εντροπία – desolation row

oneirochaos.jpgΕΝΤΡΟΠΙΑ

Θα πιω να μεθύσω ,
να μη μπορώ ν’ ανασάνω ,
να μην έχω πια στρώμα για ύπνο.
Θα υποβάλλω σε μένα
φθορά μεγαλείο ,
στο μυαλό κατηφόρα .

Δεν θέλω  επιχειρήσεις αναστύλωσης:
ιατρικές συνταγές , ορούς νοσοκομείων ,
ή κολάσεις ψυχιατρικών θαλάμων .
Θα επιδεινώσω την αρρώστια μου
να μη μπορώ ν’ ανασάνω ,
στο μυαλό μου να χάνομαι ,
στο κρεβάτι να καίγομαι .

Άσε άλλους να φτιάχνουν
ισχυρούς καταψύκτες
να μη σαπίζουν τα κρέατα ,
να μη βρωμίζουν  ιδέες ,
που σωρός κρεμασμένες
στα εθνικά κρεοπωλεία
αυνανίζονται , ιδρώνουν,
τελικά επιβιώνουν
στων βουνών τις κεραίες ,
στων κομπιούτερ τις μνήμες.
Άσε άλλους να φτιάχνουν
κρατικούς καταψύκτες
να μη σαπίζουν τα πτώματα.

Εγώ θα πιω να μεθύσω,
να μη μπορώ ν’ ανασάνω ,
να μη μπορώ να κουνήσω .

Το μυαλό μου σε δίνη
θα διαλύει δομές .
Μ’ ένα βλέμμα φωτιά
θα γυρνάω στους δρόμους
έτοιμος να αρπάξω
απ’ το λαιμό τον καθένα .
Έτοιμος να ξαπλώσω
στη μέση του τρόμου ,
στο λιβάδι των stop ,
στ’ ανθισμένα φανάρια ,
να περάσει από πάνω
με μεγάλη ταχύτητα
ένας οίκος τυφλών,
ένα ίδρυμα νεότης ,
μια ομάδα του μπάσκετ
ένα νέο σχολείο ,
ένα σύστημα υγείας ,
ένας βρεφονηπιακός σταθμός ,
ένα άσυλο φρενοβλαβών ,
μια θεόρατη πόλη ,
να με κάνει συντρίμμια
κι ούτε καν να σκεφτεί
να πατήσει το φρένο .
Να περάσει από πάνω
μια θεόρατη πόλη
μια τεράστια κατάψυξη ,
μια δομή προς την τάξη ,
μια μαθηματική ακρίβεια ,
μια γωνία  2π ,
μια ριπή ορθολογισμού ,
ένας ψηφιακός κινητήρας ,
πέντ’ έξι πανεπιστήμια , 
μία τέλεια κατάψυξη
ενός τέλειου προγράμματος .

Κι εγώ ,
που τόσα χρόνια  τις έφτυνα
και κρυστάλλωνε  το σάλιο μου,
και γινόταν ένα μ’ αυτές
κι ενώ έμπαινα σαν ήλιος
στους πάγους τους ,
κατέληγα μαύρη πέτρα , κρύα ,
τώρα …

Τώρα θα πιω να μεθύσω ,
ν’ ανέβει ο πυρετός μου,
ν’ ανέβει η αταξία μου ,
να φλέγομαι ολόκληρος ,
σαν κούτσουρο  θανάτου
και θα ρουφήξω  τη φωτιά ,
τον μέσα μου αέρα .
Ύστερ’ αργά θα αδειάσω
τα γεμάτα πνευμόνια μου
μ’ ένα χούουουουυ …

κατάμουτρα στους καταψύκτες.
Και θα λιώσουν  οι πάγοι τους όλοι
θα φανούν των αιώνων
και του αιώνα  τα πτώματα .
Θα ξεφυσώ ώρες πολλές ,
ίσως μέρες και χρόνια .

Θα καούνε οι μνήμες
και σκουπίδια θα γίνουν
οι δομές τους της τάξης .

Και όχι πως  δεν ήταν
καλό τους το πρόγραμμα
ή πιο ξύπνιος εγώ
ή πως έκαιγε τόσο
η στερνή μου  εκπνοή
μα γιατί , μα γιατί
θα’ χα πιει να μεθύσω
και γιατί

η πορεία προς την τάξη
είν’ ο άκαρπος δρόμος
της άνοιας του  νομοθέτη ,
και της παράνοιας του φύλακα .
Η πορεία προς τη φθορά ,
την αταξία ,
είν’ ο αιώνιος δρόμος
της διάνοιας της φύσης
και της φύσης
της διάνοιας του ανθρώπου .

.
.

BOB DYLAN – desolation row

Advertisements

11 Σχόλια (+add yours?)

  1. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Δεκ. 11, 2008 @ 13:47:46

    Το ποίημα ετούτο το είχα αναρτήσει και πριν ένα χρόνο, τις πρώτες ημέρες του μπλογκ.
    Πιστεύω πως ταιριάζει μια εκ νέου ανάρτηση.

  2. φαίδρα φις
    Δεκ. 11, 2008 @ 16:40:18

    έχω την αίσθηση ότι αυτό είναι αντι-ποίηση
    και μου αρέσει πολύ
    γιατί αυτό είναι και πρόταση
    γιατί αυτό δείχνει πως έχουμε ακόμα ψυχή
    και ευαισθησίες

    πολύ πολύ μου άρεσε
    όλο και όπως ακριβώς είναι

    γιατί δείχνει τον όλεθρο
    και την ελπίδα μαζί

  3. φαίδρα φις
    Δεκ. 11, 2008 @ 18:08:52

    Ύστερ’ αργά θα αδειάσω
    τα γεμάτα πνευμόνια μου
    μ’ ένα χούουουουυ …

    κατάμουτρα στους καταψύκτες.
    Και θα λιώσουν οι πάγοι τους όλοι
    θα φανούν των αιώνων
    και του αιώνα τα πτώματα .
    Θα ξεφυσώ ώρες πολλές ,
    ίσως μέρες και χρόνια .

    Θα καούνε οι μνήμες
    και σκουπίδια θα γίνουν
    οι δομές τους της τάξης .

    τι να πω γι’αυτούς τους στίχους…

    δεν μπορώ να μην αναρωτιέμαι
    γιατί σταμάτησες να γράφεις έτσι

    όλο το ποίημα για μένα-πώς ν’αποφύγω τα εγκώμια πες μου-
    είναι ξεχασμένη ελεγεία

    είναι η τροχιά μας
    η τριχιά που δένει τις σκέψεις μας
    και περνιέται θηλιά στο λαιμό

    σου ζητώ την άδεια να το αναρτήσω στον Προμηθέα αύριο
    ή μια εκ των ημερών,όποτε μου πεις εσύ

  4. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Δεκ. 11, 2008 @ 18:34:44

    Δεν σταμάτησα να γράφω έτσι.
    Απλά κάποιες στιγμές μ΄αρέσει και η ομοικαταληξία και το μέτρο.
    Έχω όμως τέτοιου στυλ αρκετά στα συρτάρια μου.
    Η άδειά μου είναι δεδομένη. Όποτε θες.
    Σ΄ευχαριστώ.

  5. πέννυ μηλιά
    Δεκ. 11, 2008 @ 21:19:17

    η πορεία προς την τάξη
    είν’ ο άκαρπος δρόμος
    της άνοιας του νομοθέτη ,
    και της παράνοιας του φύλακα .
    Η πορεία προς τη φθορά ,
    την αταξία ,
    είν’ ο αιώνιος δρόμος
    της διάνοιας της φύσης
    και της φύσης
    της διάνοιας του ανθρώπου .

    Πόσο καιρό πριν έχει γραφτεί το ποίημα αυτό;
    Περιέργεια μεγάλη, διότι μου αρέσει πολύ.
    Ειλικρινά,είναι από τα πιό ωραία που έχω διαβάσει γενικά, όχι μόνο από τα δικά σου.

    Πέννυ

  6. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Δεκ. 11, 2008 @ 22:26:17

    Πρέπει να γράφτηκε κάπου 92-93 (τώρα είμαι 40) και επεξεργάστηκε πριν ένα χρόνο.
    Πχ. οι στίχοι που αναφέρεις προστέθηκαν πριν ένα χρόνο.
    Σ΄ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια.

  7. πέννυ μηλιά
    Δεκ. 11, 2008 @ 23:46:11

    Μου φαίνεται απίστευτο να φαίνεται ένα, κάτι που έχει γραφτεί 10 χρόνια πριν με κάτι περσινό!Και πολύ δύσκολο, για να σου λέει κάτι μετά από τόσο καιρό πρέπει να ήταν αίσθημα η σκέψη πολύ γνήσια και αυθεντική.
    Φαίνεται οτι κάποια πράγματα δεν αλλάζουν και πολύ:ή το ‘χεις ή δεν το ‘χεις..
    Τα καλά μου λόγια λέγονται μόνο όταν τα πιστεύω..

    Πέννυ

  8. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Δεκ. 12, 2008 @ 00:27:29

    15 ΧΡΌΝΙΑ!!!
    Όλοι ξεσκαλίζουμε τα παλιά μας γραφτά. Αν κατι πλέον δεν μας εκφράζει ή δεν το θεωρούμε καλό ή το πετάμε οριστικά ή το ξαναβάζουμε πίσω στο συρτάρι του.
    Κάποια μας εκφράζουν όπως είναι, δίχως ν΄αλλάξουμε τίποτα.
    Και είναι και κάποια άλλα που νοιώθουμε πως είναι πολύ καλά αλλά θέλουν λίγο δούλεμα ακόμη.
    Η εντροπία είναι ενα απ΄αυτά. Συχνά τα τελευταία χρόνια έπεφτα πάνω του και όλο έλεγα πως θα το σουλουπώσω αλλά η αφορμή δόθηκε με τη δημιουργία του μπλογκ πέρυσι.
    Η αλήθεια είναι πως με βασάνισε πολύ γιατί ένοιωθα πως είναι καλό και έπρεπε να προσεχτεί.
    Χαίρομαι που σ΄αρέσει.
    Θα το ξαναέβαζα κάποια στιγμή στο μπλογκ όπως θα ξαναβάλω και κάποια απο τα πρώτα που ανάρτησα γιατί τότε τις πρώτες ημέρες δεν διάβάστηκαν πολύ μιας και λίγοι γνώριζαν το μπλογκ μου.
    Θα το ξαναέβαζα λοιπόν κάποια στιγμή, αλλά τώρα νομίζω πως ταιριάζει και με το όλο κλίμα των ημερών.
    Είναι όντως σκέψη γνήσια και αυθεντική και πραγματικά περιγράφει αυτά που ακόμα και σήμερα νοιώθω.Κάποτε ίσως να τα ζούσα και πιο έντονα αυτά τα συναισθήματα – την εποχή που το έγραψα εντονότατα έως ακραία – αλλά δυστυχώς δεν βλέπω τον κόσμο να πηγαίνει προς το καλύτερο ώστε να αμβλυνθούν κι εμένα τετοιου είδους συναισθήματα.
    Γεια χαρά.

  9. ktkouk
    Δεκ. 14, 2008 @ 12:19:48

    Μα σαν ένας βράχος ριζωμένος στον πυθμένα ενός ποταμού που ρέει ασταμάτητα (προς τη θάλασσα, την αταξία, ας πούμε), η ύπαρξη ζωής, η εμφάνιση και η εξέλιξή της ακριβώς αντιστρέφει για λίγο αυτή την πορεία. Όταν η ύλη οργανώνεται και κατευθύνεται προς τη ζωή και ακόμα περισσότερο προς τη λογική, η εντροπία αναστέλλεται, έστω προσωρινά. Ίσως κι αυτή να είναι η τραγωδία της ύπαρξης (μας): Εγκλωβισμένοι στους στροβίλους που σχηματίζονται γύρω από το βράχο, πότε χτίζουμε (ιδέες, έργα, σπίτια κτλ.) κινούμενοι ανάποδα στο αιώνιο ρεύμα και πότε γκρεμίζουμε κινούμενοι σύμφωνα μ’ αυτό. Μέχρι βέβαια να απεγκλωβιστεί ο καθένας μας από την δίνη και να ακολουθήσει το ρεύμα προς τη θάλασσα, συνεπής προς την αιώνια κίνηση, ασυνεπής προς την ύπαρξή του μιας και πλέον έχει περάσει στην ανυπαρξία.

    Θέλω να πω ότι η άνοια του νομοθέτη και η παράνοια του φύλακα είναι, ίσως, αναγκαστικές συνέπειες της «ύβρεως» της ύπαρξης (εννοώ της ζωής ως οργάνωσης της ύλης κόντρα στον νόμο της μέγιστης εντροπίας). Γνήσια παιδιά της επανάστασης (κόντρα στο αιώνιο ρεύμα), που έγινε καθεστώς στο μικρόκοσμο της δίνης μας, την υπηρετούν και την προασπίζουν έναντι οποιουδήποτε διανοείται να την αμφισβητήσει. Κι όμως η επανάσταση θα μπορούσε να έχει άλλη εξέλιξη, αλλά μήπως έτσι δε συμπεριφέρθηκαν όλες οι επαναστάσεις όταν επικράτησαν;

    Με άλλα λόγια: τα θέλει ο…οργανισμός μας (εφόσον υπάρχουμε) μεν, τίποτα όμως δεν μπορεί να μας στερήσει το δικαίωμα να ονειρευόμαστε και να αγωνιζόμαστε για την αναδιαπραγμάτευση των δεδομένων που δημιούργησε η επανάσταση (της ζωής, της λογικής κτλ.)

  10. Κουγιουμτσιάδης Βασίλης
    Δεκ. 14, 2008 @ 20:26:32

    Αλέξανδρε Ανδρουλάκη
    Σολωμάντζαρε
    Καλώς σε βρίσκω
    Με μια πελώρια αγκαλιά
    Θέλω να σ’ αγκαλιάσω
    Τα χέρια να σου φιλήσω
    Γιατί τώρα ξέρω πως είναι οι Ποιητές του Μέλλοντος

    Σ’ ευχαριστώ βαθιά κι ανθρώπινα
    Ειδικά σήμερα

    Ένας οδοστρωτήρας
    Αλήθειας Οργής και Αισθημάτων
    Ω! Άπειρη Θάλασσα
    Μια ατελείωτη γωνία 2κπ
    Κάθε φορά που το διάβαζα
    Να με καίει και πιο πολύ
    Να με κατακτά και πιο βαθιά
    «Θα καούνε οι μνήμες
    και σκουπίδια θα γίνουν
    οι δομές τους της τάξης .»

    το τέλειο πρόγραμμα
    η τέλεια δική μας άγνοια
    η ατέλεια του νομοθέτη
    η μικρή τελεία του φύλακα

    Ω! Ποιητή
    Πυρπόλησε τη σαλεμένη τάξη τους

    «…η πορεία προς την τάξη
    είν’ ο άκαρπος δρόμος
    της άνοιας του νομοθέτη ,
    και της παράνοιας του φύλακα .
    Η πορεία προς τη φθορά ,
    την αταξία ,είν’ ο αιώνιος δρόμος
    της διάνοιας της φύσης
    και της φύσης
    της διάνοιας του ανθρώπου .»

    έτσι θα ξεκινούν τα βιβλία
    των Μαθηματικών και της Ποίησης
    στην Αταξία της αταξικής μας Κοινωνίας

    Ευχαριστούμε Αλέξανδρε

    Φανατικός της Αλήθειας σου από σήμερα

  11. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Δεκ. 15, 2008 @ 10:57:55

    #KtKouk
    Ναι η ζωή είναι μια οργάνωση. Και η διάνοια και τα έργα των ανθρώπων επίσης.
    Με το «ενεργειακό» αζημίωτο βέβαια.
    Μια συνέχης και παρατεταμένη μάχη με τη φθορά η οποία τελικά έρεται για όλους και για όλα.
    Αυτή η κοινή εδώ και χιλιάδες χρόνια διαπίστωση θα έπρεπε να μας είχε εμπλουτίσει με περισσότερη αυτογνωσία.
    Κάτι τέτοιο όμως δεν έχει συμβεί ακόμα ή τουλάχιστον στους περισσότερους.

    # Κουγιουμτσιάδης Βασίλης

    Καλώς όρισες κι απο τα μέρη μας.
    Σ΄ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια αν και με εφνιδίασες με τον ενθουσιασμό σου.
    Μη φανατίζεσαι με τις αλήθειες. Η αλήθεια θέλει ψυχραιμία και, ανοικτό μυαλό και χώρο για πιθανή αναθεώρηση.
    Ο φανατισμός ταιριάζει στην πίστη, συνήθως μεταφυσική και αναπόδεικτη.
    Ελπίζω να τα λέμε.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: