προς κουμπάρο, σολωμάντζαρου η απάντηση

Ήταν να αναρτήσω κάτι στίχους μου απόψε.

Θεώρησα όμως πιο σημαντικό να συνεχιστεί αυτή η κουβέντα που άρχισε με αφορμή τα σχόλια του «κουμπάρου» στην ακριβώς προηγούμενη ανάρτησή μου «στην ‘αμμο»

Ας δούμε και λίγο το θεωρητικόν της υπόθεσής μας.

Advertisements

11 Σχόλια (+add yours?)

  1. φαίδρα φις
    Μάι. 26, 2008 @ 09:52:23

    καλημέρα και καλή εβδομάδα,
    πράγματι η συζήτηση έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον και εξελίσσεται σε μέγα ζήτημα,απλώς πέρασα για να δηλώσω παρούσα,
    ο περιορισμένος χρόνος μου,θα μου επιτρέψει να σχολιάσω εκτενέστερα μετά το απόγευμα,
    ωστόσο,για την ώρα συντάσσομαι απόλυτα με τις θέσεις του k.t.kouk,και τις δικές σου,
    θα επανεξετάσω όλα τα θέματα που τίθενται όμως,

    φιλιά

  2. padrazo
    Μάι. 26, 2008 @ 12:33:14

    Καταθέτω στη συζήτηση – παραφρασμένο – τον επίλογο του Gombrich από «Το χρονικό της τέχνης»

    «Δεν υπάρχει στ’ αλήθεια Ποίηση. Υπάρχουν μόνο ποιητές – δηλαδή άντρες και γυναίκες που έχουν προικιστεί με το θαυμαστό χάρισμα να ξέρουν πως να ζυγιάζουν τις λέξεις και τις φράσεις ώσπου να πετύχουν «τη σωστή εντύπωση» και, ακόμη πιο σπάνια, που η ακεραιότητα του χαρακτήρα τους δεν τους αφήνει να ικανοποιούνται με μισές λύσεις, αλλά τους σπρώχνει να προτιμούν από την εύκολη εντύπωση και την επιπόλαιη επιτυχία το μόχθο και την αγωνία που απαιτεί η τίμια δουλειά. Ποιητές, ελπίζουμε, θα γεννιούνται πάντα. Αν όμως θα υπάρχει ποίηση εξαρτάται πολύ από μας, το κοινό. Με την αδιαφορία ή το ενδιαφέρον μας, με τις προκαταλήψεις ή την κατανόησή μας, μπορούμε ακόμη να επηρεάσουμε την έκβαση. Εμείς πρέπει να φρντίσουμε ώστε να μη κοπεί το νήμα της παράδοσης και να μη χαθούν οι ευκαιρίες για να προσθέσει ο καλλιτέχνης τη δική του προσφορά στην πολύτιμη σειρά με μαργαριτάρια, το κειμήλιο που μας κληροδότησε το παρελθόν.»

  3. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Μάι. 26, 2008 @ 12:55:14

    Παραθέτω την απάντησή μου στον κουμπάρο απο το προηγούμενο ποστ, καθώς και την ανταπάντηση του ΚτΚουΚ.

    ΠΡΟΣ ΚΟΥΜΠΑΡΟ

    Θεωρώ πως δεν έλαβες πολύ υπ’ όψιν την προηγούμενη απάντηση μου.
    1ον. Ναι υπάρχουν κι αυτά τα χαρακτηριστικά στη δημοτική ποίηση τα οποία ισχύουν στην περίπτωσή μου.
    Ισχύουν όμως και σε πάρα πολλές περιπτώσεις δεκαπεντασύλλαβων που δεν διεκδικούν σύνδεση με δημοτική ποίηση. Το ότι χρησιμοποιείς μια δομή για να εκφράσεις νοήματα που παραδοσιακά δεν ανήκουν στη θεματολογία αυτής της δομής , δεν το βρίσκω αθέμιτο. Ίσα ίσα, έτσι προχωράει η τέχνη. Κάπου πατάμε.
    Σα να λες πως δεν μπορεί να χρησιμοποιεί τη δομή του δημοτικού τραγουδιού ένας ο οποίος μεγάλωσε και ζει σε μια μεγαλούπολη. Μα αν πριν 100- 200 χρόνια υπήρχαν μηχανάκια, κινητά τηλέφωνα, οθόνες , διαστημόπλοια κλπ, οι ανώνυμοι βάρδοι θα τα είχαν σίγουρα χρησιμοποιήσει στη θεματολογία τους. Μη ξεχνάμε πως το παραδοσιακό …Καριοφίλι είναι αποτέλεσμα της τεχνολογίας της εποχής : Cario & Filly (αν το γράφω σωστά) που ήταν η φίρμα των συγκεκριμένων τουφεκιών.
    Και άλλα πολλά μπορούν να γραφτούν γι΄ αυτό το θέμα.

    2ον. Η χρήση της λέξης υπερρεαλιστικός σαφώς και παραπέμπει στον σκληρό πυρήνα του υπερρεαλιστικού κινήματος. Που αλλού δηλαδή;
    Διότι άμα « κάθε εκφραστική και νοητική δυνατότητα η οποία υπερβαίνει το πραγματικό» όπως λες , την χαρακτηρίζαμε υπερρεαλιστική, τότε ο Λουκιανός (ο αρχαίος όχι ο νέος) θα ήταν μέγας υπερρεαλιστής, όπως και όλα τα παραμύθια, οι μυθολογίες των λαών, η επιστημονική φαντασία, κλπ, κλπ, θα τα χαρακτηρίζαμε υπερρεαλιστικά. Δεν είναι όμως.
    3ον. Δεν ξέρω τι ενδιαφέρει αυτούς που διαβάζουν τους στίχους μου, αλλά ξέρω πως κι εγώ όταν διαβάζω στίχους άλλων δεν ενδιαφέρομαι πάντα να κάνω μια φιλολογική ανάλυση. Τα λίγα εκατομμύρια κόσμου που έχουν ακούσει πχ το «Θε μου πρωτομάστορα» και κάτι παθαίνουν μ΄ αυτό , δεν ενδιαφέρθηκαν ποτέ να κάνουν ούτε φιλολογική ανάλυση των στίχων ούτε μουσικολογική ανάλυση της μουσικής.
    Και τέτοια παραδείγματα όπως καταλαβαίνεις υπάρχουν ατελείωτα.
    Φυσικά οι κάθε είδους αναλύσεις έχουν την αξία τους αλλά για ένα περιορισμένο κοινό που δίνει σημασία σε κάτι τέτοια. Φυσικά και χρειάζονται για πολλούς και διάφορους λόγους αλλά η ιστορία δεν έχει αποφανθεί ακόμα σε τι ποσοστό χρησιμεύουν στην εξέλιξη της τέχνης.
    4ον. Φυσικά η κριτική σου είναι καλοπροαίρετη και καλοδεχούμενη. Αυτά τα λίγα που έχουν γραφτεί με αφορμή τις κριτικές σου τα θεωρώ πολύ σημαντικά.
    Στην «παραξενιά σου» που λες πως πιστεύεις ότι η τέχνη θέλει και τεχνική κι όχι μόνο ταλέντο………………πω πω μεγάλο θέμα!!
    Πριν κάτι χρόνια είχα ξεκινήσει να γράφω ένα φιλόδοξο κείμενο με αυτό ακριβώς το αντικείμενο.
    Δεν ολοκληρώθηκε ποτέ αλλά εκεί έλεγα πως η τεχνική συχνάζει μόνο στα καφενεία και δεν μπορεί αλλού.
    Η τέχνη μπορεί να συχνάζει και στα καφενεία και στα μπαρ, και στα ακριβά εστιατόρια , και ….
    Η τεχνική τρώει ρέγκα και πίνει ρετσίνα και αηδιάζει με την καρμπονάρα.
    Η τέχνη μπορεί και να πίνει ρετσίνα με ρέγκα για μεζέ και να τρώει καρμπονάρα με ακριβό λευκό κρασί. Κλπ, κλπ….Έγραφα διάφορα τέτοια εκεί.
    Ο Τσαρούχης παραδεχόταν τον Κόντογλου για την τεχνική του και μάλιστα πως αυτός τον δίδαξε την τεχνική αλλά παραπονιόταν και για τον Κόντογλου πως η εμμονή του στην τεχνική δεν τον άφησε να εξελίξει την τέχνη του.
    Κι αυτό θα το ξαναπώ διότι το βιώνω.
    Η εμμονή μας στην τεχνική δεν μας αφήνει να εξελίξουμε την τέχνη μας (όποια κι αν είναι αυτή) .
    Ενώ δεν μπορείς να ξεκινήσεις τίποτα δίχως την τεχνική του, στην πορεία λειτουργεί ως τροχοπέδη .
    Είναι αυτό το κοινότοπο που λένε πως «οι κανόνες είναι για να τους υπερβαίνεις»

    Υ.Γ.
    Επειδή θεωρώ πως είναι αρκετά σοβαρή μια κουβέντα γι΄ αυτά τα ζητήματα σας καλώ να πάρετε θέση.

    Γεια χαρά, κουμπάρε.

    Σχόλιο από αλέξανδρος ανδρουλάκης — 26 Μάιος,2008

    Σχόλιο του ΚτΚουΚ:
    Μια κουβέντα (καλά, το πολύ δύο) περί υπερρεαλισμού. Αν από τον υπερρεαλισμό αφαιρέσεις την «σύνδεση» με το υποσυνείδητο, δηλαδή με το όνειρο όπου οι συνειρμοί είναι ελεύθεροι και απαλλαγμένοι από την καταδυνάστευση της λογικής, τότε δεν έχεις υπερρεαλισμό. Υπερρεαλιστικές εικόνες (που λέει ο κουμπάρος) δεν μπορείς να έχεις σε ένα μη υπερρεαλιστικό ποίημα. Μπορεί να έχεις παρομοιώσεις ή μεταφορές ή ακόμα και παράλογες εικόνες αλλά όχι υπερρεαλιστικές εικόνες. Τα όσα έγραψε ο Αλέξανδρος περί Λουκιανού, παραμυθιών κτλ με βγάζουν από τον κόπο να τα γράψω εγώ (και τον ευχαριστώ γι’ αυτό). Να προσθέσω μόνο άλλο ένα καμπανιστό παράδειγμα. Η «αγία» γραφή είναι τίγκα σε τέτοιου είδους εικόνες που όμως επειδή η δομή της δεν είναι τέτοια δεν τις θεωρούμε υπερρεαλιστικές: Ένας τύπος που φτιάχνει τον κόσμο με δυο κουβέντες του, που ανοίγει τη θάλασσα στα δύο, ο ίδιος τύπος που είναι τρεις (αυτό είναι το καλύτερο), κάποια που μένει έγκυος με έναν κρίνο και δε συμμαζεύεται.

    Αν (στο συγκεκριμένο ποίημα) ο ποιητής νιώθει ότι θέλει να φύγει, να πετάξει και παρομοιάζει τον εαυτό του με πουλί, αυτό είναι παρομοίωση. Οι ρίζες είναι μια κοινότοπη έκφραση που σημαίνει (ως γνωστόν) την καταγωγή ή και την μοίρα (ριζικό) με την έννοια ότι η καταγωγή προκαθορίζει την εξέλιξη και την πορεία κάποιου. Συνεπώς αν ο αφηγητής (και πρωταγωνιστής της ιστορίας) θέλησε να πει ότι στον τόπο του γεννιούνται άνθρωποι ελεύθεροι (ή που έτσι νομίζουν, αν κρίνω από την εξέλιξη της ιστορίας) βρήκε ένα λιτό (και γι’ αυτό ωραίο) τρόπο να μας το πει κι όχι να γράφει καμιά δεκαριά γραμμές όπως κάνω του λόγου μου τώρα.

    Τα σκουριασμένα χρόνια δεν είναι εικόνα καν. Είναι μια σπουδαία μεταφορά (και ό,τι με συγκίνησε, παρεμπιπτόντως, πιο πολύ στο ποίημα).

    (Είναι κάπως ανιαρό να αναλύεις με τέτοιο τρόπο ένα έργο Τέχνης, αλλά αφού ξεκίνησε η κουβέντα…)

    Και μια-δυο κουβέντες περί Τέχνης και τεχνικής. Ας πάρουμε την ποίηση, μιας κι ένα ποίημα στάθηκε αφορμή για την συζήτησή μας. Καταρχήν για να γράψεις ένα ποίημα πρέπει να ξέρεις να γράφεις (γραφή). Αυτό είναι μια, στοιχειώδης μεν, απαραίτητη δε τεχνική κατάρτιση. Ακόμα και σε μαγνητόφωνο να εγγράφεις τα ποιήματά σου πρέπει να ξέρεις να μιλάς (μια τουλάχιστον γλώσσα). Άρα μια στοιχειώδης τεχνική είναι απαραίτητη. Από κει και πέρα μπορείς να διαβάσεις ποίηση, να μελετήσεις τα διάφορα κινήματα, να πειραματιστείς κτλ. Όλα αυτά μπορεί να αλλάξουν τον τρόπο, την τεχνική με την οποία, δηλαδή, γράφεις. Είναι ωστόσο εντελώς εξατομικευμένο το γεγονός αν θα μπορέσει (ο ποιητής) να «υποτάξει» τις τεχνικές δυνατότητες που απόκτησε «μελετώντας»την τέχνη του (οπότε και θα δημιουργήσει Τέχνη) ή αν θα τον υποτάξουν οι κατευθύνσεις και οι «γραμμές» των διάφορων μανιφέστων (και των «πρέπει») με αποτέλεσμα να κάνει τέχνη (με μικρό ταυ). Η τεχνική δηλαδή δεν είναι απαραίτητα τροχοπέδη και σίγουρα μια στοιχειώδης τεχνική είναι απαραίτητη. Αυτό είναι πιο σαφές (απ’ ότι στην ποίηση) στη ζωγραφική, ακόμα περισσότερο στην γλυπτική και εντελώς σαφές στη μουσική.

    Καλημέρα και καλή εβδομάδα σε όλους.

    ΥΓ. Επί του θέματος της κακομοίρας της Καλομοίρας. Τρελαίνομαι να παίρνω το ρόλο του υπερασπιστή σε υποθέσεις από χέρι χαμένες όπως αυτή της καλλιτεχνικής αξίας της γιουροβίζιον γενικώς. Κι αυτό γιατί είναι αστείο να βλέπεις ανθρώπους να μιλούν με απαξία για το κιτσαριό της γιουροβίζιον ενώ δεν θα έχαναν με τίποτα έναν αγώνα Παναθηναϊκού-Καλαμαριάς ή την ανάσταση το Πάσχα με όλα εκείνα τα μπαμ-μπουμ (που θα ενθουσίαζαν κάθε ουρακοτάνγκο που σέβεται το επίπεδό του). Για να μην παρεξηγηθώ να διευκρινίσω ότι αυτό δεν είναι μομφή (μπηχτή) εναντίον σου ή εναντίον του κουμπάρου σου, σε καμιά περίπτωση.

    Σχόλιο από ktkouk — 26 Μάιος,2008

  4. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Μάι. 26, 2008 @ 13:24:22

    #φαίδρα φις.
    Καλή βδομάδα επίσης.
    Σε περιμένουμε όποτε μπορέσεις.

    #padrazo
    Γεια χαρά.
    Πολύ εύστοχο το απόσπασμα που παραθέτεις.Σε βάζει να σκεφτείς διάφορα θέματα.

    #ΚτΚουΚ
    Για άλλη μια φορά συμφωνούμε – σχεδόν – απόλυτα.
    Σ΄αυτά που έγραψα περί τεχνικής και τέχνης, σε καμία περίπτωση δεν εννοούσα πως μπορείς να κάνεις τέχνη δίχως μία, ελάχιστη έστω, τεχνική κατάρτηση.
    Η τεχνική γίνεται τροχοπέδη όταν οι αναζητήσεις σου αρχίζουν να στοχεύουν περισσότερο στο «ΠΩΣ» θα το φτιάξεις, παρά στο «ΤΙ» θα φτιάξεις.
    Ένας ζωγράφος – αγιογράφος ο Γιώργος Σιαμπακούλης, έχει γράψει ένα βιβλίο για την εγκαυστική (εκδ. ΑΘ. Σταμούλης). Καταλαβαίνεις διαβάζοντάς το (κάπου το ομολογεί και ο ίδιος), πως με το να ψάχνει τόσα χρόνια να ανακαλύψει τα χαμένα μυστικά της εγκαυστικής τεχνικής έμεινε πίσω ως καλλιτέχνης. Δεν ζωγράφιζε πλέον. Δοκίμαζε τεχνικές. Αυτό εννοούσα.
    Την Αγία Γραφή δεν την ανέφερα ειδικώς γιατί μίλησα γενικώς για «Μυθολογίες των λαών»
    Κι έγραψα πως συμφωνούμε σχεδόν απόλυτα γιατί διαφωνώ με την παρατήρησή σου για την Καλομοίρα (τι έχει δηλαδή η Καλαμαριά;). Ας μη το αναλύσουμε όμως εδώ μιας και είναι άλλο το θέμα μας, αλλά μπορώ να κάνω μια παρατήρηση εντελώς σχετική μ΄αυτά που συζητάμε.
    Κάθε φορά το μέλημα των διοργανωτών τέτοιων φαντασμαγορικών εμπορικών συμβάντων είναι να λειτουργήσουν όλα άψογα …απο τεχνικής απόψεως.
    Προσλαμβάνονται οι πλέον έμπειροι επαγγελματιές του είδους – τεχνικά καταρτισμένες φωνές, χορευτές, χορογράφοι, μουσικοί, ηχολήπτες , φωτιστές κλπ. Και στέλνουμε – κι εμείς και οι άλλοι, ένα τραγούδι τεχνικά άψογο. Και κανείς απο τους εμπλεκόμενους δεν μιλά για τέχνη. Δεν τους ενδιαφέρει.Μιλούν για ένα σόου και «έλα μωρέ ένα πανηγυράκι είναι πως κάνετε έτσι όλοι εσείς οι κουλτουριάρηδες!»
    Είπαμε , αυτο το πανηγυράκι εκτομμυρίων θα το συζητήσουμε σε κάποια άλλη ευκαιρία.
    Εγώ κρατάω τις άψογες τεχνικές των συμμετεχόντων.

    Φιλιά σε όλους και καλή εβδομάδα.

  5. κουμπάρος
    Μάι. 26, 2008 @ 13:30:56

    Πολλά τα ζητήματα, μεγάλο το ενδιαφέρον, γόνιμες οι διαφωνίες, αρκετές οι παρανοήσεις, θεμιτές οι διαφορετικές ερμηνείες, γεμάτος ο κόσμος ποιητές και ποιήματα, γεμάτος ο κόσμος καλλιτέχνες. Ζούμε σ’ έναν όμορφο κόσμο!

    Προσωπικά δεν θα συνεχίσω τη συμμετοχή μου σε αυτήν την κουβέντα, όχι γιατί δεν έχω τι να πω, αλλά γιατί κάπου πρέπει να σταματήσω να λέω. Είναι και αυτό κομμάτι της «παραξενιάς» μου. Το αν η προσωπική μου κριτική για το ποίημα- η οποία παρεπιπτόντως δεν ήταν μόνο αρνητική- προκάλεσε αυτήν τη συζήτηση, ξαναλέω ότι χαίρομαι. Θα χαρώ όμως περισσότερο να διαβάσω το επόμενο ποίημα για το οποίο θα αρκεστώ να πω αν μου άρεσε ή όχι. Για αυτήν την παρέα αυτό αρκεί. Ίσως και να μην πω τίποτα… Τα υπόλοιπα, οφθαλμοφανή ή όχι, σωστά ή λάθος, ενδιαφέροντα ή αδιάφορα, φιλολογίστικα ή μη, τα κρατάω για τον εαυτό μου.

    Πάντως, αν εγώ ήμουν καλλιτέχνης, θα έψαχνα τρόπους να κατηγορήσω τον εαυτό μου και όχι να τον υπερασπιστώ.

    Να είστε όλοι καλά.
    Καλή εβδομάδα.

  6. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Μάι. 26, 2008 @ 14:06:47

    #Κουμπάρο

    Μα …εδώ το θέμα έχει ξεφύγει απο τους στίχους μου και απο το αν είναι καλή ή όχι.
    Γι΄αυτό και θέλησα να συνεχιστεί ετούτη η κουβέντα , γιατί μπαίνουν κάποια γενικότερα ζητήματα περί τέχνης που θεωρώ πως είναι καλό και ενδιαφέρον να ακουστούν.
    Άσχετα με το πως γράφει ο καθένας και τι γράφει. Είπα να δούμε για λίγο και κάποια θεωρητικά ζητήματα.
    Στις απαντήσεις μου δεν ήταν πρόθεσή μου τόσο να υπερασπιστώ τους στίχους μου αλλά να εκθέσω τις απόψεις μου για κάποια πράγματα που προέκυψαν με αφορμή τα σχόλιά σου στους στίχους μου. Εξάλλου δεν εξέλαβα ως αρνητική την κριτική σου για το ποίημα αλλά ούτε κι έχω την ψευδαίσθηση πως είμαι κανένας σπουδαίος ποιητής και να μην αντέχω τις αρνητικές κριτικές.
    Θεωρώ μάλιστα πως αυτή η συζήτηση είναι απο τις πιο ουσιαστικές που έχουν γίνει 6 μήνες τώρα που έχω το μπλογκ. Και φυσικά δεν μου αρκεί ένα «μ΄αρέσει» ή «δεν μ΄αρέσει» αν και δεν βρίσκεις πάντα να πεις πολλά περισσότερα.
    .
    Η μόνη μου διαφωνία είναι πως οι καλλιτέχνες θα έπρεπε να βρουν τρόπους να κατηγορήσουν τον εαυτό τους.
    Αν το έκαναν πιστεύω θα ήταν μίζεροι καλλιτέχνες. Φυσικά και πρέπει να αναζητούν την τελειότητα στο βαθμό που είναι ικανοί να την προσεγγίσουν, και να έχουν την ευφυία να αναγνωρίζουν τα λάθη τους.
    Απο τη στιγμή όμως που δημιούργησαν κάτι, το οποίο και πιστεύουν, αν δεν μπορούν να το υπερασπιστούν, πάει να πει πως δεν ήξεραν τι ακριβώς έκαναν.
    Το ότι γεμίσαμε απο καλλιτέχνες εντός και εκτός εισαγωγικών είναι γεγονός. Αυτό όμως , εμένα τουλάχιστον, με κάνει να ελπίζω πως αυξάνονται οι πιθανότητες να δούμε καλύτερα πράγματα.

    Γεια χαρά και άστα αυτά που δεν θα ξανακάνεις κριτική. Να ξανακάνεις και να πεις ότι θέλεις.

  7. κουμπάρος
    Μάι. 26, 2008 @ 14:37:36

    Κουμπάρε έχεις δίκιο. Τα αγαπάς τα παιδιά σου και καλά κάνεις. Πάντα όμως κατηγορείς τον εαυτό σου που δεν τα έκανες καλύτερα. Ξέρεις πώς το εννοώ. Καμιά σχέση με μιζέρια. Άλλωστε πολλές φορές δουλεύοντας ένα έργο τέχνης είσαι σε μια δυναμική διαδικασία κατά την οποία η διάθεσή σου να το κάνεις καλύτερο μοιάζει με ένα συνεχές κατηγορώ. Μιλώ για μια δημιουργική ενοχή, για ένα ανικανοποίητο που κρατά σε εγρήγορση, για μια διάθεση να μην είσαι ποτέ ευχαριστημένος με τον εαυτό σου. Να θες να αρπάξεις την κριτική του άλλου, έστω και άδικη, και να της βρεις ένα διέξοδο πάνω στο έργο σου που θα το φωτίσει διαφορετικά. Κάπως έτσι. ‘Οσο για την κουβέντα μας, την κάνουμε και με δυο ρακές στην ομορφή σου αυλή. Εκεί θα «τσακωθούμε» με την ησυχία μας! Άλλωστε εγώ έχω το προνόμιο να είμαι και κουμπάρος σου. Οι άλλοι… απλοί θαυμαστές σου!

    Πολλά φιλιά!

  8. AleXandros K.
    Μάι. 26, 2008 @ 14:52:28

    Γεια σου συνονόματε,
    Στο ποίημα ξεχώρισα την κυκλικότητά του που περιλαμβάνει και ανασκαλεύει την κυκλικότητα της ίδιας της ζωής, με τις περιπέτειες της δοσμένες με απλές (όχι όμως απλοϊκές) λέξεις…έτσι είναι η ζωή ή έτσι πρέπει να τη βλέπουμε, μια απλή περιπλάνηση. Η απλότητα αυτή που αποπνέει (αλλά και τα εκφραστικά μέσα σε ορισμένα σημεία) μου δημιούργησε κι εμένα την αίσθηση δημοτικής ποίησης. Αλλά αυτό από μόνο του δε σημαίνει κάτι. Νομίζω πως στην ποίηση δεν υπάρχουν όρια κι ένα ποίημα μπορεί να είναι 15σύλλαβο, επηρεασμένο από τον υπερρεαλισμό, από άλλες νέες τάσεις και ταυτόχρονα από λαϊκές παραδόσεις…Έγκειται στο ταλέντο και στην τεχνική (και σίγουρα το ένα διαμορφώνει το άλλο) του δημιουργού να συνταιριάξει όλα αυτά σε ένα αρμονικό σύνολο. Μιας, λοιπόν, και η ανάγνωση του ποιήματος δε μου δημιούργησε την αίσθηση του παράταιρου θα πω ότι πέτυχες τη μίξη κι αυτό είναι που μετράει.

  9. ktkouk
    Μάι. 26, 2008 @ 15:29:04

    Αν η κριτική είναι δημιουργική διαδικασία (που είναι) τότε θα πρέπει περισσότερο από κάθε άλλη παρόμοια (δημιουργική διαδικασία) να έχει ανοιχτά τα αφτιά της (ο κριτικός δηλαδή) και να δέχεται την κριτική της κριτικής.
    Παραφράζοντας τα λόγια του κουμπάρου «γεμάτος ο κόσμος κριτικούς και κριτικές, γεμάτος ο κόσμος λόγιους. Ζούμε σ’ έναν όμορφο και σκεπτόμενο κόσμο!». Μόνο μην του πεις (του κριτικού) πως κάπου μπορεί και να έκρινε λάθος. Μαύρο φίδι που σ’ έφαγε και στην ακόμα χειρότερη περίπτωση μπορεί να σου στερήσει μια επόμενη (άστοχη ενδεχομένως πάλι) κριτική. Και τότε πως θα ζήσουμε χωρίς κριτές;

    Καλές ρακές

    ΥΓ. Συγγνώμη Αλέξανδρε για το ύφος. Αν κάτι βαριέμαι στα μπλογκ είναι διαφωνίες οι οποίες όταν στερεύουν τα επιχειρήματα γίνονται προσωπικές επιθέσεις (σε αγνώστους συνήθως που στο μυαλό του ο καθένας σχηματοποιεί όπως θέλει προκειμένου να βρει έναν σάκο του μποξ για να ξεσπάσει την συσσωρευμένη του αγανάκτηση για την κακούργα την κενωνία που επιτρέπει τον ρημάδη τον αντίλογο στον κάθε άσχετο σαν κι εμένα). Βαριέμαι και να τις διαβάζω και πολύ περισσότερο να συμμετέχω. Την κουβέντα πάντως, σίγουρα θα μας δοθεί ευκαιρία κι αφορμή να την κάνουμε.

  10. κουμπάρος
    Μάι. 26, 2008 @ 16:45:54

    Είπα πως σταματώ την κουβέντα. Όμως μετά από το τελευταίο αυτό σχόλιο δεν μπορώ να μην πω δυο λόγια. ο φίλος Κtkouk πιστεύω να ξέρει ότι πολλές φορές οι άνθρωποι έχουν την ευχέρεια, παρόλο που διαθέτουν επιχειρήματα, να μην θέλουν να συνεχίσουν μια συζήτηση. Δεν επιτέθηκα προσωπικά σε κανέναν, δεν έχω καμιά συσσωρευμένη αγανάκτηση και συμφωνώ μαζί του ότι η κριτική πρέπει να είναι ανεκτική στην κριτική περισσότερο απ’ όσο το ίδιο της το αντικείμενο. Δεν υπάρχει όμως λόγος να συνεχίζεται μια κουβέντα όταν οι διαφορετικές οπτικές δεν συναντιούνται ή δεν υπάρχει η διάθεση να συναντηθούν κάπου. Αποφάσισα να σταματήσω να σχολιάζω γιατί πάνω κάτω είπα ό,τι ήθελα να πω. Να συνεχίσω να επιχειρηματολογώ πάνω σε τι; Η συγνώμη είναι όλη δική μου αν έγινα η αιτία να υιοθετήσει και να απολογηθεί ο ktkouk για ένα ύφος που δεν είναι δικό του. Λυπάμαι επίσης αν με το δικό μου ύφος έδωσα την εντύπωση του ψευτοκουλτουριάρη κριτικού. Πρώτη ίσως φορά μπήκα σε μια τέτοια διαδικασία άσκησης κριτικής και το έχω ήδη μετανιώσει. Λες και μια μάχη υπάρχει ανάμεσα σε ποιον του επιτρέπεται να είναι καλλιτέχνης και σε ποιον έχει το δικαίωμα να τον κρίνει. Μια μάχη που εγώ ποτέ δεν την υπερασπίστηκα. Φορτώθηκα στην πλάτη μου έναν συντηρητισμό που σε καμιά περίπτωση δεν έχω. Ειλικρινά στεναχωριέμαι γι’ αυτό. Αλλά αρκετά ως εδώ.
    Δεν με ενιαφέρει να αποδείξω ούτε ότι δεν είμαι κομπλεξικός, ούτε ότι οι άλλοι είναι.

  11. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Μάι. 26, 2008 @ 20:43:23

    Συνονόματε , γεια χαρά.
    Νομίζω πως έκανες μια πολύ μεστή σύνοψη των όσων έχουν – πάνω κάτω – διατυπωθεί.

    ΚτΚουΚ δε νομίζω πως μπαίνει κάποιο προσωπικό θέμα. Ίσως το ύφος του κουμπαρου να ήταν λίγο ειρωνικό σε κάποια σημεία, αλλά – για μένα τουλάχιστον δεν είν εκεί το θέμα.
    Εξάλλου όπως πρόείπα, με αφορμή τα σχόλιά του θέλησα να θίξω και κάποια πράγματα που κι εμένα με απασχολούν όπως το ζήτημα τεχνική – τέχνη.
    Δε νομίζω πως πρέπει να σταθούμε οπωσδήποτε στις απόψεις του κουμπάρου ή στις δικές μου.
    Πάντως με το θέμα της κριτικής έχεις βέβαια δίκιο. Ευτυχώς όμως υπάρχουν και καλοπροαίρετοι και αξιόλογοι κριτικοί.Το δύσκολο είναι να τους ξεχωρίσεις και να συναντήσουν κι αυτοι το έργο τους.
    Εγώ πάντως έχω να δηλώσω πως έχω βοηθηθεί πολλές φορές απο αρνητικές κριτικές.
    Το συνεχές κατηγορώ που λες κουμπάρε στην προσπάθειά μου να κάνω καλύτερο αυτό που φτιάχνω το νοιώθω μόνο ως προς τη γ…η την ανέχεια που με αναγκάζει καμιά φορά να φτιάχνω πράγματα που δεν τα γουστάρω καθόλου. Δεν θα ήθελα με τίποτα πχ να ζωγραφίσω το μπομπ τον σφουγγαράκη , τον τουίτι κλπ, σε κάτι ντουλάπια για ένα περίπτερο. Το έκανα όμως γιατί τα οικονομικά μου δεν μου επιτρέπουν να πω όχι. Εκεί κατηγορώ διάφορα, μεταξύ αυτών και τον εαυτό μου πολλές φορές.
    Δημιουργική ενοχή όμως δεν υπάρχει. Εγω τουλάχιστον είμαι αθώος.
    Αυτό το ανικανοποίητο υπάρχει – λίγο ως πολύ – ως μεταφυσική έννοια , γιατί σκέφτεσαι τι ΔΕΝ έχεις κάνει ακόμη, σκέφτεσαι μήπως δεν έχεις την επάρκεια ΝΑ φτιάξεις τα μελλοντικά σου αριστουργήματα κλπ.
    Όταν όμως τελειώνεις ένα έργο και δεν νοιώθεις ικανοποιημένος με το αποτέλεσμα τότε το έργο είναι κακό.
    Αν νοιώθεις ικανοποιημένος – που εμένα ευτυχώς μου συμβαίνει συχνά – τότε πρέπει να υπερασπιστείς το έργο σου ακόμα κι όλοι οι διαόλοι να πέσουν απάνω του. Έτσι κι αλλοιώς κανείς μας δεν θ΄αποκτήσει ποτέ καθολική αποδοχή.(ούτε ο θεός δεν τα κατάφερε σ΄αυτό)

    Αυτό δε σημαίνει πως δεν πρέπει να προσέξεις και τις αρνητικές κριτικές. Καμιά φορά ένα τρίτο μάτι ή αυτί πιάνει πράγματα που εσένα – του δημιουργού – ούτε είχαν περάσει απο το νου. Τα κρατάς λοιπόν αυτά για το μέλλον και το ασυνείδηττο αποφασίζει αν θα χρησιμοποιηθούν ή όχι, μιας και την ώρα της δημιουργίας ξεχνάς πολλά πράγματα.
    Νομίζω όμως πως ξέφυγα αρκετά απο το θέμα μας.
    .
    Λοιπόν παίδες….
    εν τάξει.
    Καλά πάμε
    Πείτε κι άλλα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: