ζήτω

.

.

 όλε!  όλε!

zito-i-25n-martiou

 

ΚΑΤΑΘΕΣΗ  ΣΤΕΦΑΝΟΥ

    Απόκριες 1986. Ο κόσμος μασκαρεμένος σε Κολοκοτρώνηδες, Μπουμπουλίνες,  Καραϊσκάκηδες, Παπαφλέσσας, Μάρκος Μπούτσαρης. 
Σχολική παρέλαση στο χωριό για την 25η Μαρτίου. Μαζεμένοι – με τα πολλά – στην πλατεία γύρω από το ηρώο. Λόγοι από τους φορείς , καταθέσεις στεφανιών , ανέκδοτα μεταξύ των μαθητών και βαρεμάρα. Εγώ , μαθητής της γ΄ Λυκείου, από τους  καλούς , δίπλα στη σημαιοφόρο και τ΄ άλλα  καλόπαιδα. Κάποια στιγμή βλέπω τον γυμναστή μας να περιφέρεται μ΄ ένα  στεφάνι ανά χείρας. Πήγαιν΄ από δω , πήγαιν’ από κει   έρχεται και προς το μέρος μας. Μου απλώνει το χέρι με το στεφάνι και μου λέει:
– Πάρ’ το .
Εγώ αμήχανα το πήρα.
– Και τι να το κάνω;
– Τι τι να το κάνεις; Να το καταθέσεις!
– Εγώ;


– Εσύ, ποιος;
– Μα δεν θέλω.
– Τι πα να πει δε θέλεις ρε; Δε ντρέπεστε;
– Μα δεν θέλω κύριε, βρείτε κανέναν άλλο.
– Γιατί δεν θέλεις; (άρχισε να κοκκινίζει) Ντροπή είναι ; ε;…γαβ, γαβ, γαβ, ….
– Και τι θα πω;
– Βρες κάτι να πεις.
Και φεύγει.
Πωω ρε πούστη μου.! Και τώρα τι κάνουμε; Εκτός του ότι δεν είχα ξανακαταθέσει στεφάνι δεν ήξερα και τι να πω. Τα άλλα τα κωλόπαιδα οι συμμαθητές μου είχαν πεθάνει στα γέλια : «γαβ, γαβ, γαβ….χα, χα, χα…»
Απομακρύνθηκα λίγο από τον χαβαλέ να σκεφτώ το λόγο μου και είχε ήδη αρχίσει να με λούζει κρύος ιδρώτας. Από το μεγάφωνο ακούστηκε η αγριοφωνάρα «Κατάθεσις στεφάνων». Μετά τους κοινοτάρχες, αστυνομίες , συλλόγους κλπ, ήρθε και η σειρά μου.
Σαν το χεσμένο βγήκα μπροστά, στάθηκα στο μικρόφωνο και είπα κάτι σαν:
«Στους ήρωες που έπεσαν για την ελευθερία» ή κάτι τέτοιο.
Έκανα ένα βήμα προς το καγκελάκι   του ηρώου και πέταξα μέσα το στεφάνι.
Ουφφφφ.
Γυρίζοντας να ξαναπάω στη θέση μου είδα κάτι άγρια βλέμματα. Πρώτα του λυκειάρχη Οτάμπαση. Μετά του χωροφύλακα . Ο γυμναστής κουνούσε με αποδοκιμασία το κεφάλι του. Τι έγινε ; Αρχικά σκέφτηκα πως δεν τους άρεσε ο …λόγος μου που ήταν πολύ σύντομος. Περνώντας δίπλα από τον παπά Γιώργη μου ψιθύρισε κεραυνοβολώντας με «Αλέξανδρε το στεφάνι το αποθέτουν δεν το πετάνε!»
Αμάν, άλλο πάλι και τούτο.  Ούτε που μου είχε περάσει από το μυαλό. Οι συμμαθητές μου , φυσικά, ούτε κι αυτοί πήραν χαμπάρι πως έγινε κάποια παρατυπία. Στην συνέχεια με έκραξαν και διάφοροι καθηγητές. Κοίτα να δεις που έμπλεξα!
    Ο λυκειάρχης με είχε στη μπούκα όλη τη χρονιά αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία. Το γεγονός  όμως ήταν απρόσμενη αφορμή γι’ αυτόν να με φωνάξει στο γραφείο του απειλώντας με με αποβολή . Γίναμε κώλος. Εγώ πήρα ανάποδες κι άρχισα να του λέω για το πως πρέπει να τιμούμε τους νεκρούς (στην ψυχή μας κι όχι με θεατρινίστικες εκδηλώσεις )  αυτός να ουρλιάζει πατριωτικές κορώνες και πως θα μου κάτσει πενθήμερη αποβολή.
 «Δε με νοιάζει καθόλου. Και σε τελική ανάλυση εγώ δεν ήθελα να το καταθέσω το κωλοστεφάνι , ο γυμναστής με έβαλε με το ζόρι.»
«Τι;;;; Με το ζόρι σε έβαλε;»
 «Ναι».
Σηκώθηκε πάνω με τέτοια φόρα που νόμιζα πως θα μου ορμήξει κι ετοιμάστηκα για άμυνα κάνοντας και λίγο προς τα πίσω. Αυτός όμως άνοιξε την πόρτα του γραφείου του και άρχισε να φωνάζει τον γυμναστή – απ’ έξω είχαν μαζευτεί διάφοροι ωτακουστές – ο οποίος κατέφθασε αλαφιασμένος. 
– Λέει αλήθεια πως δεν ήθελε να καταθέσει το στεφάνι και του το έδωσες με το ζόρι;
– Ε, κύριε  λυκειάρχα δεν έβρισκα κανέναν και…
– Και νομίζεις πως μπορούν να καταθέτουν στεφάνια αναρχικοί και ταραξίες;
– Μα ο Ανδρουλάκης δεν είναι αναρχικός κύριε λυκειάρχα, είναι καλός μαθητής, ήταν παραστάτης….
– Τι είν’ αυτά που μου λες…γαβ, γαβ, γαβ
– γαβ, γαβ…
– νιάου, νιάου…
Η πόρτα είχε μείνει ανοιχτή και απ΄ έξω είχαν στήσει γλέντι. 
Εγώ ήμουν ν’ ανοίξει η γης να με καταπιεί. Ο λυκειάρχης με το γυμναστή να τσακώνονται εξ αιτίας μου. Ποιος ξέρει τι με περίμενε;
    – Όσο για σένα Ανδρουλάκη…θα σε φτιάξω εγώ. Φύγε τώρα… Κι εσείς πηγαίνετε αμέσως στα μαθήματά σας.
Έφυγα προτού πάθει κανένα έμφραγμα.
    Όταν γύρισα σπίτι διαπίστωσα πως είχε γκρεμίσει το όνειρο της κακομοίρας της μάνας μου που με είχε καμαρώσει να καταθέτω στεφάνι και έκανε το κομμάτι της την άλλη μέρα ανάμεσα στις γειτόνισσες.  
    – Τι ήταν αυτά ρε που μου είπε ο Λυκειάρχης;  Πω, πω πως ντράπηκα ! Εσύ, έκανες τέτοια πράγματα;
    – Τι έκανα ρε μάνα;
    – Πως είσαι αναρχικός μου είπε, πως ξεσηκώνεις τους άλλους  μαθητές σε φασαρίες. Και τι δε μου΄ πε.
    – Για το στεφάνι τι σου είπε;
    – Ποιο στεφάνι; Πω, πω, το παιδί μου ταραξίας στο σχολείο; Πάω να σκάσω!
    – Άσε ήσυχο το παιδί μωρή! Ακούς τι σου λέω; πετάχτηκε η γιαγιά μου.
    – Εσύ μάνα να μην ανακατεύεσαι.
    – Άσε το παιδί ήσυχο κι έχει διαβάσματα.
    – Μάνα, σου έχω πει χίλιες φορές όταν μιλάω με τα παιδιά εσύ να μη μιλάς.
    – Εγώ σε σένα τα λέω, δεν ανακατεύομαι, γαβ, γαβ, γαβ,
    – γαβ, γαβ, γαβ…
Άιντε πάλι τα ίδια.
    Κι όλ’ αυτά για μια μαλακία. Διότι εγώ δεν είχα πρόθεση να κάνω καμιά επαναστατική πράξη. Ούτε είχα προσέξει ποτέ – έως τότε – πως καταθέτουν στεφάνια. Πως πάνε κοντά , κοντά και σκύβουν και τα ακουμπούν μαλακά πάνω στα  άλλα . Ε βέβαια, δεν παίζεις μπάσκετ με τα δαφνοστέφανα. Τι είναι; γαρύφαλλα να τα πετάς στα σκυλάδικα;
Αλλά κι οι άλλοι ένα ζόρι! Πως μαγάρισα τη μνήμη των αθανάτων , του Μπούτσαρη και του Κανακάρη και όλο τους το σόι  των ηρώων του ‘ 21…

Ρε ένα ζόρι!
Αλλά αυτά  παθαίνει κανείς άμα μεθάει με ξυδιασμένα κρασιά.
 

 

athanato-krasi-tou-21

 

κολοκοτρώνης – ανάπλι

δ. παπαγιαννόπουλος – ν. ξυλούρης

στ. ξαρχάκου – ιακ. καμπανέλλη (απο το «μεγάλο μας τσίρκο»)

Άιντε ωρέ Έλληνες και στην επόμενη ανάρτηση – κατα σαββατοκύριακο μεριά – θα σας αποκαλύψω το αληθινό σύμβολο στο λάβαρο της επανάστασης  και γιατί τελικά και το λάβαρο θέλει τον Γερμανό του για να το ευλογήσει. Τα ξέρω όλα σας λέω . Κάντε λίγη υπομονή.

Advertisements

7 Σχόλια (+add yours?)

  1. atheofobos
    Μαρ. 24, 2009 @ 19:47:09

    Σε καταλαβαίνω απολύτως!
    Έτσι βρεθηκα και γώ χωρίς να το θέλω με ένα στεφάνι ανα χείρας ως φοιτητής σε φοιτητική εκδήλωση στα προπύλαια,για να το καταθέσω στο άγαλμα του Ρήγα Φεραίου που όμως τότε οι αρχές τον θεωρούσαν κομμουνιστή!
    Μου το πήρε όμως αστυνομικός από τα χέρια και το πέταξε με ηχητική υπόκρουση τα φοιτητικά γιούχα και παρασημοφορούμενος από μερικές εκατοντάδες ανοικτές παλάμες!

  2. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Μαρ. 24, 2009 @ 21:56:02

    Άμα δε σε παν οι καταθέσεις!
    Τουλάχιστον εσύ ήξερες πως το στεφάνι το αποθέτουν ή σε…γλίτωσε ο αστυνομικός απο «ξεφτίλα» σαν τη δική μου;

  3. pandiony
    Μαρ. 25, 2009 @ 06:46:09

    σε τι διαστάσεις είναι, χωράει σε καζανάκι?
    ;οΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡ
    καλά μωρε! επανάσταση.

  4. pandiony
    Μαρ. 25, 2009 @ 06:47:21

    υπάρχει τέτοιο μπουκάλι?!

  5. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Μαρ. 26, 2009 @ 01:09:02

    Ομολογώ πως έχω προβληματιστεί.
    Τι πράγμα να χωράει σε καζανάκι;
    Ποιό μπουκάλη;
    Ποιός Θανάσης;
    Κατά τ΄άλλα ναι…
    επανάσταση.

  6. ΣΤΡΑΤΟΣ
    Μαρ. 27, 2009 @ 19:39:17

    χα,χα,χα να ήταν και το μόνο που έκανες … ΟΤΑΜΠΑΣΗΣ ? που τον θυμήθηκες. Ο παπαΓιώργης μέχρι τα 18 σου έδεινε συμβουλές αλλά εσύ από μαλακία σε μαλακία. θυμήσου τι έκανες των θεοφανίων χα,χα,χα . Να είσαι καλά Στράτος

  7. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Μαρ. 27, 2009 @ 22:46:48

    Στράτος; Ποιός Στράτος;
    Αυτός που πάει το μυαλό μου ή κάποιος άλλος;
    Φαίνεται να ξέρεις πολλά.
    Tι ξέρεις για τα Θεοφάνεια;
    Τότε τον παπαΓιώργη τον είχα βίσμα, αλλά μια κουφάλα έπιασε το σταυρό στον αέρα!!!
    Εγω απο μαλακία σε μαλακία μέχρι τα 18;
    Και μέχρι τώρα θα έλεγα.
    Θα σου στείλω μέηλ να μου στείλεις αναφορά.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: