εκλογές – η γιορτή της δημοκρατίας

Το πρόβλημα δεν είναι πως η δημοκρατία δεν έχει γιορτές, αλλά συνεχή αγώνα για την καλυτέρευση του εαυτού μας και του συνόλου

Το πρόβλημα δεν είναι η χειραγώγηση των ανθρώπων (όχι πολιτών) εξαιτίας της αμορφωσιάς τους, την οποία οι εκάστοτε εξουσίες προωθούν μέσω του συστήματος α-παιδείας

Το πρόβλημα δεν είναι που κάθε μαλάκας ψηφοφόρος θα πάει να ψηφίσει τον κάθε μαλάκα υποψήφιο, επειδή του έχει -λέει- υποχρέωση (αν δεν είναι συγγενείς θα είναι κάνα ρουσφέτι)

Το πρόβλημα είναι πως δεν υπάρχει επαρκής  φιλοσοφική, πολιτική θεωρία που να μπορεί να διαχειριστεί τόση ανθρώπινη βλακεία κι ένα τόσο τεράστιο αποθεματικό μαλακίας στον πλανήτη.

cebcceb1ceb9cebccebfcf85copy

Λεύτερο, Δεύτερο, Μεταδεύτερο και … μετά;

Παραφράζοντας εκείνο το παλιό σύνθημα για το Βιετνάμ, θα λέγαμε «ένα, δύο, τρία, πολλά Δεύτερα…». Κάθε παραγωγός και Δεύτερο!

Δεν ξέρω τι έγινε, ποιοι στόχοι προδόθηκαν, ποιοι ήταν αυτοί οι στόχοι και τι αξεπέραστες διαφωνίες προέκυψαν. Ξέρω μόνο πως αυτοί που φροντίζουν ακούραστα για το μαύρο στη ζωή μας, γίνονται όλο και πιο δυνατοί γιατί ενώνονται. Εμείς όλο και πιο αδύναμοι γιατί σκορπίζουμε. Τα ιδανικά μας φαίνεται είναι φορτία ομώνυμα που απωθούνται!

Αυτή η … διάσπαση του Δεύτερου, μόνο θλίψη και απογοήτευση μου γεννά. Αν σε ένα μικρό κοινωνικό σύνολο που δοκιμάζεται τόσους μήνες και με τόσο κόσμο να σας υποστηρίζει άμεσα και έμμεσα, δεν καταφέρατε να τα βρείτε, τι ελπίδες μπορεί να έχει μια ολόκληρη κοινωνία που περιλαμβάνει πολύ περισσότερες διαφορετικότητες από τις δικές σας;

Θλίβομαι επίσης να ακούω ανθρώπους που έχουν αποδείξει πως αξίζουν την εκτίμηση μου , να αλληλοκατηγορούνται.

Τέλος και συγγνώμη για την έκφραση,  νοιώθω και λίγο μαλάκας ως ακροατής σας τόσα και τόσα χρόνια.

Όταν άνοιξε η Δ.Τ. και το Δ.Ρ, το απορρίψαμε όχι από επιλογή, αλλά από ένστικτο. Μείναμε με σας που ήμασταν πάντα και φάνηκε πως και σεις είσαστε με μας.

Τώρα μας φέρατε σε μια στιγμή που πρέπει να αποφασίσουμε με ποιους θα πάμε και ποιους θ’ αφήσουμε.

Γιατί ρε παίδες;

η κρίση είναι αίσθημα

Όπου κι αν περπατήσει κανείς, στις άκρες των δρόμων ή και μέσα στα σπίτια, βρίσκει τάφους ωραίων αισθημάτων.
«Ενθάδε κείται ο έρωτας για τα ωραία πράγματα», παρακεί οι μικρές χαρές, αλλού η αγάπη που γεννά ανώτερα συναισθήματα, πιο πέρα η ικανοποίηση από τη δημιουργία.
Όλη η χώρα ένα νεκροταφείο όμορφων συναισθημάτων, τόπος για να γλεντούν καθημερινά τα παιδιά της κρίσης.
Γιατί και η κρίση είναι αίσθημα:
Το αίσθημα της ματαίωσης όταν σε απολύουν από τη δουλειά σου.
Το αίσθημα της απόγνωσης όταν δεν έχεις να πληρώσεις νοίκια, ρεύμα, χαράτσια, φαγητό για τα παιδιά σου…
Το αίσθημα της απελπισίας και της φρίκης με τις τόσες αυτοκτονίες καθημερινά.
Το αίσθημα της χαιρεκακίας όταν αυτοϊκανοποίεσαι με τον πόνο των άλλων και ο θυμός των άλλων μαζί σου.
Ο θυμός όλων γι αυτούς που φταίνε και για την ανυπαρξία δικαιοσύνης.
Το αίσθημα της απογοήτευσης για τις ελπίδες που δεν βγαίνουν, για το όνειρο που δεν ξεδιαλύνει, για τους φίλους που δεν καταλαβαίνουν, για τον κόσμο όλο που δεν σε νοιάζεται…
Το αίσθημα του φόβου για ένα μέλλον που φαντάζει χειρότερο από το παρόν.
Αυτά τα αισθήματα, τα παιδιά της κρίσης, έχουν κατακλύσει την Ελληνική κοινωνία και έχουν φτιάξει στην κυριολεξία ένα εφιαλτικό σκηνικό που κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί πριν λίγα χρόνια. Δεν γίνεται όμως να ζήσουμε υγιείς σε ένα τόσο τοξικό περιβάλλον. Για πόσο ακόμα;
Ένα ποτήρι με νερό μπορούμε να το κρατάμε σηκωμένο για δύο λεπτά δίχως πρόβλημα, αλλά όχι και για δυο ώρες. Πόσο ακόμα  μπορούμε να σηκώσουμε όλα τα παραπάνω φρικτά συναισθήματα δίχως να τρελαθούμε;
Στους τάφους που είναι ολόγυρά μας, οι ομορφιές δεν έχουν πεθάνει, γιατί είναι αθάνατες. Δεν είναι τρομακτικά φαντάσματα αυτά που φωνάζουν να τα βγάλουμε έξω στο φως. Είναι η ζωή που δεν υπάρχει δίχως την ομορφιά.
Πως μας κατάφεραν να τη θάψουμε;

 

αα

εν αρχή ην το χάος

εν αρχή ην το χάος

το χάος έσμιξε με τη νύχτα

και γεννήθηκε το μαύρο χάος

εν τω μεταξύ

ανάμεσα στο χάος και στο μαύρο χάος

στην ελλάδα συλλάβανε κάτι χρυσαυγίτες

 

skeptomenos

βαριές σκέψεις

Ισχυρίζομαι, εξαρχής και ευθέως, πως το επίπεδο της διανοητικής παραγωγής σχετίζεται άμεσα – ή έμμεσα – με το μέσο γραφής.

Όταν γράφεις πχ στον υπολογιστή που είναι πανεύκολο και ανέξοδο να σβήσεις, σκέφτεσαι πιο χαλαρά. Γράφεις και απίστευτες χαζομάρες γιατί ξέρεις πως δεν είναι τίποτα να τις σβήσεις μετά.

Με το χαρτί, πάλι εύκολο είναι το σβήσιμο, αν κι εκεί το λάθος μπορεί να κοστίσει το ξαναγράψιμο ολόκληρης σελίδας. Πιο παλιά ακόμα, που το χαρτί ήταν πιο ακριβό και το γράψιμο με πένα αποτελούσε κάτι σαν μικρό τελετουργικό, σκεφτόσουν περισσότερο αυτά που έγραφες. Αν μάλιστα τα προόριζες για τύπωμα σε βιβλίο, τα σκεφτόσουν και τα ξανασκεφτόσουν. Ήξερες πως το βιβλίο μένει και αυτά που θα έγραφες εκεί μέσα θα σε στιγμάτιζαν για πάντα. Όχι όπως σήμερα που κυκλοφορούν εκατομμύρια γραπτά στο διαδίκτυο και χάνεται το στίγμα σου.

Κι αν πάμε κι ακόμα πιο παλιά, τότε που γράφανε πάνω στην πέτρα, ε εκεί έπρεπε να σκεφτούν δυο και δέκα φορές αυτό που θα γράφανε γιατί δεν χωρούσε λάθος.

Εν κατακλείδι, αν αυτά που γράφουμε θέλουμε να έχουν κάποιο βάρος και μια κάποια αξία στην ιστορία της διανόησης, θα πρέπει τις σκέψεις μας να τις σκαλίζουμε πάνω στην πέτρα.

Υ.Γ. Τα παραπάνω τα έγραψα κατευθείαν στον υπολογιστή. Ξεκίνησα να γράφω ένα ιστορικό μυθιστόρημα για την παγκόσμια ιστορία της Δυτικής και Ανατολικής σκέψης, αλλά μετά από καμιά πεντακοσαριά σελίδες, σβήσε, σβήσε μου έμεινε το παρών  κείμενο.

Υπογραφή: Εγώ το Υποκείμενο

κινητικότητα και απολύσεις

 

Διαπιστώνω μια αδυναμία της κυβέρνησης  να ανταπεξέλθει στις απαιτήσεις της τρόικας περί κινητικότητας των δημοσίων υπαλλήλων , αλλά και περί απολύσεων. Κάθονται και λένε μαλακίες στους κατακτητές μας και θα τους θυμώσουν πάλι και θα μας (ξανά) πάρει ο διάολος.

Κινούμενος από εθνικό πατριωτικό και δε συμμαζεύεται αίσθημα, έχω να τους δώσω τις εξής συμβουλές.

Α) Τα περί κινητικότητας των δημοσίων υπαλλήλων μπορούν να λυθούν εύκολα και απλά. Πχ οι αστυνομικοί μετατίθενται στις υπηρεσίες καθαριότητας των δήμων. Οι υπάλληλοι της εφορίας μετατίθενται στους δασοπυροσβέστες. Οι δάσκαλοι και οι καθηγητές μετατίθενται στην Ελληνική Αστυνομία. Οι γιατροί των δημόσιων νοσοκομείων πάνε στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση. Οι στρατιωτικοί στους δήμους και οι υπάλληλοι των δήμων στελεχώνουν τα Ελληνικά στρατά κλπ, κλπ.

Γαμώ τις κινητικότητες!

Β) Απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων: Πάνε να ξεγελάσουν τους φίλους τους κατακτητές μας με τις απολύσεις των εργαζόμενων  της ΕΡΤ. Μα είναι τόσο βλάκες;!

Οι παπάδες δεν είναι δημόσιοι υπάλληλοι; Να απολυθούν όλοι. Είναι οι μόνοι αποδεδειγμένα επίορκοι (παίρνουν χαράτσι για γάμους, βαφτίσια, κηδείες, μνημόσυνα, τρισάγια, αγιασμούς κλπ) και είναι και οι μόνοι που αν απολυθούν δεν θα έχουν οικονομικό πρόβλημα (η Εκκλησία είναι πιο πλούσια και από τις τράπεζες)

καραγκιόζης

 

 

 

Μιλάω για τον γνωστό Καραγκιόζη του θεάτρου σκιών.

Πως θα περιγράφατε τον χαρακτήρα του με 5-6 επίθετα;

tabula rasa ή μαλάκας;

 

 

Φίλε Γιάννη.

Φίλε Γιαννάκη Κλειδωμένε (John Locke  για όσους γνωρίζουν Κινέζικα ή βλέπουν Τούρκικα κανάλια).

Φίλε Γιαννάκη, νομίζω πως έχεις κάνει ένα τραγικό λάθος. Ο άνθρωπος δεν γεννιέται tabula rasa (λευκό χαρτί δηλαδή, που είτε γεμίζει με μουντζούρες, είτε με καλλιγραφίες, είτε και με τα δύο)

Μου φαίνεται αγαπητέ, πως ο άνθρωπος γεννιέται μαλάκας. Και όλη του η ζωή είναι ένας αγώνας να αποβάλει αυτή την αρχέγονη μαλακία.

Άλλοι – όπως εγώ – τα καταφέρνουν σ αυτόν το δύσκολο αγώνα και όσο μεγαλώνουν, με τη γνώση, τη φρόνηση, τις τέχνες, τον έρωτα και άλλες αντιοξειδωτικές ενασχολήσεις, γίνονται όλο και λιγότερο μαλάκες.

Κάποιοι  άλλοι πάλι, είτε είναι δύο χρονών, είτε σαράντα δύο, είτε ογδόντα δύο, τα ίδια μυαλά κουβαλούν, αυτά τα πρώτα που κουβάλησε και η μαμή, όταν τους πρωτοπήγε στη μάνα τους να βυζάξουν το πρώτο γάλα.   

Το ακατανόητο είναι – κι εδώ πολύ θα ήθελα να είχα μπροστά μου τον Δαρβίνο να πούμε δυο κουβέντες – πως αυτοί οι κάποιοι άλλοι είναι που διαιωνίζουν το είδος.

Έχω την τρομερή υποψία, πως αν ο άνθρωπος δεν ήταν ένα πνευματικό θηρίο με τιποτένια ψυχή, δεν θα είχε επιβιώσει σ΄ αυτόν τον πλανήτη.

I feel ίππος

Μήπως είμαι λαμόγιο,

 που κάθομαι σα τον μαλάκα να περιμένω ν΄ακούσω το όνομα του νέου πρωθυπουργού;

 

οι παλιοί μας φίλοι

 

«Μη μου το πεις, οι παλιοί μας φίλοι

μην το πεις, για πάντα φύγαν…»

   Έχω κι εγώ έναν τέτοιο παλιό φίλο που , κάποτε, για πάντα έφυγε, κάπου εκεί στην δεκαετία του ΄80 .Τον έλεγαν Διονύση Σαββόπουλο.  

Φυσικά, στεναχωρήθηκα για την απώλεια. Περισσότερο όμως με πείραξε που – σχεδόν αμέσως με την εν λόγω απώλεια –  εμφανίστηκε ένας τύπος με το ίδιο όνομα και παρόμοια φάτσα που άρχισε να καπηλεύεται το έργο του παλιού μου φίλου.

   Υπάρχει ακόμα αυτός ο τύπος και προσπαθεί να πείσει τους ανθρώπους πως είναι ο ίδιος Σαββόπουλος με αυτόν τον παλιό μου φίλο. Αλλά δεν είναι. Αυτός είναι κάποιος άλλος άνθρωπος. Δεν ξέρω πως τα καταφέρνει κι έχει κοροϊδέψει τόσο κόσμο. Μου θυμίζει εκείνο το μυθιστόρημα του Ανρί Τρουαγιά «Ο νεκρός κυριεύει τον ζωντανό»…  

τα λίγα λόγια…

.

 

 και τα καθόλου

 

τα πολλά λόγια είναι φτώχεια

 

λίγα λόγια και καλά

.

 

 

 

 

σύντομη περικαιφαλαιώδη ελληνική ιστορία

Αν υποθέσουμε πως η ένδοξη Ελληνική ιστορία ξεκινάει με τη μυθολογία, τότε η πρώτη ένδοξη περικεφαλαία  της ράτσας μας είναι η λεοντή του Ηρακλέους. Μπαίνοντας στα ψιλοϊστορικά χρόνια, σίγουρα στεκόμαστε έκπληκτοι στην περικεφαλαία του Αχιλλεύς.

Είμαστε πλέον για τα καλά στους ιστορικοί χρόνοι και κάνουμε στάση θαυμασμού και δέους στην περικεφαλαία του Περικλέους. Κι ένας μεγάλος κύκλος που ξεκίνησε με τη λεοντή του Ηρακλέους, κλείνει με την  περικεφαλαία του Μεγαλέξανδρου.

Κάπου εκεί, το πράγμα αρχίζει να χαλάει. Περισσότερα

α πορεία

Τι θα γίνει άραγε αν την άλλη Κυριακή αντί να πάμε να ψηφίσουμε σπάσουμε όλοι τους υπολογιστές μας;

(Το μόνο σίγουρο είναι πως κανείς δεν θα θελήσει να μας τους ξαναφτιάξει,όπως και οι παπάδες αρνούνται να κηδέψουν κάποιον που αυτοκτόνησε. Και σίγουρα πάλι, θα θελήσουν – έντρομοι- όχι να μας πουλήσουν αλλά να μας χαρίσουν άλλους )

φίλοι στο facebook

  

 Πριν λίγους μήνες έφτιαξα μια ιστοσελίδα. Δεν αρκεί όμως μόνο να την φτιάξεις . Πρέπει και να την προωθήσεις. Γι’ αυτό το λόγο, οι γνώστες επί των σχετικών ζητημάτων μου έλεγαν εξ’ αρχής πως πρέπει να ανοίξω παρτίδες με το facebook. Δεν μου άρεσε καθόλου η ιδέα αλλά στην πορεία διαπίστωσα πως έχουν δίκιο. Το ανέβαλα όμως και όλο το ανέβαλα…

   Μέχρι που τις προάλλες το πήρα απόφαση. Ήταν απίστευτα εύκολο. Σα να έκανα κάτι που το ήξερα καλά! Και – εκπληκτικό –  μέσα σε καμιά ώρα είχα ξετρυπώσει πάνω από είκοσι φίλους, παλιούς γνωστούς, ξεχασμένους συμμαθητές, χαμένους συμφοιτητές, παλιές παρέες… Κάθε τρεις και λίγο μου έβγαιναν ειδοποιήσεις «είναι πιθανό κάποιοι από τους παρακάτω να είναι φίλοι σας»  και να κάτι φωτογραφίες με ονόματα. Και πράγματι, κάποιοι ήταν φίλοι μου και γνωστοί. «θέλεις να κάνεις φίλο τον/την τάδε;», «ναι» Αποστολή αίτησης – εκκρεμεί αποδοχή. «στείλτε μήνυμα στον/στην τάδε».  «Ρε χαμένε κι εσύ εδώ; Εγώ πριν λίγο γράφτηκα»

   Πίσω στο προφίλ μου και να’ σου κι άλλα ονόματα και φωτογραφίες πιθανών φίλων μου. Κι άλλες αιτήσεις φιλίας από μέρους μου κι άλλα μηνύματα. Παλιοί κολλητοί που έχω  χρόνια να τους δω, άλλου είδα φωτογραφίες από το γάμο του που δεν είχα πάει, με τον άλλο ούτε στο τηλέφωνο δε μιλάμε, άλλοι πάλι γνωστά ονόματα αγνώριστες φωτογραφίες.

   Έψαξα και κάποιους/κάποιες αλλά δεν τους βρήκα.

   Πάλι καλά!

   Κάποια στιγμή συνειδητοποίησα πως ήμουν εκτός τόπου και χρόνου. Έκλεισα το facebook , έκλεισα το internet , έκλεισα και το laptop.

Σηκώθηκα και τριγύριζα μέσα στο εργαστήριο. Είχα μια – αρχικά ανεξήγητη – μελαγχολία.

–         Μα τι έκανα; Έστειλα αιτήσεις στους φίλους μου για να γίνουν φίλοι μου;!

–         Ένα παιχνίδι είναι, μην το παίρνεις και πολύ στα σοβαρά.

–         Κι αν απορρίψουν την αίτηση;………………. Περισσότερα

Previous Older Entries