λίγα λόγια για το «λίγο μετά»

Πολλές  φορές  έχει γίνει κουβέντα  για  το ρόλο του δημιουργού στην  ερμηνεία  του  έργου. Με τον σύντεχνο Κώστα  (ktkouk)  το έχουμε  συζητήσει  πάρα πολλές  φορές και στο δικό μου αλλά και (κυρίως)  στο δικό του μπλογκ.  Είναι μεγάλος πειρασμός να αρχίσεις να μιλάς για το έργο σου (αν κι έχω πειστεί πλέον πως δεν πρέπει)  κι εγώ σ΄ αυτόν  τον πειρασμό συνήθως ενδίδω. Εδώ είπα να μη το κάνω  αλλά ….  Δε μ΄ αφήνετε ν΄ αγιάσω.

 Ειδικά ο Δον Κιχώτης που τον ευχαριστώ γιατί δίχως τα σχόλιά του δεν θα μου είχε δοθεί η αφορμή να γράψω την παρακάτω ανάλυση , που καλά έκανα και την έγραψα, γιατί όταν μιλάς για το έργο σου βοηθιέσαι κι ο ίδιος να ξεκαθαρίσεις κάποια πράγματα.

Πάμε λοιπόν.

 Το παρόν έργο δεν  είναι  διάλειμμα. Έκανα , βέβαια,   ένα ευφυολόγημα με τα «λημέρια» στα σχόλια της προηγούμενης ανάρτησης, αλλά εκτός που δεν ξέρω καθόλου ποια είναι τα δοκιμασμένα και πετυχημένα (πλην λίγων εξαιρέσεων) , στην πραγματικότητα εδώ έχουμε … επιστροφή σε λημέρια παλιά και λησμονημένα.  Θα έλεγα  «πισωγύρισμα»  , με την καλή έννοια!

Ας  τα πάρουμε από την αρχή.

Εν αρχή ην το σχέδιο. Σκίτσο για την ακρίβεια. Αυτό μου προέκυψε ένα βράδυ  πριν 2-3 μήνες  και ήρθε ακάλεστο.  Έπιασα ένα μολύβι, χαρτί και… να το σκιτσάκι .

                                                                                          

 Τέτοια σκίτσα είναι κάτι σαν … σεξουαλικές πράξεις  από τις οποίες μπορεί να προκύψει εγκυμοσύνη μπορεί και όχι!  Αν όχι, μένει η απόλαυση  της δημιουργίας του σκίτσου,  που δεν είναι αμελητέα. Αν προκύψει …κύηση το πράγμα χοντραίνει. Έχουμε έναν πίνακα – τέκνο που πρέπει να του δώσουμε μεγαλύτερη προσοχή. Κι εκεί αρχίζουν άλλες εσωτερικές διεργασίες. 

Κι εδώ είναι το… πισωγύρισμα που έλεγα.

Τον… προηγούμενο αιώνα, μου ήρθε κάποια στιγμή η ιδέα να μην αποδώσω την μετάβαση από τον ένα τόνο στον άλλο με ομαλό τρόπο αλλά απότομα. Να είναι διακριτοί οι τόνοι δηλαδή. Έκανα τότε κάποιους πίνακες  μ αυτή τη λογική  που μου άρεσαν (και μου αρέσουν ακόμη) αλλά συνέπεσε με την ίδια εποχή που εντρυφούσα στην  αγιογραφία. Για την αγιογραφία  μια τέτοια αντιμετώπιση της φόρμας είναι ανεπίτρεπτη. Από την άλλη,  μου δημιουργήθηκε η αίσθηση πως αυτή η τεχνοτροπία θυμίζει κόμικς και  κάτι  σ΄ αυτό μ’  ενοχλούσε. Έτσι , παρόλο που σε πολλούς άρεσαν εκείνοι  οι πίνακες, εγκατέλειψα  τελικά αυτό το στυλ.

Στην πορεία με καθήλωσε η βυζαντινή τεχνική  και σε απόπειρες να την ξεπεράσω επανερχόμουν σ’ αυτό το στυλ με πολύ διαφορετικό τρόπο όμως.

Τα τελευταία τρία περίπου χρόνια  – δίχως να έχω κατασταλάξει – έχω βρει πόρτες εξόδου από το βυζαντινό ιδίωμα, αλλά και δίχως να το εγκαταλείψω εντελώς. Αυτά τα χρόνια γίνονται πολλοί πειραματισμοί.

 Ιδού και  τρεις πίνακες  με τον τρόπο που περιέγραψα.

Στην αρχή δύο έργα του προηγούμενου αιώνα. Δύο «κόκκινες  προσευχές»  Φαίνεται καθαρά η απότομη (διακριτή καλύτερα)  μετάβαση από τον ένα τόνο στον άλλο

 

(κόκκινη προσευχή 35χ45)

  

(κόκκινη προσευχή 2, 60χ60)

Αυτός ο χειρισμός των τόνων εδώ ισχύει και στην απόδοση της σάρκας. Τώρα, δεν τολμώ  να το κάνω αυτό με τη σάρκα. Δεν ξέρω γιατί.

Παρακάτω είναι  ένας άλλος πίνακας (του 2000 αυτός) που ο ουρανός και η θάλασσα έχουν την ίδια ακριβώς απόδοση με  το «λίγο μετά» . Απλά στο  «Ρέθυμνο»  η θάλασσα έχει  «σπάσει» σε πιο πολλά κομμάτια  με σκοπό να αποδοθεί  πιο ρεαλιστικά. Δεν υπάρχει ομαλή μετάβαση τόνων. (η φωτογραφία δεν είναι καθόλου καλή αλλά αυτό που λέω νομίζω φαίνεται)

 

Επίσης ο ουρανός στο «ηλιοβασίλεμα» είναι  φτιαγμένος με τον ίδιο τρόπο. Κι  εκεί όμως δεν  φαίνεται αμέσως γιατί επίσης η φόρμα έχει κατακερματιστεί σε  πάρα πολλά και μικρά κομμάτια.

Είναι αρκετοί πίνακες είτε παλιοί είτε πιο πρόσφατοι , που ή ολόκληροι ή ένα μέρος τους είναι ζωγραφισμένοι με τη λογική της διακριτής μετάβασης απο τον ένα τόνο στον άλλο. (ένας μαλιστα ήταν και η αφορμή να γίνω ο επίσημος ζωγράφος του στρατοπέδου στη Ρόδο, αλλά αυτό θα αποτελέσει θέμα μελλοντικής ανάρτησης)

Πάνω σ΄ αυτά  τα ζητήματα θέλησα να πειραματιστώ με το  «λίγο μετά».  Και  αν στους   πίνακες που παραθέτω  η χρωματική κλίμακα είναι προφανής, εδώ  – στο «λίγο μετά» – έχουμε μια κλίμακα συμπληρωματικών χρωμάτων (μπλε/μωβ-πορτοκαλοώχρες). Δεν είναι αταίριαστα τα χρώματα απλά είναι πολύ έντονη η αντίθεσή τους (μετά το άσπρο-μαύρο, η πιο έντονη αντίθεση  είναι αυτή των συμπληρωματικών χρωμάτων.

Για να δούμε τον πίνακα και σε … ασπρόμαυρη εκδοχή!

 

Αν μετρήσει κανείς τους διαφορετικούς  γκρίζους τόνους δεν είναι πάνω από 6-7,  ενώ τα χρώματα  στον πίνακα είναι πολύ περισσότερα.  Η  έντονη αντίθεση,  που οφείλεται μόνο στο χρώμα , εδώ έχει εξαφανιστεί.

 Με όλ’ αυτά δεν λέω αν το έργο είναι καλό , κακό ή μέτριο. Απλά ξετυλίγω ένα κουβάρι σκέψης και πειραματισμών που ξεκίνησε πριν αρκετά χρόνια και που γρήγορα άλλαξε πορεία. Το παρόν έργο δεν είναι ένα διάλειμμα  σε αυτό που συνήθως κάνω, είναι ένα βήμα σε έναν δρόμο που έχω περπατήσει  αρκετές φορές. Είναι ένας τρόπος χειρισμού της φόρμας,  για τον οποίο εξακολουθώ να έχω τις αμφιβολίες μου, αλλά που σε κάποιες περιπτώσεις δίνει καλά αποτελέσματα.

Στην προκειμένη περίπτωση τα αποτελέσματα αφήνονται στην κρίση σας. Σίγουρα υπάρχει διαχωρισμός  αναμεσα σε κάποια αντικειμενικά κριτήρια όπως αυτά που ανάφερα και σε υποκειμενικές κρίσεις  του τύπου :  «παρ’ όλ΄αυτά μ’ αρέσει – ή δε μ’ αρέσει».  Οι υποκειμενικές κρίσεις δεκτές . Στις αντικειμενικές όμως χωράει άλλου τύπου κουβέντα.

Όσο για τον τίτλο του έργου, δεν έχω να πω και πολλά. Μέχρι τελευταία στιγμή δεν είχα σκεφτεί  κανένα τίτλο. Το «λίγο μετά», μου ήρθε ξαφνικά ενώ κοιτούσα τον πίνακα τελειωμένο.

Advertisements

12 Σχόλια (+add yours?)

  1. Δον Κιχώτης
    Ιαν. 19, 2010 @ 08:12:05

    Ευχαριστουμε τον καλλιτεχνη για την αναλυση του εργου του
    Ειναι πολυ ομορφο αυτο το προνομιο που εχουμε
    Ναι το «μ αρεσει δεν «μ αρεσει» μπορει να μην ειναι αντικειμενικο
    Θελω να διαβασεις ομως και λιγο Εκο επ αυτου εχει βγαλει και λεξικο.
    Οι αρχαιοι δε το εψαχναν αιωνες για το αντικειμενικα και υποκειμενικα ωραιο
    Εγω ομως από χωριο ειμαι και δεν ξερω από αυτα
    Σ εμενα μιλανε αλλα πραγματα πιο πρωτογονα.
    Ο πρωτογονισμος μου λοιπον δεν μου επετρεψε να τσιριξω από ευτυχια για την ομορφια που αντικρυσα στον πινακα αυτο. ΕΤΣΙ ΑΠΛΑ.

  2. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Ιαν. 19, 2010 @ 10:02:56

    #Δον Κιχώτης
    Καλημέρα.
    Όπως είπα δεν έγραψα τα παραπάνω για να πείσω πως είναι καλός ο πίνακας. Το έκανα μόνο για να τον εντάξω σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο αναζητήσεων.Πως δεν είναι δηλαδή η πρώτη φορά που ζωγραφίζω κάτι σ΄αυτό το στυλ.
    Εξάλλου γι΄αυτό βάζω εδώ τα έργα μου για να κρίνονται και να συζητιούνται. Και είναι κρίμα που όσοι περνούν και δεν τους αρέσουν δεν αφήνουν κάποιο σχόλιο. Αυτό όμως συμβαίνει δυστυχώς με τα μπλογκς. Στη συντριπτική τους πλειοψηφία αφήνουν σχόλια αυτοί που θέλουν να γράψουν κάτι θετικό. Αλλά αυτό είναι άλλη κουβέντα πάλι.

  3. Δον Κιχώτης
    Ιαν. 19, 2010 @ 11:23:51

    Οταν θελω να σου χαιδεψω τα αυτια το κανω αλλα πιστευω ειμαι αντικειμενικος
    Απλα αυτη η τεχνοτροπια με παωθησε γιατι μου θυμισε τα κομπλεν που μετα μανιας κεντουσε η μανα μου τη διεκαετια του 70

  4. 123λέξεις
    Ιαν. 19, 2010 @ 14:06:51

    Δεν είμαι ειδικός στις εικαστικές συζητήσεις αλλά μου αρέσει όταν ο ζωγράφος αφήνει για λίγο το πινέλο για και πιάνει το μολύβι για να μιλήσει για την τέχνη του.
    Ο τρόπος που έχω μάθει να βλέπω ένα ζωγραφικό έργο είναι απλός. Μόλις υποχωρήσει ο θαυμασμός για τα χρώματα, τις μορφές, την σύνθεση, προσπαθώ να καταλάβω τι μου διηγείται η εικόνα ή να ανιχνεύσω το νιώσιμο του καλλιτέχνη. ‘Όταν δεν τα καταφέρνω λέω : «δεν μου αρέσει». (Συμβαίνει και με τις γυναίκες αυτό: συναντάς μια πανέμορφη γυναίκα, την παρατηρείς και λες : είναι όμορφη αλλά δεν μου αρέσει.).
    Μερικές φορές η χαρά σε ένα έργο ζωγραφικής μπορεί να γεννηθεί από μια λεπτομέρεια που θα μου τραβήξει την προσοχή -όπως το κομπολόι με τις χάντρες στο «λίγο μετά», που αιωρούνται και δίνουν την αίσθηση της κίνησης σε εκείνο ακριβώς το σημείο της εικόνας- και τότε λέω «μου αρέσει».
    Υπάρχει όμως και κάτι άλλο που διαπιστώνω με αφορμή τα έργα σου: πως βλέπουμε καλύτερα όταν μιλάμε για αυτό που βλέπουμε, παρατηρούμε καλύτερα όταν μιλάμε για αυτό που παρατηρούμε, ζούμε καλύτερα όταν μιλάμε για αυτό που ζούμε.
    Και είναι και κάτι άλλο. Είναι δύσκολο ένα αρνητικό σχόλιο για ένα έργο που ακόμα κι αν “δεν σου αρέσει”, σε αφήνει να νιώσεις πόσο πάσχισε ο καλλιτέχνης με τα χρώματα, τις μορφές, τη σύνθεση, τα διλήμματα, να δημιουργήσει αν όχι κάτι όμορφο, οπωσδήποτε κάτι ξεχωριστό και θαυμαστό.
    Να είδες; Όταν μιλάς για την τέχνη σου ανοίγεις στόματα.

  5. Δον Κιχώτης
    Ιαν. 19, 2010 @ 17:25:09

    Αν δεν ηξερα ποσο γλυκος ανρθωπος ειναι ο Αλεξανδρος κι αν δεν ημουν σιγουρος για το πραγματικο του ταλεντο δεν θα ασχολουμουν καθολου μαζι του ουτε αρνητικη ουτε θετικη κριτικη θα του εκανα.
    Πιστεψτε το ο Αλεξανδρος αναζητα την προσωπικη μας αποψη και την ανεπηρεαστη ματια μας
    Αυτο βοηθα εναν καλλιτεχνη που πειραματιζεται με διαφορες τεχνικες
    Η γκαμα του Αλεξανδρου ειναι πλουσια

  6. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Ιαν. 19, 2010 @ 23:39:55

    #123 λέξεις
    Χαίρομαι που μπήκες στον κόπο να γράψεις αυτά που έγραψες. Μου άρεσε ιδιαίτερα η φράση «… βλέπουμε καλύτερα όταν μιλάμε για αυτό που βλέπουμε, παρατηρούμε καλύτερα όταν μιλάμε για αυτό που παρατηρούμε, ζούμε καλύτερα όταν μιλάμε για αυτό που ζούμε.»
    Ο καθένας θέλει να γίνεται κουβέντα για το έργο του. Το καταλαβαίνεις πολύ καλά αυτό γιατί και σύ δεν γράφεις για να τα κλειδώσεις στο συρτάρι.
    Όταν λέω για αρνητική κριτική μιλάω για κάτι ανάλογο με του Δον Κιχώτη. Καλοπροαίρετη και σαφής. Άσχετα αν εγώ συμφωνώ ή όχι, χρειάζομαι να ακούσω και μια αντίρρηση. Αλλοιώς θα κλειστώ σε ένα φαντασιακό να πιστεύω πως είμαι σπουδαίος καλλιτέχνης και δε σηκώνω και πολλά πολλα.
    Μια τέτοια κριτική λείπει απο τα μπλογκς.
    Αλλά είπαμε, αυτό είναι ένα άλλο μεγάλο θέμα.

    #Δον Κιχώτης
    Οπωσδήποτε αναζητώ την προσωπική άποψη του καθενός όποια κι αν είναι αυτή.
    Δεν προχωράς διαφορετικά. Η δημιουργία είναι μια διαλεκτική διαδικασία.Και αυτό που λέμε εδώ κριτική, καλύτερα να το πούμε κουβέντα. Γινεται μια κουβέντα για τη δουλειά μας. Σ΄αυτή ακούγονται , λέγονται διάφορα. Θετικά, αρνητικά, παρατηρήσεις, απόψεις, κλπ. Έτσι πρέπει να γίνεται. Σε βοηθούν να καταλάβεις που βρίσκεσαι. Εξάλλου κανείς ποτέ δεν έφτιαξε κάτι που να γίνει καθολικά αποδεκτό.
    Πνευματικές ασκήσεις είναι όλα αυτά που κάνουμε.
    Έφτιαξα έναν πίνακα πριν 8 χρόνια ο οποίος για 3 χρόνια είχε ξεμείνει κάπου στην Αθήνα και πριν δέκα μέρες ξαναήρθε στα χέρια μου. Πέρασε ένας φίλος να τον δει απο το εργαστήριο. Του άρεσε πολύ. Δίπλα ήταν το «λίγο μετά» ,( λίγο μετά αφού είχε τελειώσει). Δεν του έδωσε καμία σημασία, χαμογέλασε και δεν τον σχολίασε. Τον «επαναπατρισμένο» όμως πίνακα τον κοιτούσε πολύ ώρα. Ούτε και γι΄αυτόν είπε πολλά. Μόνο πως του άρεσε.
    Έφυγε, γιατί ήταν και βιαστικός. Μετά απο κανα-δυο ώρες με παίρνει τηλέφωνο. «Σβήσε τα γράμματα!Χαλάνε όλο το έργο. Δεν έχουν καμία δουλειά να είναι τόσο μεγάλα. Σβήστα, σβήστα σβηστα!!!» Εγώ έπαθα ένα ψιλοσόκ. Ο πίνακας έχει εκτεθεί, τον έχει δει πολύς κόσμος, κανείς δεν μου είπε ποτέ πως τα γράμματα είναι πολύ μεγάλα. Έπειτα ο τόνος της φωνής του ήταν πολύ επιτακτικός. Και ξαφνικά συνειδητοποίησα, πόσο δίκιο είχε. Παράτησα ότι έκανα και μόλις έκλεισα το τηλέφωνο έκατσα και έσβησα τα τεράστια γράμματα του τίτλου και τα ξανάγραψα πιο μικρά. Όντως ανάσανε ο πίνακας (είναι το «american mirror» , το έχω αναρτήσει παλιότερα αλλά με άλλη αφορμή και σε πολύ κακή φωτογράφιση. Θα τον ξαναβάλω σύντομα)
    Ο άνθρωπος μου είπε την προσωπική του άποψη κι εξαιτίας και της προσωπικής μας σχέσης την είπε και πολύ έντονα. Είδε κάτι, που εγώ θεωρούσα επουσιώδες, ως σημαντικό πρόβλημα. Διότι αυτός δεν πέρασε τα χίλια μύρια κύματα που πέρασα εγώ για να ολοκληρώσω τον συγκεκριμένο πίνακα και που όταν είχε τελειώσει έβαλα και τα γράμματα δίχως να το πολυσκεφτώ.
    Αυτά λοιπόν – και άλλα πολλά – συμβαίνουν όταν κουβεντιάζουμε για τη δουλειά μας (ακόμα και όταν η δουλειά μας δεν έχει σχέση με την τέχνη). Ο άλλος μπορεί να δει πράγματα που εμάς μας έχουν ξεφύγει. Μπορεί βέβαια να κάνει και λάθος, αλλά και λάθος να κάνει, η διαδικασία στην οποία μας βάζει να σκεφτούμε το γιατί κάνει λάθος, ωφελεί κι εμάς αλλά και τον άλλο.
    Είπαμε,
    πνευματικές ασκήσεις
    ενίοτε και …
    υπό οινο-πνευματικής βάσης

  7. Κοκκινοκορδελω
    Ιαν. 21, 2010 @ 10:04:59

    εγω ενα βλεπω εδω…οτι »Αλεξανδρος κερναει Αλεξανδρος πινει»καλα ωρε Αλεκο εμεις μονο ρουφαμε τις γνωσεις σου απο αναθυμιασεις δηλ.Τι εξηγεις?αφου αλλα εχεις κανει!!!!!!!!!!!!για να θολωσεις τα νερα μας αναλυεις τα αναλυωτα υπεροχα εργα σου που παντα υπονοουν οτι η φαντασια μας γουσταρει κ μετα φατην την κριτικη αναλυση του εργου. ΙΣΟΠΕΔΩΣΙΣ ΚΥΡΙΟΙ ΠΟΥ ΠΑΜΕ!!!!!!!!!!!!Κρ(ι)τικος λοιπον γεννημα θρεμα ή το αποφασισες μετα την καλλιτεχνικη σου εκρηξη σαν αναγκη αυτοανλυσης κ αυτογνωσιας.Αλεξανδρε μου, ειμαι σιγουρη οτι ό,τι εγραψες ειναι ΕΤΣΙ οσον αφορα το συστημα (παρεπιπτοντως δεν διαβασα γρι γιατι οι γνωσεις μου ειναι απολυτως απο τα κλασσικα εικονογραφημενα κ ουχι απο τα βιβλια χωρις εικονες…)μην σου πω κ το δραμα μου πως διαβαζω οτιδηποτε απο το τελος προς την αρχη πηδωντας αποσπασματα της μεσης.
    λοιπον το ΜΥΣΤΙΚΟ ΣΟΥ βρισκεται στο χερι που ξεφευγει εξω απο τον καμβα….κ μην κανεις κανα εργο με το υπολοιπο χερι γιατι κατι πιανω εγω εδω χαχαχαχα ΔΑΣΚΑΛΕΕΕΕΕ
    ΚΑΛΗΜΕΡΕΣ

  8. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Ιαν. 21, 2010 @ 22:30:23

    #Κοκκινοκορδέλω
    Έ όχι και κριτική!
    Απλά … αναλύω τα αναλυωτα που λες και συ!!!
    Κυρίως όμως είναι τεχνικής φύσεως η αντιμετώπιση που κάνω. Δεν είπα τίποτα πχ για το θέμα.
    Τι εννοείς, να μην κάνω κανένα έργο που να δείχνει ένα (μισό) σκέτο χέρι;
    Μη φοβάσαι , δεν πρόκειται.

  9. Κοκκινοκορδελω
    Ιαν. 22, 2010 @ 14:52:08

    γιατι Αλεξανδρε κατεχω τα πνευματικα δικαιωματα των χεριων που κοβεις εσυ ΧΑ τι μονο εσυ θα επεμβαινεις στα εργα των αλλων με τα ακατανομαστα μελη…θεε μου σχωραμε!!!
    καλημερα.

  10. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Ιαν. 22, 2010 @ 22:48:53

    Πάντως το χέρι που λείπει στο παρόν έργο
    ΔΕΝ αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία.

  11. Κοκκινοκορδελω
    Ιαν. 23, 2010 @ 19:22:08

    το θεμα ειναι να καταλαβω ποιανου ειναι το ΧΕΡΙ που πιανω εγω τωρα ΕΔΩ…..κ ειναι κ κομμενο παναθεμα το ανατριχιασα!!!!
    Ζητειται ο κατοχος του αριστερου οπως βεπει δεξι οπως βλεπουμε Χεριου με 5 δαχτυλα φτιαρια κ μανσετα σε ρομβοειδη διαταξη, να ελθει στην γραμματεια να το παραλαβει γιατι εχει ΑΓΡΙΕΣ ΔΙΑΘΕΣΕΙΣ!!!

  12. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Ιαν. 24, 2010 @ 03:35:20

    #K.K
    Aν βλέπετε θριλεράκια, είναι ένα πάρα πολύ καλό που λέγεται «το χέρι» . Τέλη 70 αρχές 80. Ο ΄Μάικλ Κέιν είναι σκιτσογράφος αναγνωρισμένος και με πολλά λεφτά και σε μεγάλη κόντρα με τη γυναίκα του.Σε έναν καθ’οδόν καυγά που οδηγεί η γυναίκα του γίνεται αυτονικνητιστικό και ο Μάικλ Κέην χάνει το χέρι του. Για την ακρίβεια τον καρπό. Αυτό σημαίνει, πάνε σκίτσα , πάει δουλειά , όλα. Το χέρι όμως που κόπηκε και που ΔΕΝ βρέθηκε για να ξανασυγκοληθεί, αρχίζει να … απονέμει δικαιοσύνη !!!
    η συνέχεια επί της οθόνης σας (της κινηματογραφικής)
    Το χέρι που πιάνεις τώρα εσύ
    μπορεί να είναι του Μάικλ Κέην, οπότε πρόσεχε πολύ
    αλλά
    μπορεί και να μην είναι καν χέρι.
    Δεν ξέρω.
    Εγώ ζωγράφος είμαι, δεν θα λύσω κι όλα τα προβλήματα του κόσμου!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: