πεντο ζάλη

pento-prosopa

pento zali

90χ140  ακρυλικό σε καμβά

 

και το απαραίτητο τραγουδάκι που είναι … πεντοζάλι

Advertisements

6 Σχόλια (+add yours?)

  1. chrismos
    Μαρ. 21, 2014 @ 09:19:33

    Έχω μίνι μαγεμένος κι εχω μήνυμα γιε μ’: Αίνος!
    Αίνος (επαινετικός ύμνος) για τα φωτεινά χρώματα, για τη σκηνοθεσία, για την ευρηματική ιδέα του κύματος που συνδέει τα πέντε μίνι φουστάκια με τα μουστάκια του λυράρη, για το προσχέδιο στον πίνακα, για την πενταπλή παραζάλη στη σχολική τάξη (η γνωστή ζάλη των τάξεων), για το λογοπαίγνιο στον τίτλο, για το άσμα στο βιντεάκι και τόσα άλλα.
    Μια ΟΜΟΡΦΙΑ!!!

    (Να μου το πεις το «τραγουδώ» και πάλι. Να μου το πείς: Η Κρήτη είναι ζάλη…)

  2. ktkouk
    Μαρ. 21, 2014 @ 11:51:03

    Στο σχόλιο του Χρησμού έρχομαι να προσθέσω :

    -Την ανάποδη (βυζαντινή – επιμένω σύντεχνε ) προοπτική του τοίχου δεξιά με την πρίζα και τον ηλεκτρικό πίνακα σε συνδυασμό και με τα πλακάκια του πατώματος

    -Τους μαχητές του 40 που επιτίθενται στην 5άδα των κοριτσιών υπό το βλέμμα του Γέρου…

    -Τα 12 χέρια των 5 κοριτσιών !!! (και δεν ξέρω αν είναι καρτουνίστικη επιλογή για την κίνηση ή έβαλες και τα χέρια του ζωγράφου να χουφτώνουν ! )
    –Το τρομερά ενδιαφέρον σχέδιο των χεριών των κοριτσιών που σχηματίζουν κάτι σαν σταυρό (με τα δυο υψωμένα και τα δύο τεντωμένα στις άκρες χέρια) αλλά και κάτι σαν καράβι με κατάρτι – όπου κολλάει και η κυματιστή γραμμή που λέει ο Χρησμός !

    -Τα κεράσια με το τετράδιο… (συγκινητικό όσο πρέπει σημείο)

    -Το παλιό θρανίο δεξιά με τις πιο νέες καρέκλες στις οποίες κάθονται οι μουσικοί – σαν πέρασμα από εποχή σε εποχή, μου έφερε στο μυαλό τις 4 εποχές σου… (είμαι Ανδρουλακολόγος βλέπεις)

    -το πάω (με την άδειά σου) και λίγο μακρύτερα. Το «μπέρδεμα» των χρωμάτων στα ρούχα αλλά πιο εμφανώς στα παπούτσια των κοριτσιών… αφήνει το (όποιο) μυαλό μου να κινηθεί και σε πιο στενά χρονικά όρια… Μετά από τι τα κορίτσια μπέρδεψαν τα παπούτσια τους ή τις κάλτσες τους άραγε;… 🙂

    μένω στα πραγματολογικά, για τη ζηλευτή κι απαράμιλλη τεχνική σου τι να πω; (πάλι)

    υγ. περιττό να επαναλάβω ότι το χαζεύω σα χαζός (όχι ότι είναι και κόντρα ρόλος…)

  3. chrismos
    Μαρ. 22, 2014 @ 10:53:43

    Εύγε Κωστή, διότι το μάτι ενός ειδικού έχει άλλη χάρη!
    Οι παρατηρήσεις σου (προοπτική, μαχητές, Γέρος, 12 χέρια, κ.λ.π.) δείχνουν πολύ έμπειρη ματιά.

    (Με το φτωχό και πεζό μυαλό μου, νόμιζα πως το ελεύθερο μυαλό του καλλιτέχνη δεν υπόκειται στους γνωστούς μικροαστικούς καθωσπρεπισμούς, εξ ου και το μπέρδεμα στα παπούτσια και τις κάλτσες… Πού να φανταστώ ότι εκεί που οι λυγερόκορμες χορεύουν όλες σούζα, πριν λίγο συμμετείχανε σε φοβερή ……..)

    Κωστή, έγραψες!

  4. σολωμάντζαρος
    Μαρ. 22, 2014 @ 13:12:40

    #chrismos 1
    H Κρήτη είναι και ζάλη , αλλά σου φτιάχνει και κεφάλι.
    Ευχαριστώ για τακαλά σου λόγια.

    #chrismos 2
    Λίγο πριν λίγο μετά, δεν έχει σημασία.
    Δεν ξέρω αν κατάφερες να διαβάσεις τα στιχάκια στην άκρη του σχολικού πίνακα, αλλά απ΄ότι φαίνεται ήταν σωστή επιλογή , καθότι κι έσένα ο νους σου πέρα τρέχει.
    Άρα το έργο πέτυχε.

  5. σολωμάντζαρος
    Μαρ. 22, 2014 @ 13:30:18

    #κτκουκ
    Στα δικά σου να προσθέσω – αν και δεν είναι σωστό – πως αν κοιτάζεις μόνο τα πόδια, κάποια ζευγάρια μοιάζουν να ανήκουν στην ίδια γυναίκα , ενώ ανήκουν σε δύο διαφορετικές.
    Η τοποθέτηση των χεριών με προβλημάτισε από το αρχικό σχέδιο ήδη. Ο κυματισμός στα φουστάκια ήταν η σκέψη που με έκανε να ξεκινήσω το έργο. Έχεις δίκιο πως μοιάζει με καράβι. Ίσως ασυνείδητα να το επεδίωξα. Συνειδητά όμως , απλά έψαχνα να βρω σχήματα που να «δένουν».
    Τα χέρια είναι ένα σουρεαλιστικό στοιχείο , τροφή για σκέψεις και συνειρμούς.
    Η προοπτική του τοίχου προέκυψε κατόπιν αιφνίδιας σκέψης κι αφού είχα βαρεθεί να σβήνω το φόντο (σύντομα θα αναρτήσω την πορεία του έργου και θα καταλάβεις από πόσα κύματα πέρασε) . Το «εντυπωσιακό» δημιουργείται από την ανύπαρκτη προοπτική στα πλακάκια, σε συνδυασμό με το ότι δεν μπορείς να καταλάβεις αν ο τοίχος πάει προς τα πίσω ή προς τα μπρος (διότι το θρανίο κρύβει το τελείωμά του)
    Η απορία σου για το «μετά από τι» βάζει το νου σου να τρέχει – καλό αυτό – αλλά βάζει πονηρές ιδέες σε αγνούς και απονήρευτους θαυμαστές μου.

    Υ.Γ Μα που τις είδατε τις κάλτσες;!
    Το σκέφτηκα για λίγο και – αν θυμάμαι – καλά , δεν έχω ζωγραφίσει ποτέ μου κάλτσες!

  6. theogrocer
    Μαρ. 23, 2014 @ 01:42:22

    Πόσα κρυμμένα θαύματα!
    Εύγε Solo και σ’ όλους.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: