εργάτες

 ΕΡΓΑΤΕΣ

Χτύπησε καμπανάκι
σχολάνε απ’ τη δουλειά
άλλοι αλλάζουν ρούχα
άλλοι με τα βρώμικα
σκυμμένο το κεφάλι
πολύ η κούραση
σέρνονται να προλάβουν
το λεωφορείο
βγαίνουν από την πύλη
βουβοί
ήλιοι, φεγγάρια, αρώματα
ευτυχισμένες μέρες
όμορφες μελωδίες κι ανθοί
δωμάτια παιδικά
δωμάτια ερωτικά
χρώματα κι άλλα χρώματα
δροσούλες της θάλασσας
αέρας του βουνού
και χιόνι της κορφής
ποτάμια μες το δάσος
όμορφα πρόσωπα
δυνατά βλέμματα
μπράτσα για όνειρα
μάτια για έμπνευση
πόδια με φτερά
εργάτες του ονείρου
στη δούλεψη της ζωής.

Χτύπησε καμπανάκι
σχολάνε απ’ τη δουλειά.
Η τελευταία τους μέρα…
δεν θα ξανάρθουν.

Advertisements

20 Σχόλια (+add yours?)

  1. Churchwarden
    Ιον. 22, 2008 @ 15:12:28

    Dark Solomantzaros. Μας αρέσει και έτσι.

  2. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Ιον. 23, 2008 @ 18:38:15

    Ίσως είναι σαν το dark, του μαυρίσματος
    Όσο πιο πολύ κάθεσαι στον ήλιο
    τόσο περισσότερο μαυρίζεις.
    Σα να λέμε μας μαύρισε το φως!

  3. Mαρία Νικολαου
    Ιον. 24, 2008 @ 08:19:21

    Nεκροί….γερασμένοι…ή αθέατοι αραγε…

  4. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Ιον. 24, 2008 @ 12:41:25

    Ποιοί οι εργάτες;
    Αυτοί είναι αθάνατοι.

  5. πέννυ μηλιά
    Ιον. 24, 2008 @ 13:05:36

    Γιατί, γιατί, γιατί δεν θα ξανάρθουν;
    Απολύθηκαν;
    Δεν θέλω να χαθούν οι εργάτες του ονείρου..
    Δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι;
    να διαμαρτυρηθούμε;
    συγκέντρωση;πορεία;απεργία;
    Μήπως εμείς τους απολύσαμε;
    Πέννυ

  6. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Ιον. 24, 2008 @ 13:10:05

    Άμα ήξερα τις απαντήσεις στις πολλές απορίες σου, δεν θα έγραφα καν αυτούς τους στίχους.
    Γεια χαρά.

  7. πέννυ μηλιά
    Ιον. 24, 2008 @ 13:26:25

    Σωστόοοος!
    Εύχομαι πάντα μαυρισμένα και..καλοψημένα ποιήματα,όπως μου αρέσουνε)

    Ας σοβαρευτώ, μου αρέσει πολύ που ξεκινώντας το ποίημα νομίζεις πως μιλά για αληθινούς εργάτες και από το «βουβοί» και μετά, ξεδιπλώνονται αντιστικτικά όλα αυτά που ίσως και οι αληθινοί εργάτες κρύβουν κι εμείς απλά βλέπουμε όσα βλέπουν τα μάτια..με το κλείσιμο έρχεται η «κυκλική» φράση, με όλη την ποιητικότητα.. και το μαύρισμα που λατρεύω..
    Πέννυ

  8. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Ιον. 24, 2008 @ 13:51:07

    Kι εγώ το λατρεύω το μαύρισμα.
    Κυρίως όταν το βλέπω σε στίχους άλλων.

  9. patrick77
    Ιον. 24, 2008 @ 22:22:17

    «Χτύπησε καμπανάκι
    σχολάνε απ’ τη δουλειά.
    Η τελευταία τους μέρα…
    δεν θα ξανάρθουν»

    μονο στα ονειρα τους…θα επιστρέψουν γιατι θα πεινάσουν…
    πολύ φιλελεύθερα τα ποιήματά σας αγαπητέ ,
    σχεδόν αναρχικά θα έλεγα..
    Εύγε φίλτατε…

  10. athinovio
    Ιον. 25, 2008 @ 12:03:12

    πολλή μαυρίλα στην ελληνική λογοτεχνία

    ταιριαστή και δίκαιη αλλά υπάρχουν και όμορφα πράγματα στη ζωή

  11. athinovio
    Ιον. 25, 2008 @ 12:08:16

    ας μη μου θύμιζες πόσο συχνά νιώθω έτσι

  12. Alexandros K.
    Ιον. 25, 2008 @ 15:20:25

    Οι εργάτες του ονείρου ποτέ δε χάνονται…
    ακόμα κι αν απολύθηκαν θα κατοικούν κάπου εδώ γύρω
    εξάλλου όλοι γι’ αυτό δεν προσπαθούμε….να γίνουμε εργάτες του ονείρου

  13. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Ιον. 25, 2008 @ 16:17:10

    # patrick77

    Αισιόδοξα το αντιμετώπισες.
    Να΄σαι καλά.

    #athinovio

    Καταρχάς σ΄ευχαριστώ που με συγκαταλέγεις στη λογοτεχνία.
    Η μαυρίλα φυσικά δεν είναι γνώρισμα μόνο της ελληνικής λογοτεχνίας. Απλά η ελληνική μαυρίλα μάς είναι πιο οικεία.
    Πάντως δεν είναι και το κύριο γνώρισμα των στίχων μου. Έτυχαν τώρα δύο μαζεμένα (κι ίσως «τύχει» και τρίτο)
    Γεια χαρά και καλώς μας ήρθες.

    #Alexandros K.
    Οι εργάτες του ονείρου πράγματι, ποτέ δεν χάνονται.
    Καμιά φορά όμως τους χάνουμε εμείς.

  14. ktkouk
    Ιον. 26, 2008 @ 06:54:23

    Μπορεί και να μην σκαμπάζω από ποίηση (Από τι σκαμπάζω ούτε ο μετροπόντικας…αλλά τέλος πάντων).
    Μέχρι το τελευταίο τετράστιχο είχα την εντύπωση (κι ακόμα την έχω) ότι έβλεπα πίνακες σοσιαλιστικού ρεαλισμού ή πίνακες τους Ριβέρα. Εργάτες με όμορφα πρόσωπα, δυνατά βλέμματα, μπράτσα για όνειρα, μάτια για έμπνευση, πόδια με φτερά Εργάτες που μετά το «καθήκον» τους στην οικογένεια και στην κοινωνία (πρωτίστως σ’ αυτή) χαίρονται τη φύση, τη ζωή τον έρωτα κτλ.
    «Εργάτες του ονείρου». Μόνο που αυτή η φράση κλειδί ξεκλειδώνει δυο πόρτες. Διαλέγεις και παίρνεις (ή καλύτερα μπαίνεις). Η πρώτη πόρτα οδηγεί σε ένα δωμάτιο, στην ερμηνεία που έχουν «συμφωνήσει» οι προηγούμενοι (μαζί με τον Αλέξανδρο νομίζω).
    Η δεύτερη όμως βγάζει σε ένα άλλο δωμάτιο, μια ερμηνεία εντελώς αντίθετη:
    Εργάτες των ονείρων μας.
    Όπως είναι ή όπως θα θέλαμε να είναι οι εργάτες (οι κυρίως ειπείν εργάτες) στα όνειρά μας ή στα οράματά μας. Κι έτσι βέβαια μπορείς από μια Τρίτη κρυφή πόρτα να μπεις στο πρώτο δωμάτιο δηλαδή να ερμηνεύσεις την φράση κλειδί ως εξής:
    Οι εργάτες των ονείρων μας, ωραίοι, ανδρείοι, εργατικοί δημιουργούν την τέλεια κοινωνία, την κοινωνία των ονείρων μας, το όνειρό μας, άρα «κατασκευάζουν» το όνειρό μας. Συνεπώς είναι οι εργάτες του ονείρου και με την πρώτη ερμηνεία.
    Ωστόσο.
    Το τελευταίο τετράστιχο ανατρέπει όλη αυτή την περιήγηση σε μέρη ονείρων. Δεν θα ξανάρθουν. Δεν είναι εργάτες σε ένα εργοστάσιο ονείρων (ή μιας ονειρικής κοινωνίας). Τουλάχιστον όχι κατ’ επιλογή. Είναι μάλλον εργάτες σε μια χωματερή ονείρων σε έναν τόπο που ούτε ήλιοι και φεγγάρια, ούτε μελωδίες κι ανθοί ούτε δωμάτια παιδικά ή ερωτικά, ούτε χρώματα ούτε δροσούλες κτλ. Κι αποφασίζουν να μην ξαναρθούν. Αποφασίζουν να παρατήσουν τη χωματερή και να ζήσουν εκεί έξω στο όνειρο. Στο καλύτερο όνειρο, στην πραγματικότητα. Τη δική του πραγματικότητα ο καθένας. Εκεί που δεν σπαταλούν, δεν χάνουν τη μισή ζωή τους καταστρέφοντας τα όνειρα που γεμίζουν την υπόλοιπη ζωή τους.
    Δεν ξέρω αν αυτό το τελευταίο τετράστιχο χαρακτήρισε το ποίημα μαύρο. Για μένα είναι τόσο φωτεινό που το μόνο μαύρο που μπορεί να προκαλέσει είναι το μαύρο πίσω από τα κλειστά βλέφαρα (μιας και η λάμψη του σε αναγκάζει να κλείσεις τα μάτια). Όπως είπε κι ο γνωστός ποιητής σε μια απάντησή του «μας μαύρισε το φως».

    Να σαι καλά Αλέξανδρε, (κι οι λοιποί βεβαίως-βεβαίως).

  15. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Ιον. 27, 2008 @ 09:59:33

    #ktkouk
    Και πολύ καλά δεν είμαι.
    Τα τελευταία 40 χρόνια έχω κάτι ψιλοπροβλήματα.
    Μου έφυγαν και οι…εργάτες!
    Θα στρώσει όμως το πράμα. Ο ανάδρομος Ερμής θα ασφαλτοστρωθεί και όλο το σύμπαν θα συνωμοτήσει υπέρ μου.
    Θα κερδίσω και 2.000.000 στο λαχείο!

  16. Lardigos
    Ιον. 27, 2008 @ 15:51:24

    «…μπράτσα για όνειρα/
    μάτια για έμπνευση…»

    Μπράτσα που μπορούν να γίνουν αγκαλιά να ξαποστάσεις και να ονειρευτείς, μα και μπράτσα που δουλεύουν για το όνειρο, αρκεί να τα εμπνεύσουν ένα ζευγάρι μάτια, μια μόνη ματιά…
    Ναι, αγαπητέ Αλέξανδρε. Πόσο περισσότερα θέλει για το όνειρο;

    Καλησπέρα σου

  17. ktkouk
    Ιον. 27, 2008 @ 21:03:06

    Αυτόν τον @#%$&^^()! Ερμή έτσι και τον πετύχω πουθενά…έχω να του σούρω…!
    Θα του σπάσω το κηρύκειο στο κεφάλι. (Για να μη σου πω τι άλλο θα του έκανα με το εν λόγω όργανο – που πιθανώς να του άρεσε όμως).
    Ελπίζω το ΟΛΟ το σύμπαν να συνωμοτήσει υπέρ ΣΟΥ μπας και πάψει να ασχολείται με λόγου ΜΟΥ.

    ΥΓ Εγώ στους δικούς μου εργάτες έδωσα θερινή άδεια. ΑΝΕΥ αποδοχών. (Είπαμε αριστεροί-αριστεροί αλλά και η ιδεολογία έχει τα όριά της).

  18. φαίδρα φις
    Ιον. 29, 2008 @ 10:10:33

    γιατί να σκλαβώνονται οι εργάτες του ονείρου
    στη δούλεψη της ζωής?
    έτσι η ζωή μοιάζει με κάτεργο…
    θα το σκεφτώ κι άλλο αν προλάβω

    χαιρετώ
    καλό καλοκαίρι
    θα τα πούμε και από το τηλέφωνο

  19. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Ιολ. 01, 2008 @ 23:19:28

    #Lardigos
    Πόσο περισσότερα θέλει για το όνειρο;
    Δεν θέλει περισσότερα. Αυτούς τους «εργάτες» και κάποιους άλλους ανάλογους, που χάρην συντομίας δεν αναφέρθηκαν. Πχ. ένα άρωμα, ή ένα κόκκινο φεγγάρι κλπ.
    Νά σαι καλά.

    #ΚτΚουΚ
    Εδώ τον έχω τον …ανάδρομο. Του’ χω κάνει ένα κεφαλοκλείδωμα και σε περιμένω να περιμαζέψεις το κηρύκειο που΄χει παραπέσει λίγο πιο πέρα.

    #φαίδρα φις
    Ελπίζω να προλάβεις.
    Για την ώρα βλέπω πως βιάζεσαι πολύ.
    Σα να πέρασες απο δω τρέχοντας.
    Που πας;!

  20. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Ιολ. 01, 2008 @ 23:21:13

    ΕΡΩΤΗΣΗ

    Οι του wordpress μπαίνετε στα μπλογκς του blogspot;
    Γιατί εγώ εδώ και 5-6 μέρες δεν τα καταφέρνω.
    Ξέρει κανείς γιατί;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: