που λοξοδρόμησαν…

                             PSY-SYNEDRIO 1                                         Στο τμήμα στατιστικής της γνωστής και μεγάλης  γαλακτοκομικής εταιρίας  « Ψ », ο πυρετός είχε σπάσει τα θερμόμετρα.. Υπάλληλοι έτρεχαν πέρα δώθε , πάνω κάτω, σε ζιγκ – ζαγκ ή σε ευθείες κι από γραφείο σε γραφείο. Τα κομπιούτερ ούρλιαζαν σα δαιμονισμένα.. Η αγωνία ,  ζωγραφισμένη με έντονα χρώματα στα πρόσωπα των υπαλλήλων – λες μεταδοτική αρρώστια , είχε προσβάλει και τα κυκλώματα των μυστηριωδών αυτών μηχανημάτων. Ο διευθυντής του Τμήματος Στατιστικής , ο  διάσημος καθηγητής Γκαουσόπουλος, ήταν κατακόκκινος. Μελετούσε και ξαναμελετούσε τα  ιστογράμματα , έλεγχε από την αρχή πάλι και πάλι όλα τα δεδομένα , τις καμπύλες και τους περίπλοκους μαθηματικούς τύπους. Τίποτα. Δεν φαινόταν πουθενά λάθος. Όλα τα δεδομένα, οι αναλύσεις και οι γκομενάρες οι εξισώσεις του, συμφωνούσαν με το ένα και το αυτό αποτέλεσμα : ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ. Υπάλληλοι  του Τμήματος Μάρκετινγκ μπαινόβγαιναν στη αίθουσα της στατιστικής, κοιτούσαν τους πίνακες στις οθόνες και τραβούσαν τα μαλλιά τους. Μαθηματικοί περιωπής θρηνούσαν αγκαλιά με Ψυχολόγους παγκοσμίως αναγνωρισμένους.. Τεχνοκράτες, υπερκινητικοί και απόλυτα βέβαιοι  για τα  πάντα, ψαλίδιζαν τις γραβάτες τους και έμεναν για λεπτά ολόκληρα  ακίνητοι στις καρέκλες τους, έρμαια της απόγνωσης. Μελέτη και προγραμματισμός τόσων χρόνων έμοιαζαν να καταρρέουν. ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ. Είναι μέρες τώρα που στην εταιρία «Ψ»  ζουν μες την αγωνία και όλοι κρέμονται από τις αναλύσεις των υπολογιστών, όπως κρέμεται ο ετοιμοθάνατος από τους γιατρούς ή τους παπάδες . Ο Δαίμων της παραφροσύνης παρακολουθούσε με ιδιαίτερη ικανοποίηση το εκπληκτικό του έργο.
   Και μια μέρα – μια αποφράδα ημέρα – ο καθηγητής Γκαουσόπουλος, μ’ ένα χαρτί στο χέρι, πήρε βαριά τα βήματά του και τράβηξε κατά το γραφείο του Προέδρου. Χτύπησε διακριτικά την πόρτα και μπήκε μέσα αργά, σκουπίζοντας  τον ιδρώτα του μ’ ένα μεταξωτό κόκκινο μαντιλάκι. Ο Πρόεδρος, τεράστιος πίσω από το τεράστιο γραφείο του, τον κοιτούσε αμίλητος με τα χέρια σταυρωμένα. Ο κ. Γκαουσόπουλος  έκατσε βαρύς σε μια πολυθρόνα..
– Λοιπόν ; Είναι αλήθεια;
Ο άλλος κούνησε καταφατικά το κεφάλι του κοιτώντας αφηρημένα έναν πίνακα του Φασιανού στον απέναντι τοίχο. Ύστερα γύρισε ξανά στον Πρόεδρο.
– Δυστυχώς…Ορίστε οι αναλύσεις και οι πωλήσεις μας: να της λευκής σοκολάτας , να και της μαύρης , να οι γάλακτος να και οι αμυγδάλου, να τα παιδικά  γάλακτα , να και για τους σκύλους , να κι αυτό να κι εκείνο, να , να , να, να …
Κι όπως τά’ λεγε όλα τούτα τα φοβερά, ήταν σα να ξέσκιζε τεράστια χαρτιά σε μικρό,  μικρό χαρτοπόλεμο.
– Να’ τα όλα. Παγωτά , γιαούρτια, γάλακτα, κέρατα… Όλα. Είναι αδύνατον
Είχε σηκωθεί όρθιος κα κρατούσε το κεφάλι του.
– Αδύνατον σας λέω…Αδύνατον.
Έκανε μια στροφή γύρω από τον εαυτό του  και είπε με οργισμένο ύφος :
– Α! Θα ήθελα να ήμουνα δογματικός και φανατισμένος, να μην πιστεύω ούτε σε λογικό ούτε σε παράλογο, παρά μόνο σε τυφλούς φωστήρες με εντερικές και σεξουαλικές διαταραχές. Αντί γι’αυτό όμως, η επιστήμη με έμαθε να πιστεύω σε εξισώσεις και αποδείξεις. Και να οι αποδείξεις. Να ! Εδώ σε τούτα τα χαρτιά. Δεν υπάρχει καμία αμφισβήτηση. Αχ όμως… αχ  και να τον είχα εδώ μπροστά μου αυτόν τον κερατά……..
Το μάτι του κ. Γκαουσόπουλου είχε γυαλίσει. Συνέχισε να μιλάει και να λέει και να λέει…
    Ο Πρόεδρος εδώ και ώρα δεν τον άκουγε. Είχε βυθιστεί στις δικές του μαύρες έγνοιες. Με αργές κινήσεις , τελετουργικές , άναψε ένα  πανάκριβο πούρο και η κατευναστική επίδραση του αρωματικού καπνού τον έσπρωξε σε ακόμα βαθύτερες σκέψεις εκεί όπου το μυαλό σουλατσάρει σε κύκλους και περισσότερο ονειροπολεί παρά σκέφτεται. Μετοχές, επενδύσεις, χρηματιστήρια, εργαζόμενοι, η γκόμενα η Ντουντού, το μάρκετινγκ, η παραγωγή και χιλιάδες άλλα φαντάσματα  πολιορκούσαν την αδύναμη ψυχή του. Τόσα και τόσα πράγματα τώρα κινδύνευαν πραγματικά και η πορεία μιας ζωής , τούτη την ώρα έμοιαζε τόσο μάταιη. Αυτός που ποτέ του δεν υπολόγιζε τίποτα και που κανένα εμπόδιο δεν τον γύριζε πίσω και που ήταν πάντα σκληρός και που ήταν πάντα αυταρχικός και και και … 
Ήταν στα πρόθυρα της κατάρρευσης. Σιγά σιγά άφηνε τον βράχο και έπεφτε, έπεφτε, έπεφτε…
   Το κουδούνισμα ενός τηλεφώνου τον έβγαλε από τους εφιάλτες του. Ο καθηγητής είχε εξαφανιστεί.

   Το ίδιο βράδυ , στο συμβούλιο των μετόχων υπήρχε απαρτία. Ο Πρόεδρος άναψε ένα πούρο και ξεκίνησε την ομιλία του.
– Αγαπητοί κύριοι… Είμαστε απόψε μαζεμένοι όλοι εδώ  για να σας ανακοινώσω ένα πολύ δυσάρεστο νέο. Είναι κάτι που , καιρό τώρα , αρκετοί από εσάς το υποψιαζόσασταν . Σας λέω , λοιπόν  πως όλοι αυτοί οι φόβοι και οι υποψίες , δυστυχώς , είναι μια πραγματικότητα. Το Τμήμα Στατιστικής της εταιρίας μας , που αρχικά επεσήμανε το γεγονός, σε συνεργασία με  το Τμήμα του Μάρκετινγκ επιβεβαίωσαν την περίπτωση. Κύριοι … ( οι κύριοι κουνήθηκαν απ’ την καρέκλα τους ) , βρίσκομαι στη δυσάρεστη θέση να σας ανακοινώσω πως η εταιρία μας βρίσκεται στα πρόθυρα της κατάρρευσης. Ολόκληρη  η εκστρατεία μας στο μάρκετινγκ  ήταν μια οικτρή αποτυχία. Επισταμένες έρευνες , διακεκριμένων επιστημόνων – της εταιρίας μας βεβαίως – κατέδειξαν και απέδειξαν , πως υπάρχει ένας καταναλωτής ο οποίος δεν αγοράζει τα προϊόντα μας.
   Ένα σούσουρο υψώθηκε από μέρους των μετόχων.
– Και προσέξτε κύριοι , όχι απλά δεν αγοράζει τα προϊόντα μας, μα κάτι χειρότερο. Συστηματικά δεν αγοράζει τα προϊόντα μας. Οι στατιστικές  μελέτες δεν αφήνουν κανένα περιθώριο αμφιβολίας. Πρόκειται για καταναλωτή ο οποίος αντιστέκεται…Το φριχτό  ετούτο γεγονός , μαζί με ότι αυτό συνεπάγεται για την εταιρία μας , καλούμαστε να συζητήσουμε απόψε και  να δούμε τι θα κάνουμε για να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα.
   Στα τελευταία του λόγια , ο Πρόεδρος , αναγκάστηκε να υψώσει τη φωνή του
μα και πάλι κανείς δεν τον άκουσε  , γιατί πανδαιμόνιο επικρατούσε στην αίθουσα. Ο κάθε μέτοχος γυρνούσε στον διπλανό του και με ασυνάρτητες κουβέντες – γεννήματα του πανικού – σχολίαζε το φριχτό ετούτο γεγονός. Αμέσως , τσιγάρα , πούρα και τσιμπούκια πήραν φωτιά και σε δευτερόλεπτα η αίθουσα συνεδριάσεων θόλωσε . Καμπανάκια χτυπούσαν συνεχώς και μπουκάλια ουίσκι κατέφθαναν ασταμάτητα. Σκοτεινές σκέψεις , όπως «ρευστοποίηση μετοχών» , «φυγάδευση καταθέσεων» κλπ. κλπ. έφτιαχναν έναν εφιαλτικό ιστό πάνω από τα κεφάλια των μετόχων. Ακούστηκαν παρανοϊκές ιδέες , κυρίως από τα στόματα των πιο απαισιόδοξων . Μέσα στη θολούρα από το ντουμάνι , διέκρινες υστερικές σκιές να χειρονομούν. Οι κάπως ψύχραιμοι , αφού ξεπέρασαν το αρχικό σοκ , προσπαθούσαν να ηρεμίσουν λίγο τα πνεύματα και να επαναφέρουν τους υπόλοιπους στα συγκαλά τους. Η κατάσταση , όμως , είχε ξεφύγει . Ζοφερές εικόνες ταλάνιζαν τα μυαλά ολονών  και ο καταναλωτής  που αντιστέκεται  εισχωρούσε μέσα τους  σαν θύελλα σε αχυρένια καλύβα . Το αλκοόλ καθόλου δεν βοήθησε , διότι μεγεθύνοντας το εγώ τους μείωσε κατακόρυφα τις αντιστάσεις του απέναντι σ’ ετούτη την απροκάλυπτη , χυδαία , ανήκουστη ,  κλπ ,κλπ  επίθεση εναντίον του κλπ, κλπ.
Σύντομα κάθε ίχνος ψυχραιμίας είχε χαθεί από την αίθουσα .
   Ακούστηκαν φοβερές λέξεις και ξεστομίστηκαν ανήκουστες κατάρες εναντίον του καταναλωτή.
– Προς Θεού ! μη μαθευτεί στο χρηματιστήριο
φώναξε ένας και κοκάλωσαν όλοι.
Μεταξωτά μαντιλάκια σκούπιζαν συνεχώς τις χοντρές σταγόνες ιδρώτα από το μέτωπό  τους . Τα καμπανάκια χτυπούσαν μανιασμένα και συνεχώς κατέφθαναν ποτά , τσιγάρα , καπνός και πούρα . Έβριζαν όλοι  και προς όλες τις κατευθύνσεις. Έβριζαν την κυβέρνηση , τους πολιτικούς συλλήβδην , τις εφημερίδες όλες και «το καταραμένο το ΛΙΤΛ ΤΣΑΝΕΛ» ,που όλο και τους έκοβε δευτερόλεπτα διαφήμισης .
– Δεν φταίει αυτό , φώναξε ένας , η άτιμη η κυβέρνηση φταίει με κείνο το κωλονομοσχέδιο που ψήφισε . Αυτή φταίει .
– Ε βέβαια , τι θα μας πεις εσύ ; πως φταίει το ΛΙΤΛ ΤΣΑΝΕΛ ; Αφού έχεις το 20 % των μετοχών του και είσαι και κολλητός με τον Πρόεδρο. .Αυτό θα έλειπε να μας κατηγορήσεις και το κανάλι σου !
– Τι λες ρε ; Με είπες προδότη ;
– Εγώ ; Είπα εγώ τέτοιο πράγμα; Αλλά όποιος έχει τη μύγα …
Το τι ακολούθησε εκεί πέρα είναι δύσκολο να περιγραφεί . Καταγράφηκε όμως «στο χώρο του αοράτου» .
   Την άλλη μέρα ήρθε η πτώση . Στο χρηματιστήριο διέρρευσε η είδηση για τον καταναλωτή που αντιστέκεται στα προϊόντα της εταιρίας «Ψ» . Η αξία των μετοχών έπεσε και όλοι άρχισαν να πουλάνε . Κι όσο πουλούσαν  έπεφτε κι άλλο η αξία των μετοχών . Το φαλιμέντο ήταν υπόθεση λίγων λεπτών . Ο Πρόεδρος  της εταιρίας κηρύχτηκε αγνοούμενος μαζί με όλα του τα κεφάλαια . Μπλέχτηκε και η δικαιοσύνη και γίναν όλα μύλος.

   Η ιστορία θα μπορούσε να τελείωνε εδώ. Στην πραγματικότητα όμως τώρα  αρχίζει .
   Μόλις έγινε γνωστή η περίπτωση της  «Ψ»  άρχισαν να ανησυχούν και οι άλλες εταιρίες. Τις επόμενες ημέρες , συγκαλούνταν έκτακτα συμβούλια και όλες αυτές οι ενδείξεις , οι φόβοι , η αβεβαιότητα και τελικά οι αποδείξεις προκάλεσαν μια παγκόσμια χρηματιστηριακή κρίση .Μεγάλες επιχειρήσεις πτώχευσαν  συμπαρασύροντας στον κατήφορο πολυεθνικές και τράπεζες . Τα χρηματιστήρια όλου του κόσμου ήταν ανάστατα . Τα  Μέσα Μαζικής Εκμετάλλευσης πήραν το θέμα και από την αρχή του έδωσαν τεράστιες διαστάσεις. Οι διάφορες εκπομπές λόγου , αναλύσεων και διαφημίσεων , ξέφυγαν γρήγορα και σταμάτησαν να κρατούν τα όποια προσχήματα. Τώρα το ένα κανάλι συναγωνίζονταν το άλλο  και όλα μαζί την αστυνομία στο  μεγάλο και πρωτοφανές κυνηγητό που διοργανώθηκε – δήθεν – από τα κανάλια και διεξαγόταν για την ανεύρεση του κατάπτυστου κλπ. κλπ εγκληματία καταναλωτή . Περιπτεράδες και ψιλικατζήδες κατέδιδαν υπόπτους και οι κάμερες έτρεχαν από περίπτερο και ψιλικατζίδικο  σε λαϊκές και σούπερ μάρκετ . Το θέμα έγινε πρώτου μεγέθους και με απρόβλεπτες συνέπειες .
   Η κυβέρνηση , σε μια προσπάθεια εκτόνωσης της κατάστασης , δήλωσε , δια του εκπροσώπου της , πως η περίπτωση δεν εμπνέει καμία ανησυχία μιας και το φαινόμενο εξαντλείται μόνο στον καταναλωτή της εταιρίας «Ψ» . Τα  λόγια αυτά όμως αντί να καθησυχάσουν , έφεραν το αντίθετο αποτέλεσμα , διότι και η κοινή γνώμη το ίδιο πίστευε. Όταν όμως το άκουσε από το στόμα του κυβερνητικού εκπροσώπου άρχισε να ψυλλιάζεται πως τα πράγματα δεν ήταν ακριβώς έτσι , αφού  η δουλειά του κυβερνητικού εκπροσώπου είναι να  λέει ψέματα . Στο τέλος , η κοινή γνώμη ήταν σίγουρη πως ο εν λόγω καταναλωτής δεν αντιστέκεται μόνο στα προϊόντα της  «Ψ» , και πως αποτελεί παγκόσμιο κίνδυνο και μάλιστα πρώτου μεγέθους. Ο πανικός μεγάλωσε , απλώθηκε και επικράτησε . Το κυνήγι αγρίεψε και κάθε προσπάθεια εκλογίκευσης αποδείχτηκε μάταια.
   Ο γνωστός διαιτολόγος και συγγραφέας κ. Μπακαίος   ένα βράδυ από ΄να παράθυρο , είπε πως αδικαιολόγητα εκδηλώθηκαν τέτοιοι φόβοι και τόσος πανικός και πως δεν χάθηκε ο κόσμος διόλου , πόσο μάλλον ότι απειλείται μια ολόκληρη κοινωνική κατάσταση : «…εξάλλου κι εγώ ο ίδιος ουδέποτε αγοράζω σοκολάτες και παγωτά ». Έγινε χαμός. Πλήθος αγανακτισμένων καταναλωτών έσπασαν τα τηλέφωνα της εκπομπής , ενώ σε λίγα λεπτά είχαν συγκεντρωθεί δεκάδες έξω από τα κτίρια του καναλιού . Ο κ Μπακαίος συνελήφθη πάραυτα  και με δυσκολία γλίτωσε το λιντσάρισμα. Κατόπιν εξαντλητικής ανάκρισης κρίθηκε προφυλακιστέος.  Τέτοιου είδους συλλήψεις και φυλακίσεις πήραν μορφή επιδημίας σ’ όλο τον κόσμο.
   Η κρίση στα χρηματιστήρια συνεχίστηκε για καιρό και η κατάρρευση φαινόταν προ των πυλών . Οι πρωθυπουργοί – των κρατών που είχαν πρωθυπουργούς – απηύθυναν μηνύματα καλώντας τους καταναλωτές να γίνουν περισσότερο καταναλωτές , διότι ήτο μέγα εθνικό ζήτημα : «Μην αντιστέκεστε σε τίποτα », είπε χαρακτηριστικά ο δικός μας πρωθυπουργός και τέλειωσε την ομιλία του τονίζοντας πως  « ο καλός πατριώτης είναι πρωτίστως καλός καταναλωτής »
   Οι  διαφημίσεις στα ηλεκτρονικά και έντυπα μέσα ενημέρωσης πλήθυναν  δραματικά . Πλέον , η κυκλοφορία ενός νέου προϊόντος στην αγορά αποτελούσε  είδηση και οι ειδήσεις τέτοιου είδους αύξαναν συνεχώς  , εις βάρος , βέβαια , των ΄΄άλλων΄΄. Και λίγο λίγο  , πολιτικά , πολιτιστικά , κοινωνικά και άλλου είδους  νέα , εξαφανίστηκαν εντελώς. Σημαντικότερες ειδήσεις κρίθηκαν αυτές που πληροφορούσαν τον καλό και νομοταγή πολίτη – άρα και καταναλωτή – για τα διάφορα προϊόντα , καινούρια μα και παλαιότερα. Κι έτσι όπως καθημερινά ξεφύτρωναν δεκάδες νέα είδη , υπήρχε πληθώρα ειδήσεων . Δημιουργήθηκαν , μάλιστα και πολλά κανάλια εξειδίκευσης , όπως τα είπανε . Το ΑPORYPANTIKO  CHANNEL πχ. το οποίο εικοσιτέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο ασχολιόταν με τα απορρυπαντικά , τα καθαριστικά, και όλα τα συναφή . Το AUTO CHANNEL , το KAPOTA TV , TSIxΛΟΦΟΥΣΚΑ RADIO κλπ κλπ .Τέλος , η Ε.Ρ.Τ. έγινε Ε.ΚΑ.Ρ.Τ. (Ελληνική ΚΑταναλωτική  Ραδιοφωνία Τηλεόραση ).
   Φυσικά, πολλοί τάχθηκαν ενάντια σ’ αυτό το πρωτάκουστο φαινόμενο του άκρατου καταναλωτισμού και αποβλάκωσης .Μίλησαν για  κατάντια και εκφυλισμό τέτοιον που πρώτη φορά αναδεικνύει η παγκόσμια ιστορία . Φωνές όμως ή και ομάδες αυτού του είδους – πολιτικές η μη – διώχθηκαν άγρια από τις κυβερνήσεις σε όλο τον κόσμο .Τα μέλη τους  φυλακίστηκαν , βασανίστηκαν ή και θανατώθηκαν ακόμα . Η παγκόσμια οργάνωση για τα ανθρώπινα δικαιώματα διαλύθηκε προτού προλάβει να καταγγείλει  οτιδήποτε. Οι ελπίδες  πολλών πως το διαδύκτιο θα αποτελούσε όπλο ενάντια σ’ όλη αυτή την τρέλα , γρήγορα διαψεύστηκαν . Η αστυνομία μετεξελίχθηκε σε  ηλεκτρονική αστυνομία κι όπως παλιότερα έκαναν περιπολίες στους δρόμους για να αποτρέψουν το έγκλημα , τώρα άρχισαν τις περιπολίες στα  e-mail,  τα blogs , τις ιστοσελίδες  και σ’ όλες τις δραστηριότητες των ανθρώπων στο internet. Όπως φοβόσουν κάποτε να ληστέψεις έναν άνθρωπο που περπατούσε στο δρόμο , τώρα φοβάσαι πολύ περισσότερο να στείλεις  e –mail γιατί δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει , ακόμη κι αν το περιεχόμενό του δεν είναι ΄΄ανατρεπτικού ΄΄χαρακτήρα .Εκτός αυτού , οι εταιρίες που παρέχουν   internet  το έχουν γεμίσει με του κόσμου τα φίλτρα και σου κοπανάνε τόσες πολλές διαφημίσεις συνεχώς  που καταντά αφόρητη η χρήση του. 
   Η μάχη  ήταν άνιση . Σύντομα , κάθε φωνή ενάντια στον καταναλωτισμό έπαψε να ακούγεται. Μέσα σε λίγα χρόνια ολόκληρη η κοινωνία είχε μεταμορφωθεί. Στα σχολεία οι μαθητές , από τις πρώτες τάξεις , διδάσκονταν το μανιφέστο του καλού καταναλωτή . Υπέρβαρες κυρίες και κύριοι , βρήκαν την ευκαιρία να αναδειχτούν σε υπερπατριώτες ιδρύοντας υπερκαταναλωτικούς συλλόγους , εκδίδοντας έντυπα και διοργανώνοντας λουκούλλεια γεύματα. Τα ανορεκτικά μοντέλα εξαφανίστηκαν από τα εξώφυλλα τον περιοδικών . Για να παίξεις σε τσόντα έπρεπε να’ σαι πάνω από 100 κιλά , για τους άντρες και 80 για τις γυναίκες. Οι αδύνατοι , γενικά , άρχισαν να γίνονται ύποπτοι.   Όλοι οι καλοί και  νομοταγείς πολίτες έπρεπε πρώτα απ’ όλα να είναι υπόδειγμα καλού καταναλωτή. Δεν τολμούσε  πχ να πάει κανείς στο περίπτερο και να αγοράσει  μόνο ένα πακέτο τσιγάρα. Ο περιπτεράς ή θα τον κατέδιδε αμέσως   ή θα τον ξεφτίλιζε στον περίγυρο , πράγμα που είναι το ίδιο , γιατί θα τον κατέδιδε κάποιος από τον περίγυρο. Κάποιοι άλλοι πάλι  – κι αυτοί νομοταγείς πολίτες και καθώς πρέπει που ήθελαν οπωσδήποτε παράσημο – έβρισκαν τίποτα πιτσιρίκια απονήρευτα και δίνοντάς τους ένα μεγάλο χαρτζιλίκι , τα έστελναν στο περίπτερο  δήθεν για τσιγάρα . Αν το πιτσιρίκι έκανε το λάθος να αγοράσει μόνο τσιγάρα , σε λίγη ώρα οι γονείς του έφταναν τσουβαλιαστοί στο τμήμα για ανάκριση. Σ’ ένα τέτοιο κλίμα πως ήταν δυνατό να φύγεις από το σούπερ μάρκετ με λιγότερες από πέντε γεμάτες σακούλες ;
   Όπως είναι φυσικό , κάτω από αυτές τις συνθήκες , οι πωλήσεις αυξήθηκαν κατακόρυφα . Νέες εταιρίες ξεφύτρωναν καθημερινά σαν τα μανιτάρια . Και πήγαιναν όλες καλά . Οι πλούσιοι πλούτισαν πολύ περισσότερο , κάποιοι μεσαίοι πλούτισαν από το πουθενά και οι φτωχοί φτώχυναν τραγικά . Όλα δηλαδή έβαιναν ομαλά και όπως πάντα. Εύκολα επίσης , μπορεί κανείς να αντιληφτεί  πως οι φτωχότεροι ήταν αδύνατο να παρακολουθήσουν αυτόν τον ξέφρενο καταναλωτισμό (αν και οι περισσότεροι πολύ θα το’ θελαν ). Τα επακόλουθα ευκόλως εννοούνται .
   Όλα , δηλαδή , έβαιναν ομαλά και απόλυτα φυσιολογικά . Πολλοί μιλούσαν για μια νέα άνθηση του πολιτισμού και οι φιλόσοφοι θριαμβολογούσαν , οι ποιητές θριαμβολογούσαν , τα κανάλια θριαμβολογούσαν , οι πολιτικοί το ίδιο. Η εκκλησία θριαμβολογούσε επίσης . Πρώτη φορά στην παγκόσμια ιστορία όλες οι μεγάλες θρησκείες του κόσμου βρήκαν κάτι κοινό να συμφωνήσουν  : πως , επιτέλους , ο άνθρωπος βρήκε τον δρόμο του θεού . Τζαμιά , εκκλησίες , κάθε λογής ναοί και μοναστήρια θησαύρισαν .
   Όλα πήγαιναν καλά , ομαλά και απόλυτα φυσιολογικά . Οι μόνες ειδήσεις απ’ όλο τον κόσμο ήταν αυτές που αφορούσαν τα διάφορα προϊόντα και τίποτ’ άλλο . Η κρίση φαινόταν όχι μόνο να  έχει περάσει ανεπιστρεπτί , αλλά και να έχει αποβεί ωφέλιμη . Κανέναν πια δεν απασχολούσε ο καταναλωτής που αντιστέκεται και πίστευαν – τους έκαναν να πιστέψουν – πως κι αυτός ακόμα θα είχε συμμορφωθεί με τα νέα κοινωνικά και ηθικά πρότυπα του  καλού και νομιμόφρονα   πολίτη.
   Όλ’ αυτά μέχρι που κάποιος ευτυχισμένος και ανυποψίαστος μαθηματικός κάποιας μεγάλης εταιρίας που έφτιαχνε κόκκινα τσιμπιδάκια , μέθυσε ένα βράδυ. Η ιστορία δεν φτιάχνεται από μονάδες αλλά πολύ συχνά κοινωνικές , πολιτικές και οικονομικές δυνάμεις συγκλίνουν σε μια μονάδα και την βάζουν να κινήσει έναν τεράστιο και πολύπλοκο ιστορικό μηχανισμό . Κάτι τέτοιο συνέβη κι εκείνο το βράδυ . Η κρίση ήταν σίγουρο πως θα έρθει , μόνο που κανείς δεν ήξερε πότε και πως . Χρειάστηκε να μεθύσει ο εν λόγω μαθηματικός  και μεθυσμένος όπως ήταν να  θυμηθεί κάτι φοιτητικές ασκήσεις στατιστικής και να ξενυχτίσει μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή του. Και να , λοιπόν , που η ιστορία επαναλήφτηκε . Κανείς δεν το περίμενε και ο πανικός που προκλήθηκε τώρα ήταν πολύ μεγαλύτερος.
   Τα πράγματα , εν συντομία  , έχουν ως  εξής : Πριν λίγες μέρες έσκασε σαν  ατομική βόμβα η είδηση πως ο καταναλωτής που αντιστέκεται ξαναχτύπησε . Αγνοεί συστηματικά τα κόκκινα τσιμπιδάκια και προξενεί καταστροφές . Ξεφτιλίζει  τα επιτελεία του μάρκετινγκ και προσβάλλει αισχρά τα Μέσα Μαζικής Καταναλωτικής Ενημέρωσης . Το χτύπημα υπήρξε ακαριαίο και η κρίση απύθμενη , γιατί έπληξε άμεσα την καταναλωτική συνείδηση της μάζας . Μια συνείδηση που την προηγούμενη φορά δεν ήταν τόσο καλά  οργανωμένη και ριζωμένη .
   Στα χρηματιστήρια γίνεται κανονικός πόλεμος . Εκατοντάδες , χιλιάδες εταιρίες έχουν πτωχεύσει . Οι κυβερνήσεις αποδιοργανώνονται και παραπαίουν. Νέες μα και παλιότερες πολιτικές  οργανώσεις ή ανατρεπτικές ομάδες , βρήκαν την ευκαιρία , μέσα στη σύγχυση και ύψωσαν ξανά τη φωνή τους . Άρχισαν να ενημερώνουν τον κόσμο και να χρησιμοποιούν κάποιες λέξεις απ’ όλους ξεχασμένες όπως η λέξη ΄΄εκμετάλλευση΄΄ ή η λέξη ΄΄κατάντια΄΄ . Οργανώθηκαν απεργίες και πορείες σ’ όλο τον κόσμο και εκδηλώθηκαν καταλήψεις εργοστασίων, τηλεοπτικών σταθμών , δημόσιων χώρων .Σε κάποια κράτη γίνεται ακόμα και ένοπλος αγώνας .
   Χτες , εδώ , παραιτήθηκε η κυβέρνηση και προκηρύχτηκαν  εκλογές . Είμαστε η πρώτη χώρα που συνέβη κάτι τέτοιο , αλλά είναι θέμα  ωρών η παραίτηση και άλλων κυβερνήσεων .  Ο αναβρασμός είναι παγκόσμιος και οι εξελίξεις απρόβλεπτες .Δεν μπορεί κανείς ακόμη να πει που θα οδηγήσει η κατάσταση και τι αλλαγές  θα επακολουθήσουν .Είναι πολύ νωρίς για συμπεράσματα .Και είναι πολύ αργά για να διατυπωθούν κάποιες απορίες και ερωτηματικά. Ερωτηματικά που θα έπρεπε από καιρό να μας βασανίζουν , γιατί … Τι είδους παραλογισμός είναι αυτή η κοινωνία , αυτός ο πολιτισμός και αυτή η δομή  που επιτρέπει σε έναν και μόνο καταναλωτή που αντιστέκεται , να τη διαλύει ;

Advertisements

7 Σχόλια (+add yours?)

  1. ktkouk
    Μάι. 12, 2009 @ 17:18:11

    Εκτός των υπολοίπων (φυσικός, φωτογράφος, ζωγράφος, κιθαρίστας, στιχουργός και ραδιοφωνικός παραγωγός) τώρα ΚΑΙ πεζογράφος ΚΑΙ κοινωνιολόγος !!! Ελπίζω βέβαια να μη σταμάτησες να παραδίδεις μαθήματα χορού.

    Τελικά είναι όλα θέμα ψυχολογίας; Και πόσο εύκολα αυτή η ψυχολογία (του συνόλου εν προκειμένω ή του κάθε ατόμου χωριστά αλλά ως μέρους του συνόλου) χειραγωγείται από τα ΜΜΕ και όσους, εν γένει, έχουν λόγους αλλά και τη δύναμη να το κάνουν; Μάλλον.

    Θίγεις ένα θέμα που με έχει απασχολήσει πολύ. Δηλαδή κατά πόσο η ατομική αντίσταση (η αντίσταση που δεν περνάει μέσα από συλλογικότητες) μπορεί να φέρει τα πάνω κάτω. Όπως μπορείς να φανταστείς οριστικές απαντήσεις δεν έχω. Νομίζω όμως (τουλάχιστον το υιοθετώ -όσο μπορώ- στην καθημερινότητά μου) ότι στις μέρες μας η ατομική αντίσταση ακόμα κι αν δεν μπορεί να αλλάξει τον κόσμο, μπορεί να αλλάξει τον κόσμο ΜΟΥ (του κάθε ανθρώπου ξεχωριστά), κι ίσως να δημιουργήσει έναν θύλακα αντίστασης (σαν το Γαλατικό χωριό). Ίσως μια μέρα πολλοί τέτοιοι θύλακες να φτιάξουν μια κρίσιμη μάζα που θα μπορεί με αξιώσεις να διεκδικήσει έναν καλύτερο κόσμο. Ίσως και όχι και πάντως δεν το βλέπω στα 150-200 χρόνια που μας υπολείπονται μέχρι να πάρουμε την άγουσα για τα αποδυτήρια. (καλά εσένα μπορεί να σου μένουν 250-300 χρόνια καθόσον ζεις σε πιο υγιεινό περιβάλλον).

    ΥΓ. Κι αυτό που περιγράφεις δεν είναι τίποτα! Φαντάσου την ντομινοειδή κατάρρευση του συστήματος όταν διαπιστώσεις ότι υπάρχει κάποιος που δε θα ήθελε να αγοράσει πίνακά σου. (Είναι κοινός τόπος ότι παρόλο που όλοι θα ήθελαν, δεν μπορούν να το αντέξουν οικονομικά παρά ελάχιστοι σε τούτο το ηλιακό σύστημα)

  2. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Μάι. 12, 2009 @ 22:52:45

    #KTKOYK
    Εντάξει εδώ η ατομική αντίσταση λειτουργεί με την υπερβολή της για να πει διάφορα πράγματα.
    Όμως όλα είναι θέμα μάρκετινκ.
    Για παράδειγμα:
    Γιατί να λέμε ατομική ή μαζική αντίσταση;
    Όχι κύριε δεν αντιστέκομαι. Αυτός είναι ο τρόπος ζωής μου.Γιατί εσύ μου το λες αντίσταση;
    Τα ξεσαλωμένα με τον Σάκη …Σακάκια – που θα ξεσαλώσουν περισσότερο αυτές τις μέρες – αντιστέκονται ακούγοντας Σάκη; Όχι βέβαια.
    Εγω γιατί να θεωρούμαι πως αντιστέκομαι ακούγοντας πχ, Γιώργο Μακρή (σιγά να μην τον ξέρεις ε!).Και σε τι αντιστέκομαι; Στην κακή μουσική; Τρίχες.
    Όταν δεν αγοράζω κόκα κόλα σε τι αντιστέκομαι; στην πολυεθνική ή στη λαχτάρα μου για κοκα κόλα; Πάλι τρίχες.
    Όλοι δίνουμε τις καθημερινές μας «μάχες» με διάφορα. Και φυσικά διαμορφώνουμε τρόπους ζωής. Κατάφεραν κάποιοι τον τρόπο ζωής κάποιων άλλων να τον περιθωριοποιήσουν βαφτίζοντάς τους «αντιστασιακούς».
    Δεν θεωρώ πως αντιστέκομαι όταν πάω στο σούπερ μάρκετ να αγοράσω ένα γάλα και φεύγω με ένα γάλα.
    Κάποιοι όμως αυτό το θεωρούν κατόρθωμα.
    Εγώ ξέρω πως δεν είμαι ήρωας, που και να μου χαρίζανε πολλά απο τα κωλοπροϊόντα τους, που τα βγάζουν σε προσφορές, δεν θα τα έπαιρνα.
    Το κακό είναι πως κάποιοι κάτι τέτοιο το θεωρούν μεγάλο κατόρθωμα ή μεγάλη παραξενιά.
    Είπαμε, ψάχνω στα σκουπίδια για διάφορα περίεργα και ενδιαφέροντα – για μένα – αντικείμενα, αλλά ψάχνω εγώ και επιλέγω εγώ. Δεν δέχομαι ότι σκουπίδι μου δώσουν. Κι αυτό δεν είναι αντίσταση, είναι τρόπος ζωής, είναι θέμα χαρακτήρα είναι θέμα συνειδητοποίησης κάποιων πραγμάτων.
    Το παιχνίδι το χάνουμε – προς το παρόν – επειδή νομίζουμε πως αντιστεκόμαστε. Διότι έτσι παραδεχόμαστε έμμεσα πως υπάρχει κάτι σάπιο που κυριαρχεί και που πρέπει να του αντισταθούμε.
    Άμα πατήσεις ένα σκατό στο δρόμο σου, καθαρίζεις το παπούτσι σου και δεν το κάνεις θέμα. Αν όμως περπατάς με ζικ ζακ και φιγούρες για να αποφύγεις το πιθανο σκατό μαθαίνει κι όλος ο κόσμος πως υπάρχουν σκατά κι αρχίζει να τα προσέχει. (άσε που σε βλέπουν τα σκατά και γελάνε)
    Την ιστορία αυτή την έγραψα πριν 15 χρόνια και πριν 2 την σουλούπωσα και της έδωσα την τελική μορφή της.
    Αν την έγραφα σήμερα θα φρόντιζα να έχει και αυτή τη διάσταση που αναφέρω εδώ:
    Πως λέγοντας ότι «αντιστεκόμαστε» έχουμε χάσει εξ αρχής το παιχνίδι.
    Είναι θέμα μάρκετινκ.

    Υ.Γ. Η παρατήρηση στο Υ.Γ. σου για το ηλιακό σύστημα είναι σωστή. Κατι ούφο που ήρθαν τις προάλες για μια ταμπέλα σχετικά μέγάλων διαστάσεων , μπρος πίσω , με ζωγραφιές κλπ ξόμπλια, όταν τους είπα την τιμή μου είπαν
    «ε μαααα μρε κουμπάρε, ποιός είσαι ο Πικάσος;»
    Η τιμή ήταν γύρω στα 200 ευρώ
    Όλα είναι θέμα μάρκετινκ

  3. ktkouk
    Μάι. 13, 2009 @ 12:03:54

    Λέω εγώ τώρα…
    Αντίσταση: στάση που (για έναν τρίτο παρατηρητή) τείνει να αναστείλει ή να αντιστρέψει τη ροή που τα πράγματα φαίνεται να έχουν (ή όντως έχουν).

    Κατά το διαλεκτικό σχήμα ΘΕΣΗ-ΑΝΤΙΘΕΣΗ -> ΣΥΝΘΕΣΗ αντιλαμβάνομαι την αντίσταση με παρόμοιο τρόπο: ΣΤΑΣΗ-ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ -> ΣΥΣΤΑΣΗ (μιας καινούργιας κατάστασης, ας πούμε). Η «αντίσταση» είναι προφανώς μια «στάση»∙ αντίθετης ροπής όμως από την κρατούσα (ή την επικρατούσα ή την πιο συχνά παρατηρούμενη).

    Προσωπικά δεν απορρίπτω τον καταναλωτισμό ως λάθος αντίληψη. Μπορεί να μην τον υιοθετώ στη ζωή μου (όσο και όπου αυτό είναι δυνατόν -δεν είναι πάντα) διότι δεν μου πάει (άσε που είναι και ακριβός), αλλά δεν μπορώ να τον απορρίψω ως συνισταμένη ενός διαλόγου που ασφαλώς θα έχει ΚΑΙ να προσφέρει στην οικοδόμηση του κόσμου των ονείρων μας.
    Αυτό που κάνεις μου φαίνεται ότι μοιάζει με το εξής: Έχεις ένα απλό κύκλωμα :Πηγή-Καλώδιο-μια αντίσταση. Αρνείσαι τον όρο «αντίσταση» (για την αντίσταση) και τον αλλάζεις με τον όρο «μια άλλη στάση». ΟΚ, αλλά είναι μόνο θέμα ονομασίας (ορισμού). Στην ουσία δεν αλλάζει κάτι.

    Έπειτα είναι και το άλλο. Μην αποποιείσαι τον τίτλο του αντιστασιακού. Μια μέρα όταν θα πάρουμε τα πράγματα στα χέρια μας (όταν η Γη θα βαφτεί φούξια, ας πούμε) θα μπορείς να διεκδικήσεις σύνταξη αντιστασιακού. Εδώ την παίρνουν άλλοι κι άλλοι με λιγότερες περγαμηνές από τις δικές σου…

    ΥΓ. 20 ευρώ ;;;;; Τι τα πέρασες τα ευρώ μαρουλόφυλλα; έχεις βγάλει ποτέ σου 20 ευρώ; στο δρόμο νομίζεις ότι τα βρίσκουμε;;;
    Τελευταία νιώθω λίγο σαν τον πατέρα μου. Πρέπει να το κοιτάξω μάλλον γιατρέ μου, ε;

  4. ktkouk
    Μάι. 13, 2009 @ 12:05:39

    200;;;;;;
    Ούτε στον Πικάσο (ποιος είναι αυτός ρε παιδιά;) δε θα τα έδινα. Μη σου πω ούτε στον Bob Ross…

  5. βz
    Μάι. 13, 2009 @ 16:22:08

    Εξαιρετικό αγαπητέ αλέξανδρε. Διαβλέπω αρετές και στην μικρή φόρμα.

  6. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Μάι. 13, 2009 @ 22:29:22

    #βζ
    Σ΄ευχαριστώ.
    Η μικρή φόρμα όμως είναι δική σου ειδικότητα (στα πεζά τουλάχιστον)
    Λες να μπορούσε να γραφτεί αυτή η ιστορία με 123 λέξεις;
    Αναρωτιέμαι…ρητορικά.

  7. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Μάι. 13, 2009 @ 22:59:30

    #ΚτΚουκ.

    Δεν διαφωνώ καθόλου με την ανάλυσή σου περί ΘΕΣΗΣ – ΑΝΤΙΘΕΣΗΣ => ΣΥΝΘΕΣΗΣ
    ή ΣΤΑΣΗ – ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ =>ΣΥΣΤΑΣΗ.
    Απλά λέω πως γιατί η ΘΕΣΗ – ΣΤΑΣΗ να μην είναι αυτο που κάνω εγώ , εσύ ο δίπλα και καμπόσοι άλλοι τελος πάντων;
    Να αντισταθούν οι…Σακάκηδες, στους …Χατζιδακούς (πχ) και όχι το αντίστροφο.
    Ή – ακόμα καλύτερα – να μη νοιώθει κανείς πως αντιστέκεται.
    Όταν με βομβαρδίζουν με διαφημίσεις για ένα προϊόν κι εγώ δεν το παίρνω, δεν είναι απο «αντίσταση» είναι απο «στάση», θέση, γνώση.
    Φυσικά κι ο καταναλωτισμός είναι στο αίμα μας γιατί μας δίνει την ψευδαίσθηση της δύναμης του πλούτου. Μπερδεύονται οι συνεπαγωγές με τις ισοδυναμίες:
    Δεν έχουμε, άρα δεν παίρνουμε , (ισοδύναμα), παίρνουμε άρα έχουμε.
    Λογικό σφάλμα όπως αντιλαμβάνεσαι , αλλά υπάρχει λογική στον καταναλωτισμό;
    Μη θαρρείς βέβαια πως κι εγώ είμαι απο σίδερο.
    Μπορεί όντως πολύ συχνά να μπαίνω στο σούπερ μάρκετ και να βγαίνω με ένα μπουκάλι γάλα μόνο, ή με δυο μπύρες μόνο, ή με ένα πάμπερς μόνο κλπ, αλλά είναι κι άλλες φορές που είμαι πιο χαλαρός και χαζεύω στα ράφια και παίρνω και μαλακίες εν γνώση μου.

    Όσο για το λαμπρό μας μέλλον…
    όταν πάρουμε τα πράγματα στα χέρια μας, τα …πράγματα θα έχουν γίνει σαν μαραμένα μαρουλόφυλλα.

    Υ.Γ. Πολύ σπάγκος είσαι βρ΄αδερφέ!
    Τι θα έδινες δηλαδή;
    Ένα εισιτήριο του Μετρό;
    (χτυπημένο;)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: