28η Οκτωβρίου και Αλέξανδρος Αλεξανδράκης

 

    Η τέχνη «παιδεύει» τους ανθρώπους και είναι πράγματι σπουδαίο να γεμίσουν οι άχαρες σχολικές αίθουσες με πίνακες ζωγραφικής, έστω και σε αφίσες. Είναι  όμως εκπληκτικό (να πω και απίστευτο;) να μεγαλώνεις βλέποντας κάθε μέρα πίνακες σαν τους παρακάτω:

 

9

 

Alexandrakis-MehrisEshaton

Τι αισθήματα γεννιούνται σ’ ένα παιδί; Τι ρόλο παίζουν στην διαμόρφωση συνειδήσεων; κλπ. Αλλά αυτό είναι ένα άλλο μεγάλο θέμα  που όμως σ’ αυτό το κείμενο δεν είναι το θέμα μου. Δεν ξέρω τι γίνεται σήμερα στις σχολικές αίθουσες και ειδικά των δημοτικών αλλά οι άνω των 30 σίγουρα μεγαλώσατε με αυτές τις εικόνες στα παιδικά και εφηβικά σας χρόνια. Ποιος όμως από εσάς ξέρει το όνομα του ζωγράφου που έφτιαξε αυτές τις σκηνές; (και ποιος ενδιαφέρθηκε ποτέ να το μάθει) Σκέφτομαι πάλι πως αυτοί οι πίνακες μας είναι τόσο οικείοι όσο οι αγιογραφίες στις εκκλησίες. Ρωτά ποτέ κανείς να μάθει το ζωγράφο των αγιογραφιών;

   Φαντάρος ων εν Ρόδω, επιστρέφοντας από μια άδεια τέλη Σεπτέμβρη με ξαπόστειλαν την ίδια μέρα σε ένα άλλο στρατόπεδο  το οποίο διοργάνωνε τις εκδηλώσεις για την  28η Οκτωβρίου. Εμένα με ήθελαν για να ζωγραφίσω σχετικούς πίνακες. Μου έδωσαν ένα βιβλίο και έπεσα πάνω σ΄ αυτά τα έργα που τα έμαθα μαζί με την άλφα βήτα και την προπαίδεια. Η πρώτη σκέψη μου ήταν : «Όχι ρε πούστη μου ! τι θέλουν να με βάλουν να κάνω;» Πήρα το βιβλίο να το δω και να διαλέξω θέματα. Και τότε έμαθα και το όνομα του ζωγράφου : Αλέξανδρος Αλεξανδράκης  . Ξεφυλλίζοντάς το εντυπωσιάστηκα και με τα υπόλοιπα έργα του που αγνοούσα. Όταν δε ξεκίνησα να τον αντιγράφω έπαθα πλάκα.

 Ότι και να πει κανείς για έναν πίνακα μόνο όταν προσπαθήσεις να τον αντιγράψεις αντιλαμβάνεσαι  σε όλο του το μεγαλείο τη σπουδαιότητά του ή την μετριότητά του. Ένας ζωγράφος που έχει αντιγράψει έργα άλλων ζωγράφων καταλαβαίνει καλά τι εννοώ. Αντέγραφα τα έργα με τα οποία μεγάλωσα και ήταν σα να τα έβλεπα πρώτη φορά. Τελικά οι… αρχιστράτηγοι αποφάσισαν ποια θα φτιάξω και ήταν τα κλασικά που ξέρουμε όλοι, εκτός από ένα, το παρακάτω:    

7

Άπαντες ενθουσιάστηκαν όταν αναρτήθηκε στο δημοτικό θέατρο της Ρόδου (ήταν και μεγάλο κάπου 2μέτρα χ 2).  Ένας Αρχιστράτηγος μάλιστα, θαυμάζοντάς το,  μου έκανε και την εξής εκπληκτική ερώτηση: «Που οφείλεται η επιτυχία αυτού του έργου;» . Ούτε που θυμάμαι τι ανοησίες του είπα αλλά θυμάμαι καλά την ερώτηση του και λέω πως ήταν εκπληκτική διότι:

α) Ένας στρατιωτικός μέσα στην αφέλειά του και στην ασχετοσύνη του περί τέχνης έκανε μία…. «καταδρομική»  ερώτηση που πάει στην καρδιά του θέματος σχετικά με την αξία ενός έργου τέχνης,  και…

β)Ο Αρχιστράτηγός μας δεν γνώριζε πως αυτό που έβλεπε ήταν αντίγραφο!

Για τον παραπάνω πίνακα δεν έχω λόγια να πω. Μέχρι που έκανα τότε την ιερόσυλη σκέψη πως άξιζε να πάω φαντάρος μόνο και μόνο για να τον αντιγράψω. Παρακάτω είναι και το σχέδιο του ζωγράφου.

47

Ο Αλεξανδράκης πολέμησε στην Αλβανία ως δεκανέας πυροβολικού. Τα σκίτσα του τα έκανε ανάμεσα στις μάχες και στην ανάπαυλα. Αργότερα έφτιαξε τους πίνακες με λάδι. Πείτε μου όμως εσείς τι ταλέντο πρέπει να έχει ένας άνθρωπος για να αποτυπώσει ένα άλογο στην παραπάνω στάση …. από μνήμης; διότι δεν διέθετε φωτογραφική μηχανή. Είναι ένας Άγγλος ζωγράφος του 18ου αιώνα , ο Stubbs, ο οποίος έγινε πολύ διάσημος ζωγραφίζοντας εκπληκτικά ρεαλιστικά άλογα. Το σχέδιό του όμως δεν διαθέτει στο παραμικρό τη δυναμικότητα του σχεδίου του Αλεξανδράκη.     Να ένα από τα πιο «δυναμικά» του άλογα

horseattackedbylion           

Φυσικά όταν ζωγραφίζεις πολεμικές σκηνές η ένταση επιβάλλεται. Δεν είναι όμως  όλοι οι ζωγράφοι ικανοί να την αποτυπώσουν με τέτοιο τρόπο. Και να σκεφτεί κανείς πως ο Αλεξανδράκης σκιτσάριζε από μνήμης   και με βάση αυτά τα σκίτσα έκανε τους πίνακες μέσα στην κατοχή.    

 

 50

 

 

    51

                               36

 

Το παραπάνω σκίτσο έγινε ο παρακάτω πίνακας

                                     3

 

ο οποίος μου θυμίζει πολύ Γκρέκο και στο πως έβαζε το φωτοστέφανο αλλά και στη στάση του σώματος και στην κλίση του κεφαλιού

 

El_Greco_018el_greco_painting                                                                             

 

 

 

 

 

 

 

Μοιάζει σα να ξεκίνησε να του βάζει χρώμα και ξαφνικά το μετάνιωσε. Έτσι ο μισοτελειωμένος ουρανός έγινε φωτοστέφανο και το χρώμα στη χλαίνη σα να σταμάτησε να κυλάει.

Ένας άλλος πίνακας που θεωρώ εκπληκτικό είναι η χιονοθύελλα. Προσέξτε πως την αποδίδει.

 

28

 

19

 

‘Όπως καταλαβαίνετε μιλάω εικαστικά και όχι επετειακά. Έτυχε όμως τώρα να βρω αυτά τα έργα. Παρ’ όλ’ αυτά οι πίνακες του Αλεξανδράκη θεωρούνται μοναδικά ντοκουμέντα για τον πόλεμο του  ’40. Μάλιστα μεταπολεμικά πήρε και κάποιο βραβείο ως … ανταποκριτής.

Και ολίγα βιογραφικά.

Ο Αλέξανδρος Αλεξανδράκης γεννήθηκε το 1913 στην Αθήνα. Από νωρίς έδειξε το καλλιτεχνικό του ταλέντο και σε ηλικία 13 χρονών (κατ άλλους 17) έκανε την πρώτη του ατομική έκθεση. Σπούδασε ζωγραφική στην Καλών Τεχνών με δασκάλους τον Σπυρίδωνα Βικάτο , τον Ουμβέρτο Αργυρό και τον Γιάννη Κεφαλληνό στη χαρακτική. Το 1933 υπήρξε σκιτσογράφος στο «Έθνος». Αποφοίτησε το 1937 συγκεντρώνοντας και τα τέσσερα πρώτα βραβεία που προέβλεπε ο κανονισμός (προσωπογραφία, γυμνό, ημίγυμνο και σύνθεση). Η περίπτωση αυτή – λέει – αναφέρεται ως μοναδική στα χρονικά  της σχολής. Στον πόλεμο του 1940 επιστρατεύτηκε ως δεκανέας πυροβολικού. Πολλά έργα του έγιναν γνωστά γιατί κυκλοφόρησαν σχεδόν αμέσως ως αφίσες. Μετά τον πόλεμο έκανε μια έκθεση με τα έργα του το 1946 αλλά κυρίως ασχολήθηκε με το γυμνό.

800px-Alexandrakis-alexandros-diana

 

Το 1958 εικονογράφησε το αναγνωστικό της Ε΄ Δημοτικού. Συνεργάστηκε με ιδρύματα του εξωτερικού όπως το Μουσείο Γκουγκενχάιμ και η Βιβλιοθήκη της γερουσίας των ΗΠΑ. 

Πέθανε το 1968. Την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε κι ένα λεύκωμα με 100 περίπου έργα του από τον πόλεμο του ΄40 και με τίτλο «Έτσι πολεμούσαμε»

Εκτός από το προηγούμενο δε γνωρίζω έργα του μεταπολεμικά.

Ίσως είναι δύσκολο να αποστασιοποιηθείς από αυτό που παριστάνουν και να δεις τους πίνακες μόνο ως έργα τέχνης. Τουλάχιστον θα ήταν πολύ δύσκολο έως αδύνατο τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια. Σήμερα όμως νομίζω πως έχουμε τη χρονική απόσταση να το κάνουμε. 

23

Είναι κατανοητό πως λειτούργησαν για προπαγανδιστικούς λόγους, αλλά καταλαβαίνουμε κιόλας πως δεν θα είχαν επιτύχει το σκοπό τους αν δεν ήταν και σπουδαία έργα. Μη ξεχνάμε άλλωστε πως η ιστορία της τέχνης είναι γεμάτη απο έργα μεγάλων ζωγράφων που παριστάνουν μάχες ή έμμεσα έχουν σχέση με τον πόλεμο και που κατά κύριο λόγο ζωγραφίστηκαν για να λειτουργήσουν προπαγανδιστικά. Απο τη μάχη του Ανγκιάρι του Ντα Βίντσι και τη μάχη της Κασίνα του Μιχαήλ  Άγγελου έως τη Γουέρνικα του Πικάσο.

16

14

Τα  δύο προηγούμενα δεν είναι πολεμικές ανταποκρίσεις αλλά κατοχικά έργα με τίτλο «μας καίνε τα χωριά»  το πρώτο και «πείνα» το δεύτερο.

   Από εκείνο το βιβλίο που μου είχαν δώσει στο στρατό  να αντιγράψω τα έργα του – και που δεν θυμάμαι καθόλου πως το έλεγαν – έβγαλα κάμποσες – ασπρόμαυρες – φωτοτυπίες και άρχισα να ρωτώ για τον ζωγράφο. Δεν τον ήξερε κανείς . Όταν τους έλεγα πως έχει ζωγραφίσει τους γνωστούς πίνακες γούρλωναν τα μάτια. «Σοβαρά;» Ο κ. Χατζηνικολάου, ο παγκοσμίως γνωστός ιστορικός τέχνης που δίδασκε στο Παν/μιο στο Ρέθυμνο (τώρα έχει πάρει σύνταξη) τον είχε ακουστά. Όταν με … ανακάλυψε το ίντερνετ πριν 4-5 χρόνια , από τα πρώτα που έψαξα ήταν  ο Αλεξανδράκης. Σκότος. Κάποια στιγμή βρήκα ένα πολύ σύντομο βιογραφικό του. Τελικά προχτές εντελώς μηχανικά έφτασα μέχρι την 30η σελίδα στις αναζητήσεις εικόνων και έπεσα στην παρακάτω ιστοσελίδα.

 http://www.sofia-foundation.gr/alexandrakis_index.asp

Από εκεί είναι και οι πίνακες που παραθέτω εδώ. Μπείτε να δείτε κι άλλους

Και αν κάποιος μου βρει και μεταπολεμικούς του πίνακες θα του είμαι πολύ ευγνώμων.

Υ.Γ. Ευχαριστώ τον Δον Κιχώτη για το παρακάτω λινκ

http://www.gallery-k.co.uk/new/artists-works.asp?type=0&artist=81

Εκεί υπάρχουν αρκετά μεταπολεμικά γυμνά. Φαίνεται σα να προσπαθεί απεγνωσμένα να αφήσει πίσω του τη φρίκη του πολέμου

Κάποια σχέδια είναι αρκετα δυνατά. Η χρωματική του κλίμακα όμως έχει αλλάξει. Μπείτε να δείτε.

Εδώ παραθέτω ένα που μου έκανε εντύπωση για τη σύνθεσή του. Παρατηρήστε τις κινήσεις των γυναικών και τα πόδια τους.

Στην αρχή μοιάζουν με … σπαζοκεφαλιά.

2339-1952

Advertisements

28 Σχόλια (+add yours?)

  1. fanezan
    Οκτ. 25, 2009 @ 20:52:06

    Πολύ ενδιαφέρον και καλοδουλεμένο/τεκμηριωμένο post.

  2. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Οκτ. 26, 2009 @ 00:33:28

    #fanezan
    Σ΄ευχαριστώ. Η αλήθεια πάντως είναι πως ο σκοπός μου δεν είναι κάποια τεκμηρίωση – εξάλλου δεν έχω και πολλά στοιχεία για τον ζωγράφο.Αυτό που ήθελα ‘ηταν να εκφράσω τον θαυμασμό μου για τον Αλεξανδράκη.
    Και να που μου δώθηκε η ευκαιρία.

  3. Δον Κιχώτης
    Οκτ. 26, 2009 @ 11:24:53

    Ημουνα παιδι οταν ανακαλυψα τους πινακες αυτους Ομολογω οτι με καθηλωσαν Δεν τουε ειδα στις αιθουσες των απλοικων και βρωμικων σχολειων μου Ο πρωτος σε μια αφισα υπηρχε και τον αναρτουσανε καθε 28 Οκτωβριου και τον πλαισιωναν με δαφνες και σημαιακια απ ακρη σ ακρη Εγω μπροστα από αυτον τον πινακα λεω ενα ποιημα ανεβασμενος σ ενα βαθρο και στ αφτια μου ηχουν τα τραγουδια των συμμαθητων μου με κυριαρχο εκεινο το αλησμονητο «Εσεις που πρωτοσπειρατε της λευτεριας το σπορο λαχταρισμενο δωρο..»
    Τους πινακες τους εβλεπα στο σπιτι μου σ ενα βιβλιο μεγαλο με εικονες οπως αυτα της Τατσεν με πινακες εμπνευσμενους από το επος του 40 που εξδωσε το Γενικο επιτελειο Στρατου . Και στεκομουν παντα στη μορφη του νεκρου στρατιωτη Δακρυζα κι ας ημουν δυτερα δημοτικου Οργιζομουν τοτε πολυ για οτι συνεβαινε στον τοπο μου Βλεπετε δεν ηξερα για πουλημενους εθναρχες για ριψασπιδες πολιτικους για προδοτες αρχηγους στρατου Δεν ηξερα οτι καποιοι θα κατεβαζαν μια νυχτα τη σημαια στα Ιμια και καποιοι αλλοι θα σπευδαν από φοβο να καταργησουν το Υπουργειο Μακεδονιας Θρακης για να μην ακουγονται τα δυο ονοματα Δεν συμφωνω σε τιποτε με την κορη του αρχιερεα της διαπλοκης που προκειμενου να παρει την αρχηγεια της ΝΔ που θελει να μονοπωλει την αγαπη για τον τοπο και θεωρει λαθος πολιτικο το παραπανω.
    Ομως εγω ξερω για το επος του 40 πολλα περισσοτερα σημερα, εχω εικονες παλαιες στο σπιτι μου στις οποιες πρωταγωνιστουν τα μελη της οικογενειας μου Ανθρωποι που τραυματιστηκαν στην ψυχη και στο σωμα εκει πανω και οχι μονο. Βλεπετε προερχομαι από οικογενεια ιπποτων ( στρατιωτικων θελω να πω) Τους έχω να χορευουν για τη νικη τους πανω στο Γραμμο και στο Βιτσι το 1940 με κατι γενειαδες μακρυες σε κατι φωτο κιτρινισμενες
    Σημερα ξαναειδα τις εικονες αυτες στο νηπιαγωγειο ηταν πλαιες αλλα διατηρημενες Σε κανενα αλλο σχολειο δεν τις ειδα στο δημοτικο από διπλα δεν υπαρχουν τετοεις εικονες στο γυμνασιο πιστευω πως τα ιδια οπως ειπε και μια μανα σ ενα δασκαλο που τολμησε να αναρτησει αντιγραφα εργων τεχνης πασιγνωστα για να μαθουν τα παιδια τα διαφορα ρευματα «Τι τις βαλατε αυτες τις αηδιες στους τοιχους;» και ο δακσλος ρωτησε «Μηπως η φωτο του Ρουβα θα σας ικανοποιουσε περισσοτερο; και η κυρια χωρις ντροπη απαντησε «Ναι ειναι προτιμοτερη». Ο δασκαλος ως ριψασπις μαζεψε τους πινακες από τους διαδρομους που ειναι σημερα αδιοι και ψυχροι και μου ειπε «Δεν πουλαω εγω το μυαλο μου το κρατω για μενα και να πανε να πνιγουν ολοι» Στερησε τα παιδια ομως από αυτο που θα τους κανει καλυτερους την τεχνη.Αυτος ο δασκλαος αποκελιεται να εβαζε και τις εν λογω αφισες.
    Οσο για τους πινακες από το επος του 40 αυτοι δεν αξιζει σημερα να βρισκονται σε κανενα σχολειο για κανενα λογο Δεν υπαρχει καμια πιθαντοητα να επαληφθουν τα κατορθωματα ανδρων γιατι η χωρα δεν έχει πια αναγκη να ελυεθερωθει από κανεναν ειναι βλεπετε κατακτημενη και υποταγμενη στο καθεστως της παγκοσμιοποιησης. Από τη στιγμη που γινται ανοικτα εκπομπες στην ΤΒ για να μαθουμε τα χαλια της νυχτας στα ΙΜΙΑ ολα ειναι τελειωμενα. Μονο δακρυα στα ματια μπορει να μας φερουν οι πινακες αυτοι σημερα οχι για εκεινους που χασαν τη ζωη τους, γιατι πιστευαν σε ιδανικα, αλλα γι αυτους που δεν προτιθνεται να το κανουν γιατι δεν πιστευουν σε τιποτα δεν ελπιζουν σε τιποτα αφου δεν ειναι ελευθεροι
    Σημερα περισσοτερο από ποτε ειναι υποκρισια και υβρις να γιορταζουμε το επος του 40 με τον τροπο που το κανουμε Πρεπει η γιορτη να μπει στην σωστη τη σημερινη της διασταση για να αφυπνισει τους κοιμωμενους και να ταρακουνισει τους προδοτες διαχειριστες της εξουσιας που το παγκοσμιοποιημενο κεφαλαιο επετρεψε να εχουν

  4. Δον Κιχώτης
    Οκτ. 26, 2009 @ 15:26:24

    http://www.gallery-k.co.uk/new/artists-works.asp?type=0&artist=81
    Και αυτο για τον ζωγραφο Αλεξανδρο Αλεξανδρακη

  5. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Οκτ. 26, 2009 @ 23:05:51

    # Δον Κιχώτης
    Κατ΄αρχήν ευχαριστώ για το λινκ (πως τα ξετρυπώνεις;)
    Το ενσωμάτωσα ήδη στην ανάρτηση.
    .
    Θα αντισταθώ στον πειρασμό και δεν θα απαντήσω στο σχόλιό σου.
    Κι αυτό γιατί θα ήθελα η παρούσα ανάρτηση να κινηθεί σε εικαστικά εδάφη. Για τα άλλα τα έχουμε πει και θα τα ξαναπούμε αλλού.
    Είπαμε, το πολεμικό έργο του Αλεξανδράκη είναι φορτισμένο και με πολλές ιδεοληψίες οι οποίες όμως θα υπήρχαν και δίχως το ζωγράφο. Εγώ εδώ θέλω να σταθώ στην εικαστική του προσφορά. Υπάρχει τέτοια; Εχει επηρρεάσει άλλους καλλιτέχνες; Τι επιρροές είχε; Γιατί δεν έχει μελετηθεί;
    Δύο χρόνια που έχω το μπλογκ δεν έχω κάνει άλλο αφιέρωμα σε ζωγράφο.
    Δε με ενδιαφέρει καθόλου εδώ η επέτειος του «όχι». Με ενδιαφέρει ο ζωγράφος για τον οποίο και γω πολύ λίγα γνωρίζω και θα ήθελα να μάθω.
    Ήδη η ανάρτηση αυτή ΄βοήθησε προς αυτή την κατεύθυνση με το λινκ που βρήκες.
    Ελπίζω να υπάρξει και ανάλογη συνέχεια.

  6. kostaslogh
    Οκτ. 27, 2009 @ 22:16:47

    Δεν γνωρίζω αν ο ζωγράφος εκδήλωσε απλά την καλλιτεχνική του ανάγκη εμπνευσμένος απ τα τότε γεγονότα,
    ή αν ταυτόχρονα τον ενδιέφερε και να μείνει το έργο του σαν ιστορική αποτύπωση – παρακαταθήκη .
    Για μένα πάντως η ανάρτησή σου είναι ένα καλό δώρο στην φτωχή καλλιτεχνική μου παιδεία!
    Ευχαριστώ

  7. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Οκτ. 28, 2009 @ 00:45:24

    #kostaslogh
    Η «φτωχή καλλιτεχνικη σου καταρτηση» δεν στάθηκε καθόλου εμπόδιο στο να φτιάξεις ένα καλαίσθητο μπλογκ.
    Όσο για τ΄άλλα…
    Σίγουρα οι καλλιτεχνικές ανάγκες αντλουν έμπνευση απο τις εκάστοτε εποχές που ζουν οι καλλιτέχνες, άλλος λίγο άλλος πολύ. Όταν μάλιστα το παρόν του καλλιτέχνη είναι πολύ έντονο αυτό καθορίζει και το έργο του έντονα.
    Και ναι σίγουρα τον ενδιέφερε να μείνει το έργο του σαν ιστορική αποτύπωση. Για σκέψου τα εκατομμύρια με τις φωτογραφικές μηχανές. Τι κάνουν; Αν ο Αλεξανδράκης είχε φωτογραφική μηχανή μαζί του μπορεί και να μη τα ζωγράφιζε ολα αυτά , δεν ξέρω. Σίγουρα όμως θα είχε τραβήξει αμέτρητες φωτογραφίες. Κι εσύ να ήσουνα κι εγώ το ίδιο θα κάναμε.
    Φαντάρος πάει κανείς και θέλει να αποτυπώσει τις … ιστορικές αυτές στιγμές που ζει. Πόσο μάλλον να είσαι στο κέντρο ενός πολέμου.

  8. Μιχάλης Νικολάου
    Οκτ. 28, 2009 @ 04:56:34

    Πολύ ευαίσθητο, με κάποιο συγκινητικά οικείο υλικό και πληροφορίες που αγνοούσα πλήρως.

  9. Δον Κιχώτης
    Οκτ. 28, 2009 @ 10:15:17

    Ο καλλιτεχνης ειναι η εποχης του
    Το περασμενο Σαββατο ημουν στο μουσειο συγρχονης τεχνης και ειδα τα εργα των αποφοιτων της καλων τεχνων Προβληματιστηκα για την εποχη μου και για το μυαλο μου Γιατι δεν ηθελα να αποκτησω καποιο από αυτα δεν ξερω.


  10. Οκτ. 28, 2009 @ 10:56:35

    Εξαιρετικό αφιέρωμα. Νά σαι καλά. Σε ευχαριστούμε πολύ.

  11. stixakias
    Οκτ. 28, 2009 @ 20:44:00

    Με εντυπωσίασες αγαπητέ.

    Αλήθεια το λέω!

  12. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Οκτ. 28, 2009 @ 21:41:00

    #Δον Κιχώτης
    Ναι ο καλλιτέχνης είναι η εποχή του αλλά σκέψου.
    Της ίδιας εποχής είναι ο Θεοδωράκης πχ και ο Ζαγοραίος
    ο Θεόφιλος και ο Παρθένης
    ο Λοτρεκ κι ο Σερά
    ο Μιχαλάκης Άγγελος κι ο Ντα Βίντσι
    Εγώ κι ο ΚτΚουκ
    κλπ.
    Θέλω να πω πως μπορεί όλοι να κοιτούμε το ίδιο πράγμα αλλά ο καθένας βλέπει άλλο πράγμα.

  13. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Οκτ. 28, 2009 @ 21:47:02

    #Μιχάλης Νικολάου

    Όντως , είναι συγκινητικά οικείο το υλικό όχι τόσο γιατί αποτυπώνει έναν πόλεμο που αφορά το πολύ πρόσφατο παρελθόν μας αλλά γιατί μεγαλώσαμε μ΄αυτό το υλικό. Η ταύτισή του λοιπόν με σχολικές αίθουσες, γιρτές εθνικοπατριωτικές και ότι άλλο συγκινησιακά φορτισμένο κουβαλά για τον καθένα μας, δυσκολεύει στο να δούμε το έργο σαν καλλιτεχνική δημιουργία και μόνο. Γι΄αυτό ίσως δεν έχει προσεχτεί ιδιαίτερα ο ζωγράφος και το έργο του.

  14. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Οκτ. 28, 2009 @ 21:48:51

    #ζβ
    #στιχάκιας
    (και γενικώς)
    Χαίρομαι που βρίσκει ανταπόκριση μια τέτοια ανάρτηση

  15. ktkouk
    Οκτ. 29, 2009 @ 14:10:06

    Να ‘σαι καλά ρε σύντεχνε, μου έφτιαξες τη μέρα με
    τη σημερινή εγγραφή σου (όχι ότι δεν το συνηθίζεις…)

    Κοιτάζω και ξανακοιτάζω τα έργα κι εδώ και στο λινκ
    και στο λινκ του Δον.

    Μερικές σκόρπιες σκέψεις…
    Αν ο Αλεξανδράκης ζούσε στις αρχές του 19ου αιώνα στη Γαλλία
    θα ήταν ένας διάσημος ρομαντικός, δίπλα (και ίσως και λίγο παραπάνω)
    στον Ντελακρουά.
    Αν ήταν σοβιετικός θα ήταν διάσημος ζωγράφος του σοσιαλιστικού ρεαλισμού.
    Έζησε βέβαια εδώ κι εγώ σήμερα μόλις έμαθα το όνομά του.

    Ο καλλιτέχνης, ο κάθε καλλιτέχνης ακόμα κι αν δεν εμπνέεται από
    την εποχή του, δεν μπορεί παρά να αποτυπώνει ένα -μικρό ή μεγαλύτερο- κομμάτι της.

    Είναι εντυπωσιακή η «στροφή» (ας την πούμε στροφή) του Αλεξανδράκη από τα
    πολεμικά θέματα στα -λιγότερο ή περισσότερο- ερωτικά γυμνά. Ο έρωτας κι ο
    πόλεμος που λένε… ίσως…
    Και το εντυπωσιακό (στα δικά μου μάτια) βρίσκεται στην αλλαγή της πινελιάς στους πίνακες
    αλλά και της μολυβιάς στα σχέδια. Πως μαλακώνουν αμφότερες σε καιρό ειρήνης.

    Έκανα το εξής μόλις: έβαλα δίπλα δίπλα τον «πειρασμό του Αγίου Αντωνίου» του Νταλί
    και το «Ξάφνιασμα μέσα στη νύχτα». Καν’το και θα νιώσεις ό,τι ένιωσα , είμαι σίγουρος.
    Δεν τα γράφω για να μη φανώ μεγαλόστομος.

    Αυτά τα σκόρπια.
    (ίσως επανέλθω πιο συγκροτημένος)

    ΥΓ. Το τι αποκομίσαμε ως μαθητές κοιτώντας μόνο το «τι» έδειχναν οι αφίσες
    και όχι το «πως» το έδειχναν, είναι μια πολύ ωραία κουβέντα, αλλά για επόμενη εγγραφή.
    Αλλά εδώ που τα λέμε, ποιος δάσκαλος μπορούσε να δει το «πως» για να το πεικαι σε μας;

  16. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Οκτ. 29, 2009 @ 21:51:00

    #ΚτΚουκ
    Πράγματι νοιώθεις κάτι αλλοπρόσαλλο συγκρίνοντας τους δύο πίνακες
    «ο πειρασμός του αγίου Αντωνίου» του Νταλί είναι εδώ

    Ναι, η μεταπολεμικη στροφή του είναι εντυπωσιακή, αν και σε κάποια γυμνά διακρίνεται μια ένταση στο σχέδιο. Απο τη μια είναι λογικό όταν έχεις ζήσει τη φρίκη ενός πολέμου (οι περισσότεροι διάσημοι ζωγράφοιπου έκαναν πολεμικές σκηνές δεν ήταν παρόντες)
    απο την άλλη δεν έχουμε μια καλή εικόνα του μεταπολεμικου του έργου.
    Θα συνεχίσω να ψάχνω και… ποτέ δεν ξέρεις.

    Υ.Γ. Πως έβαλες δίπλα δίπλα τους πίνακες; Μήπως φόρτωσες τα windows 7;

  17. roadartist
    Νοέ. 01, 2009 @ 12:47:23

    Πολύ ενδιαφέρον..
    Την καλησπέρα μου, καλό μήνα και ευχαριστώ πολύ για τις ευχές σου τις όμορφες..

  18. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Νοέ. 01, 2009 @ 16:49:35

    #roadartist
    Καλό μήνα.
    Ετούτη εδώ είναι μια ανάρτηση που νομίζω είναι πολύ κοντά στο δικό σου ύφος και μπλογκ.

  19. ανωνυμος
    Νοέ. 10, 2009 @ 19:15:00

    αα όλα κι όλα μπορεί ο αλέκος αλεξανδράκης να συγκριθεί με τον Πρέκα όταν έλεγε <> το λέω και ανατριχιάζω….

  20. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Νοέ. 10, 2009 @ 22:26:28

    Ανώνυμε…τι ακριβώς έλεγε ο Πρέκας; Αυτά τα …() τι είναι;

  21. ανωνυμος
    Νοέ. 10, 2009 @ 22:51:35

    Έλεγε λοιπόν….. τα οχυρά δεν παραδίδονται καταλαμβάνονται, και πολυβολούσε…

  22. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Νοέ. 10, 2009 @ 23:20:24

    #ανώνυμος
    Το λοιπόν κι εγώ ανατριχιάζω με την ιδέα πως κάποιοι πυροβολουν και σπέρνουν το θάνατο
    Εδώ όμως εγώ μιλάω για τον εικαστικό Αλεξανδράκη.

  23. ανωνυμος
    Νοέ. 11, 2009 @ 10:02:39

    Αλέξανδρε πίστευα πως διέθετες χιούμορ….

  24. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Νοέ. 11, 2009 @ 10:09:09

    #ΑΝΏΝΥΜΟς
    Κι εγώ το ίδιο πιστεύω.
    Απλά δεν πιστεύω πως και όλα τα θέματα προσφέρονται για ίδια μεταχείρηση.
    Αν δεις και απο τα πρώτα μου σχόλια, ή το κείμενο ή η ΜΗ απάντηση σε σχόλιο του Δον Κιχώτη θα διαπιστώσεις πως ήθελα να κρατήσω ετούτη την ανάρτηση σε αυστηρά εικαστικό επίπεδο,καθώς μιλάμε για έναν ζωγράφο πασίγνωστο και εντελώς άγνωστο ταυτόχρονα. Και έναν ζωγράφο που θεωρώ τα έργα του συγκλονιστκά.
    Γι΄αυτό και δεν «ενθάρυνα» άλλου είδους παρεκτροπές σε τούτη τη συζήτηση.

  25. ανωνυμος
    Νοέ. 11, 2009 @ 10:21:08

    Αλέξανδρε νομίζω πως κατά βάθος βάθος εμείς οι δύο έχουμε κάποιες κοινές αισθητικές και ηθικές αξίες,από το δημοτικό οι πίνακες του Αλεξανδράκη με
    είχαν εντυπωσιάσει. Ειδικά ο δεύτερος μέχρις εσχάτων εξ ου και ο πειρακτικός
    συνειρμός του Πρέκα και του Αλεξανδράκη…. δεν υποτιμώ τους συνομιλητές μου
    πολλές φορές τους δοκιμάζω…..

  26. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Νοέ. 11, 2009 @ 21:59:03

    #Ανώνυμε
    το θέμα είναιπως τα σχόλια ενός μπλογκ είναι σε κοινή θέα και οι συνομιλητές πολλοί περισσότεροι απο έναν.
    Ο «εφέντης» του μπλογκ εκτός που εκτίθεται έχει και έναν ρόλο συντονιστή της κουβέντας που διεξάγεται.
    Το λέω αυτό γιατί δεν ξέρει κανείς ποτέ ποιούς απ΄όλους τους συνομιλητές του δοκιμάζει!
    Τέλος πάντως στο δικό μου μπλογκ πιστεύω πως έχω κρατησει αυτό που θέλω και δεν το έχω αφήσει να γίνει …»chat» άνευ λόγου και ουσίας.
    Οι πίνακες του Αλεξανδράκη είναι πάρα πολύ δυνατοί. Το αν πρέπει τέτοιοι πίνακες να βρίσκονται στις αίθουσες των Δημοτικών σχολείων είναι ένα θέμα προς συζήτηση. Κι εγώ μ΄αυτούς μεγάλωσα. Αυτό που γίνεται όμωςόταν βλέπεις έναν πίνακα κάθε μέρα για πολλά χρόνια και κάτω υπο τις συνθήκες σχολείου , είναι να μην τον προσέχεις στον τέλος. Πόσοι προσέχουν την εικόνα του χριστού ή της Παναγίας; Τα θεωρούμε δεδομένα.
    Γι΄αυτό και εντυπωσιάστηκα σφόδρα όταν στα 30 μου πλέον ξαναανακάλυψα τον εν λόγω ζωγράφο και το υπόλοιπο έργο του που αγνοούσα.

  27. ανωνυμος
    Νοέ. 11, 2009 @ 23:01:01

    Αγαπητέ Αλέξανδρε η αισθητική γοητεία όσο κι αν εκλογικευτεί δεν παύει να είναι γοητεία (seduction),έχει να κάνει με στερεότυπα που σημαδεύουν τον ψυχισμό κι αυτός ο ψυχισμός είναι προιόν πολύπλοκης και μακροχρόνιας διεργασίας. Η αισθητική επιλογή μας ποτέ δεν είναι το απαύγασμα της λογικής,
    η λογική είναι πάντα το επιστέγασμα κάθε μεταγενέστερης απόπειρας εκλογίκευσης που ενσωματώνει και εξηγεί την πρώτερη ασυνείδητη ανάγνωση μας. Γι αυτό και δεν πιστεύω απόλυτα στην λογική έκφανση της όποιας αισθητικής.
    Είτε το θέλουμε είτε όχι η γενιά μας εμποτίστηκε από αυτά τα δυνατά συναισθήματα. Δεν το παίζω όμως απελευθερωμένος κατά τα προστάγματα της μόδας κι ενός επιφανειακού ορθολογισμού. Γνωρίζω την αξία της λογικής όπως και αυτήν του συναισθήματος.

  28. Trackback: vpliatsika's blog - Ο πόλεμος του 1940 μέσα από τα έργα του Αλέξανδρου Αλεξανδράκη

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: