στο ι.κ.α.

 marriage1
    ΙΚΑ! Η χαρά του πολίτη. Φαντάζομαι και των εργαζομένων εκεί.
 Τι ; είστε αλλού ασφαλισμένοι και δεν έχετε ζήσει την εμπειρία του ΙΚΑ; Κρίμα.
 Ελπίζω τα ταμεία σας να είναι εφάμιλλα  του Ιδρύματος.
    Μέρη σαν τα υποκαταστήματα του ΙΚΑ είναι τελείως καφκικά.
 Ειδικά αν είναι μια μουντή και βροχερή μέρα του Γενάρη, με τα ερείπια του εορταστικού στολισμού να περιμένουν υπομονετικά τις καθαρίστριες.
 Ο κόσμος έχει συνειδητοποιήσει πως τέλειωσε το πανηγύρι και άντε πάλι τα ίδια.
    Παρόλη τη μηχανοργάνωση η χαρτούρα   παραμένει οργιαστική.
 Ολόκληρα στρέμματα δασικών εκτάσεων κυκλοφορούν σκονισμένα εκεί μέσα υπό μορφή χαρτιού.
 Μουντοί άνθρωποι περιφέρονται από όροφο σε όροφο με φακέλους υπό μάλης ή με έγγραφα ανά χείρας .
  Άλλοι μουντοί άνθρωποι σέρνονται σε ράφια και κατεβάζουν πιο χοντρούς φακέλους, ή σκίζουν τα χιλιόμετρα χαρτιού που ξεβράζουν οι εκτυπωτές.
    Μια υπάλληλος παρά δίπλα  είχε από ώρα παρατήσει τον υπολογιστή της και κάτι έγραφε σ’ ένα χαρτί.
 Η οθόνη κατέβαζε ρητά , σοφά λόγια με μεγάλα χρωματιστά γράμματα.
Απ’ αυτά του τύπου : «ζήσε τη μέρα σου» ή «ο κόσμος έγινε για σένα» κλπ, κλπ.
 Περιμένοντας κι εγώ με τη χαρτούρα μου, χάζευα τα σπουδαία αποφθέγματα που κατέβαζε η οθόνη.
Κι όταν ήρθε η σειρά μου, όπως απομακρυνόμουν , πρόλαβα να δω μια τελευταία σοφή κουβέντα:
 «αν την είχα σκοτώσει αντί να την παντρευτώ, τώρα θα ήμουν ελεύθερος»