μια μικροπαντρεμένη

Νίκος Ξυλούρης – Ήτανε μια φορά

(Σταύρου Ξαρχάκου – Κώστα Φέρρη)

 

χρωματιστά μολύβια, πενάκια, μαρκαδόροι, στυλό σε χαρτόνι  (30χ30)

Advertisements

11 Σχόλια (+add yours?)

  1. ktkouk
    Ιον. 02, 2010 @ 18:10:39

    αυτό το σχέδιο, δεν έχω αμφιβολία, αποτελεί μελέτη για πίνακα.
    Και μόνο η ιδέα του πλωτού μετρό (με την άγκυρά του, τα γκράφιτί του,
    την σχηματιζόμενη νεκροκεφαλή στο μπροστινό μέρος του -πειρατικό μετρό;-)
    θα μπορούσε να είναι θέμα μυθιστορήματος. θα το αφήσουμε αυτό όμως
    στους πεζογράφους ή τους ποιητές. Η δική σου η ποίηση ξεπηδά
    μέσα από την ιδέα και το σχέδιο που άλλη μια φορά παίζει παιχνίδια
    με αμέτρητες καμπύλες και σκληρές ευθείες με τρόπο που το ευμετάβλητο
    να εισέρχεται στο σταθερό κι ακίνητο πότε αμφισβητώντας τη σταθερότητά του
    και πότε τονίζοντάς την.

    Δεν μπορώ βέβαια να μην σου πω πως εντυπωσιάστηκα κι από το εύρημα που
    «ανακάλυψα» στον πίνακα μέσα στον πίνακα : Εννοώ την αντίθεση ανάμεσα
    στα φωτοστέφανα του φόντου και τα μαλλιά του Ξυλούρη

    Η μικροπαντρεμένη μοιάζει να είναι «χωνευμένη» από τον φαινομενικά τουλάχιστον
    χαοτικό κόσμο της.

    Καλησπέρα.

  2. ανώνυμος
    Ιον. 02, 2010 @ 19:06:17

    Το έργο είναι θαυμάσιο, πρωτότυπο και προπαντός αφιερωμένο. Εκφράζει με μια σύγχρονη ματιά το θεϊκό τραγούδι του αειμνήστου Νίκου Ξυλούρη. Πέρα κι έξω από κοινοτυπίες το συναίσθημα είναι ανέγγιχτο, τα αγιογραφικά στοιχεία τιμής στη μνήμη του τραγουδιστή μπλέκονται με την προσευχή των στίχων.Ο πειρατικος συρμος σ’ ενα μετρό -λιμάνι μας θυμιζει τη διαχρονικότητα της παλιας ιστορίας.
    Το έργο νομιζω δεν θα επαναλειφθεί με χρώματα.
    Τυχερή η κάτοχος του.

  3. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Ιον. 02, 2010 @ 23:31:47

    #ΚτΚουκ
    Σύντεχνε εδώ δεν έχουμε ν΄αφήσουμε τίποτε στους πεζογράφους και τους ποιητές (ή τους μουσικούς) Αυτοί ότι ήταν να κάνουν το έκαναν.
    Το θέμα είναι τι έπρεπε να κάνω εγώ για να ζωγραφίσω κάτι εμπνεόμενος απο το τραγούδι!
    Διότι η ζωγραφιά αυτή που βλέπεις είναι παραγγελία.
    Το τραγούδι αυτό , για μένα σημαίνει πολλά (όπως και πάρα πολλα τραγούδια εξάλλου)Μόνο μια φορά όμως έχω εμπνευστεί απο τραγούδι για να κάνω πίνακα (η προσευχή του αγγέλου αν θυμάσαι)
    Εδώ δεν μου ερχόταν τίποτα. Μήνες το στριφογύριζα.
    Στο τέλος είχα πειστεί πως δεν πρόκειται να ζωγραφίσω τίποτα σχετικό με το τραγούδι.
    Ώσπου κάποια στιγμή είδα μια φωτογραφία εντελώς άσχετη με το θέμα και κάτι μου έκανε κλικ. Άρχισαν να δουλεύουν κάτι περίεργοι συνειρμοί και… Ιδού το αποτέλεσμα.
    Όχι
    Δεν πρόκειται να τον κάνω πίνακα (ταυτόχρονα τρώω και μια μεγάλη μπουκιά)
    Το σχέδιο πιστεύω πως είναι ολοκληρωμένο. Τα σχέδια που κάνω με σκοπό να γίνουν πίνακες είναι αρκετά ατελή ως σχέδια. Είναι σκιτσάκια, που μου δίνουν έναν μπούσουλα.Την κεντρική ιδέα.
    Δεν υπάρχει περίπτωση να κάνω τόσες λεπτομέρειες σε σχέδιο που προορίζεται για πίνακα.
    Αν δεις το site μου στην κατηγορία «σχέδια» θα αναγνωρίσεις κάποια σχέδια που έχεις δει και τους πίνακες τελειωμένους και θα καταλάβεις τι εννοώ.
    Πάντως, για να μη κλέβω και δόξα που δεν μου ανήκει, η παράσταση με τον Ξυλούρη είναι απο μια φωτογραφία. Βέβαια έκανα τις επεμβασεις μου και , πράγματι, αυτή η αντίθεση που λες με τα φωτοστέφανα δεν φαίνεται τοσο στη φωτογραφία.Δεν ξέρω πάλι αν έγινε συνειδητά
    Πρόκειται περί μιας ζωγραφιάς αρκετά παράξενης και ως προς τη σύλληψη και ως προς την εκτέλεση.

  4. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Ιον. 03, 2010 @ 00:13:34

    #ανώνυμος
    Το εύχομαι
    (το τυχερή)

  5. theogrocer
    Ιον. 03, 2010 @ 09:01:50

    Διερμηνεύοντας την τέχνη με το συναίσθημα, με ότι μου δημιουργεί και μόνο, λέω «ευχαριστώ»

  6. πέννυ
    Ιον. 03, 2010 @ 10:57:01

    Υπέροχο φανταστικό σχέδιο! δεν το χορταίνω!ότι πιο όμορφο έχεις φτιάξει!Ο Ξυλούρης και η αγία οικογένεια σε στάση, το τρένο πειρατικό,φοβερή σύλληψη!

  7. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Ιον. 03, 2010 @ 15:16:30

    #theogrocer – πέννυ
    Κι εγώ ευχαριστώ.

  8. chrismos
    Ιον. 03, 2010 @ 20:56:09

    Εκπληκτικό έργο που αδικείται στη σκιά ενός τόσο ασήκωτου βάρους…

  9. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Ιον. 04, 2010 @ 09:43:05

    #chrismos
    Ποιό είναι αυτό το ασήκωτο βάρος;

  10. chrismos
    Ιον. 04, 2010 @ 14:31:40

    Ο Νικόλας μρε!!!
    Θέλω να θαυμάσω την απίστευτη σύλληψη του σκίτσου
    (τρένο-πλοίο-μετρό-υπόνομος-πειρατεία κλπ.)
    αλλά το βλέμμα πάει στο κάδρο, τ’ αυτί στο τραγούδι…
    Όμως αυτά είναι δικά μου κολλήματα, που μου διασπούν την προσοχή από
    το διεστραμμένο (και γι αυτό υπέροχο) σκίτσο-ματιά στην κοινωνία
    της συν-κοινωνίας(;;;), της «συγκινώ» νοίας(;;;), της επί κοινών νήας(;;;), της επικοινωνίας(;;;)
    Δεν ξέρω…Κι αυτό το ακούσιο(;;;) ΚΝΕ… (μπροστά στα γόνατα της κοπέλας)
    Η υπερχειλισμένη θάλασσα;;; Το ύφος του πειρατή;;;

    Πως να σωπάσω μέσα μου τις ομορφιές του σκίτσου;;;
    Εύγε!

  11. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Ιον. 04, 2010 @ 15:19:49

    #chrismos
    Προσπάθησα να χωρέσω σ΄ενα σχέδιο το τραγούδι.
    Μέχρι να καταλήξω εδώ είχαν περάσει αρκετές σκέψεις απο το μυαλό μου.
    Σε καμία δεν υπήρχε η μορφή του Ξυλουρη και καμία ιδέα δεν με ικανοποιούσε.
    Η παρούσα σύλληψη μου γεννήθηκε ξαφνικά (και φυσικά ανεξήγητα) όταν είδα μια φωτογραφία απο μια στάση λεωφορείου!
    Λες και η ιδέα προϋπήρχε στο μυαλό μου και η εικόνα που είδα λειτούργησε σαν κλειδί για ν΄ανοίξει να βγει έξω.
    Αυτά είναι μυστήρια πράγματα.
    Έτσι κι αλλοιώς το σκίτσο λειτουργεί οπτικοακουστικά, οπότε δεν τίθεται θέμα απός πάσης της προσοχής. Δες το και σαν ταινιάκι.
    Εξάλλου έχεις τολμηρή φαντασία κιεσύ
    (άκου ΚΝΕ!!!)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: