pixel

ακρυλικό σε καμβά  30χ38 cm

Advertisements

20 Σχόλια (+add yours?)

  1. Δον Κιχώτης
    Μαρ. 10, 2010 @ 00:03:48

    Tσιτωσε τσιτωσε το σαπσες στο τελος και ησυχασες
    Αλλα δεν σε κατηγορω με πρωθυπουργο Παπανδρεου
    εχασες τα ορια της τεχνης σου κι εγινες μαθητευομενος μαγος κι εσθ

  2. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Μαρ. 10, 2010 @ 02:14:32

    Τα όρια της τέχνης μου δεν τα έχασα και δεν υπάρχει καμία περίπτωση να τα χάσω.
    Κι αυτό για τον πολύ απλο λόγο πως δεν υπάρχουν.
    Η τεχνη μου επίσης (άσχετα με τις άλλου είδους αναρτήσεις εδώ) δεν έχει καμία σχέση με κανέναν Παπανδρέου ή τον οποιονδήποτε εφήμερο πολιτικάντη. Σίγουρα όλοι αυτοί και όλα αυτα που μας μαγειρεύουν επηρρεάζουν τις ζωές μας αλλά αυτή την επιρροή και το πως την εισπράτω, αν θέλω να την εκφράσω το κάνω με σατυρικό – χιουμοριστικό τρόπο μέσω άλλου είδους αναρτήσεων.
    Αν θέλω να κάνω τέχνη δεν σκέφτομαι τον όποιο πρωθυπουργό που σήμερα είναι και αύριο δεν θα είναι. Εξ’ άλλου η τέχνη μου – πλην λίγων εξαιρέσεων – δεν είναι πολιτική. Αντανακλά εσωτερικές θαμπάδες, ομίχλες, φωτάκια , ή και εκλάμψεις που και που. Μιλώ κυρίως για μένα με ειλικρίνεια και σίγουρα με πάθος.
    Κι όταν λέω «μιλώ για μένα» δεν εννοώ πως βγάζω τα εσώψυχά μου και δεν μ’ ενδιαφέρει η γνώμη κανενός. Βγάζω τα εσώψυχά μου προσπαθόντας να αφομοιώσω και ματιές του περίγυρου. Ματιές ψυχικές. Όχι πολιτικές.
    Όταν κοιτάς απο ψηλά (που λέει κι ο Χατζής) βλέπεις τη γη μια μπάλα. Μετά μεγεθύνεις. Μετά μεγεθύνεις κι άλλο. Και που φτάνει αυτή η μεγέθυνση;
    Σε ένα pixel
    Το οποίο πιθανόν και να έχει αποβλακωθεί απο τα πολλά pixel που βλέπει.
    Στην αρχή σκεφτόμουν να ονομάσω το πινακάκι «πορτραίτο με δίχως μάτια» (παρόλο που στόμα δεν είχε)
    Μετά σκέφτηκα πως όλοι στόμα έχουμε αλλά μιλιά δεν έχουμε. (και δίνουμε μεγάλη αξία στους όποιους Παπανδρεάκηδες αν νομίζουμε πως αυτοί μας την πήραν)
    Ότι και να πούμε στις μέρες μας τι τόπο πιάνει;
    Μιλάμε, λέμε , αλλά είναι σα να μη λέμε. Μας αφαίρεσαν το στόμα καταργώντας τα αυτιά.
    Μας έκαναν pixel.
    Δες τις φωνές στο διαδύκτιο: εκατομμύρια φωνές. Ποιοί τις ακούνε;
    pixel.
    Εγώ θέλω να τσιτώνω και με την τέχνη μου και με όλα.
    Αν δεν ήθελα θα έκανα πολύ καλές αγιογραφίες και θα συνέτρωγα με Gbites παπάδων που ούτε απο αγιογραφία σκαμπάζουν, ούτε απο θεολογία.
    Αν δεν ήθελα επίσης να τσιτώνω θα καλλιεργούσα ένα καθώς πρέπει καλλιτεχνικό προφίλ μέσα απο ετούτο το μπλογκ και όχι μια να βάζω δακρύβρεχτα ποιήματα, μια να κάνω σάτυρα, μια να βάζω πίνακές μου, μια να φτιάχνω γελοιογραφίες στο photoshop, την άλλη να ανεβάζω τραγούδια κλπ, κλπ.
    Τέλος
    μαθητευόμενος μάγος δεν είμαι
    Είμαι φτασμένος μάγος και μέγας διδάσκαλος.
    Μαγεύω τα πληθη των νευρώνων μου
    που εκστασιαζονται και μου ανταποδίδουν την αίσθηση του …
    πόσο σπουδαίος μάγος είμαι.

  3. Δον Κιχώτης
    Μαρ. 10, 2010 @ 08:26:00

    Η εννοια της υβρεως στην πολιτικη και στην τεχνη
    Ο Παπανδρεου δεν εχει ορια στο θρασος με το οποίο αντιμετωπισε τους πολιτες
    Από το σεμνο φιλο μου ακουω οτι η τεχνη του δεν εχει ορια
    Από την αλλη οι αρχαιοι μας διδαξαν για την υβρη Η εννοια που θελει τον ανθρωπο ως κοινωνικο πολιτικο αλλα και καλλιτεχνικο λεω εγω ον να ακολουθει το μετρο.
    Ναι ο Καλλιτεχνης μεσα από τη ζωγραφικη ελευθερωνεται αισθανεται οτι δεν υπάρχουν ορια στην τεχνη του μπορει να πειραματιστει και να τσιτωσει τις φορμες τις νορμες τις αρχες.Από την αλλη υπαρχει παντα η μαρτυρια αυτης της πραξης που ειναι το ιδιο το εργο και αυτο εκτιθεται στα ματια του θεατη. Ποσο ετοιμος ειναι ο θεατης να καταλαβει τι εκανε ο ζωγραφος; Τις περισσοτερες φορες δεν ειναι εχει τα ορια εκεινα που του εχει ο εγκεφαλος του θεσει για να καταταξει το εργο. Βεβαια μπορει να υπαρξει καποιος που να νιωσει αμεσως οτι η πτηση του ζωγραφου και το ταξιδι του ηταν πετυχημενο και να δειξει αγαπη για το εργο αυτο ακριβως επειδη περιλαμβανει αυτο το ταξιδι ομως οι περισσοτεροι θα ακολουθησουν τα τετριμενα με βαση οτι ο εγκεφαλος τους δειχνει.
    Από την αλλη πλευρα ο ζωγραφος αδωνις δεν ειναι καινουργια ιδεα Καθε μορφη δημιουργιας περιεχει πρωτα και κυρια τον αυτοθαυμασμο ειναι μια πραξη επιβεβλημενη αφου το εγω με αυτην γινεται αθανατο.
    Ετσι δεν θα διαφωνησω με οσα γραφει ο φιλος μου ο Αλεξανδρος ειναι σπουδαιος μαγος και εγω θα αγαπω τα εργα του παντα γιατι ειναι τα σημαδια των απιθανων ταξιδιων του περα και εξω από τα ορια του μετρου

  4. Δον Κιχώτης
    Μαρ. 10, 2010 @ 10:14:21

    «Να γνωριζουμε πως θα ειναι κακο το εργο που δεν θα γινει ποτε.Χειροτερο ακομα θα ειναι αυτο που ποτε δεν επροκειτο να γινει
    Αυτο που εγινε τουλαχιστον εχει γινει Θα ειναι φτωψο αλλα υπαρχει , οπως το καχεκτικο φυτο στην μοναδικη γλαστρα της αναπηρης γειτονισσας μου. Το φυτο αυτο ειναι η χαρα της και καμια φορα κι η δικη μου. Οτι γραφω το αναγνωριζω ως κακο μπορει να δωσει καποιες στιγμες ανακουφισης από κατι χειροτερο σε καποιο αλλο πνευμα πονεμενο ή θλιμμενο. Μπορει να μου αρκει η να μη μου αρκει, αλλα χρησιμευει κατα καποιον τροπο κι ετσι ειναι ολοκληρη η ζωη.»

    Φ.Πεσσοα

    Ετσι και με τη ζωγραφικη κακο ειναι το εργο που δεν εγινει και χειροτερο αυτο που δεν θα γινει ποτε. Τα αλλα υπαρχουν οπως και ναναι και μπορει να δινουν χαρα σε καποιον ανθρωπο που θα ταυτιστει μαζι τους

    Φιλια μεγαλε μου Αλεξανδρε

  5. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Μαρ. 10, 2010 @ 10:39:00

    #Δον Κιχώτης
    Δεν υπάρχει ύβρη στην τέχνη.
    Όταν λέω πως δεν υπάρχουν όρια , εννοώ πως δεν ξέρεις εκ των προτέρων που σε φτάνει η εξερεύνηση.
    Δεν φτάνεις ποτέ κάπου και να πεις «εδώ σταματάω» . Πάντα θέλεις να ψάχνεις να δεις τι υπάρχει και λίγο παραπέρα.
    Όσο για το μέτρο των αρχαίων, αν το παίρναν οι άνθρωποι πάντα κατά γράμμα δεν θα υπήρχε ούτε Μιχαήλ Άγγελος ούτε Βαν Γκογκ, ούτε Πικάσσο, ούτε Αινστάιν, ούτε Μαρξ κλπ, κλπ. Πάντα το καινούριο και η πρόοδος έρχεται με την υπέρβαση κάποιων ορίων που έχουν θέσει οι προηγούμενοι.
    Το πόσο έτοιμος είναι ο θεατής να καταλάβει ένα έργο είναι ένα θέμα.
    Από την άλλη πως μπορω να ξέρω εγώ ποιοί έιναι έτοιμοι και ποιοί δεν είναι;
    Ζωγράφος – Άδωνις δεν είμαι σε καμία περίπτωση. Τα περί «μάγου» εκτός απο δόση χιούμορ είχαν και την έννοια πως εγώ μένω ικανοποιημένος με κάποια έργα μου. Όχι με όλα αλλά με το συγκεκριμένο είμαι ικανοποιημενος.
    Δεν είναι κάτι πρωτοποριακό απο χρωματικής άποψης και η εξαφάνιση του στόματος αποτελεί ένα εικαστικό ρίσκο.
    Απο τη στιγμή όμως που εγώ έχω μείνει ικανοποιημένος πρέπει να το υπερασπιστώ.
    Στην πραγματικότητα είμαι υποχρεωμένος να το κάνω.
    Προφανώς εσένα και δεν σ΄αρέσει, αλλά τι ακριβώς σ΄ενοχλεί; Η χρωματική του δομή ή η έλλειψη στόματος; Γιατί (με εξαίρεση ίσως το στόμα) δεν βλέπω να έχω τσιτώσει τίποτα.

  6. Δον Κιχώτης
    Μαρ. 10, 2010 @ 10:48:14

    Δεν καταλαβες τιποτα Εγω ειμαι Ο ανπηρος γειτονας και γι αυτο Εμενα θα μ αρεσει
    παντα Γιατι βλεπω τη διαφρομη στο ταξιδι
    Οσο για το μετρο και τα ορια επετρεψε μου να διαφωνισω Ο Μικελατζελο ηταν θυμα του μετρου

  7. Δον Κιχώτης
    Μαρ. 10, 2010 @ 10:58:53

    Εαν σημερα ψαχνοντας βρισκαμε εναν εξωγιηνο μορφολογικα διαφορετικο από εμας που στον παλνητη του θα ηταν πρωτυπο ομορφιας θα τον θεωρουσαμε σε καθε περιπτωση ομορφο κι εμεις αν δεν ειχε μια γνωστη και αποδεκτη από τον εγκεφαλο μας μορφη και διαστασεις;
    Αν οι ασθησεις μας μπορουσαν να τον καταταξουν σε αυτο που λεμε ωραιο Εδω μηπως να διαβασουμε το βιβλιο της ασχημιας του ΕΚΟ; Ολα εινα θεμα διαφορων εγκεφαλων
    Το εργο υπάρχει καταρχην μεσα από την εντυπωση που προκαλει στους αλλους Ο ζωγραφος το γνωριζει μεσα από την εντυπωση που εχει για το εργο ο ιδιος. Ετσι ειναι και το τον αυτο μας και οτι νομιζουμε οτι ξερουμε γι αυτον.

    Για να μην σε κουραζω Οι χρωματικες επιλογες και οι δομες στο φοντο παγωσαν το εργο Το στομα καλα εκανες και δεν το εβαλες δεν μ ενοχλει ισα ισα μ αρεσει

  8. Δον Κιχώτης
    Μαρ. 10, 2010 @ 13:55:52

  9. ktkouk
    Μαρ. 10, 2010 @ 14:39:30

    …σκέψεις…

    …θα μπορούσαμε να το δούμε (ως ιστορικοί της Τέχνης εννοώ) ως ένα βήμα προς την αφαίρεση. Με την έννοια, ότι αφαιρείς κάτι (το στόμα) που ήδη έχεις ζωγραφίσει για να εστιάσεις σε κάτι που ίσως θεωρείς ουσιαστικότερο : το βλέμμα . Αλλά ακόμα και ο τίτλος -pixel- θα μπορούσε να οδηγήσει εκεί τη σκέψη, ως διερεύνηση της ουσίας των πραγμάτων που εμπεριέχεται μέσα στα πράγματα και μάλιστα το «σχέδιο» του όλου εμπεριέχεται μέσα σε κάθε δομική του μονάδα (μοναδολογία, Λάιμπνιτζ…θα έχετε ακουστά – άσε που προσπαθώ και να σε εντυπωσιάσω). Οπότε θα αρκούσε (θεωρητικά και σύμφωνα με τον καλό συνάδελφο Λ.) η απεικόνιση ενός μόνο πίξελ προκειμένου να αποδώσεις το θέμα σου.
    Ωστόσο εσύ δεν ζωγράφισες ένα πίξελ αλλά πολλά. Και μάλιστα έπαιξες και με τις διαστάσεις τους:
    από τα μπορντώ πίξελ του πουκαμίσου (που κι εκεί όμως φαίνεται η πινελιά) και τα γαλάζια του φόντου (άλλα τυπικά μονοχρωματικά κι άλλα «πειραγμένα» με ρίγες) έως τα μικρά πίξελ στα μαλλιά της φιγούρας και την υπόνοια πίξελ στο πρόσωπο με τις διασταυρούμενες γραμμές φωτός και σκιάς. Το μόνο που άφησες αποπιξελοποιημένο (παρακαλώ όπως μου κατοχυρωθεί ο όρος) είναι το βλέμμα. Οπότε, κι από αυτή την πλευρά να το δούμε μοιάζει (το έργο ως εγχείρημα) ως βήμα προς την αφαίρεση.
    Διαβάζοντας όμως και την απάντησή σου στον Δον, σκέφτομαι πως η πρόθεσή σου (που αφού την ανακοινώνεις, μας αφορά) δεν ήταν τόσο η αφαίρεση αλλά η επισήμανση του πως πολλές ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΕΣ μοναδικότητες συνθέτουν μία ολοκληρωμένη εικόνα και ο προβληματισμός σου βρίσκεται στο αν ένα πίξελ/άτομο/πρόσωπο έχει τη δύναμη να υπάρξει αυτόνομο, ανεξάρτητα από τον περίγυρό του και μάλιστα να αρθρώσει λόγο. (προφανώς η απάντηση στο φιλοσοφικό ερώτημα δεν είναι της παρούσης, πάντως ως ερώτημα ετέθη εύγλωττα στο έργο σου).

    Αν δεν υπήρχε ο τίτλος (pixel) ίσως να θεωρούσα ότι κατακερμάτισες τον ουρανό/φόντο σε παραλληλόγραμμα , και το πουκάμισο επίσης, παίζοντας με τις αντιθέσεις τους με το περίγραμμα του πουκαμίσου και τις καμπύλες του προσώπου. Αυτό μπορεί να ισχύει σε αισθητικό επίπεδο, αλλά η ουσία του έργου (το περιεχόμενο) θέτει βαθύτερους υπαρξιακούς προβληματισμούς.

    Αυτές είναι μερικές πρώτες σκέψεις. Θα διαβάσω και τα σχόλια που θα ακολουθήσουν σίγουρα και μάλλον θα επανέλθω. Ωραία κουβέντα ανοίγεται…

  10. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Μαρ. 10, 2010 @ 23:41:55

    #Ktkouk
    Στρίβεις δια του αραβώνος αλλά δεν πειράζει.
    Πολύ διπλωματική απάντηση!!!
    Έχω βάσιμες υποψίες πως ούτε εσένα σ΄αρέσει.
    Θα πράξω κι εγώ τα δέοντα.
    Έχω το mail του θεού και θα του στείλω ένα αστεράκι (στα 5 καίγεσαι)

    Το φόντο πάντως ήθελα να παραπέμπει κάτι σε χαλασμένη οθόνη.
    Τα άλλα είναι πως ο άνθρωπος απο άνθρωπος μετασχηματίζεται κι αυτός σε pixel.
    Το ότι pixel και όχι pixels έχει να κάνει με το ότι και το ίδιο το άτομο καταντά pixel.
    Τέλος πάντων δεν προχωρώ τον αβυσσαλέο συλογισμό μου που μπορεί να οδηγήσει σε στραμπουληγμένα διανοητικά εγχειρήματα μόνο έχω μια ερώτηση.
    Αν μισοκλείσεις τα μάτια και δεν καλοβλέπεις το θέμα, η χρωματική εντύπωση που σου γεννάται ποιά είναι;

  11. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Μαρ. 11, 2010 @ 00:09:58

    #Δον Κιχώτης (και ΚτΚΟΥΚ)
    Τι τερατάκια είναι αυτά του λινκ σου!!!
    Για μένα είναι ή για τον Γιωργάκη;

    Ναι έχουμε πολλά να πούμε όταν μιλούμε για τα έργα των ανθρωπων.
    Σκέφτομαι συχνά τον Πλάτωνα ο οποίος ενώ έγραψε τόσα πολλά για να πει τις » αλήθεις του» υποστήριζε σε όλα σχεδόν τα έργα του πως οι αλήθειες δεν γράφονται ούτε λέγονται.
    Έχουμε και την πλάκα μας εμείς οι άνθρωποι.

    Το έργο πάγωσε απο τις χρωματικές επιλογές αλλά αυτο σημαίνει (για μένα τουλάχιστον) πως πέτυχε.
    Ηθελα να δείξω πως κάποιοι άνθρωποι αποροφούνται απο τα παντός τύπου πίξελ. Αφού λοιπόν παρόλο το κατακόκκινο πουκάμισο εσύ βλέπεις μια παγωμάρα σημαίνει πως αυτό που ήθελα να δείξω το έδειξα καλά.
    Το αν σ΄αρέσει ή όχι αυτο που έδειξα είναι άλλο θέμα. Εγω δεν προσπαθώ να πείσω κανένα. Δείχνω.
    Τεντώνω ένα δάχτυλο. Να!
    Δεν περιγράφω κάποια ωραία ή άσχημη κατάσταση.
    Λέει ο αγαπητός ΚτΚουκ πως προσεγγίζω την αφαίρεση. Μακάρι να μπορούσα να το κάνω
    Λες κι εσύ (όχι στα σχόλια) πως δεν έχει συμμετρία το πρόσωπο)
    Όταν θες να δείξεις και όχι να περιγράψεις σου αρκεί ένας κύκλος δυο τελίτσες, μια καθετη γραμμή για μύτη και μια οριζόντια για στόμα για να «δείξεις» ένα πρόσωπο. Όλοι όι άνθρωποι αναγνωρίζουν σ΄αυτό το πολύ ελλειπτικό σχέδιο ένα πρόσωπο. Κανονικά αυτό θα έπρεπε να φτάνει. Αλλά έχω μάλλον πάρα πολύ δρόμο μπροστά μου μέχρι να κατακτήσω τέτοια αφαίρεση.
    Η φιλοσοφία μου στη ζωγραφική είναι το «δείχνω» κι όχι το «περιγράφω» . Ξέρω πως συχνά δεν είναι εύκολος ο διαχωρισμός αυτών των εννοιών. Και μένα με βασανίζει.
    Απο την άλλη είμαι σίγουρος πως αυτό που λεμε «καλή περιγραφή» στη ουσία είναι «καλή εστίαση» Βρήκα δηλαδή , τι πρέπει να σου δείξω, μέσα απο το χαμό, έτσι ώστε να νομίζεις πως σου το περιέγραψα κιόλας.
    Αυτά τα λίγα.
    Νέοι είμαστε ακόμα, έχουμε μπροστά μας – ελπίζω- αρκετά χρόνια ακόμα για να μαλώνουμε για τέτοια ζητήματα.

  12. πέννυ
    Μαρ. 11, 2010 @ 00:16:30

    Μας αφαίρεσαν το στόμα καταργώντας τα αυτιά..
    και μόνο γι αυτή την ατάκα άξιζε η ανάρτηση. Από ζωγραφική δεν ξέρω πολλά-φαίνεται από κάθε φορά που σχολιάζω-αλλά αυτή η φράση «μου κατσε».Μπράβο Αλέξανδρε, που τουλάχιστον το ψάχνεις..Ο Τσόκλης-μη με βρίσετε-έλεγε οτι κάθε φορά που «κατακτά» ένα μέσο έχει τη διάθεση να πειραματιστεί με κάτι καινούργιο. Μου φαίνεται πολύ λογικό..

    υγ κατάφερα να σχολιάσω ως Πέννυ!!

  13. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Μαρ. 11, 2010 @ 00:38:49

    *πέννυ
    Κατ΄αρχήν μπράβο που κατάφερες να αφήσεις σχόλιο με το όνομά σου!

    Σ΄ευχαριστώ και για το σχόλιο.
    Αυτό του Τσόκλη ναι , νομίζω πως είναι μεγάλη αλήθεια. Και δεν ισχύει μόνο για τη ζωγραφική, αλλά για όλα τα καλλιτεχνικά μέσα.

  14. ktkouk
    Μαρ. 11, 2010 @ 14:10:01

    Λοιπόν, θα κόψω την παρέα με τον Βέλτσο, γιατί άλλα γράφω κι άλλα καταλαβαίνουν όσοι διαβάζουν μετά τα γραμμένα (μηδέ εμού του ιδίου -ιδίου λέω- εξαιρουμένου ως ναρκισσιστή αναγνώστη των κειμένων μου).

    Αυτό που είπα παραπάνω είναι ότι ο πίνακας θα μου άρεσε ως ιδέα και εφαλτήριο προβληματισμού ακόμα κι αν δε μου άρεσε αισθητικά. Ωστόσο μου άρεσε και αισθητικά.

    Δεν είπα ότι προσεγγίζεις την αφαίρεση. Είπα πως θα μπορούσα να το δω σαν ένα (πρώτο; ) βήμα προς την αφαίρεση. Εξάλλου το ότι τα μοντέλα/φιγούρες σου είναι κατά κύριο λόγο (ή παρουσιάζονται ως) ανώνυμα είναι ήδη μια αφαιρετική διαδικασία.
    Θα μπορούσα, αλλά δεν το είδα έτσι κυρίως μετά τις διευκρινήσεις που έδωσες στον Δον.

    Σουρεαλιστική αντίδραση (είναι σοβαρό γιατρέ μου;):
    Μισόκλεισα τα μάτια και η αίσθηση που είχα, ίσως να φταίει και το φως της οθόνης, ήταν ότι η φιγούρα σου μιλάει, δηλαδή ανοιγοκλείνει το στόμα !!! Τελικά είσαι (και) Μάγος.

    για να μην υπάρξουν μπερδέματα: ΔΕΝ είμαι η Πέννυ Μηλιά (απ’ όσο ξέρω τουλάχιστον)

  15. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Μαρ. 11, 2010 @ 21:18:40

    #ΚτΚουκ
    Η παρέα με τον Βέλτσο δεν ξέρω αν βελτ(σ)ιώνει την έκφρασή σου
    Αφαιρετικά βήματα πάντως κάνω αλλά δεν θέλω να τα πάω και πολύ μακριά
    Σουρρεαλιστικά ίσως κάνω πιο πολλά.
    Τελευταία κάνω και μαγικά βήματα.
    (αν και το πήγαινα για να βγάζει καπνούς απο τ΄αυτιά, αλλά θα στρωσω.όπως είπε κι ο Δον είμαι μαθητευόμενος ακόμα)

  16. Κοκκινοκορδελω
    Μαρ. 14, 2010 @ 19:27:28

    Βρε Αλεκο…..αυτο το πιξελωτο καρεδακι σε τα δυο χρωματα κι ο καημενος σβημενοστομας…δεν μι αρεσσσσ. Εικαστικα λεω παντα..τα χρωματακια του κλπ… τωρα αν θες να κανουμε την τριχα τριχια ξερεις εσυ….Βασικα ΜΕ ΕΝΟΧΛΕΙ ΤΟ ΜΠΛΕΔΑΚΙ Ως ΧΡΩΜΑ ΔΗΛ. ΕΚΕΙ ΜΕΣΑ!!!Αη να δουμε τι αλλο θα μας κατσεις!χαχα

  17. Κοκκινοκορδελω
    Μαρ. 14, 2010 @ 19:34:51

    υγ. αν γουσταρες να τον κανεις πιξελοπληκτο τον μπαρμπα θα μπορουσες να ενταξεις εσωτερικα του/σε καποια σημεια λιγα ακομα καρεδακια…στο στομα ας πουμε…δηλ οπτικα να δεσεις τα δυο εταιρογενη πεδια (φοντο-ρουχαλακι)και μπαρμπας!Αν μελετησεις τον ΚΛΙΜΤ θα καταλαβεις πολλα για την συνθεση των 2 τελειως διαφορετικων οπτικων πεδιων (του σωματος που παλλεται και εχει ογκο…)και των διακοσμητικων μοτιβων υφασματος και ταπισερι που επιπεδα διατρεχουν τα σωματα και τους τοιχους…ΕΙΝΑΙ ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ ΤΟ ΚΕΡΔΟΣ ΑΠΟ ΤΗ ΜΕΛΕΤΗ στον ΚΛΙΜΤ και νομιζω οτι και μονο να τα παρατηρεις τα εργα του ειναι μια αξιοθαυμαστη διδασκαλια!

  18. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Μαρ. 14, 2010 @ 21:35:09

    #Κοκκινοκορδέλω
    Τώρα χτύπησες φλέβα!
    Αν κάτι δεν πάει καλά με το πορτραιτάκι φταίει ο Κλιμτ! (και ο Κλέε)
    Τον Κλιμτ εκτός που τον έχω αντιγράψει αυτούσιο στο παρελθόν λόγω παραγγελίας, το έχω μιμηθεί και συχνά σε παραγγελίες σε επαγγελματικούς χώρους. Άλλο πράγμα είναι όμως να φτιάχνεις έναν τοίχο σε … σουβλατσίδικο ή ξενοδοχείο κι άλλο έναν πίνακα που τον παρουσιάζεις για πρωτότυπο έργο σου.
    Προσπαθώντας να μη μοιάσω σ΄αυτούς το πάω εκεί που το πάω.
    Κι όταν λέω να μη μοιάσω όχι επειδή δεν μ΄αρέσουν. Το αντίθετο
    Αλλά να μη φανεί πως μιμούμαι.
    Τέλος πάντως.
    Ίσως χρειάζομαι διακοπές.
    (φέτος, του χρόνου, δε ξέρω, θα δούμε…)

  19. Κοκκινοκορδελω
    Μαρ. 15, 2010 @ 09:56:22

    Alejandre καλημερα σσσσ
    Πρεπει επειγοντως να σου εξηγησω τι εννοω για ΔΕΝ καταλαβες!!!Δεν μιλαω για αντιγραφες των δυο καλλιτεχνων…μιλαω για μελετη της ζωγραφικης τους…τι μας αρεσει και τι οχι κλπ. Αλλοιμονο αν δεν εχουμε καλλιτεχνικες δουλειες που να θαυμαζουμε….Αν εμαθες να αντιγραφεις αλλων εργα και το εφαρμοζεις για να πουλας…νομιζω θα ψιλοσακατεψεις την ζωγραφικη σου!!!! ομως αν παραπεμπει ο τροπος που ζωγραφιζεις σε αλλων μεγαλων ζωγραφων τα εργα αυτο δεν ειναι καθολου κακο, ουτε μεμπτο..ειναι δυνατον να μην υπαρχουν παραπομπες στους καλλιτεχνες που θαυμαζουμε? Εγω τι να πω η καημενη που θαυμαζω τον καντινσκυ (στα αφηρημενα του) και μου χουν πει οτι τα εργα μου μοιαζουν με μενα???ΕΓΩ ΣΕ ΠΟΙΟΝ ΘΑ ΑΚΟΥΜΠΗΣΩ ΤΩΡΑ??

    Η τεχνη μας περναει σκαμπανεβασματα και ειναι φυσιολογικο!!!Μην σου πω οτι αν δεν θρεφεσαι απο αυτην μπορει να κανεις και καμμια πενταετια χωρις να σου κατεβαινει τιποτα στο τσερβελο!!!Οταν ομως υποχρεωνεσαι εκ των βιοποριστικων ή των φιλοδοξιων…να φτιαξεις εργα εεεεεεεεεε του κερατα!!δεν θα ειναι κι ολα κουκλια!!!!!!!
    ΑΗ ΖΩΓΡΑΦΙΖΕ ΚΙ ΕΜΕΙς ΕΔΩ ΕΙΜΑΣΤΕ…να λεμε ό, τι μας κατεβαινει κι εσυ νακους ο, τι σε συμφερει!!!1

  20. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Μαρ. 16, 2010 @ 01:29:57

    #ΚΟΚΚΙΝΟΚΟΡΔΕΛΩ
    Μωρέ κατάλαβα και τις γνωρίζω αυτές τις παγίδες.
    Ο βιοπορισμός απο την τέχνη όμως είναι σα να περπατάς στην κόψη του ξυραφιού.
    Έχει και τα καλά του έχει και τα κακά του.
    Τα κακά του είναι – μεταξύ άλλων – πως η λέξη «βιοπορισμός» είναι αδόκιμη.
    Θυμάμαι πάντως συχνά τον Μονέ (ή Μανέ; πάντα τους μπερδεύω) που όταν τον κατηγορούσαν πως ρίχνει την ποιότητα των έργων του, απαντούσε πως «αν ζωγράφιζα μόνο αριστουργήματα δεν θα είχα να φάω»
    Απο τη μια μπορεί αυτό να ακούγεται σαν μια καλή διακαιολογία αλλά – εκ πείρας – λέω πως έχει και πολύ μεγάλη δόση αλήθειας
    Ας μη το αναλύσω όμως γιατί θα ρίξω την ποιότητα του μπλογκ μου!

    Να πω όμως πως τα έργα που δεν γουστάρω με τίποτα να τα κάνω αλλά τα κάνω, προσπαθώ να τα βλέπω σαν εξάσκηση στην τεχνική και – όπου με παιρνει – σαν πεδίο πειραματισμού. Δηλαδή, αντί να πω πως ρίχνω την ποιότητα αφού ούτως ή άλλως ούτε θα πληρωθώ όπως πρέπει αλλά – κυρίως- ουτε θα εκτιμηθεί η δουλειά μου, λέω κάτσε να πειραματιστώ που να έχω κι ένα σοβαρό όφελος. Πολύ συχνά , αυτοί οι πειραματισμοί με κάνουν να δουλεύω πολύ περισσότερο απο ότι υπολόγιζα και συμβαίνει αυτό που λέμε – χυδαία έκφραση όταν μιλάμε για τέχνη – «μπάινω μέσα»
    Αλλά «μπάίνω μεσα» οικονομικά.
    Διότι η οικονομική χασούρα έχει μετασχηματιστεί σε κέρδος που δεν είναι υλικό.
    Αλλά τι να καταλάβει ο Μαρξ απο τέτοια! (και η γυναίκα μου επίσης)
    Ελπίζω οι αναγνώστες του μπλογκ μου να καταλαβαίνουν.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: