tabula rasa ή μαλάκας;

 

 

Φίλε Γιάννη.

Φίλε Γιαννάκη Κλειδωμένε (John Locke  για όσους γνωρίζουν Κινέζικα ή βλέπουν Τούρκικα κανάλια).

Φίλε Γιαννάκη, νομίζω πως έχεις κάνει ένα τραγικό λάθος. Ο άνθρωπος δεν γεννιέται tabula rasa (λευκό χαρτί δηλαδή, που είτε γεμίζει με μουντζούρες, είτε με καλλιγραφίες, είτε και με τα δύο)

Μου φαίνεται αγαπητέ, πως ο άνθρωπος γεννιέται μαλάκας. Και όλη του η ζωή είναι ένας αγώνας να αποβάλει αυτή την αρχέγονη μαλακία.

Άλλοι – όπως εγώ – τα καταφέρνουν σ αυτόν το δύσκολο αγώνα και όσο μεγαλώνουν, με τη γνώση, τη φρόνηση, τις τέχνες, τον έρωτα και άλλες αντιοξειδωτικές ενασχολήσεις, γίνονται όλο και λιγότερο μαλάκες.

Κάποιοι  άλλοι πάλι, είτε είναι δύο χρονών, είτε σαράντα δύο, είτε ογδόντα δύο, τα ίδια μυαλά κουβαλούν, αυτά τα πρώτα που κουβάλησε και η μαμή, όταν τους πρωτοπήγε στη μάνα τους να βυζάξουν το πρώτο γάλα.   

Το ακατανόητο είναι – κι εδώ πολύ θα ήθελα να είχα μπροστά μου τον Δαρβίνο να πούμε δυο κουβέντες – πως αυτοί οι κάποιοι άλλοι είναι που διαιωνίζουν το είδος.

Έχω την τρομερή υποψία, πως αν ο άνθρωπος δεν ήταν ένα πνευματικό θηρίο με τιποτένια ψυχή, δεν θα είχε επιβιώσει σ΄ αυτόν τον πλανήτη.