παιδική εγκληματικότητα (μέρος α΄)

αστυνομική περί υπαίτια σε τρία μέρη

άθλος του Ηρακλή Πουμαρώ

Όλα έγιναν σαν σε όνειρο
Ο καθηγητής Σαλταράκης ήταν στην τουαλέτα για κατούρημα. Όταν κατέβηκε κάτω κι ενώ ανέβαζε το φερμουάρ του, είδε ένα τσούρμο δασκάλους στη μεγάλη αίθουσα. Όρθιοι όλοι, άκουγαν με χλιαρό ενδιαφέρον τον Παναγιώτη. Στην είσοδο της αίθουσας στέκονταν τ’ αφεντικό.
«Τι γίνεται εδώ;»
«Ήρθαν οι δάσκαλοι για επιμόρφωση στην παιδική εγκληματικότητα», είπε τ’ αφεντικό. «Μετά τον Παναγιώτη θα τους πεις κι εσύ δυο λόγια»
«Εγώ! Τι να τους πω εγώ; Εγώ είμαι ζωγράφος! Κι εξάλλου, εγώ είχα πάει για κατούρημα. Δεν ήξερα τίποτα.»
«Άστα αυτά! Δυο λεπτάκια θα τους μιλήσεις. Κάτι θα βρεις. Πρέπει κι εσύ να εκπροσωπήσεις την εταιρία μας.»
Ω ρε πούστη μου πως έμπλεξα! σκεφτόταν ο Σαλταράκης και προχωρούσε προς την αίθουσα.
«Αλήθεια , εσύ ποιος είσαι;» γύρισε και ρώτησε.
«Τι πα να πει εγώ ποιος είμαι; Εγώ είμαι το αφεντικό… Του υπουργείου.»
«Ααα…»
Μπήκε μέσα την ώρα που ο Παναγιώτης τους χαιρετούσε κι έμεινε μόνος του με καμιά κατοστή (και βάλε) δασκάλους, αλλά κυρίως δασκάλες. Ενώ σκεφτόταν πως ν’ αρχίσει, του φάνηκε πως το πλήθος λιγόστευε.
«Δεν ισχυρίζομαι πως για την παιδική εγκληματικότητα φταίει το σχολείο, αλλά είναι μια από τις κύριες αιτίες της.»
Κάνοντας ένα γύρω το κεφάλι του, αντιλήφθηκε πως οι δάσκαλοι είχαν μείνει οι μισοί (και βγάλε).
«Όταν έχουμε έναν αρρωστημένο οργανισμό όπως είναι το σχολείο, το παιδί, που σφύζει από υγεία, νοιώθει σα φυλακισμένο. Ως εκ τούτου, γυρεύει παντοιοτρόπως να αποδράσει από ετούτη την κατάσταση. Και δικαίως, αν μ’ εννοείτε.»
Ρίχνοντας μια ματιά στο ακροατήριό του, ο καθηγητής Σαλταράκης διαπίστωσε πως είχαν μείνει μόνο τέσσερις δασκάλες που κάθονταν σε δύο θρανία παλαιού τύπου. Από εκείνα τα ξύλινα τα ψηλά τα μονοκόμματα. Τον κοιτούσαν στα μάτια κι ενώ κρέμονταν από τα χείλη του, αυτός στοχάζονταν τι παπαριά θα βρει να πει παρακάτω.
«Για έναν μαθητή όμως, η απόδραση από το σχολείο δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση. Κι έτσι, ο αρχικός ερεθισμός που του δημιουργείται από τη συνειδητοποίηση της κατάστασης του εγκλεισμού του, εντός του σχολικού ιδρύματος, σιγά, σιγά μετατρέπεται σε αντίδραση. Παίρνει μορφή, ως συμπεριφορές που όλες τους κρύβουν σπέρματα βίας.»
Οι δασκάλες άκουγαν με ανοιχτό το στόμα. Από αριστερά προς τα δεξιά ήταν η Μαίρη, η Κλαίρη, η Φωφώ και η Μάγγη. Νεαρές, ευειδής και ευήκοες απ’ ότι φαίνεται.

Του καθηγητή είχε γυαλίσει λίγο το μάτι του. «Μήπως το παρακάνω;» σκεφτόταν. Από μακριά το αφεντικό (του υπουργείου) του έκανε νοήματα να τελειώνει.
«Επαναλαμβάνω. Δεν είναι μόνο το σχολείο που ευθύνεται για την παιδική εγκληματικότητα. Είναι κι άλλοι παράγοντες. Αλλά εσείς ως δασκάλες να προσέχετε τα παιδιά. Είναι τέρατα. Σε τελική ανάλυση απ’ όπου κι αν προέρχεται η βία τους, εσείς να φυλάγεστε. Η καθημερινή επαφή μαζί τους σας κατατάσσει σε ομάδα υψηλού κινδύνου. Πάντως για ότι πρόβλημα προκύψει εγώ είμαι δω.»
Ακούστηκε το δυνατό βήξιμο του αφεντικού.
«Και φυσικά και η εταιρία μας» συμπλήρωσε ο καθηγητής Σαλταράκης.
Οι δασκάλες είχαν κατενθουσιαστεί και δεν ήθελαν να φύγουν. Με το ζόρι τις ξεκόλλησαν.

Πέρασαν λίγες μέρες και την πρώτη απ’ αυτή , την Μαίρη, την βρήκαν μια Δευτέρα αργά τ’ απόγευμα στο προαύλιο του σχολείου, εις χωρίον Σκουντούφλια. Ήταν ξάπλα, ανάσκελα , με τα χέρια ανοιχτά και – κατά κοινή ομολογία – εντελώς πτώμα. Δεν υπήρχαν εμφανή σημάδια βίας και τα λαγωνικά της αστυνομίας, αρχικά νόμιζαν πως είχε κρατήσει την αναπνοή της. Πάνω στο στήθος της βρήκαν κι έναν λευκό κρίνο.

Θρήνος ξέσπασε στο χωριό, αλλά και μεγάλη αναστάτωση. Την επομένη μέρα, Τρίτη, αλλά και την Τετάρτη, το σχολείο έμεινε κλειστό λόγω πένθους. Την Πέμπτη έφτασε αναπληρωτής δάσκαλος, ο οποίος είπε στα παιδιά πως για κείνη την ημέρα δεν θα έκαναν μάθημα και πως θα μπορούσαν αν ήθελαν, μέχρι να σχολάσουν, να παίξουν κουτσό.
Μετά από λίγο όμως, ένα παιδί διαμαρτυρήθηκε πως κουράστηκε να παίζει κουτσό στο ίδιο πόδι.
«Μα μπορείτε ν’ αλλάζετε πόδι όποτε κουράζεστε.»
Χαρούμενα τα παιδιά συνέχισαν το παιχνίδι τους, αλλά κάμποση ώρα μετά ήρθαν μερικά, αναψοκοκκινισμένα και θυμωμένα και είπαν στο δάσκαλο:
«Δεν πάει άλλο αυτό το παιχνίδι του διποδαρισμού! Δε γίνεται να παίζουμε συνέχεια κουτσό, τη μια με το’ να πόδι και την άλλη με το άλλο!»
«Και τι θέλετε να γίνει;»
«Να παίζουμε κουτσό και με το πουλί μας»
«Νομίζετε πως μπορείτε να κάνετε τέτοιο πράγμα;»
«Φυσικά και μπορούμε!»
«Ελεύθερα τότε»
Κι έτσι όσοι περνούσαν έξω από το σχολείο έβλεπαν τα παιδιά στο προαύλιο να παίζουν κουτσό άλλα με το δεξί πόδι, άλλα με τ’ αριστερό κι άλλα με το πουλί τους.

Πέρασαν κάνα δυο βδομάδες άκαρπων ερευνών από πλευράς αστυνομίας και μια Δευτέρα στο χωριό Φλεβοτόμος, βρέθηκε μέσα στ’ αμάξι της και η δεύτερη δασκάλα, η Κλαίρη. Δυστυχώς, ήταν κι αυτή λείψανο. Επίσης δίχως εμφανή σημάδια βίας κι επίσης με έναν λευκό κρίνο στο στήθος της. Το πράγμα σοβάρεψε. Τα λαγωνικά της τοπικής αστυνομίας κατάλαβαν πως έχουν να κάνουν με κάτι που ξεπερνά τις δυνάμεις τους , αν και ο αστυνόμος Μπεκάκης επέμενε πως είναι θέμα ημερών η διαλεύκανση του μυστηρίου. Στο χωριό Φλεβοτόμος έπεσε πένθος βαρύ, γιατί αγαπούσαν τη δασκάλα. Έπεσε όμως κι ανησυχία και ταραχή μεγάλη. Τον λευκό κρίνο τα αστυνομικά τσακάλια πρόλαβαν και τον έκρυψαν κι έτσι, προς το παρόν, αποφεύχθηκε η σύνδεση των δύο περιστατικών.

Το σχολείο έμεινε δυο μέρες κλειστό και την Πέμπτη ήρθε καινούριος δάσκαλος, ο οποίος είπε στα παιδιά πως λόγω των συνθηκών, δεν θα έκαναν μάθημα εκείνη τη μέρα και πως μέχρι να σχολάσουν μπορούν να παίξουν κουτσό είτε με το ένα πόδι, είτε με το άλλο, ή ακόμα και με το πουλί τους, αν προτιμάνε.
Μετά από λίγη ώρα κάποιοι μαθητές της 5ης και της 6ης ήρθαν και διαμαρτυρήθηκαν έντονα.
«Είναι ντροπή αυτό το παιχνίδι του διποδαρισμού , που ενθαρρύνετε, κύριε! Δεν ανεχόμαστε όμως να παίξουμε και κουτσό με το κάτω μας κεφάλι.»
«Και τι θέλετε να κάνετε;»
«Να παίξουμε κουτσό με το πάνω μας κεφάλι. Το κανονικό. Που να μπορούν και τα κορίτσια.»
«Και μπορείτε να κάνετε τέτοιο πράγμα;»
«Ναι, έχουμε κάνει ένα συνασπισμό μερικοί διανοούμενοι μαθητές κι έχουμε προπονηθεί στο να χτυπάμε το κεφάλι μας στο πάτωμα.»
«Ε τότε εντάξει! Ελεύθερα.»
Κι έτσι, όσοι περνούσαν έξω από το σχολείο, έβλεπαν τα παιδιά στο προαύλιο να παίζουν κουτσό, άλλα με το δεξί πόδι, άλλα με τ’ αριστερό, άλλα με το πουλί τους κι άλλα με το κεφάλι τους. Αυτά τα τελευταία ήταν σαν ανάποδα καγκουρό.

συνεχίζεται…

 

http://www.goodnet.gr/index.php?id=33,66102,0,0,1,0

Advertisements

7 Σχόλια (+add yours?)

  1. chrismos
    Μαρ. 01, 2012 @ 21:57:33

    Τάσο με καίει πως τηρεί ζωα, ναι, επί φυλακτά (αν επ’ υφή Lacta)
    υπέρ της παιδικής εγκληματικότητας!
    Αν τα παιδιά δεν μάθουν από μικρά να σκοτώνουν τους εξουσιαστές τους,
    πότε θα μάθουν;;;

  2. anisixos
    Μαρ. 02, 2012 @ 01:58:40

    ποιος ειστε;

  3. σολωμάντζαρος
    Μαρ. 02, 2012 @ 02:17:19

    #chrismos
    Πρόσεχε γιατί ανήκεις σε ομάδα υψηλού κινδύνου!!!

    #anisixos
    Μα ποιός άλλος;
    Ο ΣολωΜάντζαρος ντε.

  4. theogrocer
    Μαρ. 03, 2012 @ 00:38:01

    Δεν υπάρχει παιδική εγκληματικότητα.
    Ούτε εγκληματική παιδικότητα.

  5. σολωμάντζαρος
    Μαρ. 03, 2012 @ 00:59:03

    #theogrocer
    Μη harry,
    διότι η ιστορία είναι σε τρεις συνέχειες .
    Στο τέλος μπορεί να ε΄χεις αλλάξει γνώμη.

    Υ.Γ. Ωραίο πάντως το «σχήμα σου» . Σε γενικές γραμμές αυτό ισχύει και το πιστεύω. Αλλά εδώ στη Γανάρα, όπως θα έχεις καταλάβει, γράφουμε και καμιά μαλακία (όχι για να περνά η ώρα)

  6. theogrocer
    Μαρ. 03, 2012 @ 11:25:14

    Then seem φόνο.
    Εσείς γράφετε ώρες για να περνάει η μαλακία. Cine χύστε.

  7. σολωμάντζαρος
    Μαρ. 03, 2012 @ 13:00:29

    #theogrocer
    Είναι κι αυτή μια σωστή άποψη.
    Ίσως έτσι την ξορκίζουμε, ώστε τις μαλακίες μόνο να τις λέμε και να μην τις κάνουμε.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: