διάλειμμα

ακρυλικό σε καμβά  (40χ60)

Advertisements

16 Σχόλια (+add yours?)

  1. anisixos
    Μαρ. 02, 2012 @ 21:35:54

    Τι ειναι σολωμαντζαρος ωστοσο;

  2. παρασκευή απόγευμα
    Μαρ. 02, 2012 @ 22:04:49

    α, ωραίο!!!

  3. σολωμάντζαρος
    Μαρ. 02, 2012 @ 23:12:20

    #anisixos
    Πάνω δεξιά , εκεί που γράφει ΣΕΛΙΔΕΣ, ακριβώς απο κάτω, υπάρχει η απάντηση

    #παρασκευή απόγευμα
    Σ’ ευχαριστώ.

  4. Φαίδρα Φις
    Μαρ. 03, 2012 @ 10:45:32

    Υπέροχο!

  5. σολωμάντζαρος
    Μαρ. 03, 2012 @ 12:58:18

    #φαίδρα φις
    Χαίρομαι που σ’ αρέσει

    Υ.Γ. Άμα πεινάει το θαύμα
    λάμπουνε και τα ψέμματα , ε;
    Μου κόλλησε.

  6. ktkouk
    Μαρ. 03, 2012 @ 18:25:51

    θα μπορούσα να γράψω κατεβατά (επί κατεβατών) γι αυτόν τον πίνακα, για να εξηγήσω γιατί μου αρέσει (από το βιτρό\πλακόστρωτο του φόντου που δημιουργεί ‘θρησκευτική’ ατμόσφαιρα έως την συνομιλία με τούτο δω:

    του καλού συναδέλφου)

    Το αποφεύγω όμως. Απλώς στέκομαι και θαυμάζω και ζηλεύω (με την καλή έννοια).

    Ωραίος!

    υγ. ωστόσο δεν μπορώ να μην αναφέρω μια λεπτομέρεια , που λεπτομέρεια δεν τη λες, η οποία τριγυρίζει στο μυαλό μου από χθες που είδα το έργο. Το φόντο γίνεται πιο φωτεινό καθώς πλησιάζουμε στο κέντρο του καμβά, σα να παίρνει φως απ’ το σπίρτο, σα να είναι ο μουσικός τρόπον τινά διαφανής, καθαρός, διαπερατός (και όσα άλλα συνειρμικά μπορούν να ανασυρθούν από αυτές τις λέξεις\έννοιες…) Σπουδαίο !

  7. ktkouk
    Μαρ. 03, 2012 @ 18:28:02

    υγ2. με κομμένη την ανάσα περιμένουμε τη λύση του αστυνομικού μυστηρίου της προηγούμενης ανάρτησης…

  8. σολωμάντζαρος
    Μαρ. 04, 2012 @ 02:45:25

    #ktkouk
    Eύστοχος ως συνήθως
    Ο πίνακας ξεκίνησε ένα πρωί Δευτέρας με προοπτική να έχει τελειώσει μέχρι το βράδυ. Τελικά τέλειωσε (;) δυο βδομάδες μετά. Το φόντο, αρχικά ήταν χρώματα που έτρεχαν απο την κορφή και σε κάποια σημεία διακλαδίζονταν κιόλας. (οι γραμμές αυτού που θυμίζουν βιτρό, είναι τα απομεινάρια τους)
    Μου άρεσε το λοιπόν το φόντο πολύ. Και ξεκίνησα να ζωγραφίζω τη μορφή.
    Και θα είχε ελειώσει το έργο σε μια – δυο μέρες , αλλά δεν ξέρω ποιός διάολος μου έβαλε στο μυαλό να τον βάλω να κρατάει το σπίρτο και μάλιστα αναμένο!Το μοντέλο μου στη φωτογραφία, κρατούσε ένα πακέτο τσιγάρα κι έναν αναπτήρα σβηστό. Ήξερα το δύσκολο του εγχειρήματος επειδή πριν χρόνια είχα διαβασει κάποια σχετικά με τον πίνακα του αγαπητού συναδέλφου που παραθέτεις. Είχε αντιμετωπίσει μεγάλες δυσκολίες ο συνάδερφος σύντεχνος , τις οποίες ξεπέρασε αριστοτεχνικά ομολογουμένως. Επειδή δεν ήθελα με τίποτα να αναμετρηθώ με το εν λόγω αριστούργημα, ούτε καν που το κοίταξα για να μην παρασυρθώ σε απύθμενα βάθη. Μόνος μου προσπαθούσα να ανάψω σπίρτα μπροστά απο το ούτι και να φωτογραφίσω το αποτέλεσμα. (ο κωλο αναπτήρας βγάζει άλλο φως!!!) Το περίεργο είναι που δεν κάηκα. Οι φωτογραφίες ΄βοήθησαν για το χρώμα του μουσικού οργάνου, αλλά η μορφή στη φωτογραφία φωτίζονταν απο πάνω με λάμπα φθορίου. Ούτε που μου πέρασε απο το μυαλό να φωνάξω τον φίλο μου να τον ξαναφωτογραφίσω με σπίρτο. Αποφάσισα να αυτενεργήσω αυθαίρετα. Και το έπραξα. Μόνο που όταν φωτίστηκε η μορφή, το φόντο, πλέον, δεν μου άρεσε καθόλου . Απο σαράντα κύματα πέρασε μέχρι να καταλήξει στο «βιτρό/πλακόστρωτο»
    Το «λογικό» θα ήταν πίσω απο τον μουσικό και στα όριά του, το φόντο να είναι πιο σκοτεινό.Και έτσι ήταν. Αλλά δεν μου άρεσε. Κι άρχισα να το ανοίγω. Και μου άρεσε. Σκέψου πως αυτά τα βιτρώ μπορεί να είναι φώτα! Απο που; Απο όπου θες. Εγώ έχω μια άποψη αλλά… τα’ χουμε πει αυτά πολλές φορές, δική σου η φαντασίωση. Και ο διάφανος ισχύει. Μου είχε περάσει κι εμένα απο το μυαλό.Εξάλλου – ως γνωστόν – είμαι υπέρ των διάφανων. Στα έργα μου,δεν βάζω τις μορφές μου να ρίχνουν σκιές . Εδώ τις έβαλα και ίσως είναι η πρώτη φορά (η δεύτερη είναι ένα που φτιάχνω τώρα με δυο λυράρηδες)
    Κι αφού τέλειωσε και το φόντο (έτσι νόμιζα) , μια μέρα που ζωγράφια μαζί με την κόρη μου (έφτιαχνε έναν αρλεκίνο να τον πάει την επομένη στο Νηπιαγωγείο), μου δίνει ένα κυπελάκι με ένα κοκκινο-ροζ χρώμα που της περίσσεψε. «Μπαμπά, πάρτο να το βάλεις κι αυτό , ξέρω πως σου αρέσει πολύ»
    Όσο κι αν φαίνεται περίεργο να το λέει αυτό ένας ζωγράφος, εγώ δεν θα σκεφτόμουν ποτέ να φτιάξω ροζ μόνο με κόκκινο και λευκό, όπως έκανε η κόρη μου . Το πήρα όμως, και πιο πολύ για να μη τη στεναχωρήσω (ξέρεις τώρα, να μη δημιουργούμε παιδικά τραύματα κλπ) , άρχισα να βάφω κάποια κουτάκια του φόντου. Τελικά μου άρεσε πολύ και του άλλαξα τα φώτα! Και νομίζω πως έδωσε και άλλη διάσταση στη χρωματική δομή του έργου. Σ’ αυτό το ροζ πρόσθεσα και πολύ λευκό σε μερικά κουτάκια κι αυτά είναι τελικά που «βγάζουν» το πιο πολύ φως.
    Κι αφού τέλειωσε και η ανασκευή του φόντου, θεωρητικά θα έπρεπε να είχε τελειώσει το έργο. Τώρα όμως δεν μου άρεσε το παντελόνι. Εκεί φώναξα τον Λευτέρη και τον ξαναφωτογράφισα με ένα κερί

    (στο άλλο χέρι κρατάει ποτήριον με ρακή, αλλά αυτό είναι άσχετο με το θέμα μας)

    Ενώ το ψυχρό φώτισμα πάνω σε θερμό σκοτεινό (ή και φωτεινό) υπόβαθρο, δίνει εντυπωσιακά εφέ, το αντίθετο, δεν ξέρω γιατί, είναι απο αδιάφορο εως κακό. Αυτό το πορτοκαλί φως πάνω στο μπλου τζιν ήταν πολύ χάλια. Και στη φωτογραφία χάλια μου φαίνεται. Το ίδιο χάλια ήταν κι όταν – μετά απο προτροπή της κόρης μου – έκανα μαύρο το παντελόνι. Πάλι δεν κόλλαγε το πορτοκαλί φως.
    Τις τελευταίες 5-6 μέρες άλλαζα χρώματα στο παντελόνι, είτε πάνω στον καμβά , είτε στο photoshop.
    Σκεφτόμουν συχνά εκείνο το παλιό ρητό που λέει πως
    «Ένα έργο δεν τελειώνει ποτέ: εγκαταλείπεται»
    Αλλά δεν μου πήγαινε μετά απο τόσο κόπο να αφήσω ένα παντελονι που δεν μου άρεσε.
    Κατέληξα στο παρόν αποτέλεσμα που με ικανοποιεί κατά 80-90% , αλλά… μέχρι εκεί φτάνω (προς το παρόν).
    Το παρόν αποτέλεσμα πάντως είναι προϊόν καθαρά δικής μου αισθητικής. Γι’ αυτό μου πήρε και τόσο χρόνο.
    Στην αρχή μου κακοφάνηκε που ενώ το πήγαινα για να τελειώσει σε 1-2 μέρες μου πήρε 2 βδομάδες. Τώρα (5-6 μέρες μετά που τέλειωσε(;)) νοιώθω ένα ξαλάφρωμα και μια ικανοποίηση, που με ταλαιπώρησε , αλλά που κι εγώ «έπαιξα» μαζί του. Αυτά είναι μαθήματα για το μέλλον. Όπως έλεγα και σε μια φίλη, η καλυτέρευση, δεν επέρχεται δουλεύοντας πολύ έναν πίνακα, αλλά απο πίνακα σε πίνακα. Ο -κάθε- παρών πίνακας είναι κάτι που πρέπει να τελειώνουμε μαζί του διότι μας περιμένουν καινούρια … αριστουργήματα!

  9. Φαίδρα Φις
    Μαρ. 04, 2012 @ 09:28:08

    καλημέρα

    αφού διάβασα την ιστορία αυτού του πίνακα δεν έχω και πολλά να πω…
    είσαι απίστευτος -τα χρώματά σου, η πορεία και εξέλιξη της σκέψης που οδηγεί σε τέτοια έργα, πάντα είναι μοναδικά, υπό την έννοια
    ότι θυμίζουν μόνο εσένα και σε ξεχωρίζουν. όσο για την αυθαιρεσία στον αυτοσχεδιασμό νομίζω πως δεν θα μπορούσες να πράξεις καλύτερα! 🙂

    άλλη μια φορά μπράβο!

    υγ: τα εύσημα για το στίχο, στον Γιάννη (Στίγκα). τα εύρετρα ίσως σε μένα 🙂
    εγώ είμαι κολλημένη μαζί του (με το στίχο) από τότε που τον πρωτοδιάβασα.
    δεν είναι που αυτό που λέει αγγίζει όλους που το έχουμε βιώσει, είναι που έχει αποδοθεί με τον πιο εξαίρετο ποιητικό-προφορικό τολμώ να πω- τρόπο…
    σου προτείνω λοιπόν ανεπιφύλακτα όλη την ποίηση του Γιάννη, τον οποίο θεωρώ, δίχως υπερβολή, τον πιο ωραίο ποιητή της γενιάς αυτής.

  10. chrismos
    Μαρ. 04, 2012 @ 10:11:28

    Φωτισμένο έργο!!!
    Το θαυμάζω και δε χορταίνουν τα μάτια μου!
    Εύγε μάστορα!

  11. σολωμάντζαρος
    Μαρ. 04, 2012 @ 20:28:44

    #φαίδρα φις
    Και πάλι σ’ ευχαριστώ
    Ναι στον Στίγκα. Αλλά επειδή δεν έχεις σχόλια στο μπλογκ σου , είπα να το αναφέρω εδώ. Νομίζω έχεις ξαναβάλει στίχους του ιδίου.

    #chrismos
    Χαίρομαι.
    Η αποδοχή του έργου του είναι η τροφή του καλλιτεχνη
    (η οποία επίσης δεν τον χορταίνει)

  12. faros
    Μαρ. 04, 2012 @ 20:52:18

    Απλά, ΤΕΛΕΙΟ !

  13. σολωμάντζαρος
    Μαρ. 04, 2012 @ 22:14:47

    #faros
    Να΄σαι καλά. Σ’ ευχαριστώ.

  14. Φαίδρα Φις
    Μαρ. 05, 2012 @ 09:45:51

    καλά έκανες και το ανέφερες κι εδώ.
    αυτή την ποίηση οφείλουμε να τη διαδίδουμε παντού.
    κι όπως ο ίδιος ο Γιάννης πιστεύει, όντας έξω από
    το «λογοτεχνικό σταρ σύστεμ», τα καλά ποιήματα
    αργά ή γρήγορα έρχονται στο φως και τυχαίνουν
    της αναγνώρισης που τους αξίζει παρά την αποσιώπηση
    ή την υπονόμευσή τους

    καλημέρα 🙂

  15. ΛΕΡΝΑΙΑ ΥΔΡΑ
    Μαρ. 10, 2012 @ 19:14:12

    ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΟΜΟΡΦΟ .ΠΟΛΥ ΑΙΣΙΟΔΟΞΑ ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ.Ο ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΠΛΑΝΙΕΤΑΙ ΣΕ ΕΝΑ ΨΥΧΕΔΕΛΙΚΟ ΦΟΝΤΟ ΒΓΑΛΜΕΝΟ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΑΛΥΤΕΡΣΕ ΣΤΙΓΜΕΣ ΤΩΝ ΡURPLE OVERDOSE

  16. σολωμάντζαρος
    Μαρ. 11, 2012 @ 01:41:55

    #ΛΕΡΝΑΙΑ ΥΔΡΑ
    Πράγματι! Ο καλλιτέχνης πλανιέται σ’ ενα αισιόδοξο και ψυχεδελικό φόντο. Ενίοτε και αλκοολικό.
    Αλλά πάντα υπάρχει ένα διάλειμμα για τσιγάρα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: