η μάχη της κρήτης

mahi-kritis

 

 Συνήθως διαβάζω στο κρεβάτι πριν κοιμηθώ
Εκείνες τις μέρες , πάνε  τρεις  τέσσερις μήνες, είχα πιάσει ένα παλιό τεύχος των «Ιστορικών» για τη μάχη της Κρήτης.
Το πρωί η δύο χρονών κόρη μου εξερευνά την κρεβατοκάμαρα και φτάνει και στο κομοδίνο με τη στοίβα των βιβλίων και των περιοδικών.
Εγώ μισοκοιμισμένος ακόμα στο κρεβάτι, με μισάνοιχτο το ένα μάτι να παρακολουθώ τις κινήσεις της.
Βλέπει τα «Ιστορικά»,  τα πιάνει  στα χέρια της και αναφωνεί:
Ωωωω!!!
Παγωτά!
Πολλάαα, πολλά .
Μπαμπά κοίτα, παγωτά!

Advertisements

11 Σχόλια (+add yours?)

  1. Καλλιόπη
    Ιαν. 17, 2009 @ 20:02:51

    Πες μου αλήθεια, δε ζεις για κάτι τέτοιες στιγμές;
    Να την χαίρεσαι και να χαίρεσαι που έστω πιάνει και κανένα βιβλίο στα χέρια της και το παρατηρεί.
    Είναι καλή αρχή!

  2. ktkouk
    Ιαν. 17, 2009 @ 20:42:16

    Τι ζηλευτό που είναι να βλέπεις τα πράγματα για πρώτη φορά.
    Να ερμηνεύεις τον κόσμο όπως τον βλέπεις κι όχι όπως σε έχουν μάθει να τον βλέπεις.

    Ζω παρόμοιες στιγμές με την Ιωάννα (3 ετών και 4 μηνών).

    Το στοίχημα για μένα, σύντεχνε, είναι να μπορέσω κάποτε να ξαναδώ τον κόσμο έτσι.
    Είμαι βέβαια χαμένος από χέρι, δεν είμαι δα και τόσο ηλίθιος να μην το ξέρω. Αλλά η προσπάθεια εκτός του ότι δε βλάπτει, έχει και πλάκα και φοβερό ενδιαφέρον.

    Την καλησπέρα μου
    κι ένα μικρό γαργάλημα στην κοιλίτσα της μικρής σου (αν, βέβαια, επιτρέπεις να την αγγίζουν άλλοι άντρες).

  3. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Ιαν. 18, 2009 @ 13:14:09

    #Καλλιόπη

    Ζεις βέβαια και για τέτοιες στιγμές, να διαπιστώνεις αυτό που λέει κι ο ΚτΚουκ στο 2ο σχόλιο.
    Όσο για τα βιβλία, προς το παρόν καλά πάμε και στα ψιλικατζίδικα μετά απο τη βόλτα στα …γλυφιτζούρια εξευρευνά τα περιοδικά και τις εφημερίδες.
    Υπομονή να΄χουμε να της διαβάζουμε.
    Να΄σαι καλά.

    #ΚτΚουκ
    Αγαπητέ…
    δεν θα μπορέσουμε να ξαναδούμε τον κόσμο έτσι.
    Γι΄αυτό μας κάνουν – και πάντα θα μας κάνουν – εντύπωση κάτι τέτοιες κρίσεις των παιδιών.
    Εξάλλου , μην ξεχνάς, πως τα μεγαλώνουμε προσπαθώντας να τα κάνουμε να βλέπουν τον κόσμο όπως τον βλέπουμε εμεις («όπως είναι», κατά το επιστημονικότερον). Όταν τους μαθαίνουμε τις λέξεις αυτό δεν κάνουμε; Όταν δουν αλεξίπτωτο θα τους πούμε «να ένα αλεξίπτωτο».
    Αυτά βέβαια αντιστέκονται
    αλλά ως πότε;
    Μέχρι να πάνε σχολείο λέω εγώ.
    Όσο για την τευλευταία σου πρόταση έχω να πω το εξής
    «Ακη Πάνου ζεις εσύ μας οδηγείς»!!!!!

  4. φαίδρα φις
    Ιαν. 19, 2009 @ 11:57:09

    δεν είναι παγωτά δηλαδή????

  5. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Ιαν. 19, 2009 @ 16:35:13

    Είναι!
    Απ΄αυτά που φέρνουν …παγωμάρα.

  6. Elias
    Ιαν. 21, 2009 @ 17:13:30

    Μου θύμισε εκείνη την ταινία, «Η Ζωή Είναι Ωραία»!
    Να χαίρεσαι τη μικρή σου (μια μέρα να την καμαρώσεις και αλεξιπτωτίστρια – ή, έστω, ζαχαροπλάστρια)

  7. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Ιαν. 21, 2009 @ 17:17:07

    Καλύτερα ζαχαροπλάστρια γιατι αλεξιπτωτίστρια θα με φάει το άγχος
    Άσε που έχω και υψοφοβία.

  8. stixakias
    Ιαν. 22, 2009 @ 12:02:41

    Πρέπει να φτιάξεις ένα blog για τη Σαββίνα…

    Θα μας σκίσει όλους!!

    Έστω μια κατηγορία στο δικό σου blog αν φοβάσαι τον ανταγωνισμό.

    υγ
    Πες και το άλλο το «δε μπορείς, ε;»

  9. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Ιαν. 22, 2009 @ 21:55:23

    Μπα! Εδώ χωράνε όλα.
    Όταν υπάρχει κάτι αξιόλογο θα αναφέρεται.
    Αυτό που προτείνεις αξιόλογο είναι αλλά…
    «δε μπορώ»

  10. Θανάσης
    Μαρ. 03, 2009 @ 11:11:14

    υπέροχη μικρή ακριβή στιγμούλα της ζωής!
    Μου έφτιαξες τη μέρα φίλε μου!
    (Παρεμπιπτόντως: Υπέροχοι οι πίνακες σου (μου άρεσε πολύ το εύρημα της κρεμάλας με την ΕΛΠΙΔΑ – όχι ότι δεν μου άρεσαν και τα άλλα..)

  11. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Μαρ. 03, 2009 @ 23:19:57

    Να΄σαι καλά Θανάση.
    Προφανώς έχεις κι εσύ πολλές τέτοιες ακριβές στιγμές και ξέρεις τι σημαίνουν.
    Δεν μοιράζονται όλες – οι περισσότερες – αλλά κάτι σαν αυτές αξίζει τον κόπο να κοινοποιούνται.
    Ναι αυτό με την κρεμάλα λόγω ευρήματος μπήκε.
    Μετά σκέφτηκα πως στην θέση της «ΕΛΠΙΔΑΣ», μπορεί να μπουν πολλές λέξεις.
    Γενικά τους τελευταίους μήνες προσπαθώ να βρω την ταυτότητα του μπλογκ μου (και τη δική μου ίσως)
    Το ξεκίνησα για να δημοσιεύω τους πίνακές μου και τους στίχους μου.
    Στην πορεία κάπου αλλαξοδρόμισε.
    Θα δούμε που θα βγάλει.
    Αν είχα χρόνο, θα έκανα κι αυτό που κάνεις εσύ με τη μουσική.
    Να΄σαι καλά και πάλι, γεια χαρά.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: