μαύρες πέτρες

Στη μέση, μέση του χορού
βάζουν μια μαύρη πέτρα,
είναι ο χρόνος που μετρά
τις ώρες του γλεντιού.

Στην άκρη, άκρη του γλεντιού
στέκει ο τοκογλύφος,
γυρνάει χώρες και χωριά
μαζεύει μαύρες πέτρες.

Και κάθε τόσο φορτηγά
αδειάζει στους χτιστάδες,
να’ χουμε για να μένουμε
όλοι δικό μας σπίτι. 

h-proseyxh-toy-poihth-sima

Advertisements

4 Σχόλια (+add yours?)

  1. Hypericum Perforatum
    Ιον. 28, 2009 @ 11:34:00

    Ωδή στον τοκογλύφο,
    τον νόμιμο και μη..
    το σπίτι μας/η φάκα μας

  2. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Ιον. 28, 2009 @ 11:48:29

    Σπίτι μας ή φάκα μας,
    κλεμένο είναι.
    Καλώς ήρθες.

  3. ktkouk
    Ιον. 28, 2009 @ 19:48:51

    Ένα χάι-κου (χάι-κουκού τα έλεγα) από την εποχή που ήμουν ένας -εξίσου αποτυχημένος- ποιητής:

    Έριξα μαύρη πέτρα
    μπροστά μου
    και επέστρεψα

    ΥΓ Τι μου θύμισες να ήξερες…

  4. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Ιον. 28, 2009 @ 23:10:53

    #χάι κουκ
    Δεν ξέρω τι σου θύμισα
    αλλά θα ήθελα να πάθω.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: