μαγαπάς;

magapas

 

ακρυλικό σε καμβά (80Χ60)

Advertisements

9 Σχόλια (+add yours?)

  1. φαίδρα φις
    Απρ. 03, 2009 @ 13:12:26

    πάλι τα ίδια?
    δεν τα’παμε αυτά?
    τι ανασφάλεια…

    χωρίς αστεία τώρα
    είναι τέλειος ο πίνακας!

  2. stixakias
    Απρ. 03, 2009 @ 19:26:49

    μπράβο ρε!

  3. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Απρ. 03, 2009 @ 23:08:03

    #φαίδρα φις
    Όχι δεν είναι ανασφάλεια.
    Ίσα ίσα τώρα ξέρω και την απάντηση η οποία και θα είναι η αμέσως επόμενη ανάρτησή μου.
    Ευχαριστώ.

    #στιχάκιας
    thank you bre!

  4. ktkouk
    Απρ. 04, 2009 @ 07:18:01

    Παραθέτω κι εδώ την απάντηση που σου είχα στείλει με email, όταν μου «αποκάλυψες» και τον πίνακα, έτσι ώστε να ανοίξει μια ευρύτερη κουβέντα επί των δύο έργων. Συν μερικές σκέψεις ακόμα.

    Κάθε σχέδιο (σχεδόν) θέλει όταν θα μεγαλώσει να γίνει πίνακας. Αυτό βέβαια δε συμβαίνει πάντα αλλά όταν συμβαίνει έχει τρομερό ενδιαφέρον να παρατηρεί κανείς αυτήν τη «μεταμόρφωση». Να βλέπεις δηλαδή πως κάτι που είναι όσο πιο κοντά γίνεται στην έμπνευση (το σχέδιο) μέσα από κατακτημένες τεχνικές, έλλογη διεργασία, στοχασμό αλλά και διαμορφωμένη αισθητική άποψη (σε όποιο βαθμό) καταλήγει σε ολοκληρωμένη καλλιτεχνική πρόταση/έκφραση. Μοιάζει με την παρατήρηση ενός παιδιού που μέσα από την εκπαιδευτική διαδικασία (οικογένεια, σχολείο, κοινωνικός περίγυρος) «μεταμορφώνεται» και παίρνει μια πιο σταθερή μορφή (αλλά η μεταμόρφωση δε σταματάει ποτέ) όταν ενηλικιώνεται.

    Συνήθως τα σχέδια είναι πιο καλά (η κουβέντα μας βέβαια για το τι είναι καλό θα συνεχίζεται εσαεί) γιατί έχουν έναν εγγενή αυθορμητισμό.
    Θα μπορούσε και σ’ αυτήν την περίπτωση να συμβαίνει το ίδιο αλλά…
    Αλλά εδώ συμβαίνει το εξής μαγικό: Η γυναίκα του σχεδίου είναι (μοιάζει
    δηλαδή, άρα στα μάτια μου είναι) καμιά 15αριά χρόνια νεώτερη από τη
    γυναίκα του πίνακα. Οπότε ο αυθορμητισμός του μοντέλου του σχεδίου
    αυτονόητα έχει χαθεί (κατά ένα μέρος) από το μοντέλο του πίνακα – κι ας
    είναι η ίδια γυναίκα. Έτσι το διαρκές ερώτημα «μ’ αγαπάς;», η διαρκής αμφιβολία
    καθίσταται ως κεντρικό θέμα αν «δούμε» τα δύο έργα ως δίπτυχο.
    Αν ήμουν στη θέση σου θα εξέθετα (σε δημόσια θέα) και τα δύο μαζί. (Εκτός αν
    το μοντέλο δεν είναι η σύζυγος οπότε δεν θα τα έδειχνα σε κανέναν. Δεν είναι
    καιρός για τρεχάματα).
    Αν ήμουν στη θέση σου θα άλλαζα τον τίτλο στον πίνακα. Θα άφηνα βέβαια τη φράση
    «ΜΑΓΑΠΑΣ;» και με όλον αυτόν τον χρυσαφένιο περίγυρο (που θα άφηνα να λειτουργήσει
    ως φωτοστέφανο) καθώς και με την αγιογραφική (βυζαντινότροπη, πώς να την πω;) απόδοση
    θα έβρισκα έναν τίτλο όπως: η Αγία Ερωμένη, η Οσία Αγαπημένη ή κάτι τέτοιο
    τέλος πάντων.

    Θα μπορούσα να πω και για τις πλαστικές αρετές του έργου.
    Ας πούμε πως ορίζεται ο χώρος από τις διαγώνιες (ο πάγκος στο φόντο και οι γραμμές των τραπεζιών και των καρεκλών) την κάθετη κολώνα και την οριζόντια του πάγκου στο πρώτο πλάνο, σχηματίζοντας ένα τρίγωνο που αφενός κάνει στέρεα τη σύνθεση σε ευρηματικό κοντράστ με το αμφίβολο του κεντρικού ερωτήματος κι αφετέρου κάνει αυτό το κεντρικό ερώτημα (ΜΑΓΑΠΑΣ; ) πιο αιχμηρό(στα δικά μου τουλάχιστον «αφτιά»).
    Ή, ας ξανα-πούμε, πως παίζεις με τους κύκλους: Τέσσερα ζευγάρια κύκλων έχω εντοπίσει:
    Τα δύο μάτια, ως κεντρικό ζευγάρι, «παίζουν» καταρχήν με τα δύο ρολόγια: το μεγάλο στο φόντο (ένα σταθερό και συγκεκριμένο παρελθόν; ) και το μικρό στο χέρι που τείνει να βγει από τον πίνακα και ίσως να υποδηλώνει ένα μέλλον αβέβαιο (που ίσως να εξαρτάται κι απ’ την απάντηση στο ερώτημα). Τρίτο ζευγάρι τα δύο τασάκια που απηχούν στα δύο μάτια επίσης (κι εδώ οι συνειρμοί θα μπορούσαν να φτάσουν οπουδήποτε). Τέταρτο ζευγάρι κύκλων αυτό που βρίσκεται κάτω από τη διαφανή μπλούζα της γυναίκας (κι ας μην κρυβόμαστε τραβάει το βλέμμα πρώτο-πρώτο και την προσοχή πριν «περιπλανηθούμε» στον υπόλοιπο πίνακα κι αρχίσουμε να κάνουμε σκέψεις και στοχασμούς για την ουσία της Τέχνης κτλ.). Κι εδώ βέβαια τα υποδηλούμενα ευάριθμα: Σε ρωτώ ή αναρωτιέμαι αν «μ’ αγαπάς» δηλώνοντας όμως εκ των προτέρων (αλλά με συγκρατημένο τρόπο) ότι «εγώ πάντως, ναι» (σε περίπτωση που σε ενδιαφέρει). Δεν σε προσκαλώ απλά σε ένα ερωτικό παιχνίδι αλλά σε προκαλώ συγχρόνως. Κι εδώ που τα λέμε αν μπορείς απάντησε «όχι».

    Φλυάρησα; Μάλλον. Αλλά είχα και θέμα…

    ΥΓ. Τώρα που το ξαναβλέπω το ρολόι στο φόντο θα μπορούσε να είναι και πυξίδα (κι ίσως εκεί να παραπέμπει κι ο δείκτης ακριβώς δίπλα). Αλλά ήδη έχω συνειδητοποιήσει ότι φλυάρησα.

  5. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Απρ. 04, 2009 @ 23:42:32

    #ΚτΚουκ.

    Με προκαλείς να γράψω αυυτά που σου έγραψα στο μέηλ αλλά δεν θα το κάνω
    α) γιατί είναι πολλά
    β) γιατί εμπεριέχουν πολλά τεχνικά χαρακτηριστικά.
    Θα πω μόνο πως η έμπνευση οφείλεται σ΄ένα όνειρο (υπό αυτή την άποψη το μοντέλο είναι γυναίκα του ονείρου μου)
    Απο τον όνειρο (αφετηρία της έμπνευσης) έως το σχέδιο, έχει υπάρξει ένας μετασχηματισμός. Απο το σχέδιο έως τον πίνακα άλλος ένας. Είναι η υποταγή της πηγής, του ερεθίσματος, τηης ιδέας, ή του ονείρου εν προκειμένω στους κανόνες της τέχνης σου.
    Στη ζωγραφική – όπως και σε κάθε τέχνη νομίζω – αυτοί οι κανόνες πιστεύω πως χωρίζονται σε τρεις κατηγορίες
    1. Αυτοί που τους αντιλαμβάνονται όλοι.(αν μιλάμε για ζωγραφική μερικοί τέτοιοι είναι η σκληρότητα του μολυβιού, το πάχος του πινέλου, το υλικό των χρωμάτων, η λειτουργία του ματιού ως αναφορά την αντίληψη των χρωμάτων, το ότι πρέπει να υπάρχει καδράρισμα κλπ. κλπ….)
    2. Αυτοί που τους αντιλαμβάνεται ο καθένας όπως θέλει (άξονες συμμετρίας, ζευγάρια κύκλων, χρωματικές κλίμακες, αναλογίες κλπ, κλπ)
    3. Αυτοί που αγνοούμε. (προφανώς εδώ δεν έχω παράδειγμα)

    Κι έχουμε τελικά ένα έργο το οποίο μπαίνει στην κρίση των αποδεκτών.
    Μου αποδεικνύεις πως οι αποδέκτες στην ουσία δεν ενδιαφέρονται για την πορεία του δημιουργού προς την ολοκλήρωση του έργου. Δεν τους ενδιαφέρει τι είχε στο μυαλό του ο καλλιτέχνης όταν το έφτιαχνε.
    Σημασία έχει το έργο και πως εμείς το ερμηνεύουμε άμεσα και – άρα – έμμεσα τον καλιτέχνη.
    Αυτό όντως συμβαίνει με την Ιστορία της Τέχνης.
    Κάποιες φορές μάλιστα τείνουν να αμφισβητηθούν βιογραφφικά στοιχεία του καλλιτέχνη επειδή έγκριτοι μελετητές , μελετώντας το έργο έχουν αποφανθεί διαφορετικά.
    Ίσως η απάντηση στο γιατί συμβαίνει αυτό να απαντά και στο ερώτημα «γιατί ο άνθρωπος χρειάζεται την τέχνη;»
    Όλα αυυτά τα ανέφερα διότι…
    ΔΕΝ ΜΕΤΡΗΣΕΣ ΣΩΣΤΑ ΤΑ ΖΕΥΓΑΡΙΑ ΤΩΝ ΚΥΚΛΩΝ!

  6. kyriaz
    Απρ. 05, 2009 @ 09:30:15

    Αν και…καταθλιπτικός άνθρωπος πολύ μου άρεσε το έργο σου.

    Την Καλημέρα μου.

  7. ktkouk
    Απρ. 05, 2009 @ 10:36:16

    Το ερώτημα «τι θέλει να πει ο ποιητής;» είναι τόσο ξεπερασμένο που πια τίθεται μόνο σε μαθητές της πρωτοβάθμιας και μέσης εκπαίδευσης. Το ερώτημα που κυρίως μας απασχολεί στις μέρες μας (και στις ηλικίες μας;) είναι «τι θέλει να δει ο θεατής;» ή σωστότερα «τι βλέπει ο θεατής;». Αν υπερίσχυε το πρώτο ερώτημα θα μπορούσε ο καλλιτέχνης κάτω από κάθε πίνακα να αναρτά κι ένα σημείωμα με το τι θέλει να πει και να μην μπαίνουμε καν στον κόπο να διερευνήσουμε τη σκέψη του. Σε τελική ανάλυση ο πίνακας θα ήταν κι άχρηστος αφού το μήνυμα θα περνούσε με περισσότερη σαφήνεια μέσω του κειμένου.
    Επίσης, κι αυτό είναι εξίσου ενδιαφέρον (αν όχι πιο πολύ) ο θεατής μπορεί να δει και πράγματα που δεν έχει συνειδητοποιήσει ο δημιουργός ότι κρύβονται στο έργο του και εκπηγάζουν απευθείας από το υποσυνείδητό του (του δημιουργού).

    Για το σχέδιο, υποθέτω ότι συμφωνείς, πως είναι ό,τι πιο κοντινό υπάρχει στην έμπνευση σ ότι αφορά τους θεατές. Αλλιώς θα έπρεπε να μπούμε στο μυαλό του καλλιτέχνη (κι άντε να βγεις μετά).

    Αν εννοείς τους 2 κύκλους (έναν ανοιχτό κι έναν κλειστό) στον «δείκτη» επάνω αριστερά… τους υπολόγισα αλλά δεν τους ανέφερα επίτηδες. Οι συνειρμοί που έκανα ήταν τόσο μακρινοί, χαοτικοί και διεστραμμένοι που η υπόλοιπη ανάλυση των 2 έργων (από πλευράς μου) θα φάνταζε σα να ήμουν μέσα στο μυαλό σου την ώρα που έβλεπες το όνειρο.

    ΥΓ. Οι κανόνες που αγνοούμε πάντως, ίσως να είναι κι αυτοί που κάνουν πιο γοητευτικά τα έργα Τέχνης.

    ΥΓ2. Αν υπάρχουν κι άλλα ζευγάρια κύκλων, διαφώτισέ μας (καθόσον ένα μυαλό χειμώνα-καλοκαίρι κτλ.)

    ΥΓ3. Ωραία όνειρα βλέπεις βρε μπαγάσα…

  8. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Απρ. 06, 2009 @ 00:01:50

    #ΚτΚουκ

    Καταρχήν θα συμφωνήσω πως ο θεατής βλέπει και πράγματα που δεν τα είχε συνειδητοποιήσει ο δημιουργός. Μου έχει συμβεί πολλές φορές.
    Έπειτα άμα με ζορίζει καμιά φορά κανείς να του εξηγήσω κάποιον πίνακα του απαντώ μεταξύ σοβαρού κι αστείου:
    «Εγώ σε κάνω να ονειρευτείς κι εσύ θέλεις να σου ΄χαλάσω το όνειρο;»
    Γι΄αυτο δεν λέω κι άλλα για κύκλους (να μη ρίξω και το επίπεδο). Ναι είναι κι αυτοί που λες.
    Δεν είχα πάντως συνειδητοποιήσει τα ζευγάρια! Αν δεις στο σχέδιο υπάρχει ένα τασάκι. Δεν ξέρω γιατί μπήκε και δεύτερο στον πίνακα. Μάλλον κάτι μου έλειπε.
    Υ.Γ3. Δεν είναι πάντα ωραία (έχω κι έναν Άρη και κάτι ψυχεδελικά…) αλλά είναι υπερπαραγωγές.

  9. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Απρ. 06, 2009 @ 00:04:18

    #kyriaz

    Σ΄ευχαριστώ.
    Ελπίζω να λειτουργήσει αντικαταθληπτικά γιατί πάσχω κι εγώ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: