άδεια κουδούνια

Είχαν φύγει όλοι από χρόνια κι είχε μείνει μόνος.

Κάποια μέρα είπε να κάνει μια βόλτα από το παλιά τους σπίτια , έτσι, για να δει τα κουδούνια
Στο δρόμο αναρωτιόταν  αν θα μπορούσε τώρα , που τα ονόματα θα έχουν αλλάξει, να αναγνωρίσει τα κουμπάκια  εκείνα που τόσες φορές στο παρελθόν είχε χτυπήσει.
Φτάνοντας όμως στα παλιά εκείνα σπίτια , ανακάλυψε έκπληκτος πως κανένας δεν είχε φύγει. Τα ονόματα στα κουδούνια ήταν τα ίδια.
Αυτά  που ήξερε από χρόνια.
Έφυγε βιαστικά μ’ ένα φόβο μήπως τον είδε κανένα μάτι.

Advertisements

10 Σχόλια (+add yours?)


  1. Ιον. 18, 2010 @ 12:35:13

    Όμορφη ιστορία. Την ζήλεψα.

  2. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Ιον. 18, 2010 @ 18:52:48

    #ζβ
    Ουκ επιθυμήσεις την ιστορία του διπλανού σου!

  3. ktkouk
    Ιον. 19, 2010 @ 06:40:19

    Μπορεί να είναι παρανάγνωση (παλιά μου τέχνη κόσκινο) αλλά
    μου άρεσε η ιστορία σου διότι τη διάβασα κάπως έτσι:
    Δεν μπορείς να ξεφύγεις από τον εαυτό σου (είμαστε το παρελθόν μας)
    παρά μόνο -ίσως- να του κρυφτείς για λίγο.
    Όμορφη ιστορία, όντως.

    υγ. το έχεις συνειδητοποιήσει υποθέτω ότι χρειάζεσαι επειγόντως άδεια…
    όλο εκεί γυροφέρνεις τελευταία : άδεια (δωμάτια), άδεια (κουδούνια) , μέχρι και
    τον συνωστισμένο καναπέ άδειασες.

  4. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Ιον. 19, 2010 @ 11:36:07

    #ktkouk
    Kαι απο που θα την πάρω την άδεια;
    Απο ένα πουκάμισο αδειανό;…

  5. ktkouk
    Ιον. 19, 2010 @ 12:53:21

    ως αυτοαπασχολούμενος…
    θα την πάρεις από τη σημαία.
    (και τα έχουμε ξαναπεί
    ποια ήταν σημαία πριν γίνει
    «η κόρη του Κούρου»)

  6. silia
    Ιον. 19, 2010 @ 15:19:03

    Ούτε εγώ … «έφυγα» .
    Αν προσέξει καλύτερα , θα δει πως το όνομα μου είναι ακόμα στο «κουδούνι» …
    «Anna Silia» , λέει … όπως έλεγε πάντα …
    Δεν έχει παρά να «χτυπήσει» … αντί να φεύγει φοβισμένος (; ) για να μην τον δει κανένα μάτι .
    Καλησπέρα καλλιτέχνη μου .

  7. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Ιον. 19, 2010 @ 22:39:35

    #ktkouk
    H σημαία είναι σε υποστολή και η πρωινή φρουρά κοιμάται επ΄αόριστον
    «άδεια στρατόπαιδα»!

    #anna silia
    Κανείς δεν έχει φύγει τελικά.
    Αλλά πρέπει να βρίσκουμε «τρόπους», να δικαιολογούμε την απουσία μας.

  8. chrismos
    Ιον. 20, 2010 @ 16:01:14

    Πολύ ωραία! Περιτριγυρίζουμε το θέμα, μα δεν το αγγίζουμε· καίει…τζιζζζ…
    Πέρα από την τεχνική του ΤΕΛΕΙΟΤΗΤΑ (εύγε Αλέξανδρε!!!),
    ο πίνακας και η συνοδευτική ιστορία είναι τόσο επίκαιρα και συμβολικά!
    Ίδια χώρα, ίδια σπίτια, ίδια κουδούνια, ίδιοι κάτοικοι, ίδια Κατοχή…
    Γέμισε ο τόπος δωσίλογους και Μητσοτάκηδες…
    Κι εγώ στη θέση του Άρη θα φοβόμουν να τους χτυπήσω το κουδούνι
    και θα ‘φευγα βιαστικά μη με δει κανένα μάτι…
    Αν μας χτυπήσει το κουδούνι, θα ανοίξουμε;
    Ή θα κάνουμε πως λείπουμε;;;

  9. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Ιον. 21, 2010 @ 11:06:18

    #chrismos
    Θα κάνουμε πως λείπουμε!

  10. chrismos
    Ιον. 23, 2010 @ 07:24:22

    Εύγε νέε μου, έβγαινε εμού!
    ΗΠΑάρχει και πιο βελτιωμένη εκδοχή:
    «Αρχικά θα κάνουμε πως λείπουμε και
    μετά θα κάνουμε πως λυπούμαστε…
    Επειδή λείπει το τσέλο του Άρη (Mars)…»
    Marcello Lippi

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: