ο τρελλός

ακρυλικό σε καμβά (περ. 55χ85)

Advertisements

35 Σχόλια (+add yours?)

  1. Μαρία Νικολάου
    Ιον. 02, 2008 @ 14:43:38

    Αχ Αλέξανδρε τι μου κανε αυτος ο πινακας να ξερες..
    Εχεις βρει το τελειο προσωπο..
    Την τελεια εκφραση..
    Την «αληθεια» μεσα απο αυτο το βλέμμα..
    Πόσα τραγουδια εχουν βγει που τραγουδουν τον τρελό
    ξερεις..;
    Πάρα πολλα..
    Υπεροχος πινακας. Πραγματικα υπεροχος..

  2. κουμπάρος
    Ιον. 02, 2008 @ 16:04:15

    Είναι πράγματι ένας όμορφος πίνακας. Αυτός ο γεράκος, αυτός ο ζητιάνος, αυτός με μισόκλειστο το ένα του μάτι και γουρλωτό το άλλο, αυτουνού η τρέλα που καίει πίσω του, ασπρη φωτιά, και έρχεται να γίνει ένα με τα ψαρά του μαλλιά και γένια, εκείνου που το μειδίαμα είναι φορέας μιας αυτάρεσκης παράνοιας, αυτού που το πλούσιο ρούχο του και το κατεβασμένο του καπέλο δείχνει την αρχοντιά της ταπεινής του αναχώρησης από τον κόσμο της λογικής, αυτουνού που και τα χέρια ακόμη είναι φορείς της κουζουλάδας, αυτουνού η οικειότητα με κάτι δικό μου είναι που με συγκίνησε και με συγκινεί.

  3. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Ιον. 02, 2008 @ 17:46:27

    # Μαρία Νικολάου
    Μαρία σ΄ευχαριστώ.
    Γι΄αυτά που λες εγώ δεν έχω να πω και πολλά πράγματα. Καμιά φορά έρχεται μόνο του το πράγμα αρκεί να είσαι εκεί να το υποδεχτείς. Αυτός ο πίνακας φτιάχτηκε πολύ γρήγορα και δίχως προκαταρκτικό σχέδιο. Βγήκε αυτό που βλέπεις αβίαστα. Ήταν κάποιες στιγμές έντασης.
    Την όποια αλήθεια του θα την μοιράσει με διαφορετικό τρόπο στον κάθε θεατή.

    # Κουμπάρος
    Τα ίδια με τα παραπάνω.
    Αναρωτιέμαι όμως , κάθε φορά που τον βλέπεις, σε διάφορες περιόδους, τα ίδια συναισθήματα σου γεννά;

  4. κουμπάρος
    Ιον. 02, 2008 @ 19:27:40

    Καλή ερώτηση. Η βάση είναι πάνω κάτω η ίδια. Η δική μου διάθεση όμως μεταλλάσσεται ανάλογα με τις καταστάσεις. Είναι μια περίεργη διαλεκτική ανάμεσα στον «τρελλό» και στη δική μου εμπειρία.
    Για παράδειγμα πέρασε αρκετός καιρός μέχρι να καταφέρω να αποδεσμέυσω την εικόνα του «Γιάννη του πουκαμισά» από αυτόν τον πίνακα, αν τα κατάφερα ποτέ… Ο πουκαμισάς ήταν ένας γέρος ζητιάνος, ο οποίος είχε χάσει τα μυαλά του. Τριγυρνούσε από χωριό σε χωριό κρατώντας σχολικά βιβλία, τα οποία «διόρθωνε» με ένα μολύβι κάνοντας όλα τα όμικρον ωμέγα και ανάποδα. Με τις ώρες… Εκεί. Τα Ο, Ω. Τα Ω, Ο. Καλοσυνάτος, ευγενικός και εξαιρετικά αφοσιωμένος στην εργασία του. Είχε μαλλιά και μούσια και φορούσε πολλά πουκάμισα, το ένα πάνω στ’ άλλο. Εξ ου και το παρατσούκλι. Μεγαλώσαμε με τον πουκαμισά. Δεν τον φοβόμασταν. Η μάνα μου μας έλεγε να φάμε το φαί μας γιατί θα φώναζε του πουκαμισά να μας πάρει. Μα δεν φοβόμασταν. Κάναμε έτσι την τρέλα κομμάτι μας. Την ενσωματώσαμε. Πολλές φορές μας έδινε να διορθώσουμε κι εμείς τα βιβλία του. Τα Ο, Ω και ανάποδα. Και βρίσκαμε κι εμείς νόημα στην τρέλα. Είμασταν σίγουροι ότι κάτι σημαντικό κάνει και μας έδινε να το κάνουμε κι εμείς. Πριν από λίγα χρόνια τον Γιάννη τον σκότωσε ένα αυτοκίνητο, ενώ πήγαινε να περάσει τον δρόμο. Ήταν πάνω από 90. Λένε πως στην παράγκα που έμενε βρέθηκε ένα μπαούλο διορθωμένα βιβλία και άλλο ένα γεμάτο κέρματα. Έτσι εξαργύρωσε ο Γιάννης την τρέλα του. Κι εμένα ο δικός σου τρελλός ακόμα μου θυμίζει το Γιάννη…

  5. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Ιον. 02, 2008 @ 19:52:06

    # κουμπαρος

    Να διευκρινίσω κατ΄αρχήν και για τους υπόλοιπους πως ο κουμπάρος έχει στην κατοχή του αυτόν τον πίνακα 5-6 χρόνια τώρα.
    Είναι περίεργα τα νήματα που συνδεόυν διάφορες καταστάσεις και κάποιες φορές αγγίζουν τα όρια της μεταφυσικής.Λες και πράγματα που συμβαίνουν γύρω μας και τα αγνοούμε, βρίσκουν ένα μυστικό δίαυλο και εισέρχονται μέσα μας. Μετά τα εξωτερικεύουμε κατα τρόπο που άλλοι λεν έμπνευση, άλλοι ενόραση, κι άλλοι τρέλα.
    Λενε πως ο σπουδαίος καλλιτέχνης έχει την ικανότητα να συλλαμβάνει το πνεύμα των πολλών.
    Πως να το πεις αυτό όμως για ένα έργο που δεν είχε κανένα στόχο; (συνειδητά τουλάχιστον). Μου΄ρθε έτσι ξαφνικά και τόφτιαξα. Ούτε ήθελα να εκφράσω τους τρελούς γενικά. Το μόνο συνειδητό ήταν αυτό το παιχνίδι με τα μάτια. Κι αυτό όμως το σκέφτηκα την ώρα που έφτιαχνα τον πίνακα.
    Το αποτέλεσμα ήταν κάτι που μου φαινόταν αρκετά αλλόκοτο και μου φαίνεται ακόμα.
    Ίσως τον αντιπαραβάλλω , στην επόμενη ανάρτηση με το «ο γέρων βασιλέφς του παραμυθιού», το οποίο είναι πιο μελετημένο και της ίδιας εποχής.
    (τόχεις ασφαλίσει ρε;)

  6. stixakias
    Ιον. 02, 2008 @ 20:02:32

    Ωραιότατος!

  7. φαίδρα φις
    Ιον. 02, 2008 @ 20:15:36

    μου αρέσουν τα χρώματα,η κίνηση των μαλλιών του,σαν να τα φυσάει ένας αέρας κυκλικός,το χέρι που κρατάει το καπέλο,το τόσο διάφανο και γλυκό βλέμμα,
    είναι πολύ όμορφος ο πίνακας αυτός και με συγκινεί ιδιαίτερα και βαθιά,
    όπως με συγκίνησε το ίδιο και η ιστορία με τον τρελό του κουμπάρου,
    διαβάζοντάς τη κάπως έτσι ήρθε στο μυαλό μου κι ένας άλλος τρελός που γνώριζα κι εγώ από τα παιδικά μου χρόνια,

    γιατί όλοι οι τρελοί φοράνε καπέλο?

    φιλιά

  8. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Ιον. 02, 2008 @ 20:32:52

    # στιχάκιας
    Πάλι καλά!

    #φαίδρα φις
    Γιατί φοράνε καπέλο ε;
    Δεν το΄χα σκεφτεί.
    Ετούτος το κρατά. Ο άλλος που λέω (μπορεί να τον βάλω κι αύριο) «ο γερων βασιλέφς του παραμυθιού), το φορεί, αν και ξεφτισμένο.
    Τώρα που το σκέφτομαι δεν φορούν όλοι οι τρελοί καπέλο. Μάλλον εμείς τους φανταζόμαστε έτσι.
    Ίσως κάτι απο τα παραμύθια, κάτι απο τις ταινίες, ποιός ξέρει;
    Ίσως κι όλας επειδή το καπέλο είναι και λίγο πολύ σύμβολο καθωσπρεπισμού, να το βάζουμε στους «τρελούς» για τονίσουμε την κατάστασή τους.
    Ποιός ξέρει;

  9. φαίδρα φις
    Ιον. 02, 2008 @ 21:15:19

    κι εσύ έχεις μια εμμονή με τα καπέλα…
    έτσι δεν είναι

  10. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Ιον. 02, 2008 @ 21:29:56

    Όχι.
    Μπορεί να μου πηγαίνουν
    αλλά την έχω αποδεχτεί τη φαλάκρα πολλά χρόνια τώρα!

  11. φαίδρα φις
    Ιον. 02, 2008 @ 21:32:17

    δεν εννοούσα ακριβώς αυτό…
    στη ζωγραφική σου.

  12. Μαρία Ρ.
    Ιον. 02, 2008 @ 21:34:55

    αλέξανδρε

    καλησπέρα

    ενας πίνακας στο μυαλό μου:

    δυο χερια

    που ανοίγουν παράθυρο

    και κοντοστέκονται

    γιατί η θεα που

    αντικρύζουν είναι

    ένας τουβλινος τοίχος…

    ζηλεύω την τέχνη σου

    που εκφράζεται

    με εμπνευσμένα δάχτυλα

    (κατα λάθος στην νέα
    ανάρτηση που έκανα
    είχα αποκρύψει και τα
    σχολια απο τις παλιές.
    τα επανέφερα..και σου
    εχω απαντήσει
    ζητώ συγνώμη.)

    καλό βραδυ…

  13. silia
    Ιον. 03, 2008 @ 01:14:59

    Δεν ξέρω γιατί , αλλά μού’ρθε να … σταυροκοπηθώ και να τον … προσκυνήσω τον «Τρελλό» . Δεν ταιριάζουν τα χρώματα με αγιογραφία , αλλά …. μού’ρθε .

  14. Λάκης Θλιμμένος
    Ιον. 03, 2008 @ 08:55:45

    Δεν είμαι κάποιος που έχει την γνώση να κάνει κριτική σε πίνακες ζωγραφικής αλλά πιστεύω ότι μπορώ να μιλήσω με βάση τα συναισθήματα που μου γεννά η ο συγκεκριμένος πίνακας και ίσως αυτό να είναι και πιο τίμιο και πιο αυθεντικό τελικά (πιστεύω ότι περισσότεροι προλαλήσαντες το ίδιο έχουν κάνει). Θα συμφωνήσω απόλυτα με την Μαρια Ν. Αυτό το βλέμμα είναι και η δική μου προσωποποίηση της τρέλλας αλλά και πάλι γμτ μου θα έρθω σε αντιπαράθεση με την φαίδρα. Εγώ λοιπόν δεν βλέπω κάποιο «αεράκι κυκλικό» αλλά φως, φως της αλήθειας. Βλέπω αυτό το βλέμμα ως το βλέμμα ενός ανθρώπου που μόλις έχει επιστρέψει από την σπουδή του στης αλήθειας το φως, ταπεινωμένος (όπως ανέφερε ο κουμπάρος) μπρος στην αυθεντικότητα της αλήθειας και γιομάτος απέραντη αγαλίαση και έναν ανεξάντλητο ενθουσιασμό για να μεταδώσει, να μεταφέρει, να αποκαλύψει στους άλλους την νέα του γνώση. Έτσι το βλέπω εγώ Αλέξανδρε. Κι ας με συγχωρέσει και πάλι η φαίδρα που η άποψη μου ερχεται λιγάκι σε διαφωνία μαζί της (άποψη μου είναι φαίδρα ας μην το κάνουμε Βοσνια εδω μέσα).
    (Αλλά επειδή ρωτάς γιατί οι τρελλοί φορούν καπέλο, σκέφτηκα ότι ίσως τα καπέλα τους να είναι εκεί που φυλάνε την τρέλλα τους, ξέρεις…. σαν τους ταχυδακτυλουργούς που τραβάνε λαγούς μέσα από το καπέλο τους, αυτοί τραβάνε μπουγκιές τρέλλας ή αλήθειας εάν συμφωνείς με την παραπάνω άποψη μου για τον πίνακα)

    Πολύ καλημέρα σε όλους.
    Πανέμορφος πίνακας αλέξανδρε

  15. ktkouk
    Ιον. 03, 2008 @ 09:38:48

    Δηλαδή για να καταλάβω: Μαζευτήκαμε εδώ οι λογικοί για να ερμηνεύσουμε τον τρελλό που δημιούργησε σε στιγμές έντασης ένας ημικουζουλός (εξ ορισμού, καθότι καλλιτέχνης).
    Ρε, τι σου είναι η Τέχνη !

    Πέρα από την απίστευτη ένταση της πινελιάς του Αλέξανδρου, δυο πράγματα τράβηξαν αμέσως την προσοχή μου: Πρώτον το σχεδόν άχρωμο βλέμμα του προς κάτι που είναι εδώ (ή εκεί) αλλά εμείς, οι «λογικοί», δεν μπορούμε να το δούμε. Δεύτερον, το εμπνευσμένο κοντράστ ανάμεσα στα μαλλιά του (που σχεδόν φτάνουν κι ενώνονται με τον ουρανό) και στη μαγκούρα του που, υποθέτω (βάσιμα νομίζω), ότι ακουμπάει γερά στη γη και τον στηρίζει. Ανάμεσα σε γη και ουρανό, εκεί που υπάρχει η ζωή, εκεί δηλαδή που υπάρχουν όλα: αυτά που μπορεί να σε τρελάνουν (να σε απελευθερώσουν, αν το δούμε από μια άλλη σκοπιά) ή να σε εγκλωβίσουν, να σε φυλακίσουν.

    Καλημέρα εις άπαντες.(και στον κουμπάρο, που αισθάνομαι ότι τον αδίκησα τις προηγούμενες μέρες και του ζητώ συγγνώμη).

    ΥΓ. Το καπέλο για έναν τρελό ίσως να είναι η απαραίτητη ασπίδα (στον δικό του τρόπο σκέψης) που τον προφυλάσσει από τα βέλη της λογικής, των συναρτήσεων, των ερμηνειών και των επιταγών του καθωσπρεπισμού, έναντι των οποίων οι υπόλοιποι (οι ασκεπείς) είμαστε εκτεθειμένοι. Βέβαια δεν φοράνε όλοι οι «τρελοί» καπέλο…αλλά μήπως όλοι οι «λογικοί» κυκλοφορούν ασκεπείς;

  16. φαίδρα φις
    Ιον. 03, 2008 @ 11:05:13

    @λάκης θλιμμένος,
    δεν θα διαφωνήσω αγαπητέ,νομίζω πως είστε λίγο προκατειλημμένος απέναντί μου,
    δεν έρχομαι για να κάνω φασαρίες και σαματά,όταν όμως θέλω να πω κάτι,θα το πω,
    και πάλι δεν βρίσκω το λόγο γιατί να μην είναι αέρας και φυσικό φως μαζί-καιτα δύο είναι στοιχεία της φύσης- και άλλωστε όπως εσείς ο ίδιος προλογίσατε ο καθένας μη ειδικός στη ζωγραφική εισπράττει και εισπνέει κάτι διαφορετικό,γίνονται διάφοροι συνδυασμοί μέσα μας,εκτιμώ πως είναι καλό αυτό και όχι κακό,
    δεν καταλαβαίνω λοιπόν γιατί σ’εμένα να μη συμβαίνει αυτό?
    μην αυτοαναιρείστε…και μη βιάζεστε να μου καταλογίσετε πριν μιλήσω.
    προτιμώ πάντα τις γόνιμες αντιπαραθέσεις-αν υπάρχουν-…
    αναφορικά με το καπέλο, μου άρεσε η εκδοχή σας.
    αυτά και καλημέρα

  17. stinathina
    Ιον. 03, 2008 @ 11:22:30

    Σεβαστέ κύριε Χαίρετε!
    Ελπίζω να μην ενοχλώ. Διάβασα σ’ ένα ποστ και νόμισα πως χαίρεστε τις κριτικές και τα τοιαύτα, οπότε πέρασα κι από δω.
    Σας ευχαριστώ που δώσατε αφορμή ο Κος κουμπάρος να πει την ιστορία του τρελού του! Όσο την σκέφτομαι τόσο μου διαφεύγει, είναι γεμάτη ουσία, δεν ξέρω πως αλλιώς να το πω. Θα άξιζε κάποιος να.. δε ξέρω..
    Τώρα ως συνάδελφος «καλλιτέχνης» σκέφτομαι να σας πω και δυό λόγια για τον πίνακα και γενικώς.
    Πρώτον αυτό το πράγμα εσεις οι καλλιτέχνες είσαστε τρελοί… δε ξέρω. Δε με πολυαρέσει. Πολύ γραφικό, μια στις τόσες οκ αλλά θέλει λίγο προσοχή, όλοι καλλιτέχνες είμαστε αλλιώς οι καλλιτέχνες είναι κάτι ωραίοι γραφικοί το οποίο ίσως οκ αλλά.. δε ξέρω. (:-)
    Μετά αυτό το ο τρελός είναι σοφός και είναι φωτεινός πάλι.. δε ξέρω. Κα΄τι με βαράει ναούμ’ γιατί πολλοί τρελοί που έχω δει εγώ είναι μέσα στην άβυσσο και δεν είναι έτσι γλυκά κι ακινδυνα τα πράμματα σα να χαιδευόμαστε, οπότε.. δε ξέρω. (είναι προφανές ελπίζω, μέχρις εδώ, πως τα ξέρω όλα, σύμφωνοι; )
    και κάτι για τον πίνακα ο οποίος έχει μια δροσιά και μια ελαφρότητα τόσο στο θέμα όσο και στον τρόπο παρά το σκοτεινό φόντο για το οποίο δεν είμαι τελείως σίγουρος είναι πολύ ωραίο αφ’ ενός γιατί μοιάζει να κοιτά κάτι αλλά δε θέλω να το κουράσω τώρα) έχω πάλι το αλλά μου (τουλάχιστον ένα :] ) μου φαίνεται τα χέρια τα ρούχα και το καπέλο κάπως μπουκωμένα, πολύ γεμάτος από πινελιές που δε προσθέτουν αλλά αφαιρούν σ’ αυτό το πηγαίο βλέμμα που παρασύρει και πάει μακριά. Η κάθε τέχνη έχει τα χούγια της, στην ζωγραφική ο συναισθηματισμός περνά πιο εύκολα απ΄’ ότι στην ποίηση. Εδώ βλέπω λίγο αχαλίνωτο το συναίσθημα και όχι προς ώφελος. Για να μην παρεξηγούμαι το συναίσθημα είναι καλόν αλλά όπως όλα θέλει κι αυτό την δουλίτσα του. «Η αγάπη θέλει ΦΡΟΝΗΣΗ, θέλει ταπεινωσύνη» λέει το τραγούδι.
    Ευχαριστώ πολύ. Συγχαρητήρια. Ευχές. κλπ.

  18. Λάκης Θλιμμένος
    Ιον. 03, 2008 @ 11:28:43

    Με κανένα τρόπο δεν είμαι προκατειλημένος μαζί σου (εάν δεν σε πειράζει ο ενικός) και έχω και εγώ την ίδια «ιδιομορφία» να λέω αυτά που θέλω χωρίς ίσως να σκέφτομαι επαρκώς τις πιθανές αντιδράσεις. Κατά τα άλλα όχι μόνο συμφωνώ ότι είναι καλή και εποικοδομητική η ανταλλαγή απόψεων αλλά και επί του πρακτέου μ αρέσει πολύ η προσέγγιση σου περί ανέμου και φωτός.

    Χαίρομαι ιδιαίτερα που η εκδοχή του καπέλου σου κέντρωσε το ενδιαφέρον.

    Πολύ καλημέρα και σε σένα
    (μάλλον καλό απόγευμα, λόγω της παρόδου της δωδεκάτης)

    ΥΓ. Η αυτοαναίρεση και η αμφιβολία ήταν πάντα το ουσιαστικότερο κίνητρο μου για την απόκτηση της γνώσης (πόσα λίγα έχω μάθει όλα αυτά τα χρόνια!!!!)

  19. padrazo
    Ιον. 03, 2008 @ 11:31:43

    Βλέπω τις «τρελές» σκέψεις του, τις τροχιές τους, την προσπάθειά του να κρατηθεί σε δικά του πράγματα (μήπως νιώθει ότι οι σκέψεις του δεν του ανήκουν; να κρατήσει δικά του πράγματα, το καπέλο, το μπαστούνι, το χαμόγελό του, μακριά από την τρέλα, την ένταση, των χρωματιστών ιδεογραμμών που τον περιβάλλουν. Όλα φαίνεται να αρχίζουν στο μυαλό του αλλά αυτός νιώθει ότι ο όλα παιρνούν από το δεξί του χέρι.
    Εξαιρετική σύνθεση αγαπητέ αλέξανδρε. Κοιτάζοντας την εικόνα νιώθω το μυαλό να παίρνει φωτιά.

  20. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Ιον. 03, 2008 @ 12:37:48

    #Μαρία Ρ.
    Σ΄ευχαριστώ.
    Ελπίζω να μην ανοίγω παράθυρα σε τούβλινους τοίχους, αλλά σε κάτι πιο…ανοιχτό!

    #sillia
    Περίμενε να σταυροκοπηθείς σήμερα που ο γέρων βασιλέφς έχει αγιογραφική τεχνοτροπία.

    #Λάκης Θλιμμένος
    Δεν είναι το θέμα να συμφωνούμε μεταξύ μας σεε συναισθήματα που γεννιώνται, αλλά να γεννιώνται συναισθήματα και ιδέες. Αν εγώ καταφέρνω κάτι τέτοιο, είμαι ιδιαίτερα ικανοποιημένος.
    Πράγματι η εκδοχή σου για το καπέλο ενδιαφέρουσα.

    # ΚτΚουΚ
    Σωστά παρατήρησες τα μαλιά που πάνε να ενωθούυν με τον ουρανό.
    Η μαγκούρα, είναι άλλο ένα αξεσουάρ των τρελών , όπως το καπέλο. Μπορεί να είναι κι ένα είδος σκήπτρου! ή να χρησιμεύει απλώς για να διώχνει – όπλο δηλαδή. Και δεν ξέρω και τι άλλο.
    Καλή και η δική σου εκδοχή για το καπέλο.
    Αυτά είναι πράγματα που τα έχουμε λίγο πολύ στο μυαλό μας και απλά δεν έτυχε να μας απασχολήσουυν πιο συγκεκριμένα ή να τα συζητήσουμε.
    Ημικουζουλός ε;

  21. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Ιον. 03, 2008 @ 12:49:43

    #stinathina
    Χαίρετε και σε σας και ΄καλώς μας ήρθατε.
    Λίγο χμ…και ναι μεν αλλά και δεν ξέρω!
    Δεν πολυκατάλαβα. Ειδικά στο πρώτο μισό του σχολίου.
    Δεν είναι όλοι οι καλλιτέχνες τρελοί , αυτό είναι σίγουρο. Όταν λέω τρελοι εννοώ για δέσιμο.Διότι κατά τ΄άλλα δεν είναι καλλιτέχνες όσοι δεν έχουν μια φωτιά μέσα τους που να μην τους αφήνει σε ησυχία και να μην κάνει τους γύρω να αναρωτιούνται «τι έχει αυτός ο άνθρωπος και τρώγεται με τα ρούχα του;»
    Μεγάλο θέμα όμως αυτό.
    Στην κριτική σου για τον πίνακα είσαι πιο ξεκάθαρος. Δεκτά αυτά που λες. Πράγματι είναι μπουκωμένο το θέμα απο πινελιές αλλά εγώ τουλάχιστον δε νομίζω πως λειτουργεί εις βάρος του. Φυσικά είναι δικαίωμα του καθενός να το εκλάβει κατα το προσωπικό του κριτήριο και καλά κάνει και έτσι πρέπει να γίνεται. Δεν μιλάμε για κάποια αντικειμενική αλήθεια, αλλά για ένα υποκειμενικό έργο που άλλους αγγίζει και άλλους όχι.
    Λες πως βλέπεις λίγο αχαλίνωτο το συναίσθημα και όχι προς όφελος. Προς όφελος τίνος πράγματος; Εγώ θα έλεγα προς όφελος του θέματος και το θέμα είναι ο τρελός. Ένα θέμα που από μόνο του έχει πολύ μεγάλη ένταση. Εξάλλου πιστεύω πως το αληθινό θέαμα ενός τρελού είνια πολύ πιο συγκλονιστικό απο οποιονδήποτε πίνακα. Όπως πολύ συγκλονιστικά και με αχαλίνωτο συναίσθημα είναι πολλές ιστορίες που έχουν γραφτεί για τρελούς ή ταινίες (θυμάμαι πχ. τώρα «τη φωλιά του κούκου»).Θέλω να πω , είναι τέτοιο το θέμα που σε ωθεί να εκφραστείς έτσι.
    Πάρε για παράδειγμα τις εικόνες της Σταύρωσης. Εκεί κι αν υπάρχει αχαλίνωτο συναίσθημα στην προσπάθεια των καλλιτεχνών να αποδώσουν όσο πιο δραματικά γίνεται την κορύφωση των παθών.
    Τέλος, θέλω να πω πως το συναίσθημα δεν θέλει καθόλου δουλίτσα.Δεν μπορείς να το χαλιναγωγήσεις, θα το χάσεις το παιχνίδι. Ή το΄χεις ή δεν το΄χεις. Δουλειά θέλει το λογικό του ανθρώπου. Εκεί μπορείς να μου καταλογίσεις ότι θες.
    Καλά έκανες και μου έγραψες ότι έγραψες, διότι και οι αντιρρήσεις αποτελούν τροφή για σκέψη.
    Ελπίζω να επανέλθεις.
    Γειά χαρά.

  22. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Ιον. 03, 2008 @ 12:53:50

    #padrazo
    Σ΄ευχαριστώ.
    Δεν έχω να πω τίποτα σ΄αυτά που λες.Χαίρομαι που ο πίνακας στάθηκε αφορμή για να τα σκεφτείς κι εσύ όπως και οι υπόλοιποι τις δικές τους σκέψεις.

  23. κουμπάρος
    Ιον. 03, 2008 @ 13:20:26

    ΔΗΜΟΠΡΑΣΙΑ

    ΑΥΡΙΟ ΚΑΙ ΩΡΑ 8:00 ΜΜ ΔΗΜΟΠΡΑΤΕΙΤΑΙ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ «Ο ΤΡΕΛΛΟΣ» ΕΔΩ ΣΤΟΝ ΔΙΑΔΥΚΤΙΑΚΟ ΤΟΥ ΤΟΠΟ. ΤΑ ΕΣΟΔΑ ΘΑ ΔΙΑΤΕΘΟΥΝ ΣΕ ΜΕΝΑ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΤΡΕΛΑΘΩ ΕΓΩ ΑΠΟ ΤΑ ΧΡΕΗ. ΙΣΩΣ ΚΑΤΙ ΔΩΣΩ ΑΠΟ ΤΑ ΚΕΡΔΗ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗ ΓΙΑ ΤΗ ΦΙΛΟΞΕΝΙΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΠΡΑΣΙΑΣ.

    ΟΙΚΟΣ «ΚΑΝΕ ΚΟΥΜΠΑΡΟ, ΝΑ ΔΕΙΣ ΚΑΛΟ»

    Πέρ’ από την πλάκα χαίρομαι πολύ που άρεσε ο πίνακας. Χαίρομαι που η ιστορία μου άρεσε και στον stinathina. Χαίρομαι που οι σχέσεις μου με τον ktkouk, τον οποίο ούτως ή άλλως εγώ εκτίμησα εξ αρχής από το λίγο που μπόρεσα εδώ να καταλάβω, βαίνουν προς αποκατάσταση.
    Χαίρομαι που ο «τρελλός» είναι δικός μας Αλέξη. Εσένα για πάντα, κι εμένα για όσο ζω.
    Να είστε όλοι καλά.

  24. κουμπάρος
    Ιον. 03, 2008 @ 13:22:43

    Ορθογραφικό λάθος: διαδικτυακό. Αυτή η γαμημένη δυσλεξία…

  25. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Ιον. 03, 2008 @ 13:50:35

    Εκει που είσαι τώρα, προλαβαίνω να οργανώσω μια ψιλοδιάρηξη σ΄ένα χωριό του Ν. Χανίων.
    Και να δω τι θα δημοπρατήσεις.
    Τώρα θυμήθηκα έναν πελάτη μου σε μια ταβέρνα που του έχω φτιάξει πέντε πίνακες.
    Σκέφτηκε ο κερατάς να τους ασφαλίσει για πολλά λεφτά και μετά απο κανα χρόνο ή να τους καταστρέψει ή να πει πως τους κλέψανε.
    Και είχε το θράσος να μου το πει.
    «Γιατί ρε μπουνταλά; Θα μου τους ξαναφτιάξεις και θα πληρωθείς πιο πολλά!»
    μου απάντησε.

  26. stinathina
    Ιον. 04, 2008 @ 21:37:52

    Χαίρετε και πάλι!
    Συνεχίζοντας την κουβέντα με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη σαφήνεια..
    Το περί τρελού δεν ήταν προσωπικό αλλά γενικό για μια ρομαντική αναφορά που βρίσκουμε στους τρελούς γενικά σήμερα και μέσα στ’ άλλα και στην μικρή συζήτηση εδώ, δεν αφορούσε μόνον εσένα αγαπητέ οικοδεσπότη ήταν γενικό, όπως επίσης το ίδιο ισχύει και για το σχόλιο περί καλλιτέχνη. Νομίζω αρκεί επ’ αυτού δεν ήταν παρά μια γενικόλογη σκέψη, μια «διάκριση» που ήθελα να τονίσω, όσον με αφορά την θεωρώ σπουδαία αλλά από κει και πέρα..

    Σήμερα πάλι σκεφτόμουν την ιστορία του Κού πουκαμισά..

    Τώρα θα αναφερθώ στο θέμα του συναισθήματος (ελπίζω σαφως..) Ίσως δε μιλάμε για το ίδιο πράγμα και μας μπερδεύουν οι λέξεις οπότε μια μικρή διάκριση την οποία προφανώς δεν υποστηρίζουν όλοι. Άλλο συναίσθημα κι άλλο αίσθημα. Η αγάπη είναι αίσθημα στην καθαρή της ποιότητα και σε ανοίγει, συναισθήματα είναι αυτά τα οποία είναι ακόμα εγωτικά και αντί να ανοίγουν κλείνουν και στρέφονται γύρω από τον εαυτό, όπως η ζήλεια η αυτολύπηση, η έπαρση, όλα τα αισθήματα περιέχουν αναφορά στον εαυτό. Αν ο θεός είναι αγάπη και είναι αναφής και πάντώς άγνωστος είναι διότι η άνοδος προς την καθαρότητα δε τελειώνει ακόμα και μετά θάνατον (κατά τους πατέρας ναούμ’ ) Ο Ν.Γ.Πεντζίκης έλεγε πως το συν- που μπαίνει στο συν-αίσθημα είναι το «εγώ», όλα είναι προς μεταμόρφωση, δυστυχώς έχουμε πολύ δουλειά και δε θα προλάβουμε αυτό είναι σίγουρο.
    Όσο για την Σταύρωση νομίζω αν το ξαναδείς θα συμφωνήσεις μαζί μου πως η μητέρα του θεού κλαίει το φως του κόσμου με πολύ συγκράτηση, δε κρύβει την θλίψη αλλά δε κάνει χειρονομίες δε μιλά και δε φωνάζει. Το θέμα δε αφορά και στο τρόπο που κανείς αντιμετωπίζει ένα θέμα το ήθος της περιγραφής είναι πολύ σημαντικό, οι αγιογράφοι της ανατολικής χριστιανοσύνης δεν υπερβάλλουν στον πόνο για να σε κάνουν να κλάψεις ή να φοβηθείς. (Συγνώμη αν λέω γνωστα πράγματα ίσως κάποιον ενδιαφέρουν) Ο Λόγος δεν είναι με γκρεμισμένο το κεφάλι όπως σε θρησκευτικές ζωγραφιές της δυτικής χριστιανοσύνης, είναι αντίθετα με πολύ μέτρο παρουσιασμένος. Το πιο σημαντικό για μένα όμως είναι το ήθος του ζωγράφου άσχετα σχεδόν από το θέμα. Εκτιμώ πολύ την νηφαλιότητα και την διαύγεια που έχουν οι γραμμές και τα χρώματα στους μεγάλους μάστορες (οι οποίοι δεν είναι βεβαίως αξεπέραστοι) διότι αυτή δείχνει το επίπεδο που μπορούμε και μεις να φτάσουμε, ζωγράφοι και μη. Το να βλέπεις καθαρά τον κόσμο είναι ένα πολύ λεπτό πράγμα. Δεν ξέρω πως γίνεται αλλά όλοι το χουμε ζήσει έστω για λίγο. Αυτές τις στιγμές η αντίφαση μεταξύ δικαιοσύνης και ευσπλαχνίας αναιρείται.
    Σας χαιρετώ αγαπητέ Αλέξανδρε και συγνώμη για τα σεντόνια!

  27. Lardigos
    Ιον. 05, 2008 @ 12:10:14

    Καλημέρα. Η δύναμη της πινελιάς με παρέπεμψε ελαφρά σε Βαν Γκονγκ. Μα και εκείνες οι αποχρώσεις του μπλε, σαν και εκείνες που χρησιμοποιούσε αυτός ο Ολλανδός για τις νύχτες του… Όμως πιο πολύ κι από το μπλε του Βαν Γκονγκ, Αλέξανδρε, το δικό σου μπλε, του ουρανού και της βαθιάς θάλασσας, χρώμα σχεδόν «απτό», κινούμενο, με έκαναν να δω στο γερασμένο αυτό πρόσωπο τον Πρόσπερο της Τρικυμίας. Ίδια σχέση θαρρώ με τα στοιχειά της φύσης έχει κι ο δικός σου τρελλός.

    Υ.Γ. «Όλα τα χωριά έχουν τον τρελλό τους.» έλεγε ο Νίκος Καββαδίας «Στο δικό μου όταν δεν έχουμε τότε τον κατασκευάζουμε»…

  28. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Ιον. 05, 2008 @ 17:24:04

    #stinathina
    Γεια χαρά και πάλι.
    Ξεκάθαρη η ανάλυση περί αισθήματος και συναισθήματος. Επιμένω όμως πως η δουλειά που χρειάζεται είναι μόνο εγκεφαλική.Διότι ποιός έμαθε κάποιον να δακρύζει πχ. βλέποντας μια συγκινητική ιστορία στο σινεμά; Τα συναισθήματα μπορεί βέβαια να εκλεπτύνονται ή να επεκτείνονται. Μπορούμε πχ να μάθουμε να χαιρόμαστε με μικροπράγματα της καθημερινότητας . Για κάτι τέτοιο ναι χρειάζεται δουλειά. Είναι όμως εγκεφαλική γιατί χρειάζεται να αποφασίσουμε πως πρέπει να το κάνουμε, πως αξίζει τον κόπο κλπ.
    Επιμένω πως – σύμφωνα τουλάχιστον με τη δική μου οπτική – πως το θέμα του τρελού είναι τετοιο που επιτρέπει ένα αχαλίνωτο συναίσθημα.
    Για τη Σταύρωση έχεις δίκιο σ΄αυτά που λες. Εγω είχα στο μυαλό μου κυρίως πίνακες δυτικών ζωγράφων. Αν και στην βυζαντινή παράδοση δεν έχουν λείψει οι υπερβολές ειδικά στη Σταύρωση, γιατί μπορεί η Παναγία να απεικονίζεται όπως λες, αλλά βλέπουμε έναν Χριστό με αίματα και αγκάθινο στεφάνι, τις άλλες Μαρίες να κλαίνε, και αυτή τη νεκροκεφαλή κάτω απο το σταυρό.
    Όσο για το ήθος του ζωγράφου ή του καλλιτέχνη γενικότερα είναι ένα θέμα που κι εμένα με απασχολεί. Παλιότερα είχα πρόβλημα με τις αντιφάσεις ανάμεσα στα έργα και τις ζωές καποιων ανθρώπων. Στην πορεία τείνω να δίνω μεγαλύτερη σημασία στο έργο.(άμα διαβάσεις βιογραφίες αγιογράφων του Βυζαντίου θα φρίξεις!)
    Δεν ξέρω σε ποιούς μάστορες αναφέρεσαι όταν μιλάς για νηφαλιότητα και διάυγεια. Το πιθανότερο όμως είναι οι ίδιοι να είχαν μια διαύγεια ως προς την τέχνη τους και όχι ως προς τη ζωή.
    Τον κόσμο τέλος ίσως να μπορούμε να τον δούμε καθαρά μόνο δι-αισθητικά (νάτη πάλι η λέξη). Αν αρχίσουμε να περιγράφουμε την καθαρότητα που «είδαμε» θα αποτύχουμε.
    Αλλά εδώ ανοίγει ένα άλλο κεφάλαιο και…καλά τα σεντόνια που και που , μη γίνουν όμως και ταπετσαρίες!
    Υ.Γ. Τι εννοούσες «ως συνάδελφος καλλιτέχνης» στο πρώτο σχόλιο;
    Αυτά για την ώρα και πάλι γεια χαρά.

  29. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Ιον. 05, 2008 @ 17:30:01

    #Lardigos
    Είναι αυτο το λεγόμενο «σπάσιμο της φόρμας» που σε παρέπεμψε στον Βαν Γκογκ. Δεν το συνηθίζω γενικώς στα έργα μου αλλά τελευταία έχω αρχίσει να το ξανασκέφομαι. Διευκολύνει επίσης αν θέλεις να ζωγραφίσεις κάτι γρήγορα, όπως ήθελα εγώ τότε τον «τρελλό»
    Κατα τ΄άλλα….απο ποιό χωριό είσαι και δεν έχετε τρελούς;
    Γεια χαρά.

  30. Lardigos
    Ιον. 05, 2008 @ 20:31:48

    Το “Στο δικό μου όταν δεν έχουμε τότε τον κατασκευάζουμε”… ανήκει και αυτό στον Καββαδία. Από κακή παράθεση της φράσης θεώρησες ότι την διατύπωσα εγώ. Ωστόσο για να σου απαντήσω: είμαι από την Κεφαλονιά κι εδώ μόνο …τρελλούς έχουμε!!!

  31. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Ιον. 06, 2008 @ 11:04:43

    #Lardigos
    Τώρα ηρέμισα!
    Κάτι ξέρω για τα μέρη σας.
    Έχω κι ένα φίλο Ζακυνθινό και απο..τρέλλα καλά πάνε κι εκεί.
    Γεια χαρά.

  32. stinathina
    Ιον. 08, 2008 @ 14:04:29

    Αγαπητέ Αλέξανδρε χαίρε!
    Δε θα σεντονίσω πάλι. Μ’ ενδιαφέρουν οι βίοι αγιογράφων αν έχεις και θα απαντήσω «επί προσωπικού»..
    Για πολλά χρόνια ζωγράφιζα κι αυτή ήταν η κύρια ασχολία μου. Τώρα όταν ζωγραφίζω το κάνω ψηφιακά. Έχω σπουδάσει σε σχολή καλών τεχνών του εξωτερικού και παράλληλα γράφω. Γράφω πολλά και διαφορετικά πράγματα. Δε ξέρω αν αρκεί..

  33. patrick77
    Ιον. 09, 2008 @ 08:47:57

    ταλαντουχε ζωγραφε, εξαιρετικο το εργο σου..
    μου αρεσει ιδιαιτερα το βλεμμα που «μιλαει»..
    το τρομακτικο ομως ειναι οτι μου θυμιζει εμενα..(σε μεγαλυτερη ηλικια βεβαιως)

  34. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Ιον. 09, 2008 @ 11:10:41

    #stinathina
    Συγκεκριμένο βιβλίο με βίους αγιογράφων δεν έχω και δεν ξέρω αν υπάρχει.Εκτός απο τον Ρουμπλιώφ που έχει γυριστεί και ταινία και τον Θεοφάνη τον Έλληνα που ήταν δάσκαλος του Ρουμπλιώφ και ένα βιβλίο που έχω στα…Ρώσικα και που κάποτε κάποιος μου μετεφρασε λίγα αποσπάσματα. Διάφορα για τον Αστραπά έχω ακούσει απο το δάσκαλό μου στην αγιογραφία που του τα είπαν καλόγεροι στο Αγιο Όρος όταν μάθαινε αγιογραφία. Κατα καιρούς έχω πέσει πάνω σε βιογραφικά αποσπάσματα σε βιβλία που μιλούν για άλλα πράγματα.
    Είναι γεγονός όμως πως οι αγιογράφοι τοιχογραφιών έκαναν ζωή γυρολόγου διότι πήγαιναν όπου τους καλούσαν να κάνουν τοιχογραφίες. Δεν ΄΄ηταν σαν τους αγιογράφους φορητών εικόνων που είχαν μια σταθερή έδρα εκεί που ήταν το εργαστήριό τους. Μια τέτοια ζωή γυρολόγου – και λίγο τυχοδιώκτη – σε τέτοιες εποχές, όπως καταλαβαίνεις δεν μπορεί να είναι και τόσο ενάρετη, ούτε και ήρεμη βέβαια.
    Για περισσότερες λεπτομέρειες πρέπει να σκαλίσω βιβλία.
    Όσο για τ΄άλλλα…αρκούν.
    Εμένα εξακολουθεί να είναι η κύρια ασχολία μου η ζωγραφική αλλά δεν ξέρω ως πότε θα αντέξω.
    Γειά χαρά.

  35. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Ιον. 09, 2008 @ 11:12:43

    #patrick77
    Σ΄ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια αλλά…
    μήπως δεν θυμάσαι καλά;
    Καλή εβδομάδα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: