σίσυφος

ακρυλικό σε ξύλο (2002)

 

Advertisements

10 Σχόλια (+add yours?)

  1. Κοκκινοκορδελω
    Ιαν. 24, 2010 @ 09:53:05

    μπρος σε οτι εχουν δει τα ματακια μας απο τα ονειρα σου τι να πουμε τωρα….
    Ακρη/λυκος/Σισυ/φως….απαπαπα ΚΤΥΠΑ ΞΥΛΟ!!!!!!!!!!!!
    ΡΕ ΑΛΕΚΟ εχεις κτυπησει κ καλυτερα μπρε!/αλλα αν ολα τα λογια μας ηταν γλυκα..ειναι να μας φοβασαι χα/
    φιλιά κ καλημερες

  2. Δον Κιχώτης
    Ιαν. 24, 2010 @ 21:51:53

    Μετα τη φιλη μας εγω δεν λεω τιποτα μην μου βγει και το ονομα του κακου της παρεας

  3. Κοκκινοκορδελω
    Ιαν. 25, 2010 @ 09:08:10

    ΟΧΙ καλεεεεε δημοκρατια εχουμε κ ο κακος λυκος συνυπαρχει με τα προβατακιααααα:-))))))))))))
    geia soy καλε μου δοντη…Περιμενουμε με αγωνια!!

  4. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Ιαν. 25, 2010 @ 10:05:46

    # Δον Κιχώτης – Κοκκινοκορδέλω
    Εγώ σας τα΄λεγα και πιο παλιά.
    «μη με θεοποιείτε, δεν θα τ΄αντέξω»!
    Πάντως τούτο το πινακακάκι είχε παρουσιαστεί πριν τρία χρόνια σε μια έκθεση στην Αθήνα μαζί με πολλά απο αυτά που σας έχουν αρέσει κατά καιρούς. Ένας τύπος που δεν θυμάμαι τώρα αν ήταν σκηνογράφος ή σκηνοθέτης (γνωστό όνομα λέει αλλά εγώ δεν τον ήξερα), μου είχε απορίψει συλλήβδην όλα τα έργα (τα έχουμε ξαναδεί, είπε), εκτός απο τούτο εδώ το Σίσυφο. Εμένα μου έκανε εντύπωση γιατί πιο πολύ το είχα κάνει σαν πείραμα να δω πως βγαίνει ένα πρόσωπο με τέτοια χρώματα. Αυτός είχε ενθουσιαστεί τόσο που με παρότρυνε να κάνω μια σειρά απο τέτοια πορτραίτα και να τα ονομάσω «καταραμένοι ποιητές». Μετά απ΄αυτόν δεν έχει ξαναενθουσιαστεί άλλος με τον Σίσυφο.
    Τον έβαλα κι εγώ λοιπόν, να δω τι γίνεται.

  5. Κοκκινοκορδελω
    Ιαν. 26, 2010 @ 20:22:43

    Ο Θεος Αλεξανδρε κανει κ λαθη (βασικα εμεις τα βλεπουμε λαθη γιατι ο ιδιος γελα κ χαιρεται με τις ποικιλιες του /τυπος γκουρμε γιά)γιαυτο εφτιαξε τους καλλιτεχνες, τους φιλοσοφους κ τους τρελλους που δεν χρειαζονται τον κοσμο του αλλα δημιουργουν τον δικο τους κ τον πλασαρουν κ στους αλλους!!!!!χαχοχι….
    ΕΙΣΑΙ ΘΕΟΣ ΜΕΓΑΛΕ!(φατην την ποικιλια!)

  6. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Ιαν. 26, 2010 @ 23:13:42

    #Κοκκκινοκορδέλω
    Ποιός να ξέρει ποιός ήταν ο πρωτος που θεοποιήθηκε και φτάσαμε σήμερα με τόσες θρησκείες!
    Αλλά μη βιάζεσαι. Απο απλός ζωγράφος δεν γίνεται να πάω κατευθείαν σε θεό. Είναι σκάνδαλο. Πρέπει να τηρηθει η ιεραρχία. Πρώτα υποημιθεος, μετά ημίθεος, ανθυποθεός, υποθεός, θεός.Μη πούνε κιόλας πως διορίστηκα με βύσμα.
    Και μόλις θεοποιηθώ, θα δείτε τι θα πάθετε όλοι εσείς που δεν σας άρεσε ο Σίσυφος!!!

  7. Δον Κιχώτης
    Ιαν. 27, 2010 @ 08:29:23

    Καλημερα μεγαλε καλλιτεχνη μου
    Ο Σισσυφος σου εχει το κατι που τον κανει ιδιαιτερο Δεν περνα απρατηρητος να το ξερεις . Τα χρωματα του ειναι πετυχημενα κατα τη γνωμη μου
    Το μαλι και το βλεμμα ναι
    Ομως ειναι ενα εργο που θλει και κατι αλλο για να πεταξει ξερεις εσυ τι εννοω
    Η προσευχη της Παρθενου το Λουμπεν οι εποχες σου και αρκετα αλλα που μεχουν τρελανει και οχι μονο εμενα ειναι εργα που εφυγαν στα ουρανια. Σιγουρα ο καλλιτεχνης περνα από σταδια εγω θαλεγα από φασεις.

  8. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Ιαν. 27, 2010 @ 10:12:22

    #Δον Κιχώτης
    Καλημέρα.
    Τα έργα που αναφέρεις είναι συνθέσεις. Μη ξεχνάς πως εδώ έχουμε ένα απλό , σκέτο, πορτραίτο. Σε μια σύνθεση έχεις να δεις κι ένα θέμα (πέρα απο τα χρώματα). Σ΄αυτά τα πορτραιτάκια δεν υπάρχει θέμα πέρα απο το ίδιο το πρόσωπο.
    Μετά απο εκείνη την έκθεση που έλεγα, δεν ξαναέκανα τέτοια πορτραίτα.Κατάλαβα κι εγώ πως δεν είναι εύκολο να πεις πολλά πράγματα με τέτοιου τύπου απεικονίσεις. Υπάρχουν βέβαια και κάποιες εξαιρέσεις.
    Υ.Γ. Μάλλον πως θα τα γλιτώσεις τα Τάρταρα!

  9. ktkouk
    Ιαν. 27, 2010 @ 14:29:53

    Καλά, τώρα έχω γίνει έξαλλος !
    Τι λε ρε σύντεχνε ; (παρασυρμένος από τον αγαπημένο μου Δον)
    Λες : «Σ΄ αυτά τα πορτραιτάκια δεν υπάρχει θέμα πέρα από το ίδιο το πρόσωπο.»

    Και είναι λίγο πράγμα αυτό το πρόσωπο;

    Το θέμα : έγκλημα και τιμωρία, αιώνιο βασανιστήριο, μια κορυφή που όλο κατακτάται
    και όλο «χάνεται». Κάπου στην Κορινθία (αν δε με απατά η μνήμη μου) στο ήπιο
    Μεσογειακό τοπίο συντελείται μια σκληρή (κι επειδή είναι αιώνια) τιμωρία.

    Κι όλο αυτό το βασανιστήριο κι αυτό το κοντράστ εξωτερικού τοπίου
    και ψυχολογικού τοπίου καλείται ο καλλιτέχνης (με κλήση χωρίς χρέωση εκ ων μουσών)
    να το αποδώσει σε ένα βλέμμα, σε ένα υπομειδίαμα, στο ταλαιπωρημένο δέρμα του
    προσώπου. Εργαλεία του : το σχέδιο και το χρώμα. Και κατά την ταπεινή μου άποψη (αυτό το
    λέω από μετριοφροσύνη αλλά δεν το εννοώ στη συγκεκριμένη περίπτωση), το καταφέρνει
    με -τη γνωστή- μαεστρία:

    Το σχέδιο που είναι πλούσιο σε τρόπους: από τις συγκεκριμένες γραμμές στο πρόσωπο,
    στις πιο «φλου» των μαλλιών στις σχεδόν θολές του ενδύματος και στις άγριες καφεκόκκινες
    πινελιές του φόντου (σαν απόηχος μιας κόλασης ή αντιφέγγισμα ενός ηφαιστείου σε δράση).
    Ρυτίδες στο μέτωπο, οι γραμμές πλάι από το στόμα (που δεν ξέρω πώς τις λένε), τα αξύριστα
    μάγουλα, ένας άντρας σε μελαγχολική παραίτηση στην «μοίρα του».

    Το χρώμα: με τις γαλαζωπές αποχρώσεις να επισημαίνουν τη μετάβαση από τις φωτεινές στις
    σκούρες περιοχές (στο πρόσωπο). Σαν η μετάβαση αυτή από το φως στο σκοτάδι να οφείλεται
    σε μια εξωκοσμική παρέμβαση (τι «σαν» δηλαδή, εδώ τα πράγματα είναι φως-φανάρι). Για το
    φόντο τα είπα και παραπάνω. Τέλος το ρούχο του ( και κατ’ επέκταση το σώμα του) μ’ αυτές
    τις ασπρογάλαζες φλου πινελιές μοιάζει να εξαϋλώνεται ερμηνεύοντας (ίσως) τον μύθο ως
    μια κυρίως πνευματική παρά σωματική τιμωρία.

    Αυτά είδα εγώ στον Σίσυφό σου, που ΠΡΟΦΑΝΩΣ μου αρέσει.

  10. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Ιαν. 27, 2010 @ 22:30:23

    #KtKouk
    Σύντεχνε , χαίρομαι που εξοργίστηκες!
    Τα «πορτραιτάκια» τα αντιπαρέβαλα με έργα συνθέσεις και μεγαλύτερα.
    Φυσικά και το πρόσωπο είναι θέμα απο μόνο του. Σε μια σύνθεση όμως, έχεις και το πρόσωπο που λέει κάτι και διάφορα άλλα που φτιάχνουν μια «ιστορία». Έτσι ο θεατής έχει να δει περισσότερα πράγματα.
    Τα σκέτα πορτραίτα είναι όμως αναγκαίο πέρασμα για να μπορείς να εντάξεις ενδιαφέροντα πρόσωπα σε μεγαλύτερες συνθέσεις.
    Ίσως και να παρασύρθηκα απο το Δον (απο το «λίγο μετά» πέρασες να δεις τι γίνεται;!)
    Τώρα όμως παρασύρομαι απο σένα και αναβάλω την «προσευχή στο φτερό». Θα αναρτήσω άλλο ένα … πορτραιτάκι, τη «γοργόνα που ονειρεύεται»

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: