παιδική εγκληματικότητα (μέρος γ΄)

αστυνομική περί υπαίτια σε τρία μέρη  (μέρος μακρύτερο)

άθλος του Ηρακλή Πουμαρώ

Περίληψη προηγουμένων
Μετά από μια ομιλία του καθηγητή Σαλταράκη για την παιδική εγκληματικότητα που παρακολούθησαν με ενθουσιασμό οι δασκάλες Μαίρη, Κλαίρη, Φωφώ και Μάγγη, οι τρεις πρώτες βρέθηκαν νεκρές με έναν λευκό κρίνο στο στήθος. Η τέταρτη η Μάγγη, έπαθε υστερικό σοκ. Από τα κεντρικά της αστυνομίας έστειλαν τον επιθεωρητή Πουμαρώ να εξιχνιάσει τα εγκλήματα (πράγμα που δεν άρεσε καθόλου στον τοπικό διοικητή αστυνόμο Μπεκάκη). Ο επιθεωρητής Πουμαρώ έχει βρει τον δολοφόνο, αλλά δεν έχει επαρκή αποδεικτικά στοιχεία. Αποφασίζει να ρισκάρει και να του στήσει μια παγίδα. Έτσι, οργανώνει μια μάζωξη στο , υπό κατάληψη, δημαρχείο.
Η αίθουσα συνεδριάσεων του δημοτικού συμβουλίου ήταν γεμάτη ασφυκτικά. Αν και επρόκειτο να αποκαλυφθεί ένας δολοφόνος, το κλίμα έμοιαζε γιορτινό (όπως και σε κάθε κατάληψη εξάλλου). Εκτός από αρκετούς καταληψίες και όλους, σχεδόν, τους δασκάλους του νομού, στην αίθουσα βρίσκονταν εκπρόσωποι του υπουργείου, το αφεντικό, ο καθηγητής Σαλταράκης, ο Παναγιώτης, εκπρόσωποι συλλόγων γονέων, καμπόσοι ρουφιάνοι, ο πρόεδρος του εμπορικού επιμελητηρίου, δυο παπάδες, τρεις ναύτες, ένας φωτογράφος, καμπόσοι χασισέμποροι, ένας ψαράς, η κυρία Ματούλα και διάφοροι άλλοι που δεν τους ήξερα.
Ήταν και μερικοί αστυνομικοί με στολές. Είχαν λάβει όμως οδηγίες να είναι διακριτικοί και να μη δίνουν στόχο. Έτσι έκαναν πως έστελναν μηνύματα με τα κινητά τους και στο τέλος κανείς δεν τους έδινε σημασία. Εδώ που τα λέμε κι αυτοί ξέχασαν που βρίσκονταν, γιατί απορροφήθηκαν με το να στέλνουν μηνύματα μεταξύ τους.
Ιδού μερικά:
«Ρε μαλάκα με βάλανε έξω από το δημαρχείο και μου την έχει παίξει. Τι γίνεται μέσα;»
«Καλά είναι μέσα. Έχει κι ωραία γκομενάκια»
«Όχι ρε πούστη μου! Και καμάκωσες καμιά;»
«Να σου πω. Με κοιτάζουν σχεδόν όλες. Αλλά δε μ΄ αρέσει το βλέμμα τους. Μοιάζει σα να θέλουν να με δείρουν ρε μαλάκα!»

Άλλο
«Ρε σειρά, τι μας φέραν να κάνουμε δω πέρα;»
«Δεν ξέρω ρε σειρά. Δεν το καταλαβαίνω.»
«Αφού είπε ο επιθεωρητής πως δεν θα πειράξουμε κανέναν καταληψία, τι σκατά καθόμαστε και κάνουμε;»
«Την ίδια απορία έχω κι εγώ.»
«Ρε να πλακώσουμε κάνα τσόγλανο, να περάσει κι η ώρα;»
«Όχι ρε! Είναι κι ο δήμαρχος μέσα.»
«Είναι , λέει κι ένας δολοφόνος μέσα , αλλά τρίχες. Πολύ ξενέρωτα εδώ στην επαρχία ρε! Όσο ήμουν στην Αθήνα είχα φχαριστηθεί ξύλο! Μαλακία έκανα που πήρα μετάθεση.»

Κι ενώ ο κόσμος έβλεπε αθώα βλέμματα αστυνομικών να στέλνουν μηνύματα με τα κινητά τους, ξεκίνησε η κουβέντα.
Στην αρχή πήραν το λόγο κάποιοι εκπρόσωποι των καταληψιών, που μίλησαν για την οικονομική κρίση, τα μνημόνια, τα δύσκολα χρόνια που έρχονται και για τον Νταλάρα. Η ατμόσφαιρα βάρυνε πολύ και για να χαλαρώσει λίγο ο κόσμος, έριξαν στο video wall μια ιστοριούλα κινουμένων σχεδίων με τον Ροζ Πάνθηρα.
Μετά πήρε το λόγο ο επιθεωρητής Πουμαρώ.
«Να δηλώσ’ εξ αρχής, για να μην κουρουιδευόμαστ’ πως γνωρίζ τουν δολουφόν’. Κι όχι μόν τουν γνωρίζ’ αλλά είν ιδώ σ’ τούτ΄ τν αίθουσα.»
Αναταραχή επικράτησε και μέγα σούσουρο.
«Ο κόσμους μας είν’ ουραίους, σαν ένα λευκό κρίνο. Ε κύριε δήμαρχε; Ετς διν είν’ ;»
Ο δήμαρχος πήρε ένα χρώμα που μισούσε, ενώ όλοι τον κοιτούσαν περίεργα.
«Παρούλ’ αυτά, τα γιασιμιά μυρίζν πια όμουρφα. Έτσ’ διν είν΄, λεβέντς κι λεβέντισες που κάνατ’ την κατάληψ’ ;»
Ο δήμαρχος κοίταξε τους καταληψίες με άγριο μάτι, αλλά αυτοί έμμειναν ψύχραιμοι.
«Τι λετ’ κι σεις δασκάλοι’ μ; Είστι μυρουδάτ’ σαν τ’ γιασεμιά;»
Νέα αναταραχή στην αίθουσα.
«Δίνετε βρε την μυρουδιάς στα μαθητούδιας ΄;»
Ο αστυνόμος Μπεκάκης, έβγαζε φλόγες κι απ’ τ’ αυτιά του.
«Που το πάει ο μεσκίνης; Που το πάει;», σκεφτόταν.
Ο επιθεωρητής συνέχισε.
«Ξέρω πλους – ειδικά μαραμένς κρίνς – που μσουν θανάσμα τα γιασμιά. Μήπως είστ’ απ’ αυτούς κύριε Σαλταράκη;»
Ο καθηγητής Σαλταράκης τινάχτηκε από το κάθισμά του σα να ξυπνούσε από όνειρο.
«Αυτός είναι ο φονιάαααας!!! Αυτός είναι ο φονιάαααας!!!», ακούστηκε μια γυναικεία κραυγή. Ουρλιαχτό κανονικό. Ήταν η δασκάλα, η Μάγγη, που είχε δυο μέρες να πάρει τα χάπια της και την ξανάπιασε κρίση.
Αυτή τη φορά ένα μεγαλύτερο σούσουρο απλώθηκε στη αίθουσα και ξαφνικά, ο καθηγητής Σαλταράκης άρχισε να τρέχει προς την έξοδο.
Παραλίγο να ξεφύγει, γιατί τα λαγωνικά της αστυνομίας, επειδή είχαν εντολές για διακριτική παρουσία, συνέχιζαν να στέλνουν μηνύματα με τα κινητά τους και δεν πήραν χαμπάρι τι έγινε. Τελικά τον σταμάτησαν οι παρευρισκόμενοι. Τα λαγωνικά ξύπνησαν απ’ τις φωνές και τις χριστοπαναγίες του αστυνόμου Μπεκάκη, ο οποίος έτρεξε και πέρασε ο ίδιος τις χειροπέδες στον καθηγητή Σαλταράκη.
Ο δε καθηγητής, φώναζε, έβριζε και φοβέριζε τον κόσμο όλο. Ειδικά προς τους δασκάλους εξαπέλυσε τρομερές απειλές και κατάρες. Στο τέλος τον μπουζουριάσανε, γιατί δεν μπορούσαν ν’ ακούνε τις φωνές του.
Σύσσωμη η αίθουσα θαύμασε τον επιθεωρητή Πουμαρώ.
Ο δήμαρχος όμως είχε μιαν απορία.
«Καλά όλ’ αυτά κύριε επιθεωρητά, αλλά δεν μας είπατε κάτι ακόμα: Πως τις σκότωνε; Οι ιατροδικαστές δεν βρήκαν την αιτία του θανάτου.»
«Οι γιατρουδικαστές ειν σαν τσ’ δημάρχς κι ούλους τους πολιτικούς. Άμα δεν πεθάνς δε σδιν σημασία. Κι άμα πεθάνς, καν πως δεν ξέρν πο τι πέθανς.
Ου κόσμς, έχει κι κρίνα, έχει κι γιασιμιά. Κι ου Σαλταράκης έβαλ μες τους κρινς, του σπορ τσ’ αμφιβουλίας. Κι καπούτ.»
Ο δήμαρχος θαύμασε το απροσμέτρητο βάθος της διάνοιας του επιθεωρητή. Οι παρευρισκόμενοι ξέσπασαν σε θερμό χειροκρότημα και μόνο ο αστυνόμος Μπεκάκης έτρωγε το καπέλο του και ήταν κατακόκκινος, σε αντίθεση με κάποιους συναδέλφους του, που θέλησαν αυτόγραφο από τον επιθεωρητή και του πήγαιναν εντάλματα συλλήψεως να τα υπογράψει.

Λίγους μήνες μετά, σε μια παραλιακή αμμουδιά της νησιωτικής Ελλάδας, ο επιθεωρητής Πουμαρώ λιαζόταν κάτω από τον καυτό καλοκαιριάτικο ήλιο. Κι ενώ η δασκάλα η Μάγγη του άπλωνε στην πλάτη το αντηλιακό, αυτός έριχνε και καμιά ματιά στους κώλο τουρίστριες της παραλίας. Ειδικά, είχε κολλήσει το βλέμμα του σε μια ψηλή ξανθιά. Η Μάγγη φρίκαρε.
«Πάλι τα ίδια θ’ αρχίσουμε; Ή μήπως θες να στείλω κάνα κρινάκι σε κείνη την ψηλή την ξανθιά;»

Advertisements

9 Σχόλια (+add yours?)

  1. theogrocer
    Μαρ. 15, 2012 @ 16:35:41

    Τόση φασαρία για να μάθουμε -εκτός άλλων- ότι οι καθηγητές έγιναν και μπάτλερ!
    Όχι τι ποτά άλλο, αλλά θα Συν χύσεις και τον Chrismos…

  2. Χρήστος
    Μαρ. 15, 2012 @ 17:37:10

    Μα από πού είναι αυτός ο επιθεωρητής Πουμαρώ; Πουλύ βλάχους ρε αδελφάκι ‘μ!

  3. σολωμάντζαρος
    Μαρ. 15, 2012 @ 17:55:22

    #theogrocer
    Δάσκαλοι παρακαλώ.

    #Χρήστος
    Ναι αλλά …πονηρός ο βλάχος!

  4. theogrocer
    Μαρ. 16, 2012 @ 01:27:48

    Δάσκαλος ο καθηγητής Σαλταράκης;

  5. σολωμάντζαρος
    Μαρ. 16, 2012 @ 11:55:54

    #theogrocer
    Βάσει τελευταίας παραγράφου, ο Σαλταράκης αθωώνεται.

  6. ktkouk
    Μαρ. 16, 2012 @ 12:40:24

    επί της ουσίας: Πασόκος ο Πουμαρώς…

    «μαζί τις ‘φάγανε’…»

    υγ. πολυεπίπεδο και (σου)ρεαλιστική ατμόσφαιρα σύντεχνε.
    το απόλαυσα !

  7. σολωμάντζαρος
    Μαρ. 16, 2012 @ 14:36:03

    #ktkouk
    Moυ αρέσει ο η πασοκική σου προσέγγιση
    Μένει και η σουρεαλιστική προσέγγιση στο πασόκ

  8. ktkouk
    Μαρ. 17, 2012 @ 08:38:55

    επί του παρόντος έχω επιχειρήσει
    τη σουρεαλήτικη προσέγγισή του :
    http://staseis.wordpress.com/2012/03/16/%CF%80%CE%B1%CF%83%CE%BF%CE%BA-%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%AF%CE%B6%CE%BF%CF%85%CE%BC%CE%B5/

  9. σολωμάντζαρος
    Μαρ. 18, 2012 @ 00:12:35

    #κτκουκ
    Μπράβο που σου αρέ… ο αλητισμός, αν και το έργο σου θα το χαρακτήριζα περισότερο ως ξου ρε αλητιστικό.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: