Ανδρέας Ροδινός

 

συρτός Αποκορωνιώτικος

 


συρτός Κισσαμνιώτικος

 


Ρεθεμνιώτικο συρτό

 


Ρεθεμνιώτικο πεντοζάλι

 

ακρυλικό σε ξύλο (70χ180)

Η περίπτωση του Ανδρέα Ροδινού πρέπει να είναι μοναδική στα ελληνικά χρονικά και σπάνια στα παγκόσμια.

Φαίνεται υπερβολικό αυτό αλλά αν κάποιος ασχοληθεί σοβαρά με την περίπτωσή του ίσως διαπιστώσει πως είναι υποτονική η διατύπωσή μου.

Πολλοί  καλλιτέχνες πήραν αξία μετά θάνατον. Για κάποιους μπορούμε  να πούμε πως έγιναν και θρύλοι.

Είχαν όμως σίγουρα –οι περισσότεροι- καβατζώσει τα τριάντα και είχαν αφήσει πίσω τους ικανή ποσότητα «αποτυπωμένου» έργου ( σε δίσκους, σε καμβά, σε βιβλία κλπ)

Ο Ροδινός ηχογράφησε μόνο τέσσερα τραγούδια. Ούτε καν τραγούδια , μελωδίες. Γιατί ο φίλος του Μπαξεβάνης με την εκπληκτική φωνή, έπαιξε μόνο λαγούτο. Δεν δέχτηκε να τραγουδήσει,  για να φανεί στην πληρότητά της η δύναμη της λύρας του . Λένε μάλιστα πως η ηχογράφηση αυτών των μελωδιών έγινε με τον Ροδινό τυλιγμένο σε κουβέρτες και να ψήνεται από τον πυρετό.

Λίγες εβδομάδες μετά πέθανε.

22 χρονών!!!

Με αυτές τις ηχογραφήσεις αναμετρήθηκαν όλοι οι κατοπινοί λυράρηδες και το κάνουν ακόμα και σήμερα.

Δεν έχει ειπωθεί για κανέναν πως τον ξεπέρασε. Μόνο για κάποιους λέγεται πως ήταν άξιοι συνεχιστές του. Κι όταν μιλάμε για τον Σκορδαλό, ή για τον Μουντάκη που πέθαναν γέροι και με μεγάλο δισκογραφημένο υλικό πίσω τους, αυτό είναι εκπληκτικό.

Ο Ξυλούρης τη γλίτωσε (κάπως) από τη σύγκριση γιατί έγινε κι αυτός σύμβολο με τον πρόωρο χαμό του και  γιατί κυρίως εξυμνήθηκε η φωνή του και όχι η λύρα του. Στην Κρήτη , βέβαια, που η λύρα του Ξυλούρη δημιούργησε «σχολή» η σύγκριση με το Ροδινό γίνεται.

Ο Ροδινός με το θάνατό του έγινε θρύλος κυριολεκτικά.

Ο Χαρίλαος , διάσημος λυράρης που μεγαλουργούσε στην Αμερική ήρθε στο Ρέθυμνο για να ακούσει τον πιτσιρικά Ροδινό. Τελικά έγινε ένα γλέντι με τους δυο τους στην προκυμαία  του Ρεθύμνου που έμεινε ιστορικό.

Η περίπτωση του Ανδρέα Ροδινού δεν έχει μελετηθεί ΚΑΘΟΛΟΥ.

Την αναπαραγωγή βιογραφικών του στοιχείων   ( που μπορεί να βρει κι καθένας στο Google άμα   γράψει το όνομά του στην αναζήτηση) δεν τη θεωρώ μελέτη.

Όταν ένας άνθρωπος γίνεται θρύλος, δεν έχει και τόση σημασία η ζωή του

αλλά το τι πιστεύουν οι άλλοι για τη ζωή του.

Κι  αυτό γιατί ο Ροδινός επηρέασε όλη  την Κρητική μουσική.

Και το έκανε αυτό έχοντας μόνο τέσσερα ηχογραφημένα κομμάτια.

Εκτός όμως από διάσημος λυράρης πρέπει να ήταν ήδη θρύλος και λίγο πριν πεθάνει. Από είκοσι χρονών δηλαδή. Και το λέω αυτό γιατί , εγώ τουλάχιστον, δεν μπορώ να ξεχωρίσω αν όλες αυτές οι απίστευτες ιστορίες  κυκλοφόρησαν μετά θάνατον ή και κάποιες ακούγονταν απο  πριν πεθάνει.

Πριν δέκα χρόνια γνώρισα έναν καταπληκτικό λυράρη τον Τζιμάκη (κατά κόσμον Γιώργος Τσαγκαράκης). Αυτός μου είπε  αμέτρητες  ιστορίες για τον Ροδινό.

Ο Τζιμάκης   ήταν δεκαπέντε χρονών  και έπαιζε   μαντολίνο τότε. Ο Ροδινός ήταν ήδη είκοσι και είχε φτιάξει το συγκρότημά του. Για να μπορεί να παίζει μαζί του ο Τζιμάκης πήγαινε στην Χωροφυλακή και έπαιρνε ειδική άδεια (επειδή ο Τζιμάκης ήταν ανήλικος)

Ο Τζιμάκης λοιπόν, στα ογδόντα του, μου περιέγραφε με απίστευτη καθαρότητα την κηδεία του Ροδινού , τις μαντινάδες που ειπώθηκαν, το πώς αντιδρούσε ο κόσμος κλπ. κλπ (τα ‘έχω όλα αυτά ηχογραφημένα)

 Μου μιλούσε για τον Ροδινό με δέος.

Μου είπε ιστορίες  που  δεν μπορείς να ξέρεις αν είναι αληθινές ή όχι.  Όπως κάνουν και όλοι δηλαδή.

Και αναρωτιέμαι εγώ:

Ο Τζιμάκης, καταξιωμένος με ηχογραφήσεις στην Ελλάδα και στην Αμερική, κλπ, κλπ να κάθεται το 2000  σε ηλικία 87 χρονών , να μιλά μ αυτόν τον τρόπο για το Ροδινό, το θεωρώ εκπληκτικό. Σχεδόν αδιανόητο. Διότι κι ο ίδιος ο Τζιμάκης είναι σημαντικό κομμάτι αυτού που λέμε Κρητική μουσική και είχε γνωρίσει όλους τους σημαντικούς λυράρηδες απο τα πρώτα τους βήματα.  Και  μάλιστα ήταν άνθρωπος πολύ εγωιστής και απόλυτος στις ιδέες του

Όταν μιλούσε όμως για τον Ροδινό, ήταν σα να έπιανε επαφή με το υπερπέραν.

80 χρονών άνθρωπος! (πέθανε το 2006)

Δεν είναι εκπληκτικό;

Advertisements

6 Σχόλια (+add yours?)

  1. theogrocer
    Μάι. 26, 2010 @ 00:37:11

    Είπα: δεν θα κουραστώ!
    Να ‘σαι καλά (πέρα από τη σπουδαία τέχνη) και για τις πληροφορίες-αφορμές που δίνεις στους μη γνωρίζοντες.

  2. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Μάι. 26, 2010 @ 00:55:09

    #theogrocer
    Nα΄σαι καλά.
    Ελπίζω κάποια στιγμή και οι γνωρίζοντες να δουν λίγο πιο σοβαρά και κάποια ζητήματα της παράδοσης.
    Όχι τίποτα άλλο αλλά έχω κουραστεί ν΄ακούω ποσο σπουδαίοι ήταν οι αρχαίοι υημών πρόγονοι.
    Και εντάξει απο τους σύγχρονους έχουμε κάτι Ελύτηδες, Χατζιδάκηδες, Τσαρούχηδες, κλπ, κλπ, κλπ.
    Είναι όμως κι άλλοι.
    Αντί να λέμε πχ στους Γερμανούς «είχατε ρε εσείς Αριστοτέλη;»
    Γιατί να μη τους λέμε πχ «είχατε ρε εσείς Ροδινό;»
    Θέλω να πω πως έχουμε εξαντλήσει τη «μαγκιά» της φυλής στα αρχαία μάρμαρα
    και τα σύγχρονα γλυπτά τα έχουμε στο υπόγειο ξεχασμένα.

    (εννοείται πως θεωρώ τον εαυτό μου σύγχρονο γλυπτό – που κάνει δίαιτα βέβαια)

    Είχα δεν είχα το ξεφτύλισα πάλι!
    Δεν ξαναφήνω σχόλια τέτοιαν ώρα.

  3. κοκκινοκορδελω
    Μάι. 26, 2010 @ 18:51:04

    ναι ρε συ Αλεξανδρε…εχεις απολυτο δικιο…Πολλων δεν γνωριζουμε το εργο και κυριως ΤΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΕΝΕΠΝΕΥΣΑΝ για την συνεχεια ενος ειδους…Αυτη ειναι και η μαυρη τρυπα της ιστοριας μας….Αλλα ξερεις ποιο ειναι παρηγορο?? Οτι αυτη εδω η μικρη γη σφυζει απο ανθρωπους του πνευματος και της τεχνης..και σφυζει οχι σαν βιογραφικο αλλα σαν ουσια των τεχνων. Η Δημοτικη μουσικη του τοπου ειναι ακομα ζωντανος οργανισμος και δεν υπογραφεται, δες το αυτο, δεν εχει υπογραφη ουτε ο στιχος ουτε η μουσικη του γιατι βγαινει αυθορμητα.Λες και βρισκεται στο dna μας να παραγουμε βαθυτερα και ουσιαστικα εργα, εργα με συνεχεια…και ειναι στο dna μας παλι να μην ψαχνουμε ουτε τι θα γινουν, ουτε ποιος θα τα ανυψωσει στο καλλιτεχνικο στερεωμα. Αυτο απο την μια πλευρα ειναι λυπητερο σημαδι κι απο την αλλη μας δινει την σιγουρια οτι αυτος ο τοπος ΔΕΝ χανεται!
    Ειναι ομως αναγκη τελικα να αναγνωριζουμε τα παιδια αυτου του τοπου…οπως λεμε οτι πρεπει να γνωριζουμε το παρελθον μας για να εκτιμαμε την συνεχεια….Καμμια φορα σκεφτομαι οτι αν δεν παγιωνανε την θεση τους οι Αρχαιοι μας λογιοι, φιλοσοφοι κλπ στον υπολοιπο κοσμο, ισως ουτε εμεις ακομα να τους εκτιμουσαμε τοσο!!!
    χαιρομαι για την καταθεση σου…ειναι ενα ελαχιστο μνημονιο σε αυτο που ακομα ζει!

  4. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Μάι. 27, 2010 @ 00:45:38

    #κοκκινοκορδέλω
    Σ΄ευχαριστώ για τον ενθουσιασμό σου.

    Τα λόγια σου βέβαια είναι για να γράψει κανείς βιβλίο.
    Τα τραγούδια που ηχογράφησε ο Ροδινός και που με αυτές τις ηχογραφίσεις αναμετρώνται όλοι απο τότε, δεν είναι του Ροδινού. Γράφουν μάλιστα (διασκευή Ανδρεας Ροδινός)
    Για το τι γίνεται σήμερα;……………
    Παίρνουν παλιές μελωδίες , τις ψιλοδιασκευάζουν (δηλ. συνηθως τις παίζουν χάλια) και βάζουν το όνομά τους στο δίσκο για να παίρνουν τα ποσοστά.
    Γνωστός μου λυράρης απο τους πολύ καλούς και με πολύ καλή φωνή , αλλά και πολύ καλός άνθρωπος, μου το΄χει πει καμπόσες φορές:
    «Δεν γράφω μρε εγώ μουσική. Ούλα τούτα που ακούς είναι παλιές μελωδίες. Μας βάνει όμως η εταιρία να γράφουμε τ΄όνομά μας για να παίρνουμε τα ποσοστά και να παίρνει κι αυτή. Γιατί άμα λέγαμε πως είναι παραδοσιακά θα πέρνανε κι αυτοί λιγότερα»!!!
    Αυτός ο τόπος έχασε την ποιότητα. Ζώντας αιώνες στη μιζέρια, δεν είχε ξεκάθαρο όραμα για την ευτυχία του. Την τοποθέτησε δίπλα στην τσέπη του. Όσο η τσέπη του ήταν άδεια έκανε και σπουδαία πράγματα. Μόλις πήγε να γεμίσει λίγο,θέλησε ν΄αράξει στην καρέκλα του σκηνοθέτη ενώ ήταν κομπάρσος.
    Δημιουργήσαμε έναν τραγέλαφο.
    Στην επόμενη ανάρτησή μου για τον Μπαξεβάνη γράφω για τις συνευρέσεις του με τον Λαγό στο καφενείο του δεύτερου.
    Γίνονται αυτά σήμερα;
    Αυτά είναι το λίπασμα της αληθινής τέχνης.
    Συμφωνώ μ΄αυτό που λες για τους αρχαίους. Τους εκτιμουμε επειδή τους εκτιμούν οι ξένοι.
    Είμαστε μυστήρια ράτσα.
    Στην Κρητική μουσική, τα κυρίαρχα όργανα δεν ήταν πάντα η λύρα και το λαγούτο.
    Ήταν και το βιολί. Κυρίως στο νομό Χανίων και Λασιθίου. Στα Χανιά εξακολουθεί να είναι κυρίαρχο το βιολί. Και στο Λασίθι αλλά λιγότερο.
    Ήταν το μαντολίνο, το μπουλγαρί και …το κλαρίνο!!! (αρχές του 20ού αιώνα)
    Κάποια στιγμή όμως ο «ογκόλιθος» της λαϊκής παράδοσης Σίμωνας Καράς αποφάσισε πως το όργανο που χαρακτηρίζει την Κρήτη είναι η λύρα. Κι επειδη έλυνε κι έδενε στην κρατική ραδιοφωνία (και αργότερα τηλεόραση) κατάφερε με νόμο να απαγορεύσει τη μετάδοση κρητικών τραγουδιών με βιολί!!! (ο νόμος αυτός ανακλήθηκε τη δεκαετία του ΄90!!!)
    Υποχρέωνε μάλιστα τους βιολάτορες (αργότερα στην τηλεόραση) να κάνουν πως παίζουν λύρα, κι ας ακουγόταν στο πλέυ μπακ το βιολί. Τους δε δίσκους κρητικής μουσικής με βιολί (όπως και σε πολλές άλλες περιπτώσεις) τους χάραζαν με πρόκα για να μη παίζουν.
    Οι Χανιώτες (που όλη τους η παραδοσιακή μουσική ήταν με βιολί) δεν το έχουν χωνέψει αυτο με τίποτα και ακόμα και σήμερα έχουν μεγάλο άχτι και έχθρα για τη λύρα.
    Είμαστε μυστήρια ράτσα.

    Υπάρχουν όμως και μερικοί που το παλεύουν.Δεν είναι λίγοι.
    Να δούμε πόσο θ΄αντέξουν.

  5. chrismos
    Μάι. 27, 2010 @ 11:47:39

    Ω solo mio,
    σ’ ευχαριστούμε που μας «κοινωνείς» μ’ αυτήν την υπέροχη μεταλαβιά τσ’ αγάπης για τη μουσική!
    Τελικά ήταν σπουδαία απόφαση η παρουσίαση των πινάκων σου με τσ’ αντίστοιχες μουσικές και χορούς!
    Ο Ροδινός τραγική φιγούρα και η εισαγωγή που του κάμεις τα λέει όλα.
    Τα πόδια, όμως, πολύ κακοφτιαγμένα, τόσο που απορώ αν το κάμεις επίτηδες…
    (το ίδιο και με τα πόδια του Μπαξεβάνη, εκτός κι αν φταίει η πρεσβυωπία μου…)
    Δώσε μια καλή εξήγηση και κόψε λίγο ταχύτητα στις αναρτήσεις.
    Το μπλογκ σου δεν είναι για βιαστικά μπες-βγες…
    Έχουν πολλά ωραία να δουν τα μάθια μας και ν’ ακούν τ΄αυτιά μας.
    Καλή δύναμη

  6. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Μάι. 28, 2010 @ 00:50:25

    #chrismos
    Σ’ ευχαριστώ κι εσένα για τη συμμετοχή.
    Να κοψω λες ταχύτητα!!!
    Άιντε να κοψω.
    Πάντως οι ανρτήσεις ετούτε δω θα είναι εδώ και το καλοκαίρι, και το χειμώνα και του χρόνου και εις τον ίντερνετ τον άπαντα.
    Δεν υπάρχει λογος να αφήσεις σχόλιο για χάρην της απόλαυσης.
    Απόλαυσέ τα μπρε και μη το σχολιάζεις.

    Άλλο:
    Άλλο πάλι και τούτο με τα πόδια. Άφησα και σχόλιο στον Μπαξεβάνη.
    Αυτές τις φωτογραφίες έχουμε. Τι να κάνουμε τώρα;
    Αν κάτι δε σου πάει καλά δεν είναι τα πόδια. Μάλλον ο σύνολο.
    Δεν είναι κακό αυτό , ούτε και με πληγώνει.
    Αποφάσισα ετούτη τν εκδοχή για τη ζωγραφική τους αναπαράσταση. Φυσικά στην οθόνη χάνουν όλα τα έργα. Αν βέβαια πας στο site μου ΕΡΓΑ-> ΕΡΓΑ ΣΕ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ, θα τα δεις όλα μαζί δίπλα δίπλα (θα τν βάλω κι εδώ αυτή τη φωτογραφία στην επόμενη ανάρτηση για τον Φουσταλιέρη)

    Δεν έχω εξήγηση για τα πόδια. Ισως να σου στείλω μια φωτογραφία σε καλύτερη ανάλυση.
    Αν και δεν είμαι σίγουρος πως θα βοηθήσει.
    Απο την άλλη όμως…
    δεν είσαι υποχρεωμένος να σ’ αρέσει ότι ζωγραφίζω.
    Κι εγώ χαίρομαι ν ακούω και τέτοια σχόλια , διότι στα μπλογκς γενικά το έχουμε κάνει «γράφε μου για να σου γράφω και τριαλαρό λαρά, τι ωραία τι καλά»
    Δεν μ΄αρέσει καθόλου αυτό
    Θα ήθελα πολύ να μου άφηναν σχόλια και αυτοί που διαφωνούν εντελώς μαζί μου (αλλά σε κόσμιο επίπεδο)
    Δυστυχώς όμως δεν γίνεται κάτι τέτοιο.

    Μπαίνουν
    Λένε «τι μαλακίες»
    Και φεύγουν διχως σχόλιο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: