εκλογές – η γιορτή της δημοκρατίας

Το πρόβλημα δεν είναι πως η δημοκρατία δεν έχει γιορτές, αλλά συνεχή αγώνα για την καλυτέρευση του εαυτού μας και του συνόλου

Το πρόβλημα δεν είναι η χειραγώγηση των ανθρώπων (όχι πολιτών) εξαιτίας της αμορφωσιάς τους, την οποία οι εκάστοτε εξουσίες προωθούν μέσω του συστήματος α-παιδείας

Το πρόβλημα δεν είναι που κάθε μαλάκας ψηφοφόρος θα πάει να ψηφίσει τον κάθε μαλάκα υποψήφιο, επειδή του έχει -λέει- υποχρέωση (αν δεν είναι συγγενείς θα είναι κάνα ρουσφέτι)

Το πρόβλημα είναι πως δεν υπάρχει επαρκής  φιλοσοφική, πολιτική θεωρία που να μπορεί να διαχειριστεί τόση ανθρώπινη βλακεία κι ένα τόσο τεράστιο αποθεματικό μαλακίας στον πλανήτη.

cebcceb1ceb9cebccebfcf85copy

Advertisements

Λεύτερο, Δεύτερο, Μεταδεύτερο και … μετά;

Παραφράζοντας εκείνο το παλιό σύνθημα για το Βιετνάμ, θα λέγαμε «ένα, δύο, τρία, πολλά Δεύτερα…». Κάθε παραγωγός και Δεύτερο!

Δεν ξέρω τι έγινε, ποιοι στόχοι προδόθηκαν, ποιοι ήταν αυτοί οι στόχοι και τι αξεπέραστες διαφωνίες προέκυψαν. Ξέρω μόνο πως αυτοί που φροντίζουν ακούραστα για το μαύρο στη ζωή μας, γίνονται όλο και πιο δυνατοί γιατί ενώνονται. Εμείς όλο και πιο αδύναμοι γιατί σκορπίζουμε. Τα ιδανικά μας φαίνεται είναι φορτία ομώνυμα που απωθούνται!

Αυτή η … διάσπαση του Δεύτερου, μόνο θλίψη και απογοήτευση μου γεννά. Αν σε ένα μικρό κοινωνικό σύνολο που δοκιμάζεται τόσους μήνες και με τόσο κόσμο να σας υποστηρίζει άμεσα και έμμεσα, δεν καταφέρατε να τα βρείτε, τι ελπίδες μπορεί να έχει μια ολόκληρη κοινωνία που περιλαμβάνει πολύ περισσότερες διαφορετικότητες από τις δικές σας;

Θλίβομαι επίσης να ακούω ανθρώπους που έχουν αποδείξει πως αξίζουν την εκτίμηση μου , να αλληλοκατηγορούνται.

Τέλος και συγγνώμη για την έκφραση,  νοιώθω και λίγο μαλάκας ως ακροατής σας τόσα και τόσα χρόνια.

Όταν άνοιξε η Δ.Τ. και το Δ.Ρ, το απορρίψαμε όχι από επιλογή, αλλά από ένστικτο. Μείναμε με σας που ήμασταν πάντα και φάνηκε πως και σεις είσαστε με μας.

Τώρα μας φέρατε σε μια στιγμή που πρέπει να αποφασίσουμε με ποιους θα πάμε και ποιους θ’ αφήσουμε.

Γιατί ρε παίδες;

η κρίση είναι αίσθημα

Όπου κι αν περπατήσει κανείς, στις άκρες των δρόμων ή και μέσα στα σπίτια, βρίσκει τάφους ωραίων αισθημάτων.
«Ενθάδε κείται ο έρωτας για τα ωραία πράγματα», παρακεί οι μικρές χαρές, αλλού η αγάπη που γεννά ανώτερα συναισθήματα, πιο πέρα η ικανοποίηση από τη δημιουργία.
Όλη η χώρα ένα νεκροταφείο όμορφων συναισθημάτων, τόπος για να γλεντούν καθημερινά τα παιδιά της κρίσης.
Γιατί και η κρίση είναι αίσθημα:
Το αίσθημα της ματαίωσης όταν σε απολύουν από τη δουλειά σου.
Το αίσθημα της απόγνωσης όταν δεν έχεις να πληρώσεις νοίκια, ρεύμα, χαράτσια, φαγητό για τα παιδιά σου…
Το αίσθημα της απελπισίας και της φρίκης με τις τόσες αυτοκτονίες καθημερινά.
Το αίσθημα της χαιρεκακίας όταν αυτοϊκανοποίεσαι με τον πόνο των άλλων και ο θυμός των άλλων μαζί σου.
Ο θυμός όλων γι αυτούς που φταίνε και για την ανυπαρξία δικαιοσύνης.
Το αίσθημα της απογοήτευσης για τις ελπίδες που δεν βγαίνουν, για το όνειρο που δεν ξεδιαλύνει, για τους φίλους που δεν καταλαβαίνουν, για τον κόσμο όλο που δεν σε νοιάζεται…
Το αίσθημα του φόβου για ένα μέλλον που φαντάζει χειρότερο από το παρόν.
Αυτά τα αισθήματα, τα παιδιά της κρίσης, έχουν κατακλύσει την Ελληνική κοινωνία και έχουν φτιάξει στην κυριολεξία ένα εφιαλτικό σκηνικό που κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί πριν λίγα χρόνια. Δεν γίνεται όμως να ζήσουμε υγιείς σε ένα τόσο τοξικό περιβάλλον. Για πόσο ακόμα;
Ένα ποτήρι με νερό μπορούμε να το κρατάμε σηκωμένο για δύο λεπτά δίχως πρόβλημα, αλλά όχι και για δυο ώρες. Πόσο ακόμα  μπορούμε να σηκώσουμε όλα τα παραπάνω φρικτά συναισθήματα δίχως να τρελαθούμε;
Στους τάφους που είναι ολόγυρά μας, οι ομορφιές δεν έχουν πεθάνει, γιατί είναι αθάνατες. Δεν είναι τρομακτικά φαντάσματα αυτά που φωνάζουν να τα βγάλουμε έξω στο φως. Είναι η ζωή που δεν υπάρχει δίχως την ομορφιά.
Πως μας κατάφεραν να τη θάψουμε;

 

αα

εν αρχή ην το χάος

εν αρχή ην το χάος

το χάος έσμιξε με τη νύχτα

και γεννήθηκε το μαύρο χάος

εν τω μεταξύ

ανάμεσα στο χάος και στο μαύρο χάος

στην ελλάδα συλλάβανε κάτι χρυσαυγίτες

 

skeptomenos

βαριές σκέψεις

Ισχυρίζομαι, εξαρχής και ευθέως, πως το επίπεδο της διανοητικής παραγωγής σχετίζεται άμεσα – ή έμμεσα – με το μέσο γραφής.

Όταν γράφεις πχ στον υπολογιστή που είναι πανεύκολο και ανέξοδο να σβήσεις, σκέφτεσαι πιο χαλαρά. Γράφεις και απίστευτες χαζομάρες γιατί ξέρεις πως δεν είναι τίποτα να τις σβήσεις μετά.

Με το χαρτί, πάλι εύκολο είναι το σβήσιμο, αν κι εκεί το λάθος μπορεί να κοστίσει το ξαναγράψιμο ολόκληρης σελίδας. Πιο παλιά ακόμα, που το χαρτί ήταν πιο ακριβό και το γράψιμο με πένα αποτελούσε κάτι σαν μικρό τελετουργικό, σκεφτόσουν περισσότερο αυτά που έγραφες. Αν μάλιστα τα προόριζες για τύπωμα σε βιβλίο, τα σκεφτόσουν και τα ξανασκεφτόσουν. Ήξερες πως το βιβλίο μένει και αυτά που θα έγραφες εκεί μέσα θα σε στιγμάτιζαν για πάντα. Όχι όπως σήμερα που κυκλοφορούν εκατομμύρια γραπτά στο διαδίκτυο και χάνεται το στίγμα σου.

Κι αν πάμε κι ακόμα πιο παλιά, τότε που γράφανε πάνω στην πέτρα, ε εκεί έπρεπε να σκεφτούν δυο και δέκα φορές αυτό που θα γράφανε γιατί δεν χωρούσε λάθος.

Εν κατακλείδι, αν αυτά που γράφουμε θέλουμε να έχουν κάποιο βάρος και μια κάποια αξία στην ιστορία της διανόησης, θα πρέπει τις σκέψεις μας να τις σκαλίζουμε πάνω στην πέτρα.

Υ.Γ. Τα παραπάνω τα έγραψα κατευθείαν στον υπολογιστή. Ξεκίνησα να γράφω ένα ιστορικό μυθιστόρημα για την παγκόσμια ιστορία της Δυτικής και Ανατολικής σκέψης, αλλά μετά από καμιά πεντακοσαριά σελίδες, σβήσε, σβήσε μου έμεινε το παρών  κείμενο.

Υπογραφή: Εγώ το Υποκείμενο

κινητικότητα και απολύσεις

 

Διαπιστώνω μια αδυναμία της κυβέρνησης  να ανταπεξέλθει στις απαιτήσεις της τρόικας περί κινητικότητας των δημοσίων υπαλλήλων , αλλά και περί απολύσεων. Κάθονται και λένε μαλακίες στους κατακτητές μας και θα τους θυμώσουν πάλι και θα μας (ξανά) πάρει ο διάολος.

Κινούμενος από εθνικό πατριωτικό και δε συμμαζεύεται αίσθημα, έχω να τους δώσω τις εξής συμβουλές.

Α) Τα περί κινητικότητας των δημοσίων υπαλλήλων μπορούν να λυθούν εύκολα και απλά. Πχ οι αστυνομικοί μετατίθενται στις υπηρεσίες καθαριότητας των δήμων. Οι υπάλληλοι της εφορίας μετατίθενται στους δασοπυροσβέστες. Οι δάσκαλοι και οι καθηγητές μετατίθενται στην Ελληνική Αστυνομία. Οι γιατροί των δημόσιων νοσοκομείων πάνε στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση. Οι στρατιωτικοί στους δήμους και οι υπάλληλοι των δήμων στελεχώνουν τα Ελληνικά στρατά κλπ, κλπ.

Γαμώ τις κινητικότητες!

Β) Απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων: Πάνε να ξεγελάσουν τους φίλους τους κατακτητές μας με τις απολύσεις των εργαζόμενων  της ΕΡΤ. Μα είναι τόσο βλάκες;!

Οι παπάδες δεν είναι δημόσιοι υπάλληλοι; Να απολυθούν όλοι. Είναι οι μόνοι αποδεδειγμένα επίορκοι (παίρνουν χαράτσι για γάμους, βαφτίσια, κηδείες, μνημόσυνα, τρισάγια, αγιασμούς κλπ) και είναι και οι μόνοι που αν απολυθούν δεν θα έχουν οικονομικό πρόβλημα (η Εκκλησία είναι πιο πλούσια και από τις τράπεζες)

καραγκιόζης

 

 

 

Μιλάω για τον γνωστό Καραγκιόζη του θεάτρου σκιών.

Πως θα περιγράφατε τον χαρακτήρα του με 5-6 επίθετα;

Previous Older Entries