τα ψάρια έξω απ΄το τηγάνι

antigrafo apo bost 

Κατά τη διάρκεια της αλώσεως, μια γυναίκα τηγάνιζε ψάρια. Κατάλαβε πως αυτό ήταν το τέλος της Βασιλεύουσας και προσευχήθηκε να ελευθερωθεί κάποτε η Πόλη. Σαν απόδειξη πως θα εισακουστεί η προσευχή της ζήτησε από το υπερπέραν να ζωντανέψουν τα μισοτηγανισμένα ψάρια και να πηδήξουν έξω από το τηγάνι, πράγμα το οποίο και έγινε.

Κάπως έτσι είναι μία από τις πολλές ιστοριούλες που ανήκει στους θρύλους τους σχετικούς με την άλωση της Κωνσταντινούπολης, και που έχει ενσωματωθεί στη λαϊκή μας παράδοση.

Πριν από αρκετά χρόνια γνώρισα μια κοπέλα, ας την πούμε Μαρία, γύρω στα είκοσι, φοιτήτρια της Φιλοσοφικής, αριστούχος και στο σχολείο και στη σχολή της. Η Μαρία , λοιπόν, πίστευε ακράδαντα πως η παραπάνω ιστορία με τα ψάρια είναι πέρα για πέρα αληθινή! Η κουβέντα γινόταν κατακαλόκαιρο σε ουζερί , υπό τον έναστρο ουρανό και εν μέσω μεζέδων και ποτών. Έτσι, αρχικά νόμιζα πως έκανε πλάκα κι άρχισα κι εγώ τα χωρατά. Σύντομα όμως είδα πως θίχτηκε, είδα και κάτι νοήματα του φίλου μου και αρραβωνιαστικού της και ανέκρουσα πρύμναν. Ούτε με τα λογικά επιχειρήματα έγινε τίποτα. Μου είχε κλείσει όλα τα πορτοπαράθυρα επικοινωνίας. Δε σήκωνε κουβέντα. Τα ψάρια πήδηξαν απ’ το τηγάνι, τελεία και παύλα.

Ήπια παραπάνω μπίρες εκείνο το βράδυ μπας και συνέλθω. Μετά όμως από τόσα χρόνια και τόσες μπίρες, αυτά τα μισοτηγανισμένα ψάρια δεν μπορώ να τα χωνέψω με τίποτα.