φεύγω μακριά

big-balls

 

 

 

 

 

 

 

 

Φιλιά στη μαμά

χαιρέτα μου το Μήτσο,
πάρε δραμαμίνες,
φεύγω μακριά.

Φιλιά στο μπαμπά
δεν ακούω καλά,
πάρε το μηδέν.
φεύγω μακριά.

Φιλιά στα παιδιά
χαιρέτα μου το σκύλο,
παίρνω μόνο ρούχα
φεύγω μακριά.

Φιλιά και στους φίλους
χαιρέτα μου το Θόδωρο,
φεύγω μακριά,
έρχοντ’ εκλογές.

 

fortomenos ston kokora

Advertisements

15 Σχόλια (+add yours?)

  1. ktkouk
    Ιον. 03, 2009 @ 09:20:13

    Η πρώτη φωτογραφία είναι αποκάλυψη.
    Επιτέλους λύθηκε το μυστήριο «γιατί πιάστηκε η μέση του Άτλαντα»:
    Διότι προφανώς, εκτός από τη Γη,
    έπρεπε να σηκώνει και όλο το
    καλλιτεχνικό-φιλοσοφικό-ποιητικό βάρος του Προφήτη !

    Κίσσες στο κοκοράλογο
    Χαιρέτα μου τον πλάτανο

  2. φαίδρα φις
    Ιον. 03, 2009 @ 19:50:06

    ρούχα τα λες εσύ αυτά που φοράς?
    μπράβοο!

    χαιρέτα μου και μένα κάτι
    κατά βούληση

  3. Δον Κιχώτης
    Ιον. 03, 2009 @ 21:38:27

    φευγω καθε πρωινο
    μεσα στις σταχτες
    της πολης μου
    πνιγμενα ονειρα σε
    γκριζο καπνό

    φευγω με σε δρομους
    σαν το απορριμα
    στην ακρη του δρομου
    σαν τριγυρνω

    φευγω απ τα παλατια
    τ ανωφελου μοχθου
    για δεκαρες καλπικες
    με δενουν χαρτιά

    φευγω οταν αλλοι
    γυρνουν από γλεντια
    με λατερνας τελια
    σε μαυρα κλουβια

    φευγω μεσα σε υπνο
    και το σωμα ριχνω
    σε μια κρυα γωνια
    που μου κλεβει φιλια

    Φευγω για να βρω το χρωμα
    σε αναλαφρο χωμα
    σε μια χωρα παλια
    που παιδι λαχταρά

    αυτα μου κανετε κι εγραψα ποιημα σε χρονο απραδεκτα λιγο και εκανα λαθη
    Με παρασυρατε ολοι εσεις ποιητες και κανω και εγω τα ιδια αυτο ειναι μαλλον το καλο ( λεω εγω τωρα και εσεις θα λετε ναι για τι με Δον Κιχωτης δεν τα βαζεις )

  4. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Ιον. 03, 2009 @ 22:48:20

    #Δον Κιχώτης

    Ναι, ναι ναι…
    με δον κιχωτες δεν τα βάζεις…οχι, όχι.

    #φαίδρα φις

    Μα γιατί;
    Στην τελευταία φωτογραφία ντύθηκα.
    Σου χαιρετώ τον «αλογόκορα» τον…full moon driver!

  5. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Ιον. 04, 2009 @ 00:59:33

    #ktkouk

    Η πρώτη φωτογραφία είναι παλιά
    Απο τις εποχές που μου κάναν συνεχώς αδιάκριτες ερωτήσεις:
    -Πότε θα πάρεις πτυχίο;
    -Πότε θα βρεις καμιά δουλειά;
    -Ποιά ειν΄αυτή;
    -Πότε θα κάνεις και συ οικογένεια;
    -Πότε θα πας στρατό;
    -Γιατί πίνεις;
    -Πόσα πακέτα καπνίζεις;
    κλπ, κλπ, κλπ, κλπ,……..
    Μετά, το βάρος που αναφέρεις και αυτός ο όγκος μεταφέρθηκε προς τα πάνω.
    Έγινα …Βούδας.
    Δε μ΄αφήνουν όμως να βρω τη νιρβάνα.
    Αυτό το βάρος σαν ασανσερ ανεβοκατεβαίνει.
    Γι΄αυτό λέω να καβαλήσω τον αλογοκόκορα,τον full moon driver και να τα γράψω όλα στα …βάρη μου.
    Υπάρχει χώρος για πολλές εγγραφές, όπως βλέπεις.

    Υ.Γ. Για πες εκεί και του Δον, και όλων, τι λέτε να φτιάξετε για τις επόμενες εκλογές ένα κόμμα dada με σήμα την πρώτη φωτογραφία;
    Κάτι πρέπει να γίνει διότι ο ψυχίατρός μου μου λέει πως πρέπει ν΄αρχίσω να ψηφίζω κι όχι να φεύγω μακριά.

  6. ktkouk
    Ιον. 04, 2009 @ 06:37:45

    Κατά τον καλό συνάδελφο σου Αριστοτέλη, όπως θα γνωρίζεις, οι τρεις μορφές πολιτεύματος στην άριστη και στην εκφυλισμένη μορφή τους είναι:
    Βασιλεία – Τυραννία (Μοναρχία)
    Αριστοκρατία – Ολιγαρχία
    Πολιτεία – Δημοκρατία (οχλοκρατία που λέμε σήμερα).

    Κρατάμε τις δύο πρώτες μορφές (η Τρίτη απορρίπτεται διότι δεν είμεθα όλοι το ίδιο), τις μεταποιούμε για τις νεο-dada ανάγκες μας και προτείνουμε – με βάση το προτεινόμενο σήμα:
    ΜονΟρχεία
    ή
    Α_ _ _ _ _ κρατία

    Νομίζω έθεσα τις ιδεολογικές βάσεις του νέου κόμματος.

    ΥΓ. Δεν ξέρω για κόμμα αλλά ένα dada μπλογκ με διαχειριστές όσους θέλουν να συμμετέχουν μου φαίνεται αρκετά καλή ιδέα. Σκέψου το / σκεφτείτε το.

  7. Δον Κιχώτης
    Ιον. 04, 2009 @ 12:49:05

    Στο πνευμα του φευγω ειμαι αλλα δυστυχως εδω
    ακουσω λοιποων τα τραφουδια των πυγαμιων ΑΚΑ της αφρικής
    Ψαχνω φυλη για να χωθω κι εγω δεν αντεχω να μην υπαρχω
    Γιατι ο Αλεξανδρος εχει δικαιο πρεπει να κανουμε κατι ετσι ωστε να μην μας ετεροκαθοριζουν οι αλλοι και εμεις ολοω να φευγουμε
    Αλεξανδρε μετα το αρθρο που ιδαβασα σημερα στο μπλογκ του αγαπητου μου μεταφραστη τον Ελληνικων και τα συναισθηματα που μου δημιουργησε αυτο το αρθρο αρχισα ηδη να χρησιμοποιω τη γλωσσα των πυγαμαιωνΑΚΑ οπως (κανγκα πε α ιε, κούρου κούρου) και μαλλον θα παψω να ονομαζομαι Ελληνας και γιατι αυτο ειναι βρισια και γιατι οτι χαρακτηριζει τον Ελληνα καπαρωθηκε πλεον και ανηκει σε αλλους και πρεπει να τα μαζευω να φευγω αό δω

    Οπως λεει κι ενας ελληνοφωνος φιλος του Τρεμοπουλου Εγω δεν ειμαι Ελληνας ελληνοφωνος ντοπιος ειμαι
    Εχω λοιπον κριση ταυτοητας και ψαχνω να δω τι ειμαι
    Οσο για τον Αριστοελη μη βαζεις στοιχημα δεν ειναι Ελληνας και τα τον μεγαλο ιστορικο υιο του ποιητη μας Εμπειρικου σκοπιανος ειναι και πολτιγραφηθηκε ηδη ως τετοιος μαζι με τα 17 αγαλματα του Μεγαλεξανδρου που ορθωθηκαν στα Σκοπια
    Διαβαστε φιλοι μου

    MAI 2009

    Mai 2009.

    Athènes, huit ans après, pas trop changée. Dans le centre ville, quelques bâtiments flambant neufs à l’architecture plutôt réussie. Entre les pattes d’une grosse bête de béton sans rez-de-chaussée, un trou de deux étages où l’on préserve et montre pieusement, sous un couvercle de verre, les ruines d’une muraille antique.

    Partout, comme autrefois, chiens jaunes dormant vautrés dans la poussière.

    Dans l’avenue tranquille qui sépare le Jardin national de la résidence présidentielle, assisté en passant à la relève de la garde. Les grands gaillards dans leurs jupettes grotesques exécutent à la perfection, vrais automates, un ballet d’une longueur et d’une complexité qui n’ont d’égal que son ridicule. De quel cerveau malade est-elle sortie, cette pantomime ? Pourquoi frotter ainsi le sol avec leurs babouches à pompons ? Dans la journée, la présence des touristes donne à la chose un semblant de raison d’être ; la nuit, sur les trottoirs déserts à part quelques flics de garde, le spectacle sans spectateurs laisse éclater sa dimension surréaliste.

    Graffiti politiques aux murs : fini les slogans multicolores, rouge des cocos, vert des socialistes, bleu de la droite ; le noir des anars est partout.

    NON A L’ORTOGRAFE BOURJOIZE.

    VÊTEMENTS SIGNÉS RELATIONS CHIQUÉ (signés et chiqué en français dans le texte).

    Dans toutes les rues du centre, présence policière intense. Certains exhibent fièrement leur mitraillette, l’air de dire : Nous savons tuer s’il le faut, ah mais.

    L’autre soir, près du Jardin national, deux types ont sauvagement tabassé une jeune femme avant de s’enfuir avec son sac à main. Des flics étaient en service à quelques mètres de là. Ils n’ont pas bougé. Interpellés par un passant, ils ont répondu que leur boulot était de garder le bâtiment, rien d’autre, et que s’ils prenaient un mauvais coup en intervenant ils ne seraient pas couverts par l’assurance.

    L’assistance à personne en danger ? La loi grecque, apparemment, les en délivre. Mais qui a dit que la police était faite pour nous protéger, nous petites gens ?

    Travail avec Kiki Dimoula, dont trois recueils doivent paraître en français l’an prochain. En répondant à mes questions, parfois, elle s’indigne : Mais qu’est-ce que c’est que ce poème ? Tu dois vraiment le garder ? Tu tiens à tout traduire ?

    Nous nous retrouvons dans les salons de l’hôtel Megàli Vretanìa, le plus luxueux de la ville. Chic à l’ancienne. Touche plus moderne, les grandes serveuses blondes en robe noire fendue. Quand nous partons, l’une d’elles nous salue : Merci de votre visite, Mme Dimoula !

    Dans quel autre pays le personnel hôtelier reconnaît-il les poètes ?

    Déjeuner dans Plàka avec l’ami Chrìstos, alias Màximos Os?ros. Il vient de prendre sa retraite. La santé ne va pas fort : une de ses rétines se décollant, il doit mesurer chacun de ses gestes. Long discours sur les mathématiques. Il m’expose toutes les hypothèses concernant la mort d’Evariste Galois. Il a lu, et m’en parle les yeux brillants, plusieurs ouvrages de vulgarisation sur les maths. On en voit la trace dans son nouveau recueil, La technique du réel. Il ne l’aurait pas publié sans l’insistance d’une amie — et quand c’est lui qui le dit, on peut le croire. Il ajoute que cette fois il a tout fait pour être compréhensible — là, j’ai quelques doutes.

    L’État grec a fondé, voilà quelques années, une école de traduction littéraire, l’Ekemel. Christòphoros Liondàkis, qui est aussi traducteur, doit y parler aujourd’hui. Mon emploi du temps m’offrant un trou providentiel, je me pointe impromptu et suis prié d’intervenir aux côtés du poète et de Stratis Pascàlis, une autre de mes victimes préférées. (On peut les lire tous deux sur publie.net.) Le public : une douzaine de personnes des deux sexes et d’âge moyen, profs pour la plupart, sans doute plus préoccupés par l’enseignement de la poésie à l’école que par la poésie elle-même — ce qui n’empêche pas le débat d’atteindre un bon niveau et de durer plus de deux heures. Belle endurance, bravo les Grecs.

    Ému, intimidé de rencontrer pour la première fois Leonìdas Embirìkos. Il est le fils unique du grand poète, que j’ai longtemps rêvé de traduire tout en voyant là, pour diverses raisons, un rêve irréalisable.

    Leonìdas, cinquante ans, historien-chercheur, étudie les minorités de Grèce, et en particulier celle de Slaves habitant à la frontière de certain état limitrophe de la Grèce, lequel porte le même nom qu’une de ses provinces de là-haut — nom que les Grecs lui refusent avec une telle violence que je n’ose pas le prononcer. Embirìkos fils a sur ce sujet une opinion très ferme, bien argumentée, prouvant l’excellence de son jugement et son courage — car il en faut pour ne pas hurler avec les loups. Scrutant son visage à la recherche d’une ressemblance avec l’illustre père, pas évidente, j’ai la consolation d’avoir en face de moi un mec bien.

    Carole et moi louons une voiture pour trois jours. Après des années confinées dans Athènes, retrouvailles avec la nature grecque. Le printemps grec, pas vécu ça depuis un quart de siècle. Le Péloponnèse verdoyant ! Villages fleuris, glycines, jasmins, bougainvillées. Fleurs jaunes tout au long des routes. Cyprès maigres, muets, immuables, sombres ascètes, seuls à ne pas se réjouir.

    Dans les orangeraies gardées par des grillages, les fruits brillent comme des boules de Noël. La Grèce est le paradis des buveurs de jus de fruits, le commerce propose des mélanges d’une variété, d’une qualité admirables, j’en parlerais si j’osais comme les gens sérieux de chez nous parlent des vins : les jus d’orange pressés qu’on vous propose en peu partout dans le Péloponnèse sont aux nôtres ce que Chambertin est à Gévéor.

    Sur les côtes, encore presque désertes, les premiers baigneurs tâtent l’eau. Hôtels, villas, bungalows et campings encore fermés. Les noms qu’on leur donne, dans une optique évidemment publicitaire et tournée vers le touriste étranger, mériteraient une étude linguistico-ethnographique. Hôtel Paradise Lost… De quoi rêver.

    Mycènes, encore jamais vu. Sur cette butte exiguë, il y avait là toute une ville, dit-on. À l’entrée, la fameuse porte des Lions et ses blocs énormes, vieux de 3000 ans et plus. Les Atrides, Grecs de l’époque archaïque, ont vécu là plusieurs siècles plus tard, à l’abri de remparts dont l’origine se perdait alors, déjà, dans la nuit des temps. Aux confins de l’histoire et de la préhistoire.

    Derrière la porte, presque rien. Le sentier monte sec entre les fondations de divers édifices. Comment une ville entière a-t-elle pu tenir là-dedans ? Au sommet, dominant toute la plaine, on se prend à guetter l’arrivée d’armées ennemies. On cherche aussi à deviner l’endroit du meurtre d’Agamemnon. Mycènes a sans doute connu des années de paix et de prospérité, des siècles peut-être, mais un seul crime a suffi pour imprégner ce lieu d’horreur et de sang à jamais.

    Nauplie, trente ans après. Souvenirs presque effacés. La vieille ville aux rues étroites, bien préservée, bien entretenue, n’était sûrement pas si propre et pimpante alors. On nous a recommandé l’hôtel Byron ; à flanc de colline, dans une ruelle sans voitures, confortable, décoré avec amour, c’est ce qu’on appelle en France un hôtel de charme.

    En fin d’après-midi, les cloches de toutes les églises, plus claires que les nôtres, se répondent longuement, heureuses d’être ensemble, égrenant leurs mélodies limpides à la douceur italienne.

    Les Grecs sont venus en masse passer le week-end. Familles entières, avec grands-parents et enfants. Peu d’étrangers. Foule tranquille et discrète. Ce jour-là, concerts et manifestations partout, musées gratuits. Dans une rue, un groupe de jazz laisse un instant la place à une douzaine d’hommes et de femmes plus très jeunes, en fustanelles et robes d’autrefois, qui font revivre les chants et danses traditionnels. Leurs enfants maintiendront-ils ? Au musée des traditions populaires, grande variété de costumes : ceux des paysans, colorés, somptueux, qu’ils portaient encore aux jours de fête il y a cent ans ; ceux aussi des aristocrates, ainsi que leurs beaux meubles. Effigie en cire de Capodistrias, premier chef de l’État grec, homme exceptionnel, qui fut ministre du tsar avant de gouverner son pays. Il eut bien plus de mal chez lui qu’avec les Russes et fut assassiné au bout de trois ans, à Nauplie, juste au-dessous de notre hôtel. Grand, mince, droit dans son frac noir, large front, noble visage, on le croirait vivant.

    Un fort vénitien vieux de trois siècles domine la ville. Pour l’atteindre, on monte mille marches en pleine nature pour tomber là-haut sur des centaines de touristes arrivés en car par la route.

    Mal aux dents, pas le courage d’attendre Paris. Je ne me souviens pas d’avoir jamais été soigné en Grèce. Voilà un baptême de plus. M. Karamaounas est bien équipé, flanqué d’une assistante et me répare habilement.

    Étrange Épidaure, qui était à la fois sanctuaire, théâtre et hôpital. Dès l’arrivée, aujourd’hui encore, dans cette verdure qu’un théâtre de collines entoure tendrement, on se sent déjà près de guérir. Le théâtre, le vrai, semble fait pour reposer la vue et l’ouïe par la parfaite pureté de ses lignes et de l’acoustique. Les tragédies qu’on joue là encore doivent apaiser, caresser l’âme comme un baume. Du haut des derniers gradins on entend les acteurs chuchoter — espérons que de leur côté, les pauvres, ils n’entendent pas la plus légère de nos toux.

    Un peu plus bas, dans les ruines, les archéologues ont bien travaillé. Ils en sont à remonter certains monuments, avec une sage lenteur, comme sur l’Acropole : à ce train-là, dans mille ans tout sera de nouveau debout.

    Les représentations, l’été, attirent un public énorme. Dans le village voisin, Ligourio, une immense taverne presque vide attend patiemment les nouveaux pèlerins. Les WC de marbre tout neufs (rien que pour les hommes, quatre trônes et quatre urinoirs), pur chef-d’œuvre.

    Entre deux stars du tourisme mondial, brève halte sur un site presque inconnu, Assìni, petit tas de rochers qui s’avance dans la mer entre deux plages désertes. Sur l’ancienne acropole, buissons et cailloux. Aucun vestige visible. Il y avait là une ville et même un roi, le roi d’Asiné qu’Homère mentionne à peine. Assìni : presque rien. Ce non-lieu a inspiré à Sefèris l’un de ses plus beaux poèmes, une méditation sur le passage du temps, l’absence, le néant.

    Le roi d’Asiné, un vide sous le masque…

    …et ses navires,

    Mouillés dans un port disparu…

    Émouvante absence de traces. Au musée d’Épidaure, de même, ce qui m’a le plus touché peut-être, c’est un autre presque rien, une statue toute abîmée, sans tête, sans mains, sans pieds, quasi informe où l’on devine à peine un corps humain. Un corps juste esquissé dont on ne sait s’il est en train de disparaître ou pour l’éternité en train d’apparaître.

    Sur une ébauche de sentier, suivant quelques instants les pas du poète soixante-dix ans plus tôt, avant de redescendre vers la voiture,

    Effleurant de mes doigts, parfois, les pierres que lui-même a touchées,

    je sens plus encore qu’ailleurs la profondeur vertigineuse du temps, jointe à son peu d’existence.

    Sieste millénaire (—509-2009)

  8. Δον Κιχώτης
    Ιον. 04, 2009 @ 22:28:09

    http://www.avgi.gr/NavigateActiongo.action?articleID=395658 αυτο εννοουσα φιλοι μου οταν σας ελεγα για το γθι του Εμπειρικου

  9. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Ιον. 04, 2009 @ 23:51:53

    #Δον Κιχώτης
    «καυλοπυρέσων» ο υιός Εμπειρίκος…
    Δεν ξέρω πόσα χρόνια ακόμα θα παιδευόμαστε με λέξεις οπως «μειονότητες», «εθνική κάθαρση», «εθνική ταυτότητα», κλπ
    Δεν θα υπήρχε κανένα πρόβλημα αν δεν είχε κυριαρχήσει κατα τον 18ο-19ο αιώνα η ιδέα του κράτους – έθνους. Μια ιδέα που δεν έχουμε κανένα λόγο να την δεχτούμε ως ορθή ή – έστω – λειτουργική
    Όσο για το γαλλικό κείμενο …δεν είμαι έλληνας γαλλοφών
    είμαι ντόπιος

  10. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Ιον. 05, 2009 @ 00:08:16

    #ΚτΚουκ

    Νομίζω ξεκινάς σωστα τις βάσεις του νέου κόμματος (πω πω τι κόμματος!)
    Προτείνω μάλιστα ωως σύμβολο τον καρχαρία.
    Κι αυτό για να τιμήσουμε τον μέγα Αριστόκλα ο οποίος προσπαθώντας να εξηγήσει γιατί ο καρχαρίας έχει το στόμα του εκεί που το έχει πρότεινε ως εξήγηση το ότι η φύση έτσι προστατεύει τον καρχαρία απο το να γίνει υπέρβαρος! αντισταθμίζοντας την τεραστια όρεξη με την δυσκολία του να φάει, έτσι όπως είναι το στόμα του.
    Εκπληκτιή εξήγηση ε;…
    Κι όμως, δεν είναι μια πρώιμη προσπάθεια να εξηγήσουμε κάτι …εξελικτικά;
    Μεγάλη μούρη ο Αριστόκλας. Στα πολιτικά τα σκάτωσε λιγάκι αλλά …άλλες εποχές άλλα ήθη. Μακεδόνας στη δημοκρατική Αθήνα, τι να πει ο άνθρωπος; Σα να κάνει διάλεξη ο Τσόμσκι στο Πακιστάν ή ο Μπιν Λάντεν στο Χάρβαρντ ή ο Κυργιάκος να παίξει μπάλα εναντίον του Παναθηναϊκού.
    Γίνονται αυτά τα πράγματα;

  11. ktkouk
    Ιον. 05, 2009 @ 12:37:13

    Πέρσι το καλοκαίρι το είχα αφιερώσει στον καλό συνάδελφο. Μεταξύ άλλων διάβασα το «περί ζώων πορείας» όπου έλεγε διάφορα πράγματα που σήμερα ακούγονται αστεία. Όπως πολύ σωστά επισημαίνεις βέβαια η ουσία της σκέψης του (και το σημαντικό εξαγόμενο από αυτήν) βρίσκεται εντελώς αλλού.

    ΥΓ. Με έχεις βάλει σε δημιουργική σκέψη (δεν μπορώ να καταλάβω γιατί ξεκαρδίζεσαι κάθε φορά που μιλώ ως καλλιτέχνης) με τον «καρχαρία».

  12. Δον Κιχώτης
    Ιον. 05, 2009 @ 22:00:03

    Πηγα στη θάλασσα διαβασα το «Μια φορα κι εναν καριο» της Ζωρζ Σαρη και δακρυσα. Ομορφο βιβλιο για τα παιδια που το ρουφουσαν, 60 σελιδες κατω από τις ομπρελες μπροστα στο απεραντο γαλαζιο
    Το βιβλιο αυτο μ εκανε ν’ αποφασίσω να μην απεχω, αλλα ν αντιδρασω. Ο εχθρος ειναι κοινος και ειναι πάντα εδω ειτε από αριστερα ερχεται ειτε από δεξια, ειναι ο παραλογισμος και η ζωωδης ταση κατακτησης των παντων που ξεφευγει και από εκεινη των αγριμιων της σαβανας που σκοτωνουν μονο για να φανε κι οχι για να αποθηκευσουν σε τραπεζες.
    Επισης ακομα σκεφτομαι τις πτυχες της ιστοριας που ειναι ισως σαν της πτυχες της γελοιας φουστανελας (κατα τον γαλλον μεταφραστη της γλωσσας μας) και των γελοιων κινησεων της φρουρας μπροστα το προεδρικο μεγαρο.
    Η ιστορια μου κρυβεται μεσα στις γελοιες αυτες φουστες των ανδρων. Ναι ο φιλος Γαλλος μας βλεπει γελοιους και γραφικους μεσα από το πυργο του στις Σεβρες, στη γειτονια του Ζαν Μαρι Λεπεν και φυσικα ολο και νομιζεις οτι από καπου θα βγει η Μαρια Αντουανετα.
    Δεν θελω να ειμαι ο γελοιος χωρις ιστορια με μονο παρελθον τους αρχαιους Ατρειδες και τον Ομηρο.Δεν θελω να μου λενε οτι οφειλω να αναγνωριζω τις σφαγες που εκανα για να υπαρξω οταν αλλοι μ εξαφανισαν με παιδωμαζωματα και γενοκτονιες Ο γαλλος δεν ξερει για Ζαλογγο για Αραπιτσα δεν ξερει τιποτα κι ας λεει οτι διαβασε ελληνικα βιβλια. Διαβασε μονο οτι του γυαλισε και του εκανε κλικ του ιδιου γιατι ταιριαζε στο γνωστο αναλφρο στυλ του. Δεν θαπιανε ποτε να μεταφρασει τα μυστικα του βαλτου της Πηνελοπης Δελτα
    Επειδη η 400 πτυχες της φουστανελας της γελοιας, αρχισαν να μ ενοχλουν γι αυτο δεν θα απεχω θα ψηφισω και θα ψηφισω για να συνεχισουμε οπως λει ο Κωστας να υπαρχουμε κι εμεις και τα παιδια μας και τα δισεγγονα μας Γιατι οι ξενοι εχουν ηδη φροντισει μερι για τα εξασεγγονα τους.
    Στο εξης σας υποσχομαι να μην σας γραψω ουτε μια φραση σε αλλη γλωσσα Αρνουμαι να διαβασω οτιδηποτε αλλο πλην των Ελληνικων ετσι για σπασιμο των σνομπ και των δηθεν που το παιζουν κουλτουρα να φυγουμε.

  13. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Ιον. 05, 2009 @ 23:28:41

    #Δον Κιχώτης

    Δεν διαφωνώ καθόλου με την αγανάκτησή σου, απλά δεν πιστεύω πως ψηφίζοντας βάζουμε εστω κι ένα λιθαράκι για την λύση των όποιων προβλημάτων μας.
    Εδω χρειάζεται αγώνας και η ψήφος έχει καταντήσει κάτι σαν καναπές.
    Ψηφίζεις δηλαδή και περιμένεις να σου λύσουν τα προβλήματα οι «εκλεκτοί»
    Τα ψαράκια που έλεγα στο προηγούμενο ποστ.
    Αμα δεν ενεργοποιηθείς στην καθημερινότητά σου δεν γίνεται τίποτα. Και το κακό είναι πως οι «εκλεγμένοι» κάνουν ότι περνά απο το χέρι τους ή απο την τσέπη τους ή απο το κούφιο τους κεφάλι , για να σου κάνουν δύσκολη την καθημερινότητα
    Καλό βόλι πάντως

  14. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Ιον. 05, 2009 @ 23:36:32

    # ΚτΚουκ
    Έχεις μπει στο μπλογκ – που το έχω και στο μπλογκρολ – » ΚΑΛΧΑΡΙΑΣ ;
    Κάνε μια τσάρκα, έχει πολύ φάση.

    Παρεπιπτόντως ένα μεγάλο τσούρμο απο αυτό που ακολουθούσε τον Μέγα Συνονόματο έστελνε στην Ελλάδα, στον Αριστόκλα, δείγματα φυτών , ζώων, μελέτες, κείμενα ξένων λαών κλπ. Το άτομο έκανε έρευνα κανονική και μάλιστα την μεγαλύτερη που είχε γίνει έως τότε , διότι είχε και τις άκρες του στη μεγαλύτερη εκστρατεία που είχε γίνει ποτέ.

  15. Δον Κιχώτης
    Ιον. 06, 2009 @ 09:28:19

    Αλεξανδρε η Δημοκρατια μας ειναι του καναπέ
    Το ξερω οτι παντα οι βολεμενοι θα λενε οτι θα με σωσουν για να σωσουν την οικογενεια τους από την πιθανοτητα να δοκιμασει την φτωχεια
    Ξερω οτι προχθες αναγκαστηκα να παραδεχθω ότι ο εκπρόσωπος της Ζουγκλας πανταχου παρων και τα πάντα πληρων Τριανταφυλλοπουλος ειχε δικαιο οταν ειπε οτι η δημοκρατια απαιτει να κληρώνονται οι κυβερνήτες και οχι να εκλέγονται και μαλιστα με τον παραξοξο και παραλογο τροπο που στις μερες μας αυτο γινεται.Δηλαδη εκλογικοι νομοι που διαγραφουν την εποχη και δινουν ποσοστα μεγαλα στις μειοψηφιες Ετσι ψηφιζουν μονο 5 τον πρωτο απεχουν 80 και ο δευτερος παιρνει μια ψηφο Ο λαος ακουει βγηκε με ποσοστο 70% πχ Τι 70% αφου το 80% του Λαου ειναι απων. Να αυτα τα χαλια δεν αντεχω αλλα δεν θα απεχω.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: