σημείωμα

ΣΗΜΕΙΩΜΑ

Ανοίγω συρτάρια , γυρεύω παλιά .
Ξεταπώνω μπουκάλια με μηνύματα .
Το δωμάτιο θολό απ’ τους καπνούς ,
στο πάτωμα χαρτιά , χαρτάκια ,
στα ράφια άδειες μποτίλιες .
Το τασάκι ξέχειλο ,
πέρα δώθε οι στάχτες
χυμένο κρασί πάρα πέρα .
Είμαι στο σπίτι μου .

Μολύβια , στυλό , χρώματα , σχέδια
κασέτες , CD , νυχοκόπτης
παλιά χαρτιά και καινούρια .
Με πιάνει απελπισία μα …
Είμαι στο σπίτι μου .

Κι όπως ανοιγοκλείνω συρτάρια
και γυρεύω παλιά
πέφτω πάνω σ’ ένα … αρχαίο κείμενο .

« Άκου: Είναι 7 και κάτι.
Τώρα επέστρεψα απ’ τη βιβλιοθήκη
και θα είμαι στη Μαίρη.
Δίνω αύριο .
-το στυλό γαμήθηκε
και γράφω με μολύβι –
και θα μείνω εκεί .
Διαβάζω με μια σχετική ηρεμία.
Δυστυχώς τα ποιήματα
και η ανάγνωσή τους
δεν είναι δυνατή σήμερα .
Πολύ καλό το σημείωμα
που μου άφησες.
Σ’ αγαπώ .
Αν δεν είσαι πολύ  κουρασμένος
πέρνα να σε δω …
Αν πάλι δε θέλεις …
Σ’ αγαπώ .

Υ.Γ. Πήρα τα  Gauloises Caporal , μα μην απελπίζεσαι
        δεν θα τα καπνίσω όλα .

               Καθαρό το σπίτι ε;  »

Advertisements

17 Σχόλια (+add yours?)

  1. Churchwarden
    Απρ. 09, 2008 @ 05:47:10

    Εκτός από την ιδέα (να βρεις φοιτητική ζωή τυχαία σε συρτάρι), κρατώ τρεις στίχους

    «Δίνω αύριο .
    -το στυλό γαμήθηκε
    και γράφω με μολύβι–»

    Να είσαι καλά.

  2. Μαρια Νικολαου
    Απρ. 09, 2008 @ 07:09:39

    Μου θυμησες το σπιτι καποιου που ηταν ετσι..
    Καλημερα Αλέξανδρε

  3. φαίδρα φις
    Απρ. 09, 2008 @ 09:00:09

    ιδιαίτατο ονειροχάος…
    κι εμένα κάτι μου θύμισε,
    ίσως αυτό…
    «απόψε δίνω άδεια στην τρέλα
    και εγκαλώ τη λογική
    δεν σου τηλεφωνώ καθόλου
    δεν τρώω σοκολάτες
    πετώ τα γκολουάζ απ’το μπαλκόνι
    κι αποφεύγω επιμελώς τα οινοπνευματώδη
    αύριο όμως
    πίσω στα παλιά
    κι ας πάω χαράμι»

    μου άρεσε πολύ

    καλημέρα
    σε φιλώ

  4. 123 λέξεις
    Απρ. 09, 2008 @ 09:21:47

    ευτυχώς «τα ποιήματα
    και η ανάγνωσή τους
    είναι δυνατή σήμερα»

    ένα ποίημα είναι ανάσταση που επαληθεύεται
    «ευτυχώς»

  5. ktkouk
    Απρ. 09, 2008 @ 10:49:39

    Ερωτήματα που ζητούν απεγνωσμένα απάντηση (κι ας είναι ρητορικά).

    (Κάτι σαν εξετάσεις για την πρόσληψή μου σε μεσημεριανάδικο)

    1. Τελικά ήταν στη Μαίρη; Το τσέκαρες;

    2. Τι σόι περίπτωση ήταν η Μαίρη; Μήπως της έκανε πλάτες;

    3. «πέρνα να σε δω…» γιατί αποσιωπητικά; Τι άλλο μπορεί να κάνατε μπροστά στη Μαίρη (όλο και πιο ύποπτος μου φαίνεται ο ρόλος της)

    4. Μετανιώνεις καμιά φορά που δεν παντρεύτηκες αυτό το νοικοκυροκόριτσο; Που σου είχε το σπίτι «στην τρίχα»; Όχι όπως τώρα;

    5. Το στυλό γαμήθηκε μόνο του ή μήπως το στρίμωξε σε καμιά γωνιά του γραφείου το μολύβι;

    Κι αυτά είναι μόνο όσα επιτρέπει η δεοντολογία. Αν ήταν να αρχίσω τις αδιακρισίες δεν θα τελείωνα ούτε αύριο

    ΥΓ. Πρόσφατα είδα την έκθεση-αφιέρωμα στον Εγγονόπουλο (στο μουσείο Μπενάκη) που είχε σαν τίτλο τον τρόπο που αυτόπροσδιοριζόταν ο ίδιος: «Είμαι ποιητής και ζωγράφος». Αυτή η φράση μου έρχεται στο μυαλό κάθε που διαβάζω ποιήματά σου. (Μπορείς να τη χρησιμοποιήσεις κι εσύ σε κάποια αναδρομική έκθεσή σου –στο ΜΟΜΑ, ας πούμε- στα 100 χρόνια από τη γέννησή σου. Θα είμαστε όλοι εκεί και ποιος θα θυμάται τον Εγγονόπουλο;).
    Είναι απίστευτος ο τρόπος που χρησιμοποιείς τις εικόνες στα ποιήματά σου, χωρίς να καταφεύγεις σε μεγαλοστομίες εντυπωσιασμού (και συνήθως κενές περιεχομένου), σημαδεύοντας και βρίσκοντας το κέντρο του θέματός σου. Λιτός κι επίκαιρος (στον ιστορικό χρόνο της αφήγησής σου) αλλά και ρυθμικός. Τα ποιήματά σου δεν είναι πεζός λόγος που απλά τον κόβουμε σε μικρές αράδες για να θυμίζουν (στην όψη) ποιήματα (κάτι που γίνεται κατά κόρον στις μέρες μας).
    Να πω την αλήθεια μου η πρώτη ανάγνωση με πήγε 20 χρόνια πίσω, αβίαστα. Όταν επέστρεψα από το (νοσταλγικό) φλας μπακ, ξαναδιαβάζοντας το ποίημά σου η αισθητικής τάξης απόλαυση ήταν σπουδαιότερη.

    ΥΓ2. Καλημέρα είπα;

  6. AleXandros K.
    Απρ. 09, 2008 @ 14:11:20

    Τι σου κάνει ένα σημείωμα…βάζει βόμβα στην ακαταστασία του παρόντος και ανασκαλεύει την τάξη (υλική και πνευματική) του παρελθόντος…αν νιώθεις έτσι μάλλον πρέπει ή να συμμαζέψεις ή να βρεις κάποια να σου γράφει σημειώματα…με συνεπήρε η νοσταλγία του συνονόματε!

  7. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Απρ. 09, 2008 @ 17:33:47

    #Churchwarden
    Δεν ξέρω τους λόγους για τους οποίους κράτησες αυτούς τους στίχους, αλλά είδα πως και του κτκουκ, του έκαναν εντύπωση.

    #Μαρία Νικολάου
    Είναι ακόμα ;

    #φαίδρα φις
    Εδώ δεν έχουμε μόνο ονειρικό αλλλά και υλικό χάος, που καμιά φορά δε συμμαζεύεται με τίποτα.
    Ωραίοι οι στιχοι. Γιατί έχω την αίσθηση πως μου θυμίζουν κάποιο τραγούδι;Ειδικά αυτό το «πέταξα τα Γκολουαζ απο το μπαλκόνι».
    Ανακατεύονται περίεργα οι συνειρμοί.

    #123 λέξεις
    Πολύ ωραίο!
    Πράγματι, ένα ποίημα είναι μια ανάσταση που επαληθεύεται.

    #ktkouk
    Παραβλέπω τις 5 καίριες ερωτήσεις σου -ας μείνουν και κάποιες απορίες άλυτες!
    Παραβλέπω και τα καλά σου λόγια στο Υ.Γ. Χαίρομαι πάντως που το βλέπεις έτσι.
    Τον Εγγονόπουλο ελπίζω να τον θυμούνται και σε …80 χρόνια. Θα βρω άλλη φράση πιο προ σωπική.Πχ «είμαι ποιητής ζωγράφος και αμπελουργός» (θα κερνάω και κρασί στις εκθέσεις).
    Όχι δεν είπες καλημέρα αλλά τέτοια ώρα εγώ πρέπει να πω καλησπέρα προς καλό βράδυ.

    #Alexandros K.
    Πολύ εύστοχο το σχόλιό σου.
    Για να συμμαζέψω όμως…δεν γίνεται.Πάντα θα υπάρχει μια γωνίτσα, μια τρυπούλα, το απύθμενο ενός συρταριού…κάτι που θα κρύβει ένα χάος.

  8. φαίδρα φις
    Απρ. 09, 2008 @ 19:17:43

    κατ’αρχήν είναι βέβαιο ότι αυτό που ανακατεύεται είναι οι συνειρμοί σου?
    δεν πρόκειται για στίχο τραγουδιού,τουλάχιστον ακόμη,
    για το μέλλον δεν ορκίζομαι.

    φιλιά,μην ξεχαστείς,σε περιμένω από μένα

  9. Λάκης Θλιμμένος
    Απρ. 09, 2008 @ 20:47:00

    Αν και δεν μπορώ να πω ότι κάτι μου θυμίζει όλο αυτό σκηνικό μ’ άρεσει εξαιρετικά η παρουσίαση του «είναι» και του «ήταν». Πάνω απ’ όλα όμως δεν χορταίνω να διαβάζω τα ερωτήματα του ktkouk! Καταπληκτικό το πνεύμα σου Κώτσα (sorry Αλεξ – μ’ όλο το θάρρος – το καλό πρέπει να λέγεται)

    Καλό βράδυ σε όλους σας

  10. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Απρ. 09, 2008 @ 21:07:21

    #φαίδρα φις
    Κάτι υπονοείς με τις «ανακατοσούρες» αλλά…δεν μ΄έχει χτυπήσει καμιά ίωση (ακόμη)
    Ακούω δεύτερο πρόγραμμα – λόγω ευκολίας – και δεν τα αφομοιώνω και όλα τα καινούρια.
    Αποκλείεις να σου΄χουν βουτήξει στίχους; Εδώ στην Κρήτη συμβαίνει κατά κόρον με τις μαντινάδες.
    Πέρασα πάντως κι απο σας, αλλά κοίταξα απο την κλειδαρότρυπα. Θα επανέλθω να χτυπήσω την πόρτα.

    #Λάκης Θλιμμένος
    Βλέπω διπλασιάστηκαν οι…αδιακρισίες!
    Όπως όμως είπα και στον ktkouk, δεν πειράζει να μας μένουν και κάποιες απορίες.
    Σας δίνω το ελεύθερο να φανταστείτε ότι απαντήσεις θέλετε, αλλά…άντε να σας απαντήσω στην ερώτηση ν.5
    ΌΧΙ, ούτε απο μόνο του όυτε το στρίμωξε σε καμιά γωνιά το μολύβι.Λόγω…ακαταστασίας, που να βρω κουτάλι, καλαμάκι ή πιρούνι! Το χρησιμοποιούσα ,τω καιρώ εκείνω, για να ανακατεύω τα παγάκια στο ουίσκυ!

  11. Churchwarden
    Απρ. 11, 2008 @ 02:51:15

    Πρόκειται για στίχους της καθημερινότητας-τους έχουν εκφέρει οι περισσότεροι φοιτητές-και βρίσκω «ατμοσφαιρικό» τον απαθανατισμό τους μέσα στο ποίημα.

  12. stixakias
    Απρ. 11, 2008 @ 11:42:50

    Το βιβλιαράκι (σε φωτοτυπημένη μορφή) το έχω ακόμα. Μάλλον πρέπει να αρχίζω να το ξεσκονίζω σιγά σιγά…

  13. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Απρ. 11, 2008 @ 14:45:42

    #Churchwarden
    Μπορείς να φανταστείς κι ένα σημείωμα, το μισό γραμμένο με στυλό , που σιγά σιγά…γαμιεται, και το υπόλοιπο συνεχίζει με μολύβι!

    #Στιχάκιας
    Α-κάθαρτο το βιβλιαράκι ε;

    Υ.Γ. Ποιό βιβλιαράκι;

  14. stixakias
    Απρ. 11, 2008 @ 15:29:00

  15. ΕΛΕΝΗ
    Απρ. 12, 2008 @ 19:46:40

    Τιμωρός

    Στη βάση του κάδου δίπλα στα στοιβαγμένα τελάρα
    του οπωροπωλείου βρήκε μια παιδική κούκλα.
    Την πήρε στα χέρια της, την περιεργάστηκε, το ένα
    μάτι της θεόρατο, καταγάλανο να διυλίζει το ύψος
    των ορφανεμένων κορφών.
    Το άλλο – κυκλώπειο άλγος – χάσκων πιθάρι εύηχο.
    Φοβήθηκε το κενό, βιάστηκε όπως – όπως να το καλύψει
    με το σάλι της.
    Αίφνης με το παλμό της αφουγκράστηκε
    πως στο αριστερό μέρος του κρανίου της κούκλας
    ένας ζωντανός εγκέφαλος καραδοκούσε με τους νευρώνες
    εν εκτινάξει να πλήξει τους ενόχους των σπηλαίων
    Έκανε να φύγει τρομαγμένη δεν πρόλαβε, ένας υπόκωφος
    κρότος την έριξε στην άσφαλτο
    Τα κατακρεουργημένα της δάχτυλα είχαν καλύψει πλήρως
    τον άδειο βολβό!
    Αποκαμωμένη γρυλίζοντας σαν το κυνηγημένο ζώο
    πήρε να γλύφει τις πληγές της
    «Σε τιμώρησα , είστε ένοχοι, εσείς αποσπάσατε τον
    βολβό μου και τώρα δικαιώθηκα.
    Απ` τα δάχτυλά σου θα φυτρώσουν κόκκινες και μαύρες
    τουλίπες, ξέρεις άλλωστε πόσο πολύ λατρεύουν οι κούκλες τα
    χρώματα.
    Με δέκα πάλλοντα στημόνια θα υφάνω το θαύμα του νέου κόσμου
    Ευχαριστώ»

    Κατα πρωτον εχεις καταπληκτικο ονομα.Το ποιημα σου δυναμικο και «σκληρο»
    Σου στελνω ενα δειγμα ποιητικης περιπετειας δικο μου.Θα ηθελα τη γνωμη σου
    Χαιρομαι που σε ανακαλυψα.Τα χαιρετισματα μου…..

  16. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Απρ. 12, 2008 @ 20:43:17

    # ΕΛΕΝΗ
    Γειά χαρά και καλώς βρεθήκαμε.
    Επειδή μπήκα να δω τι γίνεται και φεύγω, θα διαβάσω προσεκτικά τους στίχους σου κάποια άλλη στιγμή.
    Και τα δικά μου χαιρετίσματα.

  17. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Απρ. 14, 2008 @ 14:04:19

    #ΕΛΕΝΗ
    Επανήλθα διαβάζοντας προσεκτικά τους στίχους σου.
    Ομολογουμένως πολύ ποιητική γλώσσα με έντονες εικόνες.
    Διακρίνω κάποιον συμβολισμό πολιτικού περιεχομένου; Μάλλον ναι
    Πολύ ωραίο, μ΄άρεσε.
    Γειά χαρά.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: