προσοχή! προσευχή!

μέρος α΄

Όλα τα οράματα
Κύριε
Τα  έκανες
Να μοιάζουν
Παροράματα μιας ζωής

Τώρα με θέλεις
Και δούλο κι αφέντη
Στο σπίτι μου!

Όλα τα θαύματα
Κύριε
Κατάφερες να μου γίνουν
Τραύματα

Πάντα  με θέλεις
Και θύμα και θύτη
Μιας «ψήφου» μου

Όλη τη δύναμή μου
Αχ κύριε
Τη ρούφηξες,
Την κατάντησες προσευχή μου

Τώρα με θέλεις
Αδιάβαστο,
Να πιστεύω στον «Άμβωνα»

Σε θαυμάζω
Ρε  κύριε
Για την εκπληκτική σου
Ικανότητα !

 
μέρος β΄

Αν πιανόμασταν
Οι άνθρωποι χέρι, χέρι


Θα μπορούσε να κυκλοφορήσει
Μέσα μας
Το αίμα της ανθρωπότητας

Τότε
Δεν θα λέγαμε πως
Ο άνθρωπος έχει αίμα.
Θα λέγαμε πως
Ο άνθρωπος έχει ανθρώπους.

Αλλά τώρα…

Η κότα έχει αίμα
Η μαϊμού έχει αίμα
Το γουρούνι έχει αίμα
Ο άνθρωπος έχει εκπροσώπους

Οι εκπρόσωποι είναι κότες
Οι εκπρόσωποι είναι μαϊμούδες
Οι εκπρόσωποι είναι γουρούνια
Οι «άνθρωποί μας»  είναι εκπρόσωποι 
 
μέρος γ΄

Όσο εγώ

Όργωνα τη γη μου
Έχτιζα το σπίτι μου
Άναβα τη φωτιά μου
Γεννούσα τα παιδιά μου
Δούλευα…

Όσο εγώ δούλευα
Και πάλι δούλευα
Και τα κατάφερνα
Και έκανα το χώμα στάρι
Και έκανα το χώμα αμπέλι
Και έκανα το χώμα λάδι
Και έκανα το χώμα λάσπη
Και έκανα τη λάσπη θεό
Εύπλαστο πηλό
Κι έκανα πιάτο
Και πιθάρι του σταριού
Και πιθάρι του κρασιού
Και του λαδιού
Κι έκανα τέχνη
Και έκανα γράμματα
Και έκανα γνώσεις…
Ζωή!
Στέρεο πράγμα!
………………  !
Παύση για βαθειά ανάσα

Σε θαυμάζω
Κύριε
Για την εκπληκτική σου
Ικανότητα !
Κι απορώ, όχι με παράπονο
Αλλά με οργή

Συνεχίζω ξέπνοος

Όσο εγώ δούλευα
Και έκανα ζωή
Εσύ έπαιρνες
Το στέρεο έργο μου
Και το έκανες σκόνη
Και μετά το έφτυνες
Και το έκανες λάσπη
Και πάλι λάσπη…

Εύπλαστο άχρηστο

Πήρες τη δύναμή μου
Και μου την ξευτίλισες
Σε προσευχή

Γιατί;
Γιατί όσο εγώ δούλευα
Δεν ήθελες
Να ανθίσεις απ’ τη δουλειά μου;

Γιατί έγινες
Γιατί έμεινες
Ξύλο ξερό, χοντρό, που μας χτυπά;

μέρος δ΄

Τώρα
Το συρματόπλεγμα
Καίει το μάτι του παιδιού
Τα χέρια της κόρης μου
Γέμισαν κόκκινα δάκρυα
Ο γυιός μου κάνει κούνια
Με το πηγαιν’ έλα του ρολογιού
Τρελάθηκε!
Η μάνα μου δε ζει
Μα με παίρνει τηλέφωνο
Κάθε μέρα
Κάθε μέρα

Το αυτοκίνητο
Πάτησε την άσφαλτο

Μια κεραία με χίλιες συχνότητες
Σε κάνει αόρατο
Ότι χτίζεις το πρωί
Στο γκρεμίζει το βράδυ
Και σακατεύει τα παιδιά σου

Η κόρη σου τυφλώθηκε
Ο γυιός σου δεν ακούει
Το παρανυφάκι ίδρωσε
Έγινε κόκκινο το λευκό φόρεμά του
Οι παππούδες αναστήθηκαν
Πήραν τα εγγόνια τους
Μια βόλτα ως το μνήμα

Ο  άνθρωπος
Πάτησε το φεγγάρι

Από τότε
Το φεγγάρι
Έχει αράξει στο σπίτι μου
 Και κλειδώθηκε στην τουαλέτα
«Δεν αντέχω»
Το ακούω που και που να ουρλιάζει
Νομίζω πως κλαίει.
«Βγες έξω!»
Του φωνάζω

Η κόρη σου πέθανε
Μου λέει
Ο γυιός σου πέθανε
Η μάνα σου πέθανε
Ο αδερφός σου πέθανε
Η γυναίκα σου πέθανε
Η αδερφή σου πέθανε
Ο άντρας σου πέθανε
Οι φίλοι σου πέθαναν

Πήραν τη δύναμή σου
Και την κατάντησαν προσευχή

Ο πατέρας ζει
Περιμένοντας να πεθάνεις

Πήρε τη δύναμή σου
και στην κατάντησε προσευχή

 
μέρος ε΄

Ξύπνα!
Είναι κακό όνειρο!

Ποιός φώναξε;
Ανοίγω τα μάτια μου
Το μαξιλάρι  μούσκεμα
Θα ήταν κακό όνειρο!

Σηκώνομαι
Τινάζω το κεφάλι μου
Ρίχνω κρύο νερό
Ήταν κακό όνειρο

Έχω δουλειά
Πρέπει να προλάβω
Μα είναι όνειρα αυτά;
Άργησα
Σιγά , σιγά συνέρχομαι

Έχω δουλειά
Πρέπει να προλάβω
Να οργώσω τη γη μου
Να χτίσω το σπίτι μου
Να ανάψω τη φωτιά μου
Να γεννήσω τα παιδιά μου
-Που θα κάνουν τα ίδια –
Να δουλέψω
Να φτιάξω κάτι στέρεο
Να……….

Ξύπνα!
Είναι κακό όνειρο!

Advertisements

Comments are closed.

Αρέσει σε %d bloggers: