ποιητές στα υπόγεια

barman-45x60.jpgΣτα σκοτεινά υπόγεια τα πνιγμένα στους καπνούς και στην υγρασία του αλκοόλ , κάθονται οι ποιητές και οραματίζονται φως.
Στο τέρμα των ορόφων, ψηλά στην ταράτσα, και υπό το φως του ηλίου , φιλόσοφοι και λοιποί διανοούμενοι κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου και προφητεύουν σκοτεινές μέρες.
Όσο όμως κι αν ουρλιάζουν και παρασύρουν τις μάζες, τους μένει   κάτι βαθιά ανικανοποίητο , γιατί ξέρουν πως κάτω στα σκοτεινά υπόγεια οι ποιητές εξακολουθούν να οραματίζονται φως.
Αντί για μάτια έχουν ξυράφια.
Αντί για αίμα, αλκοόλ και νικοτίνη.
Αντί για μυαλό όνειρα
Αντί για πόδια ελπίδες
Τέλος
Αντί για ζωή έχουν έμπνευση

.

                                                                                         tragoudia-gia-mikra-paidia.jpg

Advertisements

10 Σχόλια (+add yours?)

  1. ΜΑΡΙΑ ΝΙΚΟΛΑΟΥ
    Μαρ. 24, 2008 @ 07:35:57

    Αντι για μυαλό όνειρα
    κι αντί για ζωή εμπνευση..
    Συμφωνώ απόλυτα..
    Καλημερα και καλη βδομαδα Αλέξανδρε..

  2. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Μαρ. 24, 2008 @ 13:37:11

    Kαλή βδομάδα και σε σένα.

  3. Churchwardem
    Μαρ. 24, 2008 @ 20:40:22

    Αντί για ζωή έχουν έμπνευση. Τω όντι.

  4. ktkouk
    Μαρ. 25, 2008 @ 09:07:34

    …υπάρχουν και κάποιοι στο ασανσέρ. Που ανεβοκατεβαίνει. Ασταμάτητα. Κι όταν η «επερχόμενη σκοτεινιά» γίνεται δυσβάστακτη βουτάνε στο υπόγειο για λίγο «φως». Κι όταν το «φως» γίνεται εκτυφλωτικό αναδύονται στο γλυκό σούρουπο της ταράτσας.

    Κάποιος μπορεί να χαρακτηρίσει αυτήν την αέναη παλινδρομική κίνηση με τον γνωστό όρο (στον οποίο ελάχιστη συνειρμική ικανότητα μπορεί να παραπέμψει).

    Αν εκδυθούμε όμως τον χιτώνα του καθωσπρεπισμού και της σεμνοτυφίας, μήπως ακριβώς αυτή η κίνηση δεν δημιουργεί ελπίδα για την παραγωγή του σπέρματος από το οποίο θα προκύψει μια ομορφότερη ημέρα αύριο; (ή μεθαύριο, δεν ξέρω ακριβώς πότε μιας και δεν διαθέτω κληρονομικό χάρισμα). Δεν μπορώ να φανταστώ έναν κόσμο χωρίς ποιητές. Δεν μπορώ να φανταστώ έναν κόσμο χωρίς φιλοσόφους. Δεν μπορώ να φανταστώ μια πολυκατοικία χωρίς ασανσέρ (ή έστω σκάλες). Προφανώς δεν έχω φαντασία.

    Την Καλημέρα μου Αλέξανδρε.

    ΥΓ. ο πολύ ωραίος πίνακάς σου θα μπορούσε να έχει τίτλο «ο άγιος ποιητής». Το σκοτεινό «φωτο»στέφανό του (σκοτεινοστέφανο;) θα μπορούσε να οδηγήσει, συνειρμικά, στα όρια και πέρα από τα όρια της ανθρώπινης δημιουργικότητας.

  5. φαίδρα φις
    Μαρ. 25, 2008 @ 11:02:52

    «Τους ήλιους δεν εμέτρησες
    που σε ζητήσαν τόσα χρόνια
    πού ‘σαι γυναίκα
    με τα γαλάζια τσίνορα

    Σ’ έκρυψε στο φουστάνι της
    η μαραμένη κοπέλα
    πέντε χειμώνες σ’ έθαψαν
    σε χιόνι λασπερό

    Μεγάλη νυχτερίδα τρέφεται
    απ’ τη νιότη σου
    γι’ αυτό νωρίς βραδιάζει
    πριν χορτάσεις
    το μεσημέρι καίει
    στα ψηλά τα δώματα
    το κύμα του ξανθό
    λούζει τους δρόμους

    Πεθαίνεις με τους ποιητές
    κάθε ηλιοβασίλεμα
    τα χέρια σου μυρίζουν
    απ’ τα μαλλιά τους
    χτυπάει η καμπάνα
    που δεν πιστεύεις πια
    σε ξένη αυλή συνομιλείς
    με το φεγγάρι

    Σου ‘φερε ο Μυλόζ
    φέτος την άνοιξη
    την πείνα σου ποιος άλλος μπορούσε να νοιαστεί
    φουρτούνιασε τη γειτονιά
    το φιλντισένιο αμάξι του
    γίνου όμορφη, γίνου όμορφη,
    στα περιβόλια θα σε δείξει

    Έχεις ένα χαμόγελο
    από μαργαριτάρια
    ψαράδες Σικελοί
    στο ταίριαξαν να το φοράς
    ψάξε και βρες το
    πριν σε κλείσει η νύχτα
    σ’ ένα υπόγειο βαθύτερο
    από τούτο»

    αφιερωμένο,μου το θύμισε το κείμενό σου,που με γοήτευσε αλλά πολύ περισσότερο
    ο πίνακας,έχω μείνει άφωνη…
    από τους καλύτερους δικούς σου που ξέρω και παράλληλα «μελετώ»…
    συγχαρητήρια!

    σε φιλώ
    καλημέρα

  6. stixakias
    Μαρ. 26, 2008 @ 00:35:45

    Αντί για πόδια ελπίδες…
    Αυτό, ναι, με εντυπωσίασε

  7. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Μαρ. 26, 2008 @ 00:41:53

    # Συνολική απάντηση
    Πράγματι churchwarden, αν και κάτι τέτοια είναι ωραία στον ιδεατό κόσμο της τέχνης.Ίσως να φτάνεις , αντι για ζωή νε έχεις έμπνευση όταν η πραγματική ζωή σ΄εχει τσακίσει.
    Όσο για το ανεβοκατέβασμα στις σκάλες του κτιρίου…χμ. Εγώ λέω πως ακόμα κι αν υπάρχουν σκάλες, δεν βγάζουν στο υπόγειο.Τουλάχιστον στην συγκεκριμένη οπτική.
    Το κείμενό μου , συνειρμικά πράγματι φέρνει στο μυαλό αυτό το ποίημα της Παππά. Νοηματικά όμως είναι σε αντίθετη κατεύθυνση. Στην Παππά, το υπόγειο νοείται αρνητικά – μιλάει για εγκλεισμό. Στι δικό μου κείμενο το αρνητικό είναι η ταράτσα. Στο υπόγειο παράγεται φώς. Οι ποιητές εκεί δεν είναι έγκλειστοι.
    Όσο για τον πίνακα που συνοδεύει το κείμενο, απλά σκέφτηκα πως ταιριάζει σαν κλίμα και τον έβαλα(στην πραγματικ’ότητα ταιριάζει καλύτερα με τους στιχους της Ριτας Παππα.)Δεν μπορώ να πω ότι του έχω δώσει ιδιαίτερη προσοχή. Τον έφτιαξα ένα βράδυ ανάμεσα 1ή 2 και 6-7 το πρωί.Ήμουν πολύ σαλταρισμένος, πήρα φόρα και πινέλα και την πλήρωσε ο καμβάς.Χωρίς διάθεση πιστής αντιγραφής πρόκειται περί αυτοπροσωπογραφίας. Είναι κάτι σα…φωτογραφία συναισθημάτων. Γι΄αυτό και ήθελα να τον τελειώσω πολύ γρήγορα για να μη μου φύγει εκείνο το συναίσθημα.Μάλιστα έχω βάλει και ημερομηνία (στη μεγέθυνση φαίνεται) πράγμα που δεν θυμάμαι να έχω ξανακάνει. Συνήθως γράφω μόνο τη χρονιά.
    Έκτοτε τον έχω καταχωνιασμένο.Τον έβαλα εδώ δίχως ιδιαίτερη σκέψη σαν …διακόσμηση στο κειμενάκι. Μάλλον όμως πάει καλύτερα με το
    πριν σε κλείσει η νύχτα
    σ’ ένα υπόγειο βαθύτερο
    από τούτο.
    Ίσως η φαίδρα επηρρεάστηκε περισσότερο απο την εικόνα παρά απο το κείμενο για να της έρθουν αυτοί οι στίχοι.
    Αυτά.Τινάζω το μπαρούτι απο τα καρυοφίλια, σκουπίζω τις χατζάρες απο τα αίματα των Τούρκων και σας καληνυχθημερίζω.

  8. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Μαρ. 26, 2008 @ 00:47:04

    # Στιχάκιας
    Την ώρα που έγραφα το σχόλιό μου, έγραφες , φαίνεται και συ το δικό σου.
    Ναι, πάντα μας εντυπωσιάζει το αυτονόητο.
    Γεια χαρά.

  9. φαίδρα φις
    Μαρ. 26, 2008 @ 10:21:48

    καλημέρα,
    έτσι όπως το ανάλυσες,πραγματικά «αποκαλύπτεται» και σε μένα ότι επηρεάστηκα από τον πίνακα-μεταξύ μας, το εννόησα ότι επρόκειτο περί αυτοπροσωπογραφίας,αλλά διατηρούσα τις επιφυλάξεις μου μέχρι να το πεις εσύ-.
    Πάλι μεγάλη κουβέντα ανοίγεις-έχεις ταλέντο και σ’αυτό…-,κάτι το οποίο με έχει απασχολήσει και μένα,το αν δηλαδή το φως ή το σκοτάδι είναι το έναυσμα της καλλιτεχνικής δημιουργίας,τι από τα δύο μπορεί να παράξει μεγαλύτερη αλήθεια και γνησιότητα ως «πηγή»…
    και ξανά δεν δύναμαι να βγάλω συμπεράσματα,παρά μόνο να μιλήσω για μένα και να πω ότι το να δημιουργήσεις «φως» μέσα από τα «σκότη» ίσως είναι μεγαλύτερη χαρά ή ικανοποίηση,αναλόγως με τι συμβολίζει κάθε φορά το σκοτάδι,αν είναι πνευματικό,αν συμβολίζει την απομόνωση του ανθρώπου,την κοινωνική του περιθωριοποίηση.Αντιλαμβάνομαι ότι τα είδη του «σκοταδιού» παράγουν και διαφορετικό έργο,οπότε και το «φως» δεν είναι πάντα σωτήριο,γιατί ελλοχεύει και ο φόβος του.Το «φως» δεν είναι πάντα η «αλήθεια» μας.Πολλές αλληγορικές διηγήσεις προσπαθούν,βεβαίως,να μας πείσουν για την ταύτιση του σκοταδιού με το ψεύδος και του φωτός με την αλήθεια…
    Αν θυμηθούμε τα λόγια του Ιησού Χριστού,»εγώ ειμί το το φως του κόσμου,ο ακολουθών εμοί ου μη περιπατήση εν τη σκοτία,αλλ’έξει το φως της ζωής».Σ’αυτή την περίπτωση αυτό που προβάλλεται περισσότερο είναι-φυσικά-η ηθική διάσταση του φωτός και όχι τόσο η πνευματική και ψυχική.
    Πάντως,η επικρατέστερη αντίληψη είναι ότι το σκοτάδι συμβολίζει τη φαυλότητα,την ανηθικότητα,ενώ το φως την αρετή,την ηθική τελείωση,το δρόμο της αγάπης και της αθωότητας,μία κρίση η οποία μάλλον δε με βρίσκει απόλυτα σύμφωνη…

    φιλιά

  10. αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Μαρ. 26, 2008 @ 14:14:03

    # φαίδρα φις
    Είναι οπως το πάρει κανείς.Αν έχουμε για παράδειγμα τον κόμη Δράκουλα, τότε ναι το σκοτάδι αντιπροσωπεύει τη φαυλότητα και την ανηθικότητα. Αν όμως έχουμε τον Αγιο Βασίλη – ο οποίος επίσης είναι μορφή του σκοταδιού διότι μόνο εκεί κινείται – τότε το σκοτάδι αντιπροσωπεύει κάτι θετικό.
    Όπως και νάχει ομως το σκοτάδι και το φως είναι αλληλένδετα, δεν υπάρχει το ένα δίχως το άλλο και κανείς δεν ολοκληρώνεται με το ένα μόνο απο τα δύο.
    Η τέχνη απο την άλλη μόνο να περιγράψει μπορεί αυτες τις δύο καταστάσεις και όχι να τις παράγει. Ο Ελύτης πχ. περιέγραψε το φως της Ελλάδας το οποίο υπήρχε, δεν ήταν δημιούργημα του Ελύτη. Οι νοσηρές καταστάσεις ταίριαζαν καλύτερα στην ψυχοσύνθεση του Πόε και διάλεξε ν΄ασχοληθει μ΄αυτή την πλευρά του φεγγαριού.Δεν έγινε πιο νοσηρή η ψυχή του ανθρώπου επειδή ο Πόε έγραψε το «Κοράκι», πχ ή τις ιστορίες του με άποτρόπαιους φόνους.
    Όσο για τους συμβολισμούς του φωτός και του σκοταδιού, ε, εδώ έχουν γραφτεί αμέτρητα και φυσικά αμέτρητες ανοησίες.Μια απ΄αυτές έχει να κάνει με την τεχνική της αγιογραφίας. Επειδή εκεί πρώτα μπαίνουν τα σκουρά χρώματα και τελαυταία τα φωτεινά, περιγράφεται σα μια πορεία απο το σκοτάδι στο φως στον δρόμο που έδειξε ο Χριστός και λοιπές θεολογικούρες.Αγνοούν όμως αυτοί που λένε τέτοιες ανοησίες, πρώτον τη διαδικασία της ζωγραφικής και δεύτερον πως με την ίδια τεχνική ζωγράφιζαν οι άνθρωποι, αιώνες πριν την εμφάνιση του χριστιανισμού.
    Κατά τα λοιπά τώρα έχει φως , σε 12 ώρες θα έχει σκοτάδι.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: