πορτοκάλι με γαρίφαλο

ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ ΜΕ ΓΑΡΙΦΑΛΟ

Advertisements

10 Σχόλια (+add yours?)

  1. Hypericum Perforatum
    Οκτ. 16, 2009 @ 10:09:11

    τι ωραία που μυρίζει !
    άσε
    που θα κρατήσει και περισσότερο !

  2. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Οκτ. 16, 2009 @ 21:47:47

    # Hypericum Perforatum

    Ένα πορτοκάλι ένα σακούλι γαρίφαλα και…
    θα κρατήσει χρονια η ωραία μυρωδιά.

  3. Hypericum Perforatum
    Οκτ. 17, 2009 @ 07:57:48

    τι ωραίες
    οι μυρωδιές εκείνες
    που κρατούν χρόνια
    χωρίς να πάψουν
    να είναι ωραίες !

  4. Δον Κιχώτης
    Οκτ. 17, 2009 @ 09:11:09

    Εχθες βρεθηκα σε μι μικρη πολη των παιδικων μου χρονων ( ειχα παει εκει σχολειο για 2 χρονια) Μια τυπικη φθινοπωρινη ημερα. Εννιωσα αμεσως τη μθρωδια του βρεγμενου κηπου, του καμμενου ξυλου
    Στομυαλο μουρθε η μυρωδια του καμμενου πορτοκαλιου πανω στην εστια της ξυλοσομπας
    Του φρεσκοκομενου ροδιου
    Λαχταρισα να παρω τους φιλους μου και να κανω ενα γλεντι σε μια ταβερνα από αυτες που συνσντησα στα στενοσοκακα μεχρι αργα το βραδυ και μετα να παμε για υπνο στα ζεστα δωματια μας με τη μυρωδια του ξυλου από το τζακι να μας θυμιζει οτι η ζωη ποθ ζουμε στην κοιλια των τσιμεντενιων δρακων ειναι για κλαματα

  5. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Οκτ. 17, 2009 @ 14:36:44

    # Hypericum Perforatum
    Nαι, κι αν φτιάξεις τους κατάλληλους συνειρμούς θα αρωματιστούν και τα χρόνια (ή τουλάχιστον οι αναμνήσεις τους)

    #Δον Κιχωτης

    Εγώ μετα το ψήσιμο πετάω στα κάρβουνα τις λεμονόκουπες. Κι αυτές έχουν ωραία μυρωδιά.
    Αυτή η εικονα που περιγράφεις, ευτυχώς δεν έχει χαθεί στις εκτός δράκου περιοχές.

  6. ktkouk
    Οκτ. 18, 2009 @ 08:23:33

    όταν είδα το νέο ψηφιακό σου έργο, και πριν διαβάσω τα σχόλια,
    ήθελα τόσα να γράψω για το μοτίβο του ρολογιού ή ακόμα και για
    το animation που εμφανίζεται συνήθως όταν «φορτώνει» κάποιο
    πρόγραμμα ή ιστοσελίδα. Ακόμα ήθελα να κάνω συσχετισμούς ανάμεσα
    στους δείκτες ενός ρολογιού και στα δάχτυλα ή να το παρακάνω
    με αναφορές σε ένα συνεχώς επαναλαμβανόμενο «γίνεσθαι» που
    η επαναληπτικότητά του ακριβώς το καθιστά «είναι» και πως
    μπορούμε παρεμβαίνοντας -έστω και άπαξ- να αρωματίσουμε
    το παντοτινό κτλ.κτλ.κτλ.

    Μετά όμως διάβασα τα σχόλια του Hypericum και κατάλαβα ότι σε 2
    φράσεις είχε κλείσει όσα εγώ θα χρειαζόμουν καμιά σελίδα.
    Οπότε μου πέρασε, και καλώς νομίζω.

    Ήρθαν και τ’ αρώματα του Δον καπάκι…

    (να τους ευχαριστήσω αμφότερους που με απάλλαξαν από
    ένα σωρό φλυαρίες – τεχνοκριτικής υφής- μπρρρρρρ…)

    Σπουδαία έμπνευση σύντεχνε και περιεκτική -ως συνήθως- απόδοση.

    ΥΓ. Καλή και η ιδέα να φαίνεται το μοντέλο που κρατάει το πορτοκάλι.
    Έτσι το έργο θα μπορέσει να συγκινήσει (χάριν της ωραιότητας του μοντέλου)
    ευρύτερα κοινά.

    ΥΓ. Κρίμα που στο next top model δεν δέχονται συμμετοχές αντρών…

  7. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Οκτ. 18, 2009 @ 17:45:58

    #KtKouk

    Μου ξανάρθε στο μυαλό εκείνη η κουβέντα που είχαμε κάνει παλιά για το πως μπορεί το ίδιο το μπλογκ να γίνει έργο τέχνης.Απο την άλλη δεν είχα όρεξη για κάτι χαβαλεδιάρικο. Και τρίτον το καινούριο λαπτόπι έχει ενσωματωμένη κάμερα!
    Και ιδού το ηλεκτρονικό έργο, αν ριπή πρωινού.

    Υ.Γ. Γιατί άλλαξες το όνομα του Δον;

  8. Hypericum Perforatum
    Οκτ. 19, 2009 @ 19:16:17

    πράγματι,
    για τα χρόνια και τις στιγμές
    έλεγα Αλέξανδρε..

    KtKouk,
    ευχαριστώ για τα καλά λόγια
    🙂

    υγ
    ευτυχώς ο KtKouk δεν τόγραψε το σεντόνι ..
    😉

  9. Δον Κιχώτης
    Οκτ. 21, 2009 @ 10:04:24

    Μυρωδιες της πολης (Σεντονι υπερδιπλο για κρεβατια ανυποψιαστων εραστων της συγχρονης πόλης)
    Μολις βγηκα από το σπιτι αρχισα να πνιγομαι
    Η αλεργια μου στο φουλ το πνευμονι μου εκανε νουμερα. Τα αυτοκινητα στη γειτονια και στους δρομοςυ μεχρι το σχολειο με ψεκασαν πολυ γρηγορα με το απαραιτητο διοξειδιο του ανρθακα Πιστεψα οτι θα καταληξω λιγο πριν το Νηπιαγωγειο. Το μικρο μου με κοιταξε λυπημενο και με ρωτησε γιατι δεν χαίρομαι. Εξηγησα οτι η πολη μας σκοτωνει.
    Μεσα στο λεοφωρειο κλειστα ολα τα παραθυρα τα μισα χαλασμενα Ομως εξω χαρα. Προσπαθησα να κλεψω λιγο ηλιο και το ματι επεσε στα κενα των πλατειων των δρομων της παραλιας Ο Ολυμπος προκλητικα λαμπερος εφερε μνημες Θεικες ξεχασα καπως τον πονο στη στηθος και το πνιξιμο.
    Στο χαος των δικαστηριων, κρυο τσιγαριλα στους διαδρομους και σκονη στις αιθουσες που τελευταια θυμιζουν ξηλωμενα σκηνικα του Σταρ τρεκ αφου τοποθετουν νεο εξαερισμο Τρομαρα τους.
    Στο δρομο για το Υποθηκοφυλακειο περασα από την Τσάινα Ταουν που ειναι διπλα. Αρχισε να μυρζει ξυλο καμενο η γειτονια ησυχη. Σ ενα μπαλκονι μια κινεζα διπλα στην απλωμενη μπουγαδα της επαιζε με το διχρονο μωρο της ενα κουκλακι ψευτικο εξωτικα χαριτωμενο. Ακριβως από κατω ενα νευρωδης ομοεθνης της κουβαλουσε με τον παραδοσιακο τροπο της χωρας του ενα καροτσι με δεματα και χωθηκε γρηγορα σε μαι σκοτεινη σκονισμενη αποθηκη.
    Από το παλιο κουρειο βγηκε ο ηλικιωμενος κουρεας με την τελεια σιδερωμενη ασπρη και ελαχιστα φθαρμενη ποδιτσα του και ετρωγε μαι τυροπιτα, πραπερα δυο νεωτεροι εργαζομενοι μπροστα σ ενα μαγαζι με χρωματα σιδηρικα με μια τυροπιτα επισης και ενα φραπε μιλουν για τα χαλια του τοπου. Ο υπαλληλος στο παντοπωλειο -μαναβικο στη γωνια ταιριαζει τα φρουτα με γαντακια ναυλον. Εξελιξη σκεφθηκα. Η μυρωδια του καμενου ξυλου ολο και πιο εντονη οταν περασα μπροστα από το μοναδικο κρεωπολειο με τα λουκανικα να κρεμονται και τους υπαλληλους να κολατσιζουν κι αυτοι με τυροπιτα. Εντοπισα επιτελοςυ τον καπνο Πισω από τις ξεφτυσμενες οικοδομες ανακαλυψα τα χαλασματα χαμηλων κεραμιδοσκεπαστων σπιτων που προστατευουν τα ονειρα των αθιγγανων της περιοχης Σε λιγο δυο απλητα κι αχτενιστα παιδακια συνοδεια ενός μεγαλυτερου πλησιασαν εναν περαστικο ζητωντας μισο ευρω. Δεν πηγαινουν σχολειο αυτα γιατι ζουνε σε αλλη δαισταση Ακολουθουν μαλλον την εκπαιδευση δια της φυσικης εξελιξης αφου οπως λεει και ο κος Καρπαθιου ( ιερεας φιλοσοφος ψυχολογος και καθηγητης πανεπιστημειου ) η φυση ειναι ο μεγαλυτερος δασκαλος. Μπηκα γρηγορα στο κτηριο που φυσικα δεν αρμοζει σε ομοτρεπζους του Σαρκοζι και της Μερκελ Μονο ο θυρωρος με τον κουλουρα πιασαν κουβεντα μπροστα στο κηπαριο της πρασιας Τα κουλουρια για τους υπαλληλοςυ σε χωρικστες σακκουλες χαρτοπετσετουλες σωρο πανω στο παγκακι του διαδρομου Θυμαμαι τα σκουπιδια τις γατες και τις κοτες που τρυγιριζαν πριν 3 χρονια περιπου εκει Σημερα εχει γλαστρακια λουλουδακια και φροντιδα προσωπικη από εναν ανρθωπο που προσληφθηκε για να φυλαγει το κτηριο Το διπλανο οικοπεδο ομως διατηρει το τοπικο χρωμα του και προστατευει τη φημη της περιοχης διατηρωντας στην πισω αυλη του οτι ετεροκλητο σκουπιδι μπορει κανεις να φανταστει.
    Εφυγα γρηγορα γιατι αυτο το κτηριο με κυνηγα χρονια τωρα Μοιαζει να ρουφα την ενεργεια μας με τις καθημερινες εκπληξεις δυσλειτουργιας που παρουσιαζει ισα να μας κρατα σε φορμα μεχρι τη συνταξη.
    Στο δρομο συαντησα παλι τον ηλιο τους κινεζους μου και τους νεαρους μπρσοτα στα χρωματα σιδηρικα αυτη τη φορα στην παρεα προστεθηκαν και δυο ηλικιωμενοι ο ενας απ αυτους πεταξε «Πρεπει να βαλουμε τη ζωη μας πια στην σωστη την ανθρωπινη διασταση». Κρατησα τη φραση μαζι με τις μυρωδιες της γειτονιας του αστικου περιθωριου μας και σκεφτηκα οτι τελικα μαλλον εμεις ζουμε στο περιθωρειο της ιδιας της ζωης, αφου δεν μπορω να παρω το τραινο και να παω επιβεβαιωσω την υπαρξη της εξω και περα από αυτο.

  10. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Οκτ. 21, 2009 @ 23:23:44

    #Δον Κιχώτης
    Όλως περιέργως, διαβάζοντας το καταπληκτικό σου κείμενο, μου ήρθε στο μυαλό ο Γούντι Άλλεν. Κι αυτό γιατί είχε πει κάποτε – και το επαναλαμβάνει συχνά πυκνά – πως δεν θα μπορούσε να ζει κάπου αλλού εκτός απο το Μανχάταν.(είδες η ψυχανάλυση;)
    Ποτέ δεν είμαστε ικανοποιημένοι με αυτά που έχουμε αλλά πρέπει να βάλουμε κι ένα φρένο. Τα προβλήματα και τα αδιέξοδα είναι των ανθρώπων κι όχι των πόλεων ή των χωριών.
    Ο Πικάσο δεν πολυνοιαζόταν άμα του έλειπε κανένα χρώμα. Ήθελε πχ κάπου να βάλει κόκκινο κι έβλεπε πως είχε τελειώσει το κόκκινο. Δε πειράζει έλεγε και μ΄αυτά που έχω μπορώ να φτιάξω κάτι καλό.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: