το Μπυροδρέπανο

λιγα λογια

 

Κυκλοφορεί σε όλα τα βιβλιοπωλεία από τις εκδόσεις 24γράμματα

άγγελος κηρίου

  Ήταν ένα βράδυ τέλη του Μάρτη που μες  την τρελή τη σούρα μου ήρθε κοντά μου άγγελος κηρίου.   Δεν κατάλαβα πως μπήκε. Στην αρχή νόμιζα πως ήταν ο ταχυδρόμος, αλλά μετά θυμήθηκα πως αυτόν τον είχε πεθάνει από χρόνια ο Χατζιδάκις.

Άρα, ήταν άγγελος κηρίου. Έκανε μια κίνηση με το χέρι που μου φάνηκε σα χαιρετισμός. Ανταπέδωσα.

– Είσαι έτοιμος να συναντήσεις τον κύριό σου…;

– Όχι! απάντησα με αποφασιστικότητα.
Χαμογέλασε.
– Έλα σήκω. Ήρθε η ώρα σου.
– Πως; Αποκλείεται. Αφού είπα στη ρεσεψιόν να με ξυπνήσουν στις εφτά κι ακόμα είναι δύο.
Κοίταξε έκπληκτος πρώτα εμένα και μετά το ρολόι του.
– Μα… δεν είσαι ο Ανδρέας Αλεξανδράκης;
– Όχι! Είμαι ο Αλέξανδρος Ανδρουλάκης. Περισσότερα

χριστουγεννιάτικη ιστορία (με πρόλογο)

Η  «Χριστουγεννιάτικη ιστορία» γράφτηκε τέτοιες μέρες τέλη του 1992 στην Πάτρα.  Δούλευα πράγματι ως φωτογράφος τότε, σε γάμους, βαφτίσια και σκυλάδικα. Μια δουλειά που την έκανα για τρία χρόνια περίπου. Ήταν και η μοναδική περίοδος της ζωής μου που μπορώ να πω πως  «είχα λεφτά» . Έβγαζα αρκετά λεφτά. Και δούλευα μόνο Σαββατοκύριακο. Τόσο δύσκολο πράγμα όμως δεν έχω ξανακάνει στη ζωή μου. Είναι θέμα χαρακτήρα. Κάποιοι το έπαιρναν στο χαβαλέ, έβγαζαν και τα φράγκα και… όλα εντάξει. Εμένα δεν μου έφταναν οι υπόλοιπες μέρες για να συνέλθω. Αρκετά απο αυτά που περιγράφω είναι βιωματικά. Εκείνα τα Χριστούγεννα πραγματικά ήμουν σε μαύρο χάλι. Φοιτητές τότε ,και όλοι οι φίλοι , γνωστοί, αγαπημένοι και αγαπημένες … φευγάτοι για τα σπίτια τους και τις οικογέννειές τους. Εγώ μόνος σε ένα γιορτινό κλίμα και μια δουλειά που την μισούσα…….

Είναι και θέμα χαρακτήρα.

Η ιστορία που έγραψα πολύ μου άρεσε και θέλησα να την διαδώσω. Την καθαρόγραψα χειρογραφα με ωραία γράμματα, έκανα και δυο τρία σκίτσα και την φωτοτύπησα σε όσα αντίγραφα άντεχα. Μετά την μοίραζα σε μεζεδοπωλεία, μπαρ, καφενεία, στο παν/μιο και όπου έβρισκα. Ακόμα θεωρώ πως είναι απο τα καλύτερα πεζά που έχω γράψει, αν και ένας φίλος φιλόλογος μου λέει πως αυτό το στυλ γραφής είχε νόημα τότε και μπορούσε να θεωρηθεί πρωτοποριακό , αλλά σήμερα είναι ξεπερασμένο.

Δεν ξέρω.

Πριν τρια χρόνια που ξεκίνησα αυτο το μπλογκ έκανα ένα ξεσκόνισμα σε παλιά γραφτά μου και μέσα σ΄όλα και στην «Χριστουγεννιάτικη ιστορία» . Δεν άλλαξα και πολλά, σχεδόν τίποτα.  Ένα κόμμα εδώ, μια λέξη παρα πέρα , τέτοια. Μέχρι το τέλος. Γιατί στο τέλος μου ήρθε αυτή η ιδέα της μεταφυσικής ανατροπής με τους λάθος φακέλους.

Δεν είναι όμως και τόσο μεταφυσική γιατί στον κόσμο των σκυλάδικων (music hall, κατά το πολιτικά ορθό!!!)  επικρατεί ένα μπάχαλο και μια ασυναρτησία που αν σκέφτεσαι διαφορετικά , είναι στιγμές που αυτό που ζεις δεν μπορείς να πιστέψεις πως συμβαίνει στ΄αλήθεια.

Το διήγημα τούτο το έχω αναρτήσει άλλες δυο φορές. Τα ξανααναρτώ , διότι ακόμα το θεωρώ πολύ καλό και θέλω να το προβάλλω. Βλέπω κιόλας σχόλια στις παλιότερες αναρτήσεις του.

Θα το αφήσω λίγες μέρες μέχρι να ξεχριστουγεννιάσουμε και να πιάσουμε νέον έτος.

Υ.Γ. Μπορείτε ελεύθερα να το τυπώσετε, να το διαδόσετε, να το χαρίσετε κλπ, κλπ . Ένα ωραίο δώρο σε καποιον (κάποια) που θέλετε να  τον (την) κάνετε να νοιώσει υπέροχα!

christmas-story.jpg

    ΝΑ ΦΤΙΑΞΟΥΜΕ ΜΙΑ ΦΑΤΝΗ… Περισσότερα

που λοξοδρόμησαν…

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Το παρακάτω διήγημα γράφτηκε πριν 13-14 χρόνια και «ψιλοχτενίστηκε» πριν 2-3 και το πρωτοανάρτησα φέτος το Μάιο.  Είναι 10 σελίδες Α4 αλλά πιστεύω πως μετά το 10λεπτο που θα σας φάει να το διαβάσετε θα νοιώσετε μια ικανοποίηση. Αν όχι…  μπορείτε να μου τα σούρετε στα σχόλια.

Δεν ξέρω πως μου’ ρθε να το ξανααναρτήσω τώρα. Μάλλον επειδή δεν υπάρχει προφανής δημοσιογραφικός λόγος, άρα τονίζεται η επίκαιρη διαχρονικότητά του.

Κατά τ΄άλλα αν και είναι μια εντελώς φανταστική ιστορία δεν είναι διήγημα οικονομικής ή επαναστατικής φαντασίας.

Υπό κάποιες συνθήκες μπορεί να γίνει και πραγματικότητα.

Καλή ανάγνωση.

 

που λοξοδρόμησαν…

                         Στο τμήμα στατιστικής της γνωστής και μεγάλης  γαλακτοκομικής εταιρίας  « Ψ », ο πυρετός είχε σπάσει τα θερμόμετρα.. Υπάλληλοι έτρεχαν πέρα δώθε , πάνω κάτω, σε ζιγκ – ζαγκ ή σε ευθείες κι από γραφείο σε γραφείο. Τα κομπιούτερ ούρλιαζαν σα δαιμονισμένα.. Η αγωνία ,  ζωγραφισμένη με έντονα χρώματα στα πρόσωπα των υπαλλήλων – λες μεταδοτική αρρώστια , είχε προσβάλει και τα κυκλώματα των μυστηριωδών αυτών μηχανημάτων. Ο διευθυντής του Τμήματος Στατιστικής , ο  διάσημος καθηγητής Γκαουσόπουλος, ήταν κατακόκκινος. Μελετούσε και ξαναμελετούσε τα  ιστογράμματα , έλεγχε από την αρχή πάλι και πάλι όλα τα δεδομένα , τις καμπύλες και τους περίπλοκους μαθηματικούς τύπους. Τίποτα. Δεν φαινόταν πουθενά λάθος. Όλα τα δεδομένα, οι αναλύσεις και οι γκομενάρες οι εξισώσεις του, συμφωνούσαν με το ένα και το αυτό αποτέλεσμα : ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ. Υπάλληλοι  του Τμήματος Μάρκετινγκ μπαινόβγαιναν στη αίθουσα της στατιστικής, κοιτούσαν τους πίνακες στις οθόνες και τραβούσαν τα μαλλιά τους. Μαθηματικοί περιωπής θρηνούσαν αγκαλιά με Ψυχολόγους παγκοσμίως αναγνωρισμένους.. Τεχνοκράτες, υπερκινητικοί και απόλυτα βέβαιοι  για τα  πάντα, ψαλίδιζαν τις γραβάτες τους και έμεναν για λεπτά ολόκληρα  ακίνητοι στις καρέκλες τους, έρμαια της απόγνωσης. Μελέτη και προγραμματισμός τόσων χρόνων έμοιαζαν να καταρρέουν. ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ. Είναι μέρες τώρα που στην εταιρία «Ψ»  ζουν μες την αγωνία και όλοι κρέμονται από τις αναλύσεις των υπολογιστών, όπως κρέμεται ο ετοιμοθάνατος από τους γιατρούς ή τους παπάδες . Ο Δαίμων της παραφροσύνης παρακολουθούσε με ιδιαίτερη ικανοποίηση το εκπληκτικό του έργο.

   Και μια μέρα – μια αποφράδα ημέρα – ο καθηγητής Γκαουσόπουλος, μ’ ένα χαρτί στο χέρι, πήρε βαριά τα βήματά του και τράβηξε κατά το γραφείο του Προέδρου. Χτύπησε διακριτικά την πόρτα και μπήκε μέσα αργά, σκουπίζοντας  τον ιδρώτα του μ’ ένα μεταξωτό κόκκινο μαντιλάκι. Ο Πρόεδρος, τεράστιος πίσω από το τεράστιο γραφείο του, τον κοιτούσε αμίλητος με τα χέρια σταυρωμένα. Ο κ. Γκαουσόπουλος  έκατσε βαρύς σε μια πολυθρόνα..

– Λοιπόν ; Είναι αλήθεια; Περισσότερα

που λοξοδρόμησαν…

                             PSY-SYNEDRIO 1                                         Στο τμήμα στατιστικής της γνωστής και μεγάλης  γαλακτοκομικής εταιρίας  « Ψ », ο πυρετός είχε σπάσει τα θερμόμετρα.. Υπάλληλοι έτρεχαν πέρα δώθε , πάνω κάτω, σε ζιγκ – ζαγκ ή σε ευθείες κι από γραφείο σε γραφείο. Τα κομπιούτερ ούρλιαζαν σα δαιμονισμένα.. Η αγωνία ,  ζωγραφισμένη με έντονα χρώματα στα πρόσωπα των υπαλλήλων – λες μεταδοτική αρρώστια , είχε προσβάλει και τα κυκλώματα των μυστηριωδών αυτών μηχανημάτων. Ο διευθυντής του Τμήματος Στατιστικής , ο  διάσημος καθηγητής Γκαουσόπουλος, ήταν κατακόκκινος. Μελετούσε και ξαναμελετούσε τα  ιστογράμματα , έλεγχε από την αρχή πάλι και πάλι όλα τα δεδομένα , τις καμπύλες και τους περίπλοκους μαθηματικούς τύπους. Τίποτα. Δεν φαινόταν πουθενά λάθος. Όλα τα δεδομένα, οι αναλύσεις και οι γκομενάρες οι εξισώσεις του, συμφωνούσαν με το ένα και το αυτό αποτέλεσμα : ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ. Υπάλληλοι  του Τμήματος Μάρκετινγκ μπαινόβγαιναν στη αίθουσα της στατιστικής, κοιτούσαν τους πίνακες στις οθόνες και τραβούσαν τα μαλλιά τους. Μαθηματικοί περιωπής θρηνούσαν αγκαλιά με Ψυχολόγους παγκοσμίως αναγνωρισμένους.. Τεχνοκράτες, υπερκινητικοί και απόλυτα βέβαιοι  για τα  πάντα, ψαλίδιζαν τις γραβάτες τους και έμεναν για λεπτά ολόκληρα  ακίνητοι στις καρέκλες τους, έρμαια της απόγνωσης. Μελέτη και προγραμματισμός τόσων χρόνων έμοιαζαν να καταρρέουν. ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ. Είναι μέρες τώρα που στην εταιρία «Ψ»  ζουν μες την αγωνία και όλοι κρέμονται από τις αναλύσεις των υπολογιστών, όπως κρέμεται ο ετοιμοθάνατος από τους γιατρούς ή τους παπάδες . Ο Δαίμων της παραφροσύνης παρακολουθούσε με ιδιαίτερη ικανοποίηση το εκπληκτικό του έργο.
   Και μια μέρα – μια αποφράδα ημέρα – ο καθηγητής Γκαουσόπουλος, μ’ ένα χαρτί στο χέρι, Περισσότερα

χριστουγεννιάτικη ιστορία (επανάληψη)

christmas-story.jpg

    ΝΑ ΦΤΙΑΞΟΥΜΕ ΜΙΑ ΦΑΤΝΗ…
Καλά , καλά ηρέμησε τώρα  , είπα μέσα μου , πήγε πεντέμισι. Σηκώθηκα βαριεστημένα και ετοιμάστηκα για την απογευματινή , αναγκαστική , έξοδο .Πήρα άδειο το σάκο καικατέβηκα . Αφού απογοητεύτηκα με κάτι  τηλεφωνήματα  για δουλειά , πήρα να  διασχίζω την Παναχαϊκού. Πίσω από τη τζαμαρία μιας πόρτας ερμητικά κλειστής , αναβόσβηνε ένα δεντράκι .Το κάρφωσα με μια θλιμμένη ματιά  και η τζαμαρία διαλύθηκε σε χιλιάδες κομματάκια . Μέσα στο  δαιμονισμένο παλιοθόρυβο  δυο ανύποπτες κυρούλες – που είχαν αφήσει τις αειπάρθενες  γκόμενες κόρες τους στο σπίτι  και  που τώρα κινούσαν για τον εσπερινό – γύρισαν άξαφνα κατατρομαγμένες .  Απομακρύνθηκα βιαστικά πατώντας   σε κάτι σκουπίδια . Πολύ κρύο .
    Τούτες τις μέρες , ανθίζουνε στις πόλεις μας τα ηλεκτρόδεντρα .   Περισσότερα

χριστουγεννιάτικη ιστορία

  

christmas-story.jpg

    ΝΑ ΦΤΙΑΞΟΥΜΕ ΜΙΑ ΦΑΤΝΗ…
Καλά , καλά ηρέμησε τώρα  , είπα μέσα μου , πήγε πεντέμισι. Σηκώθηκα βαριεστημένα και ετοιμάστηκα για την απογευματινή , αναγκαστική , έξοδο .Πήρα άδειο το σάκο καικατέβηκα . Αφού απογοητεύτηκα με κάτι  τηλεφωνήματα  για δουλειά , πήρα να  διασχίζω την Παναχαϊκού. Πίσω από τη τζαμαρία μιας πόρτας ερμητικά κλειστής , αναβόσβηνε ένα δεντράκι .Το κάρφωσα με μια θλιμμένη ματιά  και η τζαμαρία διαλύθηκε σε χιλιάδες κομματάκια . Μέσα στο  δαιμονισμένο παλιοθόρυβο  δυο ανύποπτες κυρούλες – που είχαν αφήσει τις αειπάρθενες  γκόμενες κόρες τους στο σπίτι  και  που τώρα κινούσαν για τον εσπερινό – γύρισαν άξαφνα κατατρομαγμένες .  Απομακρύνθηκα βιαστικά πατώντας   σε κάτι σκουπίδια . Πολύ κρύο .
    Τούτες τις μέρες , ανθίζουνε στις πόλεις μας τα ηλεκτρόδεντρα .   Περισσότερα

η συναυλία

                                              Η  ΣΥΝΑΥΛΙΑ   

   Στο αρχαίο θέατρο όλα ήταν έτοιμα για τη συναυλία .Τα φώτα είχαν στηθεί, τα ηχητικά είχαν ελεγχθεί , τα όργανα κουρδισμένα και ο κόσμος είχε έρθει . Ο ήλιος , από ώρα υψωμένος αλλού , τώρα θα φώτιζε άλλους τόπους . Το βαθύ μπλε του δικού μας ουρανού έπαιρνε να μαυρίζει . Το πρόγραμμα είχε από ώρα διαβαστεί και πεταχτεί κάτω από τα καθίσματα . Κι όμως , επικρατούσε μια παράταιρη ησυχία .  

  Στις πρώτες σειρές , όπως πάντα , τσούρμο οι επίσημοι . Δήμαρχος , Νομάρχης , βουλευτές νυν και πρώην , εκπρόσωποι  των κομμάτων  ۠ φορείς της εξουσίας και του πολιτισμού . Στις πίσω σειρές το θνητό κοινό .

     Κανενός η μακαριότητα δεν κατάλαβε τη νευρικότητα των μουσικών  , έτσι όπως ήταν Περισσότερα