αυτοπροσωπογραφία (λεπτομέρεια)

ΑΥΤΟΠΡΟΣΩΠΟΓΡΑΦΙΑ(ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΑ)

Advertisements

18 Σχόλια (+add yours?)

  1. Δύτης των νιπτήρων
    Νοέ. 07, 2009 @ 00:05:48

    Πολύ λεπτομέρεια όμως…

    Ξέχασα να σου πω, τις προάλλες πέρασα τυχαία έξω από το εργαστήρι σου, αλλά ήμουν με αυτοκίνητο και έτσι δεν σταμάτησα. Όλο και παραλίγο συμπίπτουμε σ’ αυτή την πόλη.

  2. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Νοέ. 07, 2009 @ 00:34:59

    Δηλαδή, πέρασες έξω απο μια «λεπτομέρεια» της πόλης

  3. kostaslogh
    Νοέ. 07, 2009 @ 02:22:09

    ε, καλά,αυτό το έκανα κι εγώ με ένα κλικ!
    …μόνο που στη μεγέθυνση χαλάει
    κινέζικη κατασκευή ,τι περιμένεις;

  4. Δον Κιχώτης
    Νοέ. 07, 2009 @ 09:01:57

    παλι με το φωτοσοπ παιζεις;

  5. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Νοέ. 07, 2009 @ 10:46:58

    #kostaslogh
    Άλλα τα μάτια του λαγού κι άλλα του κινέζου!

    #Δον Κιχώτης
    Καλύτερα να σου βγει το μάτι ε; παρά τ΄όνομα.

  6. ktkouk
    Νοέ. 07, 2009 @ 11:24:06

    έχει δει αυτό το μάτι…..!
    (όλες τις «λεπτομέρειες» της πόλης)

  7. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Νοέ. 07, 2009 @ 15:08:15

    (…και του σύμπαντος κόσμου!!!)

  8. ktkouk
    Νοέ. 07, 2009 @ 19:08:44

    Στον Ναό της Τέχνης που θα χτίσουμε μια μέρα
    μόλις βρήκα τι θα βάλουμε πάνω από την Ωραία Πύλη !!!

  9. stixakias
    Νοέ. 07, 2009 @ 19:29:41

    Το άλλο;

    Πού πήγε το άλλο;

  10. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Νοέ. 07, 2009 @ 20:19:26

    #stixakias – ktouk
    Στιχάκια , το άλλο το πήρε ο ΚτΚουκ να το βάλει πάνω απο την ωραία πύλη

  11. ctriant
    Νοέ. 08, 2009 @ 20:19:52

    I can see the fire and the ice…
    I can see the baby and the old cripple…
    I can see the emotions and the women…
    I can see the birth and the end…
    I can see you and me….

  12. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Νοέ. 09, 2009 @ 10:47:01

    #criant
    Γεια χαρά
    Αυτό το…end, που το είδες; Με απασχολεί ιδιαιτέρως.

  13. ctriant
    Νοέ. 09, 2009 @ 22:43:17

    Στο δάκρυ…όπως και την γέννηση…Γιατι όμως σε απασχολεί ιδιαίτέρα το ’τέλος’;

  14. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Νοέ. 09, 2009 @ 23:50:04

    #ctriant
    Γιατί με το τέλος αποκτά νόημα η πορεία.

  15. ctriant
    Νοέ. 10, 2009 @ 22:31:13

    Νομίζω οτι σε βάθος χρόνου, η πορεία κρίνεται ανεξάρτητα από το τέλος (στις περισσότερες των περιπτώσεων, πχ. Αλέξανδρος ο Μέγας). Έάν όμως, το τέλος είναι ’αντάξιο’ της ’δραματικότητας’ της πορείας (πχ. Σωκράτης, αξίες, κόνιο), τότε το νόημα αυτής, αποκτά μια άλλη δυναμική, χάρη στην συναισθηματική φώρτιση του υποκειμένου.

  16. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Νοέ. 10, 2009 @ 22:47:06

    #ctriant
    Πριν το τέλος η πορεία μοιάζει περισσότερο με περιπλάνηση, παιχνίδι, ….
    Μετά το τέλος γίνεται δρομος. Λέμε πχ, «ο δρόμος για τν Ιθάκη»
    Ο Μεγαλέξανδρος που λες είχε πολλούς δρόμους. Τέλειωνε κάτι και άρχιζε κάτι άλλο.
    Εγώ , βέβαια , μιλάω και για την ολοκλήρωση ενός πίνακα – ή έργου τέχνης γενικότερα.
    ‘Οταν ξεκινάς ένα έργο δεν ξέρεις πάντα το τέλος του. Η ολοκλήρωσή του , το τέλος του, δίνει νόημα στην προσπάθειά σου (μου). Όσο το ζωγραφίζεις πάντα φαντάζεσαι το τέλος του, το ολοκληρωμένο έργο. Ο θεατής βλέπει κάτι μουντζούρες στην αρχή,μετά αποκτά μια σχετκή δομή ο καμβάς και σιγά σιγά φαίνεται κατά που πάει. Ο ζωγράφος όμως απο τις μουντζούρες ήδη έχει μια ιδέα (ή τουλάχιστον πρέπει να έχει) για το που θα καταλήξει αυτή η πορεία. Το τέλος.
    Είναι ένα βάσανο γιατί πρέπει να διαλέξεις μέσα απο διαφορετικούς δρόμους. Και δεν διαλέγεις πάντα και τον καλύτερο δυνατό. Δεν είναι κι όλοι οι πίνακες αριστουργήματα (αν είναι και κανένας δηλαδή) κι αυτό γιατί δεν έχεις συλλάβει ξεκάθαρα το τέλος.

  17. ctriant
    Νοέ. 11, 2009 @ 18:28:15

    Ορθές σκέψεις…
    Επίσης, πολλές φορές το ’τέλος’ ενός έργου μεταβάλεται, κατά την διάρκεια της ΄πορείας’ προς την ολοκλήρωση του…
    Και δεν πρέπει να ξεχνάμε και τους κριτικούς τέχνης (όχι κρητικούς…) που πασχίζουν να αποκτήσουν την συνολική εικόνα ενός έργου (δηλαδή των ερεθισμάτων που δέχθηκε ο καλλιτέχνης από την ’αρχή’ ως το ’τέλος’ της δημιουργίας)

  18. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Νοέ. 11, 2009 @ 22:09:04

    #ctriant
    Ορθό κι αυτό που λες εσύ.
    Όσο για τους κριτικούς, αν έπιναν και καμιά ρακή – σαν τους κρητικούς – θα είχαν ίσως πιο ξεκάθαρη άποψη για πολλά ζητήματα. Τις περισσότερες φορές δεν στέκονται μόνο στο αποτέλεσμα αλλά και στο τι προηγήθηκε πριν απ΄αυτο. Δεν στέκονται δηλατή στο «τέλος» αλλά και στη διαδρομή. Και η διαδρομή συνήθως έχει είτε εκπαιδευτικό , είτε καθαρά φιλολογικό χαρακτήρα.Συχνά, αν είναι διάσημος ο καλλιτέχνης παίρνει και τη μορφή σόου.
    Πολλές φορές πάλι κρίνουμε τον καλλιτέχνη κι όχι το έργο (και δε μιλώ μόνο για ζωγραφική)
    Φυσικό είναι για κάτι που μας αρέσει να έχουμε την περιέργεια να μάθουμε και κάποιο μπακράουντ, αλλά πρώτα θα πρέπει να «μας έχει αρέσει» κάτι.
    Δύσκολα ζητήματα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: