στην άμμο

 

Εγώ να φύγω ήθελα
να ψάξω για πατρίδα
Στην άμμο που γεννήθηκα
ρίζα πουλιού δεν πιάνει
Ούτε και σπίτι ανθρώπινο
βρίσκει γερά θεμέλια
Ρίχνω μια σκάλα μες το φως
μπαίνω σ’ ένα καράβι
Μ’ απ’ την αλμύρα την πολύ
σκουριάσανε τα χρόνια
Σκορπίσανε τα πόδια μου
σαν τον αφρό στην άμμο
Βάζω τα χέρια μου μπροστά
και με τραβούνε φύκια
Σηκώνω το κεφάλι μου
με ρούφηξε το κύμα.
Γίνομαι πέτρα στο βυθό
μπερδεύομαι στα δίχτυα
Κάτι ψαράδες με πετούν
πάλι γυρνώ στην άμμο.

Advertisements

13 Σχόλια (+add yours?)

  1. Μαρία Νικολάου
    Μάι. 22, 2008 @ 13:25:28

    Από τα πολυ ομορφα 15σύλλαβα..
    Το χαρηκα ιδιαιτερα .
    Καλησπέρα Αλέξανδρε 🙂

  2. κουμπάρος
    Μάι. 22, 2008 @ 16:58:35

    Το ποίημα αυτό αν και διατηρεί εξωτερικά χαρακτηριστικά του δημοτικού τραγουδιού, ουδεμία άλλη σχέση έχει με αυτό ως προς τη θεματολογία και το περιεχόμενο και, φαντάζομαι, ότι αυτή είναι η πρόθεσή σου. Απλά, επειδή έχω συνδυάσει τη δημοτική ποίηση με ένα περιεχόμενο που είναι αρκετά περι-ορισμένο, η πρώτη ανάγνωση του ποιήματος ήχησε στο αυτί μου ως παραφωνία. Προσωπικά θα προτιμούσα αυτήν την μικρή βιωματική ιστορία να τη διαβάσω μέσα σ’ έναν περισσότερο απελευθερωμένο στίχο, ο οποίος θα συνδυαζόταν κατά την ταπεινή μου γνώμη καλύτερα με το περιεχόμενο του ποιήματος και κάποια άλλα γλωσσικά του χαρακτηριστικά. Βέβαια, το αλληγορικό ταξίδι του πρωταγωνιστή μοιάζει να αναπτύσσεται ως μια απλή- και τονίζω το απλή, γιατί μια από τις αρετές του δημοτικού τραγουδιού είναι η απλότητα- ιστορία βοηθώντας έτσι τη σύνδεση της μορφής με το περιεχόμενο. Να πω ακόμη ότι εντύπωση προκαλεί η χρήση υπερρεαλιστικών εικόνων μέσα στα πλαίσια αυτής της συγκεκριμένης ποιητικής μορφής.
    Δεν ξέρω αν αυτό είναι ένα καλό ποίημα, ξέρω όμως ότι η μυρωδιά του, ακόμα και αν μοιάζει να αναδύεται μέσα από λάθος μπουκάλι, μπορεί να συγκινήσει…

  3. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Μάι. 22, 2008 @ 23:25:55

    #Mαρία Νικολάου
    Γειά σου και σε σένα, σ΄ευχαριστώ

    #Κουμπάρος
    Επιτέλους!!!
    Ηρθε η ώρα να διαφωνήσουμε!
    Ποια είναι εξωτερικά χαρακτηριστικά του δημοτικού τραγουδιού; Ο 15σύλλαβος;
    Δεν είχα καμία πρόθεση να προσεγγίσω δημοτική ποίηση. Ο 15 σύλλαβος έτυχε, στους πρώτους στίχους και στην πορεία τον κράτησα.
    Αυτή είναι και η δεύσμεση. Διότι απο την ομοιοκαταληξία είναι απελευθερωμένο.
    Μη ξεχνάμε πως με 15σύλλαβο έχουν γραφτεί αμέτρητα νεοελληνικά τραγούδια και με ποικίλες θεματολογίες που δεν διεκδικούν σύνδεση με το δημοτικό τραγούδι.(πχ, «Εκλογές Μαντινάδα» του Σαββόπουλου, το «Άσε με να κάνω λάθος» του Β. Παπακωνσταντίνου, «Του αγορού απέναντι» , ΄Χρονοπούλου(;) και άλλα πολλά που δεν μουρχονται με τη μία αλλά άμα κάτσω να σκεφτώ θα φτιάξω τεράστιο κατάλογο)
    Γιατί προκαλεί εντύπωση η χρήση υπερρεαλιστικών εικόνων;
    Να μερικές παραδοσιακές μαντινάδες κάργα υπερρεαλιστικές:
    «Ο δαίμονας κι ο διάολος εγίνανε συντέκνοι
    κι ήμουνε ΄γω τσιράκι ντως κι εμάθαινα την τέχνη»
    «Στο σόπατο τση κεφαλής μ΄εδάγκασε μια ψείρα
    κι ήφηκα τα παδιά ορφανά και τη γυναίκα χήρα»
    «Κουνούπι, κουνουπίδι μου απο γκρεμό γκρεμίσου
    φάε΄να γάιδαρο οφτό, να κοιμηθώ άφησέ με»
    «Το σώβρακό ντου στην αυλή ήτονε κρεμασμένο
    μια κοπελιά επέρασε και το΄δε κι εγκαστρώθη»
    !!!!
    Από την άλλη όμως, δεν υπάρχει σουρρεαλισμός στους δικούς μου στίχους!Δεν υπάρχει δηλαδή αυτόματη γραφή. Ποιόν στίχο εννοείς υπερρεαλιστικό;
    Αμέτρητα μπορούν να γραφτούν εδώ αλλά χρειάζονται βιβλία με στίχους γιατί η μνήμη μου δεν με βοηθά.
    Δες όμως και 8-9 αναρτήσεις πιο πίσω το «Παράπονο», που εκεί επεδίωξα σχέση με τη δημοτική ποίηση.
    Και για να χαλαρώσουμε, κλείνω με άλλη μια σουρρεαλιστική μαντινάδα
    «Άχι και νάχα δυο καρρδιές, η μια να τρέχει ρύζι
    κι η άλλη κληματόφυλλα να κάνομε ντολμάδες»

  4. φαίδρα φις
    Μάι. 23, 2008 @ 09:32:35

    καλημέρα,
    δε μ’ενδιαφέρουν καθόλου τα χαρακτηριστικά δομής,
    τα μέτρα, η θεματολογία,αν είναι παραλογή ή όχι,
    τι τέλος πάντων εξυπηρετεί την αφήγηση,τη στιχουργία,
    και οτιδήποτε έχει να κάνει με την τεχνική
    η ουσία είναι στη νοηματοδότηση
    και αυτή τη βρίσκω τέλεια!
    συγχαρητήρια,
    «πάλι γυρνώ στην άμμο»,
    αυτός ο κύκλος του ανέστιου εμένα με συντάραξε…

    φιλιά

  5. Nina C
    Μάι. 23, 2008 @ 16:51:22

    Εγώ, τώρα, γιατί το ακούω με μουσική; Είμαι πολύ σοβαρά, γιατρέ μου;

  6. Lardigos
    Μάι. 23, 2008 @ 17:34:38

    Όμορφο, πολύ όμορφο. Και με εκπληκτική εναλλαγή ολοκληρωμένων εικόνων.
    (κρατώ το «στην άμμο που γεννήθηκα/ ρίζα πουλιού δεν πιάνει»!)

  7. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Μάι. 23, 2008 @ 18:57:38

    # φαίδρα φις
    Συμφωνώ αρκεί – κι εδώ θα κάνω λίγο το συνήγορο του κουμπάρου – τα χαρακτηριστικά της δομής να μην εμποδίζουν την πρόσβαση στο νόημα. Εδω όμως δε νομίζω πως συμβαίνει κάτι τέτοιο.

    #Nina C
    Όπως δείχνουν οι αιματολογικές σας εξετάσεις ο 15σύλλαβος όχι μόνο είναι στο DNA σας αλλά εισάγει νότες στο αίμα σας με αποτέλεσμα την ακουστική ψεδαίσθηση.
    Δεν θα πρέπει να σας ανησυχεί καθόλου, είναι σύνηθες ελληνικό ιδίωμα.
    Αν πάλι θέλετε να απαλλαγείτε απο τα συμπτώματα να βλέπετε Γιουροβίζιον 2 φορές την εβδομάδα (μετά το φαγητό)

    #Lardigos
    Καλώς μας βρήκες.
    Σ΄ευχαριστώ.
    Καλά έκανες και τους κράτησες αυτούς τους στίχους.Απο αυτούς ξεκίνησε η όλη ιδέα.
    Να΄σαι καλά.

  8. ktkouk
    Μάι. 24, 2008 @ 17:45:04

    «Μ’ απ’ την αλμύρα την πολύ
    σκουριάσανε τα χρόνια»

    Μεριάζω ποιητή για να περάσεις.

    Να με συγχωρεί ο κουμπάρος αλλά δεν αντελήφθην το σουρεαλιστικό του πράγματος. Σίγουρα όχι με την έννοια της αυτόματης γραφής, μιας και η ιστορία (η περιπέτεια) έχει σαφή δομή με αρχή, μέση και τέλος κι ας συμπίπτει η αρχή με το τέλος σε έναν αενάως επαναλαμβανόμενο κύκλο, μελαγχολικό συμπέρασμα και διαπίστωση.
    Επίσης έχω μια μικρή ένσταση (δεν θα μπορούσα να έχω μεγάλη μαζί της) με την αγαπημένη μου Φαίδρα. Συμφωνώ με τον Αλέξανδρο (νομίζω δηλαδή) ότι η δομή είναι το αναγκαίο όχημα που θα σε οδηγήσει στο νόημα (ή μπορεί να σε στείλει αλλού γι’ αλλού). Μιας και τα πάντα έχουν ειπωθεί τελικά, ίσως, αυτό που είναι σημαντικό να μην είναι ούτε καν το νόημα αλλά ο δρόμος (και το όχημα) με τον οποίο το προσεγγίζουμε. Από την άλλη δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω εμμέσως μαζί της μιας και όταν βρίσκομαι γενικώς μπροστά σε ένα έργο Τέχνης (και ειδικώς σε δημιουργίες του Αλέξανδρου) δεν μπαίνω καν στη διαδικασία ανάλυσης της μορφής, του περιεχομένου και των επιμέρους χαρακτηριστικών. Μιλώντας γενικώς, αφήνομαι κι αν «νιώσω»το έργο καλώς˙ αν όχι πάλι καλώς. Μιλώντας ειδικώς (για τον Αλέξανδρο) του έχω εμπιστοσύνη, ότι είναι καλός «μάστορας», οπότε θα έχει φροντίσει εκείνος πριν από μένα για να μη με απασχολήσουν τέτοια ζητήματα.

    Καλησπέρες σε όλους.

    ΥΓ. Αν δε μου λείπει κανένα δάχτυλο και το Secret Combination (της Καλομοίρας, διευκρινίζω για τους κουλτουριάρηδες) είναι δεκαπεντασύλλαβος. Ήθελα να είμαι από μια πλευρά να έβλεπα την αντίδραση του κουμπάρου.

  9. 123 λέξεις
    Μάι. 24, 2008 @ 18:44:43

    Να σχολιάσω δε μπορώ
    γιατί μ’αποπλανούνε
    κι οι λέξεις σου και ο ρυθμός
    στον νου μου υπνοβατούνε.

  10. κουμπάρος
    Μάι. 25, 2008 @ 14:30:19

    Θα αρκεστώ σε ορισμένα σχόλια, αφού πρώτα εκφράσω την ειλικρινή χαρά μου για τον όλο προβληματισμό που προκάλεσε το σχόλιό μου.

    1ον. Εξωτερικά γνωρίσματα δημοτικού τραγουδιού
    Α. Ναι, ο δεκαπεντασύλλαβος είναι ένα αλλά όχι το μόνο.
    Β. ο ελεύθερος από ομοιοκαταληξία στίχος (π.χ. Του νεκρού αδερφού ή τα αγαπημένα σου ριζίτικα).
    Γ. Αντιθέσεις.
    Δ. επαναλήψεις.
    Ε. το ρήμα στην αρχή του ημιστιχίου.
    Στ. συμπλήρωση του νοήματος του πρώτου ημιστιχίου στο δεύτερο.
    Ζ. λόγος απλός και ανεπιτήδευτος με κυρίαρχους τους κύριους όρους (ρήμα, υποκείμενο, αντικείμενο) και την απουσία σχεδόν δευτερευόντων (επίθετα, μετοχές, δευτερεύουσες προτάσεις).

    Δεν θα αναφέρω παραδείγματα από το ποίημα σου. Νομίζω είναι εύκολο για κάποιον να βρει που υπάρχουν σε αυτό τα παραπάνω χαρακτηριστικά, ειδικά αφού μπορεί να ανακαλύψει τον δεκαπεντασύλλαβο στο τραγούδι της Καλομοίρας…

    2ον . Είπα υπερρεαλιστικές εικόνες.
    Η χρήση της λέξης κακώς παραπέμπει στον σκληρό πυρήνα του υπερρεαλιστικού κινήματος, το οποίο έτσι κι αλλιώς δεν θεμελιώνεται μόνο στην αυτόματη γραφή και στην ψυχαναλυτική θεωρία, αλλά σε κάθε εκφραστική και νοητική δυνατότητα η οποία υπερβαίνει το πραγματικό. Από αυτήν την άποψη μια εικόνα ενός ριζωμένου πουλιού στην άμμο, τα σκουριασμένα χρόνια, τα φύκια που τραβούν είναι υπερ-ρεαλιστικές εικόνες. Άλλωστε εγώ μίλησα μόνο για τέτοιες και όχι για υπερρεαλιστικό τρόπο γραφής στο ποίημα σου.

    3ον . Το ότι κάποιον δεν τον ενδιαφέρει η μορφή και το περιεχόμενο και γενικά μια φιλολογικού τύπου ανάλυση ενός ποιήματος είναι σεβαστό απολύτως. Μπορεί να συνεχίζει να διαβάζει τα ποιήματά σου και να συγκλονίζεται από αυτά αδιαφορώντας για τα όποια σχόλια μου ,κρατώντας τη νοηματοδότησή του ακέραιη.

    4ον . Θεωρώ αγαπημένε μου κουμπάρε ότι η κριτική μου είναι πάντα καλοπροαίρετη και- όσο μπορώ- θεμελιωμένη. Όσο μου επιτρέπεται θα συνεχίσω να την ασκώ, όπως και να τη δέχομαι γιατί έτσι συνεχίζω να μαθαίνω. Την «παραξενιά» μου να πιστεύω ότι η τέχνη θέλει τεχνική και όχι μόνο ταλέντο θα σας παρακαλέσω να την ανεχτείτε…

    Να είστε όλοι καλά!

    Εις το επανιδείν!

  11. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Μάι. 25, 2008 @ 23:08:01

    #123 λέξεις
    Μα όντε τσι βλέπεις και περνουν
    να μη τις εξυπνήσεις
    γιατί εκειά θα μείνουνε
    και θα κακοπαθήσεις.

    #ΚτΚουκ
    Σύντεχνε δεν διαφωνώ σε τίποτα απο αυτά που λες. Κάποια τεχνικά ζητήματα τα αφήνω για την απάντησή μου στον κουμπάρο.
    Υ.Γ. Τα δάχτυλά σου, αν είναι 5 και 5 να΄χεις, είναι σωστά. Της Κακομοίρας όμως δεν μπορεί να είναι 15σύλλαβος. Το πρόβλημα είναι πως το μέτρησες με τα δάχτυλα. Αυτοί οι στίχοι μετριούνται με κωλοβυθόμετρα. Το δικό μου – έχω ένα καλό – τους στίχους τους έβγαλε 15σύχαζους (3ης μάλιστα διαλογής).

  12. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Μάι. 26, 2008 @ 00:20:16

    ΠΡΟΣ ΚΟΥΜΠΑΡΟ

    Θεωρώ πως δεν έλαβες πολύ υπ’ όψιν την προηγούμενη απάντηση μου.
    1ον. Ναι υπάρχουν κι αυτά τα χαρακτηριστικά στη δημοτική ποίηση τα οποία ισχύουν στην περίπτωσή μου.
    Ισχύουν όμως και σε πάρα πολλές περιπτώσεις δεκαπεντασύλλαβων που δεν διεκδικούν σύνδεση με δημοτική ποίηση. Το ότι χρησιμοποιείς μια δομή για να εκφράσεις νοήματα που παραδοσιακά δεν ανήκουν στη θεματολογία αυτής της δομής , δεν το βρίσκω αθέμιτο. Ίσα ίσα, έτσι προχωράει η τέχνη. Κάπου πατάμε.
    Σα να λες πως δεν μπορεί να χρησιμοποιεί τη δομή του δημοτικού τραγουδιού ένας ο οποίος μεγάλωσε και ζει σε μια μεγαλούπολη. Μα αν πριν 100- 200 χρόνια υπήρχαν μηχανάκια, κινητά τηλέφωνα, οθόνες , διαστημόπλοια κλπ, οι ανώνυμοι βάρδοι θα τα είχαν σίγουρα χρησιμοποιήσει στη θεματολογία τους. Μη ξεχνάμε πως το παραδοσιακό …Καριοφίλι είναι αποτέλεσμα της τεχνολογίας της εποχής : Cario & Filly (αν το γράφω σωστά) που ήταν η φίρμα των συγκεκριμένων τουφεκιών.
    Και άλλα πολλά μπορούν να γραφτούν γι΄ αυτό το θέμα.

    2ον. Η χρήση της λέξης υπερρεαλιστικός σαφώς και παραπέμπει στον σκληρό πυρήνα του υπερρεαλιστικού κινήματος. Που αλλού δηλαδή;
    Διότι άμα « κάθε εκφραστική και νοητική δυνατότητα η οποία υπερβαίνει το πραγματικό» όπως λες , την χαρακτηρίζαμε υπερρεαλιστική, τότε ο Λουκιανός (ο αρχαίος όχι ο νέος) θα ήταν μέγας υπερρεαλιστής, όπως και όλα τα παραμύθια, οι μυθολογίες των λαών, η επιστημονική φαντασία, κλπ, κλπ, θα τα χαρακτηρίζαμε υπερρεαλιστικά. Δεν είναι όμως.
    3ον. Δεν ξέρω τι ενδιαφέρει αυτούς που διαβάζουν τους στίχους μου, αλλά ξέρω πως κι εγώ όταν διαβάζω στίχους άλλων δεν ενδιαφέρομαι πάντα να κάνω μια φιλολογική ανάλυση. Τα λίγα εκατομμύρια κόσμου που έχουν ακούσει πχ το «Θε μου πρωτομάστορα» και κάτι παθαίνουν μ΄ αυτό , δεν ενδιαφέρθηκαν ποτέ να κάνουν ούτε φιλολογική ανάλυση των στίχων ούτε μουσικολογική ανάλυση της μουσικής.
    Και τέτοια παραδείγματα όπως καταλαβαίνεις υπάρχουν ατελείωτα.
    Φυσικά οι κάθε είδους αναλύσεις έχουν την αξία τους αλλά για ένα περιορισμένο κοινό που δίνει σημασία σε κάτι τέτοια. Φυσικά και χρειάζονται για πολλούς και διάφορους λόγους αλλά η ιστορία δεν έχει αποφανθεί ακόμα σε τι ποσοστό χρησιμεύουν στην εξέλιξη της τέχνης.
    4ον. Φυσικά η κριτική σου είναι καλοπροαίρετη και καλοδεχούμενη. Αυτά τα λίγα που έχουν γραφτεί με αφορμή τις κριτικές σου τα θεωρώ πολύ σημαντικά.
    Στην «παραξενιά σου» που λες πως πιστεύεις ότι η τέχνη θέλει και τεχνική κι όχι μόνο ταλέντο………………πω πω μεγάλο θέμα!!
    Πριν κάτι χρόνια είχα ξεκινήσει να γράφω ένα φιλόδοξο κείμενο με αυτό ακριβώς το αντικείμενο.
    Δεν ολοκληρώθηκε ποτέ αλλά εκεί έλεγα πως η τεχνική συχνάζει μόνο στα καφενεία και δεν μπορεί αλλού.
    Η τέχνη μπορεί να συχνάζει και στα καφενεία και στα μπαρ, και στα ακριβά εστιατόρια , και ….
    Η τεχνική τρώει ρέγκα και πίνει ρετσίνα και αηδιάζει με την καρμπονάρα.
    Η τέχνη μπορεί και να πίνει ρετσίνα με ρέγκα για μεζέ και να τρώει καρμπονάρα με ακριβό λευκό κρασί. Κλπ, κλπ….Έγραφα διάφορα τέτοια εκεί.
    Ο Τσαρούχης παραδεχόταν τον Κόντογλου για την τεχνική του και μάλιστα πως αυτός τον δίδαξε την τεχνική αλλά παραπονιόταν και για τον Κόντογλου πως η εμμονή του στην τεχνική δεν τον άφησε να εξελίξει την τέχνη του.
    Κι αυτό θα το ξαναπώ διότι το βιώνω.
    Η εμμονή μας στην τεχνική δεν μας αφήνει να εξελίξουμε την τέχνη μας (όποια κι αν είναι αυτή) .
    Ενώ δεν μπορείς να ξεκινήσεις τίποτα δίχως την τεχνική του, στην πορεία λειτουργεί ως τροχοπέδη .
    Είναι αυτό το κοινότοπο που λένε πως «οι κανόνες είναι για να τους υπερβαίνεις»

    Υ.Γ.
    Επειδή θεωρώ πως είναι αρκετά σοβαρή μια κουβέντα γι΄ αυτά τα ζητήματα σας καλώ να πάρετε θέση.

    Γεια χαρά, κουμπάρε.

  13. ktkouk
    Μάι. 26, 2008 @ 06:14:43

    Μια κουβέντα (καλά, το πολύ δύο) περί υπερρεαλισμού. Αν από τον υπερρεαλισμό αφαιρέσεις την «σύνδεση» με το υποσυνείδητο, δηλαδή με το όνειρο όπου οι συνειρμοί είναι ελεύθεροι και απαλλαγμένοι από την καταδυνάστευση της λογικής, τότε δεν έχεις υπερρεαλισμό. Υπερρεαλιστικές εικόνες (που λέει ο κουμπάρος) δεν μπορείς να έχεις σε ένα μη υπερρεαλιστικό ποίημα. Μπορεί να έχεις παρομοιώσεις ή μεταφορές ή ακόμα και παράλογες εικόνες αλλά όχι υπερρεαλιστικές εικόνες. Τα όσα έγραψε ο Αλέξανδρος περί Λουκιανού, παραμυθιών κτλ με βγάζουν από τον κόπο να τα γράψω εγώ (και τον ευχαριστώ γι’ αυτό). Να προσθέσω μόνο άλλο ένα καμπανιστό παράδειγμα. Η «αγία» γραφή είναι τίγκα σε τέτοιου είδους εικόνες που όμως επειδή η δομή της δεν είναι τέτοια δεν τις θεωρούμε υπερρεαλιστικές: Ένας τύπος που φτιάχνει τον κόσμο με δυο κουβέντες του, που ανοίγει τη θάλασσα στα δύο, ο ίδιος τύπος που είναι τρεις (αυτό είναι το καλύτερο), κάποια που μένει έγκυος με έναν κρίνο και δε συμμαζεύεται.

    Αν (στο συγκεκριμένο ποίημα) ο ποιητής νιώθει ότι θέλει να φύγει, να πετάξει και παρομοιάζει τον εαυτό του με πουλί, αυτό είναι παρομοίωση. Οι ρίζες είναι μια κοινότοπη έκφραση που σημαίνει (ως γνωστόν) την καταγωγή ή και την μοίρα (ριζικό) με την έννοια ότι η καταγωγή προκαθορίζει την εξέλιξη και την πορεία κάποιου. Συνεπώς αν ο αφηγητής (και πρωταγωνιστής της ιστορίας) θέλησε να πει ότι στον τόπο του γεννιούνται άνθρωποι ελεύθεροι (ή που έτσι νομίζουν, αν κρίνω από την εξέλιξη της ιστορίας) βρήκε ένα λιτό (και γι’ αυτό ωραίο) τρόπο να μας το πει κι όχι να γράφει καμιά δεκαριά γραμμές όπως κάνω του λόγου μου τώρα.

    Τα σκουριασμένα χρόνια δεν είναι εικόνα καν. Είναι μια σπουδαία μεταφορά (και ό,τι με συγκίνησε, παρεμπιπτόντως, πιο πολύ στο ποίημα).

    (Είναι κάπως ανιαρό να αναλύεις με τέτοιο τρόπο ένα έργο Τέχνης, αλλά αφού ξεκίνησε η κουβέντα…)

    Και μια-δυο κουβέντες περί Τέχνης και τεχνικής. Ας πάρουμε την ποίηση, μιας κι ένα ποίημα στάθηκε αφορμή για την συζήτησή μας. Καταρχήν για να γράψεις ένα ποίημα πρέπει να ξέρεις να γράφεις (γραφή). Αυτό είναι μια, στοιχειώδης μεν, απαραίτητη δε τεχνική κατάρτιση. Ακόμα και σε μαγνητόφωνο να εγγράφεις τα ποιήματά σου πρέπει να ξέρεις να μιλάς (μια τουλάχιστον γλώσσα). Άρα μια στοιχειώδης τεχνική είναι απαραίτητη. Από κει και πέρα μπορείς να διαβάσεις ποίηση, να μελετήσεις τα διάφορα κινήματα, να πειραματιστείς κτλ. Όλα αυτά μπορεί να αλλάξουν τον τρόπο, την τεχνική με την οποία, δηλαδή, γράφεις. Είναι ωστόσο εντελώς εξατομικευμένο το γεγονός αν θα μπορέσει (ο ποιητής) να «υποτάξει» τις τεχνικές δυνατότητες που απόκτησε «μελετώντας»την τέχνη του (οπότε και θα δημιουργήσει Τέχνη) ή αν θα τον υποτάξουν οι κατευθύνσεις και οι «γραμμές» των διάφορων μανιφέστων (και των «πρέπει») με αποτέλεσμα να κάνει τέχνη (με μικρό ταυ). Η τεχνική δηλαδή δεν είναι απαραίτητα τροχοπέδη και σίγουρα μια στοιχειώδης τεχνική είναι απαραίτητη. Αυτό είναι πιο σαφές (απ’ ότι στην ποίηση) στη ζωγραφική, ακόμα περισσότερο στην γλυπτική και εντελώς σαφές στη μουσική.

    Καλημέρα και καλή εβδομάδα σε όλους.

    ΥΓ. Επί του θέματος της κακομοίρας της Καλομοίρας. Τρελαίνομαι να παίρνω το ρόλο του υπερασπιστή σε υποθέσεις από χέρι χαμένες όπως αυτή της καλλιτεχνικής αξίας της γιουροβίζιον γενικώς. Κι αυτό γιατί είναι αστείο να βλέπεις ανθρώπους να μιλούν με απαξία για το κιτσαριό της γιουροβίζιον ενώ δεν θα έχαναν με τίποτα έναν αγώνα Παναθηναϊκού-Καλαμαριάς ή την ανάσταση το Πάσχα με όλα εκείνα τα μπαμ-μπουμ (που θα ενθουσίαζαν κάθε ουρακοτάνγκο που σέβεται το επίπεδό του). Για να μην παρεξηγηθώ να διευκρινίσω ότι αυτό δεν είναι μομφή (μπηχτή) εναντίον σου ή εναντίον του κουμπάρου σου, σε καμιά περίπτωση.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: