είπα στον κόκορά μου

 

Μουσική Μάνος Λοϊζος

Στίχοι  Ν. Τσιμπουρλιάνου

Τραγούδι, Νίκος Αντωνιάδης

 

Υ.Γ. Εμείς εδώ δεν ξυπνάμε ούτε νωρίς ούτε αργά.

Tom Joad – δυο καταπληκτικά τραγούδια

Πρώτα διαβάστε αυτό

Bruce Springsteen – The Ghost of Tom Joad

Το πιο βασικό και μη ανθρώπινο χαρακτηριστικό ενός λογοτεχνικού ήρωα το γεγονός ότι παραμένει αμετάβλητος. Σε κάθε έργο ο χαρακτήρας του είναι σταθερός, κάτι που βοηθάει και τον συγγραφέα να επιδείξει, ίσως και να υποδείξει κάτι πολύ συγκεκριμένο. Αυτό μπορεί να είναι κάποια ανθρώπινη αρετή, ελάττωμα, αλλά και κάποιο χαρακτηριστικό του ανθρώπινου ψυχισμού, πολλές φορές υπερβάλοντάς το  για να γίνει πιο αντιληπτό και «ορατό».  Ο συγγραφέας μέσω του ήρωα του, παίρνει μια ανθρώπινη στιγμή και την μετατρέπει σε αιωνιότητα. Πιθανόν ο ο λογοτεχνικός ήρωας θα ήταν απλώς ένα αόρατο μέλος ενός ακόμα πιο αόρατου πλήθους, αν ο δημιουργός δεν είχε «μεγεθύνει» την στιγμή κάνοντάς τον αθάνατο.  Ο Tom Joad, είναι ένας τέτοιος ήρωας, κεντρικό πρόσωπο στην νουβέλα του John Steinbeck, το The Grapes of Wrath (Τα Σταφύλια της Οργής). Ουσιαστικά είναι κινητήριος μοχλός για να παρουσιάσει ο συγγραφέας την κατάσταση της μεγάλης κρίσης στην Αμερική του μεσοπολέμου. Αλλά και να σχολιάσει, Περισσότερα

Ρέθυμνο πανοραμικό

Σήμερα μ’ έπιασε μια ανοιξιάτική διάθεση και καθώς οδηγούσα στην παραλία με προορισμό το εργαστήριο, μου΄ρθε να φωτογραφίσω την πόλη με τα χιονισμένα βουνά απο πίσω. Σταμάτησα και…

Έχω ξεχάσει τη φωτογραφική μηχανή μαζί με το λάπτοπ στο σπίτι!!! @#$@&*!(@)!?

Δεν ήταν τόσο το λάπτοπ όσο η μηχανή που την χρειάζομαι οπωσδήποτε σήμερα  και αναγκάστηκα να γυρίσω 10 χιλιόμετρα πίσω  @*&^)@$#@##!!γ##μ!!!

Στην επιστροφή πάντως μου ξανάρθε η ανοιξιάτικη διάθεση.

Κώστας Μουντάκης – Σούστα Ρεθεμνιώτικη

 

Στο βάθος, βλέπετε τα Λευκά Όρη , τις Χανιώτικες μαδάρες.

Ο Ψηλορείτης βρίσκεται πίσω σας και λίγο αριστερά. Άμα στρίψετε θα τον δείτε.

Mουντάκης και Ανδρουλάκης στο Badminton

κι ένα μικρό δείγμα κάποιων έργων που «έντυσαν» την παράσταση

 

Η αξία των μουσικών ήταν και είναι, δεδομένη. Απο μουσικής άποψης και σε συνδυασμό με τα τραγούδια του Μουντάκη που

επιλέχτηκαν,ήταν νομίζω εκπληκτική η βραδιά. Ο προβληματισμός μου ήταν εξ΄αρχής κατά πόσο τα έργα μου θα κολλούσαν

με το μουσικό εγχείρημα. Απ’ ότι φαίνεται, κόλλησαν μια χαρά.

Εξάλλου, οι κρητικές ήταν πολύ καλές!

Μουντάκης στο Badminton

Στις πληροφορίες της αφίσσας, να προσθέσω πως κατά τη διάρκεια της παράστασης σε ένα videο wall, θα προβάλλονται έργα μου που , ελπίζω, θα ταιριάζουν με τα τραγούδια.

Ιδού ένα παράδειγμα

εζευγαρώσαν τα πουλιά

                                                        

Θα είμαι εκεί και όσοι πιστοί (στον Μουντάκη) προσέλθετε

αδέρφια Καλογεράκη

Τα τελευταία χρόνια σπάνια εθουσιαζομαι με καινούρια τραγούδια.

Σήμερα όμως,ακουγοντας στο δεύτερο πρόγραμμα τον Μιχάλη και Παντελή Καλογεράκη ενθουσιάστηκα.

Δύο δίδυμα αδέρφια 19 χρονών που μελοποιούν ποίηση.

Τα τραγούδια τους τα ανεβάζουν στο y-tube.  Αξίζει να τα ακούσετε.

Iδού ένα σε ποίηση Μιχάλη Γκανά.

οι παλιοί μας φίλοι

 

«Μη μου το πεις, οι παλιοί μας φίλοι

μην το πεις, για πάντα φύγαν…»

   Έχω κι εγώ έναν τέτοιο παλιό φίλο που , κάποτε, για πάντα έφυγε, κάπου εκεί στην δεκαετία του ΄80 .Τον έλεγαν Διονύση Σαββόπουλο.  

Φυσικά, στεναχωρήθηκα για την απώλεια. Περισσότερο όμως με πείραξε που – σχεδόν αμέσως με την εν λόγω απώλεια –  εμφανίστηκε ένας τύπος με το ίδιο όνομα και παρόμοια φάτσα που άρχισε να καπηλεύεται το έργο του παλιού μου φίλου.

   Υπάρχει ακόμα αυτός ο τύπος και προσπαθεί να πείσει τους ανθρώπους πως είναι ο ίδιος Σαββόπουλος με αυτόν τον παλιό μου φίλο. Αλλά δεν είναι. Αυτός είναι κάποιος άλλος άνθρωπος. Δεν ξέρω πως τα καταφέρνει κι έχει κοροϊδέψει τόσο κόσμο. Μου θυμίζει εκείνο το μυθιστόρημα του Ανρί Τρουαγιά «Ο νεκρός κυριεύει τον ζωντανό»…  

γειά σου δικέ μου…

Στίχοι: Λάζαρος Ανδρέου
Μουσική: Νίκος Παπάζογλου
Πρώτη εκτέλεση: Νίκος Παπάζογλου

Κοιτώ τον ίσκιο μου τις νύχτες
Κάτω απ’ τα κίτρινα φανάρια
Γεια σου δικέ μου, γεια σου δικέ μου, μουρμουρίζω
Μα αυτός πετάει σ’ άλλα φεγγάρια

Ούτε ο ίσκιος μου με θέλει
Μες την άδεια λεωφόρο
Και στον τοίχο, και στον τοίχο κουβεντιάζω
Μ’ ένα μαύρο μαρκαδόρο

Κοιτώ τον ίσκιο μου τα βράδια
Είμ’ εγώ χωρίς εμένα
Περνούν διαβάτες, περνούν διαβάτες, τον πατάνε
Μα αυτός κοιτάει αλλού θλιμμένα

γειά σου ρε Μανώλη!

     Αυτοί οι δυο περαστικοί

     που «σπάσαν το μεσοδόκι τ΄ουρανού»

     γίνανε τρεις.

.

.

.

.

Εδώ στη ρωγμή του χρόνου

μουσική Νίκος Ξυδάκης

Εδώ στη ρωγμή του χρόνου
Κρύβομαι για να γλιτώσω,
απ’ του Ηρώδη το μαχαίρι
Μισολειωμένος στη Χιροσίμα σου
Κάτι προγόνων ξύδι και χολή
σ’ αυτήν την άδεια πόλη

Εδώ στη ρωγμή του χρόνου
Θάβομαι για να μεστώσω
μες του Διογένη το πιθάρι
Στον όγδοο μήνα της, είναι η ελπίδα μου
Σχεδόν το βρέφος γύρω περπατά
καθώς εσύ κουρνιάζεις

Εδώ στη γιορτή του πόνου
Ντύνομαι να μην κρυώνω
του Ουλιάνωφ το μειδίαμα
Σαντάλια του Χριστού, φορώ στα πόδια μου
Πραίτορες, βράχοι πάνω μου σωρό
μα ‘γω θα αναστηθώ

.

Έτσι που λες Ρήγα Φεραίο

μουσική  Νίκος  Ξυδάκης

Πάνω στης ιστορίας το μαστάρι
με βρήκε ο χρόνος γαντζωμένο
τον ύπνο μου σακί στο κρεμαστάρι
το σφυροδρέπανο κλεμμένο.

Έτσι που λες Ρήγα Φερραίο,
εγώ θα βγάλω απ’ την τρύπα το λαγό
κι εσένα το μουστάκι σου ωραίο.

Δένω στη σχάρα πίσω τα Βαλκάνια
πάω ταξίδι γεια χαρά σας
μπροστά τα όνειρά μου τα αλάνια
όρτσα κι εσείς με τη σειρά σας.

Έτσι που λες Ρήγα Φερραίο
σαν που γυρνάω για σωστή καταγωγή
δος του με το λαγούτο το μοιραίο.

.

Χθες βράδυ δυο περαστικοί

μουσική  Μ. Στεφανόπουλου

Χθες βράδυ δυο περαστικοί
σπάσαν το μεσοδόκι τ’ ουρανού
κι έπεσε ο θόλος στο γκρεμό
σαν ένα άδειο πήλινο πιθάρι.
Δυο άγιοι πέσανε στους θάμνους
και στην ταράτσα μας μια χούφτα αστράκια
και μέσα στ’ άγριο ποτάμι
βούλιαξε του Θεού η ράχη.

Κι έχουν να λεν
κι έχουν να λένε πως
οι δυο περαστικοί θα ‘ρθουν πάλι με το φως.

Υ.Γ. Αν θέλετε να κατεβάσετε τα τραγούδια μπορείτε πατώντας στα παρακάτω λινκ
εδώ στη ρωγμή του χρόνου
έτσι που λες Ρήγα Φεραίο
χθες βράδυ δυο περαστικοί

θα με δικάσει

 στίχοι:  Μιχάλης Μπουρμπούλης

 μουσική:  Δημήτρης Λάγιος

ερμηνεία:  Σωτηρία Μπέλλου

δίσκος:   Ο Αη-Λαός 1983

Θα με δικάσει ο κούκος και τ’ αηδόνι
μα στην Αγιάσο σταυρουδάκι μου χρυσό
τις νύχτες που θα πέφτει άσπρο χιόνι
οι Τσέτες θα κρεμάνε το Χριστό

Στον ουρανό που κάναμε ταβάνι
δε βλέπουμε τις νύχτες ξαστεριά
κουρσάροι, Φράγκοι, Βενετσιάνοι
μας πούλησαν για γρόσια και φλουριά

Στην Τροία μεγαλώνουνε τα στάχυα
και στην Αγιάσο σε μιαν έρμη εκκλησιά
ζωγράφισε ο Θεόφιλος με αίμα
το χάρο να φοράει θαλασσιά

Η αρχική μου πρόθεση ήταν να αναρτήσω το τραγούδι μαζί με τον πίνακα. Σκέφτηκα όμως πως ένα τέτοιο τραγούδι του αξίζει μια ξεχωριστή παρουσίαση. Επίσης πιστεύω πως αυτή η πρώτη ερμηνεία της  Μπέλλου είναι το κάτι άλλο. Απο τις καλύτερες στιγμές της. Η επόμενη ανάρτηση θα ειναι ο πίνακας (ο οποίος δεν έχει τελειώσει ακόμα!)

Για αποθήκευση του τραγουδού πατήστε εδώ

πικραμένος αναχωρητής

ποίηση  Νικηφόρος Βρεττάκος

μουσική Παναγιώτης Κωνσταντακόπουλος

ερμηνεία Βασίλης Σκουλάς

δεν ζω στην Ελλάδα!

Τουλάχιστον όχι στην Ελλάδα του σήμερα.

Ζω σε μια περήφανη χώρα που οι άνθρωποι έχουν αξιοπρέπεια,  υπάρχει αξιοκρατία και ομορφιά σε όλα.

Δεν γκρινιάζει κανείς και όλοι είναι χαρούμενοι και γλετζέδες.

Γλέντι έως τελικής πτώσης

(απο το κρεββάτι)

μακρινά ξαδέρφια – «μες της πόλης το χαμάμ»

μετά  ξύπνησα!

Θεοδωράκης – Κουτσουρέλης

Μ. Θεοδωράκης – Ζορμπάς

 

Γ. Κουτσουρέλης – Κρητικό συρτάκι

Για τον Μίκη Θεοδωράκη δε νομίζω πως χρειάζεται να πούμε τίποτα. Το θέμα απο τον Ζορμπά κι αυτό πασίγνωστο. Απλά το ξαναβάζω για να γίνει ευκολότερα η σύγκριση.

Τον Γιώργο Κουτσουρέλη όμως πόσοι απο εσάς τον ξέρουν; Και πόσοι ξέρουν πως το θέμα του Ζορμπά ο Μίκης το έκλεψε απο δικό του τραγούδι;

Ακούστε τα ολόκληρα γιατί προς το τέλος αρχίζει η σκανδαλώδης αντιγραφή.

Ο Κουτσουρέλης διεκδίκησε δικαστικά τα πνευματικά δικαιώματα του τραγουδιού και τα κέρδισε. Ο Θεοδωράκης απο την άλλη έχει πει κατά καιρούς διάφορες εκδοχές μεταξύ των οποίων πως ο Κουτσουρέλης του έδωσε την άδεια (και γιατί αναφέρεται ως συνθέτης ο Μίκης; και γιατί έγιναν δικαστήρια;). Ψιλά γράμματα.

Φυσικά σκοπός μου δεν είναι καθόλου να μειώσω την αξία του Θεοδωράκη. Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα. Περισσότερο για αποκατάσταση του Κουτσουρέλη το κάνω , γιατί ακόμα και στην Κρήτη είναι πολλοί που δεν γνωρίζουν πως είναι δικός του ο Ζορμπάς. 

Και βέβαια, για να πω πως ακόμα και οι πιο καλοί οι μαθητές καμιά φορά πιάνονται αδιάβαστοι και καταφεύγουν στο πανάρχαιο άθλημα της αντιγραφής.

 

Εγώ το περίφημο και περιβόητο  «Κρητικό συρτάκι», που δεν ξέρω αν πρέπει να το αναφέρω τώρα , μου το εκμεταλεύτηκε ο Μίκης Θεοδωράκης , το εμπνεύστηκα στο κρεβάτι μεταξύ ύπνου και μη. Μεσοκοιμώμουν. Θυμάμαι που σηκώθηκα αυτομάτως, πήγα κι επιασα το λαγούτο μου κι άρχισα να ψάχνω και κάπως βιαστικά μη τυχόν και μου φύγουν απ΄το μυαλό αυτές οι νότες, που μου ήρθαν όπως προείπα, μεταξύ ύπνου και μη. Πράγματι σταθεροποίησα τις βασικές φωνές και μετά απο ειδική μελέτη και όταν βρισκόμουν σε κατάλληλη ψυχική διάθεση  το τελειοποίησα και παρουσίασα τη σύνθεση που την ηχογράφησα σε δίσκο στην Κολούμπια το 1950  σαν «Αρμενοχωριανό συρτό»  και μετά το ξαναηχογράφησα με τίτλο «Κρητικό  συρτάκι»    το  1953 

Γ. Κουτσουρέλης                                                                               

μια μικροπαντρεμένη

Νίκος Ξυλούρης – Ήτανε μια φορά

(Σταύρου Ξαρχάκου – Κώστα Φέρρη)

 

χρωματιστά μολύβια, πενάκια, μαρκαδόροι, στυλό σε χαρτόνι  (30χ30)

Τζιμάκης (Γιώργος Τζαγκαράκης)

Bατολακιανός του Ναύτη

 

νέος Γραμβουσιανός του Τζέκα

 

στ΄αραχνιασμένο μνήμα μου (Στ.  Φουσταλιέρη)

 

συρτός της θάλασσας  (Γ. Κουτσουρέλη)

πενάκι και μολύβια σε χαρτί (19χ29)

 

περισσότερα για τον Τζιμάκη εδώ

Previous Older Entries