ονειροχάος

Μπορείτε να το κατεβάσετε, να το προωθήσετε, να το διαφημίσετε κλπ

και , φυσικά, να το διαβάσετε

http://www.24grammata.com/?p=35513

Advertisements

παρασκευή βράδυ

 

Δεν μπόρεσε να ολοκληρώσει
το τελευταίο του έργο τέχνης ,
μια στάλα του’ λειπε κόκκινο
κι αυτός δεν είχε να πληρώσει .

Ύστερα κάπνα γύρω τριγύρω
κι ένα ατέλειωτο κρασί ,
να χρώματα , να σπίθες από βλέμμα
διαβόλου , που τον σέρνει άλλο ένα γύρο .

Κομματιασμένες των Ωρών οι σάρκες
σαν Σάβανα ,  Σάβανα υψωθείτε ,
να κλάψετε , να πιείτε  ۠ να ο ήλιος  ۠
φωτιά στων προσφύγων τις βάρκες .

Μετά … αραιώνει η κάπνα  και η μέθη
γίνεται ύπνος , σαν βαθύ αναστεναγμός .
Πήρα να δύω , ύστερα … ποιος ξέρει ;
μια φλόγα με τα γραφτά μου κάνει κέφι .

oneirochaos

αποπλάνηση

oneirochaos

 

 

 ΑΠΟΠΛΑΝΗΣΗ

Καθώς αφήναμε τ’ άσπρο ξωκλήσι
και κατηφόριζε  αχνίζοντας η ακολουθία,
το μεσημέρι του καλοκαιριού
μας κόλλαγε τα ρούχα
και γύρω πέφτανε σωρός
αλεξιπτωτιστές του σμήνους των μυγών.
Ήρθαν και κάτι εκπρόσωποι της κυβερνήσεως
φορώντας κίτρινα – καφέ βρακιά αντί καπέλα.
Μουρμούραε συνεχώς κοψίματα ο παπάς
και το παιδί στο θυμιατό – μέσα – λιωμένο.
Κάτι ξερά χορτάρια που καπνίζαν μας  ζαλίσανε
κ’ οι τέσσερις, με το βαρύ φορτίο , μεθυσμένοι.
Γύρω απ’ το λάκκο ο χορός του Ησαΐα ,
το ίσο κράταγε η κουτσή Μαρία
και τα κουφέτα μες το χώμα βοτσαλάκια.
Σαν έσκαζε το κύμα στο « ενθάδε … »
η παραλία μας καιγόταν στο λιοπύρι ,
γελούσανε τα ψάρια κλαίγανε οι ψαράδες.
Στο γυρισμό  έκατσα σ’ ένα καφενείο πονηρό.
Πήγαινε 5 η ώρα ολοταχώς
κι αυτές των γυναικών οι αναθυμιάσεις
μου έσπαζαν τ’ αυτιά.
Όπου να’ ναι ανοίγουν τα πορνεία.
Εγώ κάνω πως κουρδίζω το ρολόι  μου,
έτσι, για να μη με καταλάβουν.

γυάλινη κατάβαση

 oneirochaos                ΓΥΑΛΙΝΗ ΚΑΤΑΒΑΣΗ

Όταν θα σκάει η μεγάλη βόμβα
που θα σκορπίσει σε συντρίμμια τον πλανήτη
και θα τον στείλει πίσω ,
πίσω στου άπειρου διαστήματος τη μήτρα ,
μην ανησυχείτε αγαπητοί .
Θα υπάρχει πλήρης τηλεοπτική κάλυψη
του περίφημου ετούτου συμβάντος .

Γελάτε μα …

Τα χιλιάδες της μπίρας μπουκάλια
σκάσαν σα βόμβες και τώρα απειλείται
ολάκερο το οικοσύστημα  της πολυκατοικίας μου.
Τόνοι αφροί ξεχειλίζουν
από σκάλες , μπαλκόνια , και πόρτες ,
τόνοι ανθρώπων ουρλιάζουν και τρέχουν ,
δροσίζονται κατακαλόκαιρα .
Κι όλο κυλούν ο αφροί προς τα κάτω
σ’ ένα θέαμα άπειρου κάλλους .

Όμως ,πάνω εγώ
κυλιέμαι στα κομμάτια
χιλιάδων μπουκαλιών
Πάει το αίμα μου , γίνετ’ αφρός
καρφωμένα γυαλιά
μου καλύπτουν το σώμα …

Κι όταν έτσι τις σκάλες
κατέβηκα ουρλιάζοντας ,
τρελός απ’ τον πόνο
– ένα θέαμα επίσης ωραίο –
με σημάδεψαν χίλια πιστόλια .
Των παιδιών τους καλύψαν τα μάτια
μα ξεχάσαν να κλείσουν τ’ αυτιά .
Και μ’ αφήσαν τους τόσους ορόφους
να κατέβω σφαδάζοντας  κι όλους
υπό βλέμμα  auto focus  και φλας .

Προβολείς μ’ είχαν πάρει κατόπι .
Όταν βγήκα στο δρόμο μου ρίξαν .

εντροπία – desolation row

oneirochaos.jpgΕΝΤΡΟΠΙΑ

Θα πιω να μεθύσω ,
να μη μπορώ ν’ ανασάνω ,
να μην έχω πια στρώμα για ύπνο.
Θα υποβάλλω σε μένα
φθορά μεγαλείο ,
στο μυαλό κατηφόρα .

Δεν θέλω  επιχειρήσεις αναστύλωσης:
ιατρικές συνταγές , ορούς νοσοκομείων ,
ή κολάσεις ψυχιατρικών θαλάμων .
Θα επιδεινώσω την αρρώστια μου
να μη μπορώ ν’ ανασάνω ,
στο μυαλό μου να χάνομαι ,
στο κρεβάτι να καίγομαι .

Άσε άλλους να φτιάχνουν
ισχυρούς καταψύκτες
να μη σαπίζουν τα κρέατα ,
να μη βρωμίζουν  ιδέες ,
που σωρός κρεμασμένες
στα εθνικά κρεοπωλεία
αυνανίζονται , ιδρώνουν,
τελικά επιβιώνουν
στων βουνών τις κεραίες ,
στων κομπιούτερ τις μνήμες.
Άσε άλλους να φτιάχνουν
κρατικούς καταψύκτες
να μη σαπίζουν τα πτώματα. Περισσότερα

στη μνήμη ενός κρίνου

                                                    
                         Νότα Καραμανέα
      Αθήνα         10 / 7 / 1968
     Ρέθυμνο    30 / 10 / 2007
                                                

 

Δεν είν ο κόσμος άδικος
ούτ’ άπονος ή ψεύτης .
Είν’ ο θεός του ατζαμής ,
κακοτεχνίτης , φταίχτης .

Θέλει πεθαίνει από βραδύς
και το πρωί ανασαίνει,
κλωτσά βουνά , τραβά νερά ,
θέλει ξερνά προφήτες .
Στέλνει παιδιά στον πόλεμο
γέρους στο πανηγύρι .

Δεν είν ο κόσμος άδικος
μια τρέλα τον βαστάει .
Έχει θεό κατάδικο
που ελεύθερος γυρνάει .

Θέλει πεθαίνει από έρωτα
δεν ξέρει πώς να ζήσει .
Βρίσκει ένα κρίνο στο γιαλό
θέλει να το μυρίσει .

Είν’ η ανάσα του φωτιά …

έρωτας

        ΕΡΩΤΑΣ

Κάλιο το θάνατο φριχτό να είχα ταίρι
να του κρατώ χαϊδεύοντας τ’ άσπρο του χέρι,
βόλτα στο πάρκο με το θάνατο αγκαλιά
να κόβεται του αηδονιού η λαλιά

Τ’ άσπρα του μαύρα κόκαλα θα έντυνα χρυσάφι
και από πάνω μας των άστρων οι τάφοι.
Μ’ ένα βαθύ στο στόμα μας φιλί
θα’σβηνε και των άστρων το χαλί.

Κάλιο το θάνατο φριχτό να είχα ταίρι
παρά …

Previous Older Entries