δεν θα περά- δεν θα περάσει η κρίση

    

    Στην γειτονιά μου την παλιά, είχα ένα φίλο  που έπαιζε τ’ ακορντεόν και μου έλεγε πως μπερδέψαμε τη λέξη «καλοπέραση» με τη λέξη «ευτυχία».  Σφιχτοδέσαμε την προσωπική μας ευτυχία με τη τσέπη μας  και την πνίγουμε καθημερινά, χρόνια τώρα. 

Προσδώσαμε στα υλικά αγαθά πνευματικές αξίες που δεν τις έχουν και βαφτίσαμε κρίση την μείωση της καταναλωτικής μας δύναμης. Φάγαμε αμάσητο το παραμύθι του μηχανιστικού μας κόσμου,  που θέλει να έχει αξία μόνο ότι μετριέται. Πετάξαμε τα παλιά μας φωτιστικά  (μαζί με τη συναισθηματική τους αξία που κουβαλούσαν) και που η τιμή τους δεν πιάνει ούτε ένα ευρώ και αγοράσαμε πανάκριβα καινούρια, να φωτίζουν το πνευματικό μας κενό.

Κι επειδή δεν μπορούμε να φτιάξουμε ζυγαριά που να μετρά τα πνευματικά μεγέθη, επινοήσαμε βραβεία: Νόμπελ, Όσκαρ, κρατικά βραβεία, τηλεοπτικά, φεστιβάλ κινηματογράφου, στατιστικές για τις πωλήσεις βιβλίων, ταινιών, μουσικής,…. 

Βαφτίσαμε κρίση την αυξημένη τιμή της ντομάτας την ίδια στιγμή που κρυφοζηλεύουμε για την οικονομική μας αδυναμία να σκορπίσουμε τα λεφτά μας σε γαρύφαλλα στο πρώτο σκυλάδικο που θα συναντήσουμε.

Για την πνευματική κατάντια δεκαετιών τώρα, δεν διαμαρτυρήθηκε κανείς, δεν έγινε καμιά απεργία, ούτε καμιά εκδήλωση υποστήριξης υπέρ αναξιοπαθούντων ποιητών!

Το υπουργείο «πολιτισμού» χτίζει μουσεία για τους τουρίστες και διοργανώνει φεστιβάλ βάσει ισολογισμών. Όλα  πρέπει να μετρούνται. Τόσα λεφτά μπαίνουν, τόσα βγαίνουν.  

Το τωρινό χάλι δεν είναι καινούριο. Είναι πολύ παλιό. Τώρα βλέπουμε μόνο μια κορύφωση.

Οι γενιές των πατεράδων μας και των παππούδων μας ίσως είχαν μια δικαιολογία που έδωσαν τόση σημασία στην απόκτηση υλικών αγαθών, γιατί έζησαν σε μεγάλη φτώχια και σε μόνιμη οικονομική ανασφάλεια. Εμείς τι δικαιολογία έχουμε;

Παραδοθήκαμε αμαχητί στην προπαγάνδα των πολιτικάντηδων και της τηλεόρασης και πέσαμε άδοξα θύματα της προμελετημένης πλύσης εγκεφάλου. Τώρα  θέλουμε να τους δούμε κρεμασμένους στην πλατεία για να ικανοποιήσουμε κι άλλα από τα άγρια ένστικτά μας. 

Συνεχίζουμε να ψάχνουμε   σε λάθος δρόμο την ευτυχία μας (μήπως για κάποιους είναι άγνωστη λέξη;) 

Δεν δέχομαι πως υπάρχει κρίση. Παρακμή υπάρχει σε όλα τα επίπεδα και υπάρχει εδώ και πολλά χρόνια. Και θα συνεχίσει να υπάρχει όσο κρατούμε σφιχτοδεμένη την ευτυχία με την τσέπη μας. 

Αυτά έλεγε εκείνος ο φίλος και τ’  αρχινισμένο σύνθημα πάντα μου μένει:

«δεν θα περά- δεν θα περάσει η κρίση»

Advertisements

20 Σχόλια (+add yours?)

  1. Λώρενς της Αραβίας
    Ιον. 07, 2010 @ 16:59:44

    Ήρθε η ώρα να μπει η αίσθηση του μέτρου, που είναι ο ίδιος ο άνθρωπος.
    Πέρα κι έξω από τις κομματικές ταυτότητες, τα πράσινα και κόκκινα και μπλε άλογα της αλόγιστης κατανάλωσης των εισαγόμενων ναρκωτικών, με ταμπελίτσες γραμμένες σε διαφορετικές γλώσσες, από αυτούς που δεν πίστεψαν ποτέ ούτε μια λέξη από τα ιδία τους τα λόγια.
    Είμαστε φτωχοί όσο κανένας, χάσαμε τη γλώσσα μας, την πίστη μας την ανθρωπιά μας στις αγορές του κόσμου και γίναμε οι ίδιοι προϊόντα προς πώληση που κάνεις πια δεν θα αγοράσει, δούλοι που κανείς δεν προτιμά.
    Ζωγράφε τα λες καλά, μακαρι να δουν κι οι αλλοι το φως.

  2. παρασκευή απόγευμα
    Ιον. 07, 2010 @ 17:40:25

    Προσυπογράφω…! Πόσο δίκιο έχεις, ειδικά για το «για την πνευματική κατάντια δεκαετιών τώρα, δεν διαμαρτυρήθηκε κανείς»…

    (μ’ αρέσει ιδιαίτερα που χρησιμοποιείς το μοτίβο του «ακορντεόν»!)

  3. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Ιον. 07, 2010 @ 17:42:51

    #Λώρενς της Αραβίας

    Όπως έλεγε κι ο Άσιμος «ξεπουληθήκαμε στο γιουσουρούμ για ένα κουστούμ»

  4. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Ιον. 07, 2010 @ 17:45:03

    #Παρασκευή απόγευμα

    Ναι το «ακορντεόν» είναι κάτι σαν λογοτεχνικό τέχνασμα για τονίσω τον τίτλο-σύνθημα.

  5. akanonisti
    Ιον. 07, 2010 @ 17:59:26

    …και με το μίσος… δεν μπορεί κανείς να συνθέσει….

  6. theogrocer
    Ιον. 07, 2010 @ 18:43:41

    Αφού κλαίμε ομαδόν τη μοίρα μας, ας πω κι εγώ το κοντό μου (αντίθετα με τα της ανάρτησης): θα περάσει η κρίση. Όλα θα περάσουν (αυτό το τελευταίο με διπλή σημασία)…

  7. ktkouk
    Ιον. 07, 2010 @ 20:02:37

    Δεν θα περάσει η κρίση. Για την ακρίβεια θα μας περάσει όλους (άλλους με συναίνεση κι άλλους άνευ) ΑΛΛΑ ο φόβος της κρίσης (και η λαγνεία της) δεν θα περάσει. Όσο -ακόμα- μπορούμε να σκεφτόμαστε. Το μόνο σίγουρο -μες στον ψεύτικο ντουνιά- είναι πως όλα περνάνε: απλά κοντοστέκονται λίγο στην ψευδαίσθηση του παρόντος για να γίνουν αμέσως μετά μέρος της απάτης του παρελθόντος.

    Η κρίση (χρονικά τουλάχιστον) θα περάσει για να δώσει τη θέση της σε μια μεγαλύτερη κρίση έτσι ώστε -με υπομόχλιο τον φόβο της- οι Κροίσοι να γίνουν περισσότερο Κροίσοι. Τα ίδια Παντελάκη μου ανέκαθεν και νυν και αεί και δε συμμαζεύεται.

    Εντάξει, καλούμαστε να πληρώσουμε την αδράνειά μας (για τη γενιά μας λέω αλλά πήραμε στο λαιμό μας και τα παιδιά μας) που ενώ γινόταν της περιπεσούσης γυναικός το σιδηρούν κιγκλίδωμα εμείς κοιτάζαμε τα τρένα να περνούν – μας έφαγε η ποίηση. Όμως, άντρες είμεθα κι εν πάση περιπτώσει αναλαμβάνωμεν τας ευθύνας μας (θα αναλάβουμε και την πολιτική ευθύνη βεβαίως αφού όπως έλεγε κι ο αρχαίος καλός συνάδελφος είμαστε πολιτικά ζώα – ξεκαπίστρωτα θα συμπλήρωνα αν δεν ετίθετο ζήτημα συναδελφικής αβρότητος).

    Πάντως, η κρίση (περάσει δεν περάσει) ΔΕΝ θα μας τρομάξει.

  8. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Ιον. 07, 2010 @ 20:43:16

    #akanonisti
    Φαντάζομαι αναφέρεσαι στις κρεμαλες στις πλατείες.
    Ναι με το μίσος τι να συνθέσεις; Γίνεται να φυτέψεις ένα δέντρο και να το ποτίζεις με πετρέλαιο;

    #theogrocer
    Φαίνεται πως ο συνειρμός που προσπάθησα να δημιουργήσω με το «ακορντεόν» ήταν αποτυχημένος
    Ας το πω λοιπόν ευθέως: το δεν θα περά-δεν θα περάσει η κρίση, το θέτω κατ΄αναλογία με το σύνθημα στο τέλος του συγκεκριμένου τραγουδιού.

    #ΚτΚουκ
    Δες απάντηση στον theogrocer.

    Θεωρώ πάντως άκρως προπαγανδιστικό τον όρο «κρίση» , διότι στην ουσία μιλάμε για μια ακραία κατάσταση που δημιουργήθηκε εντός ενός συστήματος που είναι μονίμως σε κρίση.
    Πάντως ναι, κι αυτό θα περάσει (όχι με την έννοια που το θέτω στον τίτλο΄-σύνθημα). Θα περάσει όπως περνά ο χρόνος.
    Είμαι κι εγώ περίεργος να δω το τέλος αυτής της ταινίας που φτιάχνουμε όλοι μαζί.

  9. kostaslogh
    Ιον. 07, 2010 @ 23:38:46

    Δίνω ένα ελαφρυντικό στις ηλικίες μετά το 75 που εκ των πραγμάτων προοδευτικά ταύτισαν την ευτυχία με όλα αυτά που αναφέρεις.
    Για μας που βιώσαμε καταστάσεις πιό αυθεντικές με πιό ξεκάθαρα τα όρια ανάμεσα στο αυθεντικό και το πλασματικό,δεν υπάρχει καμιά δικαιολογία!

  10. chrismos
    Ιον. 08, 2010 @ 09:40:38

    Γιατί παίζουμε με τις λέξεις;;;

    Το άρχειν εις μένος ην θύμα· παν τάμα ας μένει
    Δεν θα περά-Δεν θα περά-Σιούφας-εσμός
    (Ξανά Το ‘πα: Σοκ είν’ αιδώ, ενώ μένω ΔΝΤ)

    Είναι η πέμπτη πάνα που παίρνω· μύχιες, ώ!
    (Ε’ πάνα λαμβάνω):
    Για type zoom εμετοίς λέξεις;;;

  11. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Ιον. 08, 2010 @ 09:56:05

    #kostaslogh
    Εγώ πάλι, δίνω ελαφρυντικά στις ηλικίες απο το 2000 και μετά!!!

    #chrismos
    Στην τέχνη είναι θεμιτό να παίζεις με τις λέξεις. Κι εγώ προσπάθησα να γράψω ένα κείμενο που να μην είναι μια ξερή τοποθέτηση. Εξάλλου ούτε πολιτικο-οικονομικός αναλυτής είμαι,ούτε και ενδιαφέρομαι να γράψω έναν επιστημονικό-πολιτικό λόγο.
    Απο την άλλη όταν σε ένα κείμενο (ή μια εικόνα) προσπαθείς να φτιάξεις έναν συνειρμό , για να έχει μια ελάχιστη καλλιτεχνική αξίωση δεν τον δίνεις και έτοιμο στο πιάτο.

  12. chrismos
    Ιον. 08, 2010 @ 11:03:35

    Ω Sole mio!
    Μήτσοι bus (που λέει κι ο theo) κι εμοί να πω λόγοι είσαι!
    Το παιχνίδι με τις λέξεις (και τα υποβόσκοντα ειπώ νοούμενα) δεν είναι μόνο θεμιτό, αλλά ΕΠΙΘΥΜΗΤΟ!
    Δεν είναι παρά ένα μέρος του αυτοσαρκασμού μας, κόντρα στον αμόλυντο καθωσπρεπισμό της γλώσσας,
    που η καταραμένη φάρα των αστών επιβάλλει για να συντηρεί τον σκοταδισμό στις πλατειές μάζες.
    Φυσικά, τα λογοπαίγνια δεν εξαντλούν την αντίσταση στο πιο σαθρό και διεστραμμένο σύστημα, τον καπιταλισμό.
    Αλλά κοντά στην προσωπική μας ενοχοποίηση, (ακόμα δεν κατάλαβα γιατί πρέπει να γεμίσουμε ενοχές…)
    να μην επιτρέψουμε σε ΕΝΑ δέντρο να μας κρύψει το δάσος.
    Πολύ σωστή η περιγραφή του νεοέλληνα, που επιχειρείς στην εισαγωγή, αλλά αν στοχοποιήσω τον οποιονδήποτε μαλάκα που «σφιχτοδένει την τσέπη του με την ευτυχία του», θεωρείς πως το επαναστατικό μου καθήκον έχει συντελεσθεί;;;

  13. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Ιον. 08, 2010 @ 11:39:26

    #chrismos
    Ναι!
    (εννοείται πως μετά τη στοχοποίηση, έρχεται ο «πυροβολισμός»)

  14. enfant raté
    Ιον. 08, 2010 @ 12:44:53

    «…μας έφαγε η ποίηση.»

    Συμφωνώ με τον ktkouk. Από όσα συμβαίνουν τώρα, τίποτα δεν είναι καινούριο. Απλά όλα είναι μεγαλύτερα.
    Στραβωθήκαμε στο μυρμήγκι, αλλά τον ελέφαντα δεν μπορούμε πλέον να κάνουμε ότι δεν τον βλέπουμε.

    Κρίμα.

  15. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Ιον. 08, 2010 @ 15:21:36

    #enfant rate
    Ναι , τον ελέφαντα δεν μπορούμε να κάνουμε πως δεν τον βλέπουμε, φοβάμαι όμως πως τον περιμένουμε να έρθει να μας πατήσει!

  16. Saltatempo
    Ιον. 08, 2010 @ 22:38:23

    Να αγιάσει το στόμα σου αδελφέ, την τετάρτη θα είμαι Ρέθυμνο
    για δουλειά και ελπίζω να βρω χρόνο να τα πούμε.
    Εσύ τα λες το θέμα είναι ποιος σε ακούει.

    Δημήτρης Θ.

  17. theogrocer
    Ιον. 09, 2010 @ 01:24:55

    «Η τέχνη και η εξέγερση θα πεθάνουν μαζί με τον τελευταίο άνθρωπο» (Albert Camus)
    Το blog σφύζει από υγεία!
    Εις υγείαν λεβέντες


  18. Ιον. 09, 2010 @ 09:37:35

    Αγαπητέ Αλέξανδρε το κείμενό σου με έβαλε σε σκέψεις τις οποίες δυστυχώς διέκοπταν κατ’ επανάληψη οι φίλοι μου που ρωτούσαν τι να κάνουν τα λεφτά τους, τις οικονομίες τους. Μετά την πρώτη μου έκπληξη που οι φίλοι μου αν και νεότεροι έχουν οικονομίες (σε αντίθεση με εμένα που έχω μόνο οικονομικά χρέη) κατέληξα στο συμπέρασμα πως και τα λεφτά έχουν ψυχή. Για ποιο λόγο άλλωστε όλοι προσπαθούν να τα σώσουν; «Να τα βάλω εδώ;»- «Να τα κρύψω εκεί;»- «Να τα κάνω δολλάρια;». Βουίζουν τα μυαλά τους από τις σειρήνες της επερχόμενης επιδρομής. «Θα πέσει πείνα- Θα πεθαίνουμε στους δρόμους». Ακόμα και ο Στιφάδος–ο κούνελός μου- ανησυχεί. «Κρύψε με» μου λέει. «Γιατί» τον ρωτάω. «Γιατί είμαι ένα κεφάλαιο της ζωής σου» μου απαντάει.

    (Κοίτα σύμπτωση. Το σχόλιο έχει 123 λέξεις)

  19. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Ιον. 09, 2010 @ 10:37:04

    #saltatempo
    Μ΄ακούνε όσοι πιστεύουν πάνω κάτω τα ίδια με μένα.
    Δεν είναι και λίγο!

    (το τηλέφωνό μου υπάρχει στο site)

    #theogrocer
    Eδώ έκανε ένα ψιλολαθάκι ο Καμύ: Με το προ-τελευταίο. Διότι αν είσαι μόνος σου σε ποιόν να εξεγερθείς και για ποιόν να κάνεις τέχνη;
    Εις υγείαν πάντως.

    #ζβ
    Με μια μικρή τροποποίηση στην 1η πρόταση μπορείς να το κάνεις ωραιότατη ανάρτηση.
    Πες πάντως σε όσους ανησυχούν και δεν ξέρουν τι να κάνουν τα κεφάλαιά τους, να μου τα δώσουν να τους τα … κρύψω εγώ.

  20. Trackback: …για το κεφάλαιο « 123 λέξεις…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: