λεβάντες

Στο πέρασμα τ΄ ανέμου
μια γλυκιά μυρωδιά
γιασεμιού
μετά, κάτι καμένο.
Φέρνει ο λεβάντες σκόνη
και μαύρη καπνιά
και νιφάδες αίμα.

Μαύρισε η δύση
από το κόκκινο της ανατολής.

Ποιος θα  ξαναδώσει αέρα
να φύγει η σκόνη;
ποιος θα ξαναβάλει χρώμα
να έρθει ο ουρανός στα σωστά του;
ποιο περιούσιο άστρο
θα φροντίσει οι νύχτες μας
να ξαναγίνουν μέρα;

.

ΜΑΡΙΑ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗ

κι ήθελε ακόμη

Θάνου Μικρούτσικου – Μανώλη Αναγνωστάκη

Advertisements

6 Σχόλια (+add yours?)

  1. φαίδρα φις
    Ιαν. 11, 2009 @ 23:00:50

    απαντήσεις δεν έχω,τα έχουμε πει αυτά
    έχω όμως κάτι φρικτές υποψίες
    πως κανείς δεν θα ξαναδώσει αέρα
    κανείς δε θα ξαναβάλει χρώμα στον ουρανό
    όλα τ’αστέρια μας έχουν ξεχάσει

    μόνοι μας ό,τι κάνουμε
    και όχι για τη σωτηρία μας πια
    αλλά για την επιβίωσή μας

    ωραίος λεβάντες…

    σε φιλώ

  2. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Ιαν. 13, 2009 @ 17:23:37

    Δε νομίζω πως μας έχουν ξεχάσει ΌΛΑ τα άστρα.
    Αυτό του Δαυίδ τουλάχιστο, μας θυμάται συχνά πυκνά.

  3. ktkouk
    Ιαν. 13, 2009 @ 19:56:08

    Φέρνει ο λεβάντες σκόνη
    και μαύρη καπνιά
    και νιφάδες αίμα.

    Κωλόκαιρος…τι να πεις;
    Πώς να το πεις δηλαδή; σε ποιον; γιατί;

    Το βάρβαρο βαρομετρικό έχει εγκατασταθεί για τα καλά στην ατμόσφαιρα. Πάντα εδώ ήταν δηλαδή, από την αυγή της συνείδησης εδώ ήταν.
    Και ν’ αρνηθείς τη λογική; Μην ακούω για παραλογισμούς κι αηδίες. Η λογική οδήγησε σε όλες τις βαρβαρότητες της ιστορίας. Μόνο το παράλογο άφησε πίσω του μερικές στιγμές ομορφιάς. Ακόμα και οι ανάπαυλες της ειρήνης (ποτέ καθολικής και παγκόσμιας) είναι η απαραίτητη προϋπόθεση προκειμένου να προετοιμαστούν οι νέες βαρβαρότητες.

    Ποιος θα ξαναδώσει αέρα
    να φύγει η σκόνη;

    Δεν είμαι τόσο απαισιόδοξος, όσο είναι η Φαίδρα. Είμαι περισσότερο.
    «Μόνοι μας ό,τι κάνουμε» λέει και συμφωνώ. Διαφωνώ όμως στο ότι θα το κάνουμε για την επιβίωσή μας. Για τη σωτηρία μας θα το κάνουμε, δηλαδή για να φτιάξουμε ΣΤΙΓΜΕΣ που ίσως να χρησιμέψουν κάποτε ως δομικοί λίθοι ενός καλύτερου κόσμου.
    Για την επιβίωσή μας φροντίζουν όσοι μας χρειάζονται ως «στρατιωτάκια, ακίνητα, αγέλαστα».
    Βέβαια το «μόνοι μας» εμπεριέχει μια υπέροχη αμφισημία το «μας» κολλάει δίπλα στο «μόνοι» έτσι που να σημαίνει «μαζί»: όσοι έχουμε το κουράγιο να κάνουμε «Ό,ΤΙ κάνουμε», ακόμη και να ενώσουμε τις μοναξιές μας. Ίσως αυτή να είναι μια πρώτη συνειδητή αντίδραση: να φτιάξουμε παρέες. Παρέες ανθρώπων που συζητούν, που συν-αγωνίζονται, που συντροφεύουν ο ένας τον άλλο. Τα απομονωμένα άτομα (σε αντιδιαστολή με τα σχετιζόμενα πρόσωπα) είναι ο καλύτερος σύμμαχος των βαρβάρων.

  4. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Ιαν. 14, 2009 @ 17:14:02

    Ακριβώς έτσι είναι.
    Κι ο Ομπάμα ζορίζεται για το τι ράτσα σκύλο θα πάρει για την ορκομοσία!!!
    Είναι όμως κατι μέρη του πλανήτη που λες κι έχουν κατάρα.
    Στη γή της…Χαναάν γινονται πόλεμοι, σχεδόν αδιάλειπτα,κοντά 3000 χρόνια τώρα. Λες και είναι φυσικό φαινόμενο.

  5. vloutis
    Ιαν. 14, 2009 @ 19:24:07

    «…ποιο περιούσιο άστρο
    θα φροντίσει οι νύχτες μας
    να ξαναγίνουν μέρα;»

    Μεγάλη υπόθεση γι αυτόν που ζει …σκοτάδι!

    Κώστας
    vloutis.wordpress.com
    vloutis.blogspot.com

  6. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Ιαν. 15, 2009 @ 14:25:31

    # vloutis
    Καλώς ήρθες κι απο τα μέρη μας.
    Μιας και ο φόβος του σκοταδιού είναι απο τους πιο παλιούς του ανθρώπου θέλουμε οπωσδήποτε το φως. Και είναι μεγάλη υπόθεση να μη μας το κρύβουν ή να παλεύουμε να το …δημιουργήσουμε.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: