και σχόλιο… ουδέν !

Όταν έφτιαξα το μπλογκ τον Δεκέμβρη του 2007 δεν ήξερα καλά, καλά τι εστί μπλογκ.

Το έφτιαξα κυρίως για να επικοινωνήσω τα ποιήματά μου. Και κατά δεύτερο να δείξω και τους πίνακές μου.

Και αυτό έκανα αυστηρά για κάνα χρόνο τουλάχιστον.

Στην πορεία άρχισα να αντιλαμβάνομαι και το τι εστί «μπλόκινγκ»

Δεν μπορώ να πω πως ενθουσιάστηκα. Κόλλησα βέβαια!

Ο σκοπός μου να επικοινωνήσω με τους στίχους μου δεν έβλεπα να εκπληρώνεται. Φυσικά, βρέθηκαν άνθρωποι , «φίλοι» στην πορεία, που αποκτήσαμε καλή διαδικτυακή – και όχι μόνο – επικοινωνία, και με κάποιους την έχουμε ακόμα. Όμως το είδος των σχολίων που γίνονται δεν με ικανοποιεί καθόλου. Ακόμα κι εγώ όταν αφήνω σχόλια σε στίχους άλλων, νοιώθω αμήχανα. Μπορεί να μου αρέσει πολύ ένα ποίημα, αλλά δεν ξέρω τι να γράψω στο σχόλιο. Φαίνεται πως το «μου αρέσει», ή «πολύ ωραίο» δεν είναι αρκετό. Αλλά και τι να γράψεις; Φιλολογική ανάλυση θα κάνουμε από τα μπλογκς; Δεν γίνεται.

Συνήθως πιανόμαστε από κάτι που λένε οι στίχοι και γράφουμε κι εμείς τη μαλακία μας. Πράγμα άσχετο συνήθως με το ποίημα.

Κι εγώ το έχω κάνει πολλές φορές με στίχους άλλων, και άλλοι πολλοί με στίχους δικούς μου.

Άσε που άμα δεν σ΄ αρέσουν οι στίχοι δεν αφήνεις καν σχόλιο.

Πήρα πρέφα, το λοιπόν, πως μέσω μπλογκ είναι μάταιο να προσπαθείς να επικοινωνήσεις τους στίχους σου, αυτό το ξέφτι της ψυχή σου που το τράβηξες κι άρχισες να ξηλώνεσαι.

 Ένοιωσα πως πρόδιδα αυτές τις πολύ ιδιαίτερες στιγμές  κατά τις οποίες έγραφα όλους αυτούς τους στίχους.

Και μόνο όποιος γράφει (και γράφουν πολλοί) μπορεί να καταλάβει τι σημαίνουν τα μοναχοχτυπήματα με τον εαυτό σου για να γράψεις ένα στιχάκι (καλό ή κακό) 

Άρχισα τότε να … «εμπλουτίζω» την ύλη του μπλογκ μου με σατυρικά στιχάκια ή κείμενα ή σκίτσα. Έφτιαχνα εικόνες – εικαστικά στο photoshop, σχολίαζα την επικαιρότητα, … και σιγά, σιγά σταμάτησα να αναρτώ τα ποιήματά μου.

Έβαζα όμως όλο και πιο συχνά, πίνακες. Εκεί τα πράγματα μπορώ να πω πως ήταν λίγο καλύτερα (ως αναφορά τα σχόλια). Στην πορεία όμως διαπίστωσα πως ούτε και με τους πίνακες με ικανοποιεί η ιντερνετική κριτική που γινόταν. Ένοιωθα μάλιστα, κάποιες φορές , πως μου κάνει και κακό.

Σταμάτησα , λοιπόν, και τις συχνές αναρτήσεις πινάκων. Κάπου εκεί άρχισα να σκέφτομαι να παρατήσω και το μπλογκ τελείως.

Είχα όμως ήδη κολλήσει, κι εκτός αυτού, μου άρεσε και η ιντερνετική σχέση που είχα αναπτύξει με αρκετούς από εσάς. Κι ακόμα μ΄ αρέσει.

Κρύβει μια διαστροφή αυτό, γιατί μιλάμε για ανθρώπους που ποτέ δεν έχω δει , ούτε σε φωτογραφία. Αλλά γουστάρω – παρ’ όλ’ αυτά – το ιντερνετικό μας αλισβερίσι.

Να μη τα πολυλογώ, το μπλογκ του ΣολωΜάντζαρου παράπαιε κι εγώ άρχισα να αναρτώ διάφορα από δω κι από κει και στο τέλος κυριάρχησε η σάτιρα και η μαλακία. Από πέρυσι δε το καλοκαίρι που άρχισα να γράφω τη Γανάρα για μια τοπική εφημερίδα, η σάτιρα κυριάρχησε και στη σκέψη μου γενικώς, ενώ η σκέψη μου – γενικώς – δεν κινείται γύρω από τη σάτιρα.

Δεν ξέρω τι περίμενα από αυτό το εγχείρημα και τι είδους ματαιοδοξία κυνηγούσα να καλύψω. Η κρούση από την εφημερίδα μου είχε γίνει και παλιότερα , αλλά είχα αρνηθεί. Τελικά πέρσυ τον Ιούνη, είπα το ναι. Με δυσκολία το είπα, αλλά… το είπα. Δεν είχα φανταστεί τις συνέπειες.

Μία σοβαρή συνέπεια είναι πως, δέκα μήνες τώρα, δεν έχω γράψει ούτε ένα ποίημα! Κι αυτό – τελικά – άρχισε να μου γίνεται μεγάλο βάσανο. Δεν γινόταν όμως ενώ είχα ζόρι να γράψω την σατυροχιουμοριστική ιστορία της επόμενης εβδομάδας, να μου βγει η εσώτερη φωνή που ήθελε να εκφραστεί αλλιώς. Ακόμα και στη ζωγραφική, ένοιωθα πως αυτή η ιστορία με τη Γανάρα άρχισε να με φθείρει.

Πάντα έγραφα σατυρικά στιχάκια ή κείμενα, και – γενικώς –  δεν μου λείπει το χιούμορ. Τα έγραφα όμως σε στιγμές που αυτά – μάλλον – διάλεγαν να βγουν στην επιφάνεια. Όχι να τα τραβώ να βγουν με το ζόρι.

Απ’ όταν αποφάσισα πως Γανάρα τέλος, ένοιωσα μια ανακούφιση. Σίγουρα θα ξαναγράψω κάτι σατυρικό ή καθαρά χιουμοριστικό , αλλά όταν αυτό μου χτυπήσει την πόρτα.

Εγώ χτυπώ τις πόρτες άλλου είδους έκφρασης. Και τώρα νοιώθω μεγάλη την ανάγκη να προσπαθήσω να ξαναεπικοινωνήσω  μαζί σας με αυτό το είδος.

Η αλλαγή εποχής που συνέβη στη χώρα, μάς έκανε όλους να χάσουμε τον βηματισμό μας. Τώρα προσπαθούμε να τον ξαναβρούμε. Κι εγώ φυσικά.

Το πρώτο βήμα , πιστεύω πως είναι να ξαναθυμηθώ την αρχή του βηματισμού μου.

Μετά, να κοιτάξω να μη χάσω  τον εαυτό μου, μέσα σ΄ όλο αυτό το χαμό.

Και τέλος, να ψάχνω να βρω τι είναι αυτό που λέω «εαυτός μου».

Θα ξαναρχίσω να αναρτώ τα ποιήματά μου. Και πίνακες φυσικά.

Αλλά θα κλείσω τα σχόλια!

Γι΄ αυτό και όλη τούτη η απολογία.

Δεν μου πήγαινε καλά να τα κλείσω έτσι, απροειδοποίητα,

μετά από όλη τούτη την – ιντερνετική έστω – σχέση που έχουμε αναπτύξει κάποιοι από εμάς.

Εγώ βέβαια, θα αφήνω σχόλια στα μπλογκ σας. Δεν θα χαθεί έτσι κι αλλιώς η επικοινωνία μας, το site μου, που υπάρχει στο πλάι, έχω και το e-mail μου.

Θέλω όμως να δοκιμάσω κι αυτή την εκδοχή. Ίσως στην πορεία να απογοητευτώ κι απ΄ αυτό. Δεν ξέρω. Θα δούμε.

Θ’ αφήσω αυτή την ανάρτηση για λίγες μέρες και μετά πάω για … αλλαγή πορείας.

Advertisements

20 Σχόλια (+add yours?)

  1. Δύτης των νιπτήρων
    Απρ. 03, 2012 @ 10:51:14

    Ένα σχόλιο προτού κλείσουν: σε πιάνω -θα τα πούμε και κοντόθεν.

  2. σολωμάντζαρος
    Απρ. 03, 2012 @ 10:54:45

    #Δύτη!
    που χάθηκες εσύ;
    Ούτε κοντόθεν! δεν σε βλέπω.

  3. Φαίδρα Φις
    Απρ. 03, 2012 @ 12:12:25

    συγχαρητήρια για την ειλικρινή και πηγαία τοποθέτηση.
    ταυτίζομαι! 🙂

  4. σολωμάντζαρος
    Απρ. 03, 2012 @ 12:27:00

    #φαίδρα φις
    Χαίρομαι (αν και ήμουν σίγουρος)

  5. Φαίδρα Φις
    Απρ. 03, 2012 @ 12:46:18

    εμ! 🙂

  6. ktkouk
    Απρ. 03, 2012 @ 18:07:10

    Σύντεχνε,
    χαιρετίζω την απόφασή σου, και την καθαρή και ντόμπρα εξήγησή σου αν και διαφωνώ με πολλές από τις θέσεις που αναπτύσσεις σ’ αυτήν την ανάρτηση. (είχα , το ξέρεις δα, αρκετούς μήνες κλειστά τα σχόλια αλλά για εντελώς άλλους -τραγελαφικούς- λόγους, δεν είναι της παρούσης).
    Έχουμε κουβεντιάσει και παλιότερα περί ανάρτησης, και εξακολουθώ να θεωρώ πώς η ανάρτηση είναι ένα είδος (μια νέα μορφή) τέχνης που μπορεί να συνδυάσει πολλά πράγματα (κείμενο, εικόνα, βίντεο, μουσική κτλ.) ΑΛΛΑ το σημαντικότερο χαρακτηριστικό της είναι η διαδραστική φύση της η οποία επιτυγχάνεται με τα σχόλια. Είναι δηλ. κατά τη γνώμη μου και τα σχόλια μέρος του τελικού αποτελέσματος. Αν φυσικά ο αναρτών (ο αρχικός δημιουργός, πες τον όπως θες) δεν επιθυμεί τη διαδραστικότητα τότε πολύ απλά μπορεί να κλείσει τα σχόλια. Ακρωτηριάζει (κατά τη δική μου οπτική) την τέχνη της ανάρτησης αλλά δικαίωμα του καθενός είναι να κάνει την Τέχνη του ΟΠΩΣ ΑΚΡΙΒΩΣ ΕΠΙΘΥΜΕΙ.
    Ωστόσο, τα σχόλια, είτε υπάρχουν είτε δεν υπάρχουν αναρτημένα, γίνονται. Τα σχόλια δηλαδή ως σκέψεις στο μυαλό όσων θα έμπαιναν (αν επιτρεπόταν ο σχολιασμός) στον κόπο να τα πληκτρολογήσουν και να τα κοινοποιήσουν, ή ως κουβέντα μεταξύ δυο ή περισσοτέρων κάπου αλλού (ας πούμε μπορούμε ο Χρησμός κι εγώ να σχολιάσουμε μια ανάρτησή σου (ένα ποίημά σου ή έναν πίνακά σου) στην αντιποίηση.
    Τα Μπλογκ , πέρα από τα όσα μπορεί να τους καταλογίσει κανείς, έχουν το εξής σπουδαίο: εξαφανίζουν τους ειδήμονες μεσάζοντες μεταξύ δημιουργού και θεατή. Κι αν κλείσει κανείς τα σχόλια , φυσικά, δεν αλλάζει τους μέσω του μπλογκ αποδέκτες του έργου του. Απλά τους στερεί τη δυνατότητα να κοινοποιήσουν τη γνώμη τους, και να καταθέσουν τον ελεύθερο συνειρμό τους κάτω από την επιρροή του εκάστοτε έργου. Αν ο συνειρμός είναι μαλακία, αυτό δεν κρίνει τον δημιουργό αλλά τον μαλάκα που έκανε το συνειρμό. Ασφαλώς θα έχεις ακούσει εξίσου μαλακίες\σχόλια σε εκθέσεις σου ζωγραφικής αλλά είμαι σίγουρος ότι στις επόμενες δε σκοπεύεις να βάλεις ταμπέλα στην είσοδο που να απαγορεύει στους επισκέπτες να σου μιλήσουν (από τον κίνδυνο να σου πουν καμιά μαλακία). Ούτε θα βάλεις «πόρτα» στην αίθουσα όπου (με τι κριτήρια άλλωστε) θα έκλεινες απέξω κάποιους.
    Γράφεις, πως «μέσω μπλογκ είναι μάταιο να προσπαθείς να επικοινωνήσεις τους στίχους σου, αυτό το ξέφτι της ψυχής σου που το τράβηξες κι άρχισες να ξηλώνεσαι.». Λες όμως ότι θα εξακολουθήσεις να αναρτάς ποιήματα και πίνακες…Αυτό είναι αντιφατικό. Διότι αναρτώντας (έστω και χωρίς σχόλια) αυτό επιχειρείς να κάνεις: να επικοινωνήσεις τους στίχους και τις ζωγραφιές σου. Τι άλλο;
    Η αλήθεια είναι πως (ίσως είμαστε σε μια μέση γενιά) μάλλον δε μπορούμε να διαχειριστούμε την εποχή του ίντερνετ με την άνεση που θα μπορούν τα παιδιά μας. Αυτό μας έχει οδηγήσει (κι εμένα πρώτον απ’ όλους) σε αστοχίες. Έτσι (χαιρετίζω στην αρχή την απόφασή σου και γι αυτό το λόγο) θεωρώ ότι καλώς αποφάσισες όπως αποφάσισες. Αλλά όχι για τους λόγους που το αποφάσισες, όχι γι αυτούς τους λόγους κυρίως.

    υγ1. κανόνισε να ξαναμπώ καμιά μέρα στο φέισμπουκ και να σε πετύχω να αναρτάς «αυτό το ξέφτι της ψυχής σου που το τράβηξες κι άρχισες να ξηλώνεσαι» … κι από κάτω να υπάρχει ποταμός σχολίων τύπου «καλημέρα Αλέξανδρε» «καλημέρα Λιτσάκι μου»…ή «ουάου» ή «διαβάζοντάς σε ταξιδεύω»…κτλ . θα συμφωνείς υποθέτω ότι θα είναι γελοίο αυτά που αφήνεις χωρίς σχόλια εδώ
    να τα προσφέρεις βορά στις περσόνες του φεισμπουκ… Μην το γελάς…συνηθίζεται στους χώρους της σοβαρής ποίησης…………

    υγ2. θα μπορούσες να αποφύγεις όλη αυτή τη μανούβρα απλά στέλνοντάς μου ένα ιμέιλ:
    «Κουκ, κόψε τις μαλακίες».

  7. σολωμάντζαρος
    Απρ. 03, 2012 @ 20:59:18

    #κτκουκ
    Καθόλου μαλακίες.
    Προφανώς στο κείμενο δεν έγινα και πολύ σαφής.
    Δεν αρνούμαι τα σχόλια γενικώς. Το θέμα είναι πως – εγώ τουλαχιστον – όταν ξεκίνησα το μπλογκ , άλλου τύπου σχόλια φανταζόμουν. Που να είχαν σχέση με τους στίχους. Αν θυμάσαι , κάμποσες φορές , παρότρυνα και τους αναγνώστες για αρνητικά σχόλια , αν δεν τους άρεσε κάτι. Μάταια. Ε δε γίνεται να μην υπάρχουν και αρνητικά σχόλια. Γιατί δεν γίνονται;
    Η εξήγηση που δίνω είναι πως αυτός που δεν γούσταρε καθόλου τους στίχους μου πολύ απλά δεν άφηνε σχόλιο. Σου λέει , που να μπλέκω τώρα με αντεγκλήσεις, διαφωνίες κλπ,κλπ.
    Απο την άλλη πιθανόν να υπάρχουν και κάποιοι που τους αρέσει ένα ποιημα αλλά δεν έχουν τι να γράψουν. Εμένα μου συμβαίνει πάρα πολύ συχνά αυτό.
    Το αποτέλεσμα είναι πως δεν αφήνουμε πάντα σχόλιο απο μια ανάγκη που μας γέννησαν οι στίχοι.
    Δεν είναι το ίδιο να σε βλέπω μπροστά μου , να σου δείχνω έναν στίχο και να μου λες τη γνώμη σου. Δεν θα εκφραστείς με τον ίδιο τρόπο όπως σε ένα σχόλιο στο ίντερνετ.
    Ουτε φυσικά το ίδιο , τα σχόλια που θ΄ακούσω σε μια έκθεση ζωγραφικής, ή αυτά που ακούω απο όσους μπαίνουν στο εργαστήριο και βλέπουν τους πίνακες .
    Χτες πχ μπήκαν δύο πιτσιρίκες και τους έδωσα το τηλέφωνό μου! Αλλά δεν έκαναν κανένα σχόλιο. Ή κι αν έκαναν δεν το κατάλαβα γιατί μιλούσαν Ρώσικα!
    Είπα να τους πάρω πίσω την κάρτα , αλλά , λέω , δε βαριέσαι…
    Ακόμα κι έτσι όμως και πέρα απο την πλάκα, οι εκφράσεις τους όταν κοιτούσαν τα έργα, μού είπαν πολύ περισσότερα απο ότιδήποτε γραπτό (γενικώς, όχι μόνο σχόλιο).
    Να μη πολυλογώ δεν μπορεί να υπάρχει καμία απολύτως σύγκριση στη δια ζώσης επικοινωνία με αυτή δια … μπλογκ , facebook κλπ.
    Όσο για το facebook… χα!
    Αρχικά σκέφτομαι να αναρτώ το λινκ των εδώ αναρτήσεων!!!!!!!
    Αν δω ότι αρχίζουν κι εκεί διάφορα κουφά σχόλια, θα σταματήσω να το κάνω.
    Στο facebook έχεις την ευχέρεια του like. Κάνεις σε κάτι like και βγάζεις την … υποχρέωση. Ο άλλος μπορεί καν να μη το έχει διαβάσει και να κάνει like!
    Tα ξέρεις αυτά.
    Άσε που εκεί, για τους πίνακες τουλάχιστον, είτε δεν έχω σχόλια, είτε – συνήθως- είναι λιτά, του στυλ «πολύ ωραίο», «μπράβο», και τέτοια.
    Για το διαδραστικό δεν διαφωνώ. Αλλά δε νομίζω πως μπορεί να γίνει και με τα πάντα (όχι τα υπο εξαφάνιση, τα άλλα).
    Ίσως πάλι να παίρνω πιο σοβαρά απ΄ότι θα’ πρεπε τους στίχους μου.
    Η αλήθεια είναι πως τους παίρνω πολύ σοβαρά. Κι αυτό όχι γιατί πιστεύω πως είναι καλοί, ή σπουδαίοι κλπ. Όσο γιατί ξερω τη διαδικασία για να γραφτούν. Τις συνθήκες κάτω απο τις οποίες γράφτηκαν. Αυτές τις συνθήκες παίρνω πολύ στα σοβαρά. Όχι τους ίδιους τους στίχους.
    Ξέρεις πολύ καλά – όπως και όλοι νομίζω – πως δεν έχω κανένα πρόβλημα με τον αυτοσαρκασμό. Αλλά κάποιες φορές , απλά δεν ταιριάζει.
    Τέλος πάντων, αυτό τον καιρό κάπως έτσι νοιώθω. Πιθανόν να αλλάξω γνώμη σύντομα. Δεν ξέρω. Ασε να το δοκιμάσω κι εγώ και βλέπουμε.

  8. theogrocer
    Απρ. 04, 2012 @ 23:26:39

  9. σολωμάντζαρος
    Απρ. 05, 2012 @ 11:20:44

    #theogrocer
    Σε πιάνω.
    Εχεις σήμα … καμπάνα!

  10. Stefanos Androulidakis
    Απρ. 05, 2012 @ 16:18:31

    Δεν καταλαβα το λογο που κλεινεις τα σχολια.

  11. σολωμάντζαρος
    Απρ. 05, 2012 @ 16:30:28

    αφού… ξηγήθηκα σαφές στο κείμενο και στα σχόλια!

  12. Stefanos Androulidakis
    Απρ. 05, 2012 @ 17:18:57

    Το διαβασα το κειμενο σου αλλα γινε λιγο πιο σαφης. Τι δε σου αρεσε στα σχολια που σου αφηναν για τα ποιηματα και τους πινακες σου; Τι σου λεγανε; Σε πειραζαν τα απλοικα σχολια «ειναι ωραιο»; Τι ακριβως;

  13. Stefanos Androulidakis
    Απρ. 05, 2012 @ 17:19:32

    Ο ΣΟΛΩΜΑΝΤΖΑΡΟΣ ΚΛΕΙΝΕΙ ΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΤΟΥ :
    http://blogo-gr.blogspot.com/2012/04/blog-post.html

  14. Χρήστος
    Απρ. 05, 2012 @ 18:24:30

    Το τετράγωνο της δημιουργίας δεν ισούται με το άθροισμα του τετραγώνου των κάθετων, πλαγίων ή οποιονδήποτε άλλων σχολίων με βαθύτητα, ρηχότητα, φιλολογικών αναλύσεων ή θαυμασμού των άλλων πλευρών.
    Οπότε, είτε υπάρχουν είτε όχι, δεν έχει καμία σημασία καθώς τη μέγιστη σημασία έχει η ίδια η δημιουργία. Έτσι, τα κακά, τα καλά ή τα ανύπαρκτα σχόλια δεν μπορούν σε καμία περίπτωση να υπονομεύσουν την ίδια τη δημιουργία, αλλά μονάχα την ψυχολογία του ίδιου του δημιουργού κι έτσι – αφού η καλλιτεχνική ευαισθησία δεν μπορεί να οριστεί από μαθηματικές πράξεις – η όποια αντίδραση, δράση ή πράξη, είναι απολύτως δικαιολογημένη, πλην όμως μαθηματικά ή φυσικά αποδεδειγμένη.
    Συμπέρασμα, δεχόμαστε ως μη σταθερό δεδομένο τις πράξεις του καλλιτέχνη, που κατά συνέπεια, δεν μπορούμε και δεν χρειάζεται να εξηγήσουμε.
    Άλλωστε, αυτό μπορούμε να το συμπεράνουμε μελετώντας διάφορες βιογραφίες καλλιτεχνών. Δεχόμαστε λοιπόν την τέχνη ως τέχνη και σταματάμε την όποια προσπάθεια κατανόησής της. Το ίδιο ισχύει και για τον δημιουργό – ποιητή/καλλιτέχνη.

    Για περαιτέρω εξηγήσεις – αν δυσκολευτήκατε να καταλάβετε τις παραπάνω γραμμές, απευθυνθείτε στον μέγα διδάκτορα Μοιχάλη Μοίχο, που κάνει ιδιαίτερα και πληρώνεται σε αλκοολούχο ή κανναβιούχο είδος. Πληροφορίες, εντός.

  15. σολωμάντζαρος
    Απρ. 05, 2012 @ 20:51:01

    #stefanos androulidakis
    Ρε φίλε μας δουλεύεις;!!!!!!!!!
    Έκανες ανάρτηση πως κλείνω τα σχόλιά μου!!!
    Ποιόν νομίζεις πως ενδιαφέρει αυτό; Τα εκατομμύρια των θαυμαστών μου;
    Εγώ την ανάρτηση τούτη την έκανα για τους 5-10 φίλους που όλα αυτά τα χρόνια μπαινοβγαίνουμε ο ένας στο μπλογκ του άλλου και κάνουμε σχόλια. Δεν έχω καμιά ανάγκη να απολογηθώ σε ανθρώπους που δεν ξέρω ούτε καν ιντερνετικά.
    Ούτε σε σένα , ούτε και στους πιθανούς αναγνώστες σου.
    Κι αφού τέλος πάντων δεν κατάλαβες γιατί κλείνω τα σχόλια , γιατί γράφεις παπαριές στην ανάρτησή σου και δεν έβαζες κατευθείαν ένα λινκ να παραπέμπει στη δική μου;
    Νομίζω πως δεν διάβασες την απάντησή μου στο σχόλιό σου προηγούμενης ανάρτησής μου.

  16. σολωμάντζαρος
    Απρ. 05, 2012 @ 20:52:31

    #Χρήστος
    Νομίζω έδωσες ρέστα και σχόλιο ουδέν…
    (δε φάνηκες απόψε!)

  17. theogrocer
    Απρ. 06, 2012 @ 10:59:54

    Κουφά thick! Αμέ!

  18. σολωμάντζαρος
    Απρ. 06, 2012 @ 11:18:40

    #theogrocer
    Αμέ δε λες τίποτα.
    Για να μην πω ΑΜΕΑ!

  19. πέννυ
    Απρ. 07, 2012 @ 17:00:43

    Γειά σου Σόλο, ευθύβολε!
    Μου άρεσε αυτό που έγραψες. Τα χω σκεφτεί κι εγώ κι άλλοι, φαντάζομαι. Είναι ωραίο να μοιράζεσαι. Ο τρόπος του καθενός στις ερωτήσεις είναι σεβαστός και ο καθένας δίνει την δική του απάντηση, ανάλογα τον δρόμο που διανύει ή έχει διανύσει. Κι εμένα μου λείψατε τώρα με την μετακόμιση εσείς, οι λίγοι. Όμως, «Ολα είναι εδώ» που λέει και το τραγούδι. Και ό,τι στ’ αλήθεια χρειαζόμαστε, δεν το χάνουμε ποτέ γιατί το κουβαλάμε πάντα μαζί μας, αυτό το λέω εγώ, όχι ως new age, ή μελούρα αλλά γιατί έτσι ΕΙΝΑΙ. όπως λένε και οι οπαδοί «όπου και να πας, θα σ’ ακολουθώ»
    🙂

  20. σολωμάντζαρος
    Απρ. 08, 2012 @ 00:33:09

    #πέννυ
    Πέννυ! Σου έλαχε να είσαι η τελευταία που σχολίασες!!!
    (τουλάχιστον στο κλείσιμο αυτής της περιόδου του μπλογκ)
    Φυσικά και είναι ωραίο να μοιράζεσαι.
    Γι΄αυτό και δεν κλείνω το μπλογκ. Τα σχόλια κλείνω.
    Αν και για τη λειτουργία των μπλογκς έχω αμφιβολίες.
    Τέλος πάντων να μην ξαναλέω τα ίδια.

    Ένα τελευταίο μόνο:
    Το μπλογκ το άνοιξα ως δημιουργός που θέλει να παρουσιάσει τη δημιουργία του.
    Γι΄αυτό και μόνο.
    Δεν είχα – ούτε έχω – ανάγκη ιντερνετικής σαχλαμαροκουβέντας.
    Έχει δίκιο ο Κουκ που λέει πως είμαστε σε μια μέση γενιά που δεν μπορούμε να διαχειριστούμε το ίντερνετ με την άνεση που θα μπορούν τα παιδιά μας.

    Ως δημιουργός , λοιπόν, τούτη τη στιγμή επιλέγω αυτό τον τρόπο επικοινωνίας.
    Καλός, κακός δεν ξέρω.
    Όμως αυτό μου βγαίνει.
    Φιλιά
    σε όλους

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: