηκαν και πάρα πολλοί για να καταδώσουν καπνιστές. Τι θα γίνει δηλαδή όσο θα περνά ο καιρός; Βρέθηκαν και σαράντα καλόπαιδα που δήλωσαν εθελοντές στην προσπάθεια διαφύλαξης των μέτρων. Τι θα κάνουν δηλαδή; Θα μοιράσουν τις γειτονιές και θα γυρίζουν στα μπαρ και στις ταβέρνες να ρουφιανεύουν;
Τέτοια φαινόμενα θέλουν να γεννηθούν αυτοί που νοιάζονται πολύ για την υγεία μας;
Εμένα προσωπικά λίγο θα με επηρεάσουν τα νέα μέτρα, γιατί μπορώ να επιλέγω τα μέρη που θα πηγαίνω και αν κάπου απαγορεύεται το κάπνισμα απλά δεν θα πάω. Επίσης δουλεύω μόνος μου.
Αυτό όμως που ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ δεν μπορώ να χωνέψω είναι η απύθμενη υποκρισία
Είμαι πολύ θυμωμένος γιατί σ’ έναν πλανήτη που τον έχουν δρομολογήσει για φούντο θέλουν – μεταξύ άλλων απίστευτων – να μας πείσουν και πως νοιάζονται για την υγεία μας.
Γι’ αυτό ξαναλέω
Σβήστε τα τσιγάρα στα μούτρα τους.
Και μην ξεχνάτε:
Περισσότερο κι από τον καπνό του τσιγάρου βρωμούν τα σκατά.
Κατά τη διάρκεια της αλώσεως, μια γυναίκα τηγάνιζε ψάρια. Κατάλαβε πως αυτό ήταν το τέλος της Βασιλεύουσας και προσευχήθηκε να ελευθερωθεί κάποτε η Πόλη. Σαν απόδειξη πως θα εισακουστεί η προσευχή της ζήτησε από το υπερπέραν να ζωντανέψουν τα μισοτηγανισμένα ψάρια και να πηδήξουν έξω από το τηγάνι, πράγμα το οποίο και έγινε.
Κάπως έτσι είναι μία από τις πολλές ιστοριούλες που ανήκει στους θρύλους τους σχετικούς με την άλωση της Κωνσταντινούπολης, και που έχει ενσωματωθεί στη λαϊκή μας παράδοση.
Πριν από αρκετά χρόνια γνώρισα μια κοπέλα, ας την πούμε Μαρία, γύρω στα είκοσι, φοιτήτρια της Φιλοσοφικής, αριστούχος και στο σχολείο και στη σχολή της. Η Μαρία , λοιπόν, πίστευε ακράδαντα πως η παραπάνω ιστορία με τα ψάρια είναι πέρα για πέρα αληθινή! Η κουβέντα γινόταν κατακαλόκαιρο σε ουζερί , υπό τον έναστρο ουρανό και εν μέσω μεζέδων και ποτών. Έτσι, αρχικά νόμιζα πως έκανε πλάκα κι άρχισα κι εγώ τα χωρατά. Σύντομα όμως είδα πως θίχτηκε, είδα και κάτι νοήματα του φίλου μου και αρραβωνιαστικού της και ανέκρουσα πρύμναν. Ούτε με τα λογικά επιχειρήματα έγινε τίποτα. Μου είχε κλείσει όλα τα πορτοπαράθυρα επικοινωνίας. Δε σήκωνε κουβέντα. Τα ψάρια πήδηξαν απ’ το τηγάνι, τελεία και παύλα.
Ήπια παραπάνω μπίρες εκείνο το βράδυ μπας και συνέλθω. Μετά όμως από τόσα χρόνια και τόσες μπίρες, αυτά τα μισοτηγανισμένα ψάρια δεν μπορώ να τα χωνέψω με τίποτα.
Όσο ήμασταν μαζί το ρολόι έδειχνε σωστά την ώρα, ο καθρέφτης σωστό το πρόσωπό μου και τα κάδρα στους τοίχους αυτά που ζωγράφιζα.
Τώρα που έφυγες το ρολόι πάει πίσω, πολύ πίσω.
Ο καθρέφτης πάει μπροστά , πολύ μπροστά, με δείχνει γέρο.
Όσο για τα κάδρα στους τοίχους, δείχνουν αυτά που εσύ ζωγράφιζες.
Στο τμήμα στατιστικής της γνωστής και μεγάλης γαλακτοκομικής εταιρίας « Ψ », ο πυρετός είχε σπάσει τα θερμόμετρα.. Υπάλληλοι έτρεχαν πέρα δώθε , πάνω κάτω, σε ζιγκ – ζαγκ ή σε ευθείες κι από γραφείο σε γραφείο. Τα κομπιούτερ ούρλιαζαν σα δαιμονισμένα.. Η αγωνία , ζωγραφισμένη με έντονα χρώματα στα πρόσωπα των υπαλλήλων – λες μεταδοτική αρρώστια , είχε προσβάλει και τα κυκλώματα των μυστηριωδών αυτών μηχανημάτων. Ο διευθυντής του Τμήματος Στατιστικής , ο διάσημος καθηγητής Γκαουσόπουλος, ήταν κατακόκκινος. Μελετούσε και ξαναμελετούσε τα ιστογράμματα , έλεγχε από την αρχή πάλι και πάλι όλα τα δεδομένα , τις καμπύλες και τους περίπλοκους μαθηματικούς τύπους. Τίποτα. Δεν φαινόταν πουθενά λάθος. Όλα τα δεδομένα, οι αναλύσεις και οι γκομενάρες οι εξισώσεις του, συμφωνούσαν με το ένα και το αυτό αποτέλεσμα : ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ. Υπάλληλοι του Τμήματος Μάρκετινγκ μπαινόβγαιναν στη αίθουσα της στατιστικής, κοιτούσαν τους πίνακες στις οθόνες και τραβούσαν τα μαλλιά τους. Μαθηματικοί περιωπής θρηνούσαν αγκαλιά με Ψυχολόγους παγκοσμίως αναγνωρισμένους.. Τεχνοκράτες, υπερκινητικοί και απόλυτα βέβαιοι για τα πάντα, ψαλίδιζαν τις γραβάτες τους και έμεναν για λεπτά ολόκληρα ακίνητοι στις καρέκλες τους, έρμαια της απόγνωσης. Μελέτη και προγραμματισμός τόσων χρόνων έμοιαζαν να καταρρέουν. ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ. Είναι μέρες τώρα που στην εταιρία «Ψ» ζουν μες την αγωνία και όλοι κρέμονται από τις αναλύσεις των υπολογιστών, όπως κρέμεται ο ετοιμοθάνατος από τους γιατρούς ή τους παπάδες . Ο Δαίμων της παραφροσύνης παρακολουθούσε με ιδιαίτερη ικανοποίηση το εκπληκτικό του έργο.
Και μια μέρα – μια αποφράδα ημέρα – ο καθηγητής Γκαουσόπουλος, μ’ ένα χαρτί στο χέρι, (περισσότερα…)
