Πρόκειται περί ηλεκτρονικής επεξεργασίας ενός σχεδίου. Κάτι σαν σπουδή, που λέμε.

Ή κάτι σαν παιχνίδι.

    Η τέχνη «παιδεύει» τους ανθρώπους και είναι πράγματι σπουδαίο να γεμίσουν οι άχαρες σχολικές αίθουσες με πίνακες ζωγραφικής, έστω και σε αφίσες. Είναι  όμως εκπληκτικό (να πω και απίστευτο;) να μεγαλώνεις βλέποντας κάθε μέρα πίνακες σαν τους παρακάτω:

Τι αισθήματα γεννιούνται σ’ ένα παιδί; Τι ρόλο παίζουν στην διαμόρφωση συνειδήσεων; κλπ. Αλλά αυτό είναι ένα άλλο μεγάλο θέμα  που όμως σ’ αυτό το κείμενο δεν είναι το θέμα μου. Δεν ξέρω τι γίνεται σήμερα στις σχολικές αίθουσες και ειδικά των δημοτικών αλλά οι άνω των 30 σίγουρα μεγαλώσατε με αυτές τις εικόνες στα παιδικά και εφηβικά σας χρόνια. Ποιος όμως από εσάς ξέρει το όνομα του ζωγράφου που έφτιαξε αυτές τις σκηνές; (και ποιος ενδιαφέρθηκε ποτέ να το μάθει) Σκέφτομαι πάλι πως αυτοί οι πίνακες μας είναι τόσο οικείοι όσο οι αγιογραφίες στις εκκλησίες. Ρωτά ποτέ κανείς να μάθει το ζωγράφο των αγιογραφιών;

   Φαντάρος ων εν Ρόδω, επιστρέφοντας από μια άδεια τέλη Σεπτέμβρη με ξαπόστειλαν την ίδια μέρα σε ένα άλλο στρατόπεδο  το οποίο διοργάνωνε τις εκδηλώσεις για την  28^η Οκτωβρίου. Εμένα με ήθελαν για να ζωγραφίσω σχετικούς πίνακες. Μου έδωσαν ένα βιβλίο και έπεσα πάνω σ΄ αυτά τα έργα που τα έμαθα μαζί με την άλφα βήτα και την προπαίδεια. Η πρώτη σκέψη μου ήταν : «Όχι ρε πούστη μου ! τι θέλουν να με βάλουν να κάνω;» Πήρα το βιβλίο να το δω και να διαλέξω θέματα. Και τότε έμαθα και το όνομα του ζωγράφου : Αλέξανδρος Αλεξανδράκης  . Ξεφυλλίζοντάς το εντυπωσιάστηκα και με τα υπόλοιπα έργα του που αγνοούσα. Όταν δε ξεκίνησα να τον αντιγράφω έπαθα πλάκα.

 Ότι και να πει κανείς για έναν πίνακα μόνο όταν προσπαθήσεις να τον αντιγράψεις αντιλαμβάνεσαι  σε όλο του το μεγαλείο τη σπουδαιότητά του ή την μετριότητά του. Ένας ζωγράφος που έχει αντιγράψει έργα άλλων ζωγράφων καταλαβαίνει καλά τι εννοώ. Αντέγραφα τα έργα με τα οποία μεγάλωσα και ήταν σα να τα έβλεπα πρώτη φορά. Τελικά οι… αρχιστράτηγοι αποφάσισαν ποια θα φτιάξω και ήταν τα κλασικά που ξέρουμε όλοι, εκτός από ένα, το παρακάτω:    

Άπαντες ενθουσιάστηκαν όταν αναρτήθηκε στο δημοτικό θέατρο της Ρόδου (ήταν και μεγάλο κάπου 2μέτρα χ 2).  Ένας Αρχιστράτηγος μάλιστα, θαυμάζοντάς το,  μου έκανε και την εξής εκπληκτική ερώτηση: «Που οφείλεται η επιτυχία αυτού του έργου;» . Ούτε που θυμάμαι τι ανοησίες του είπα αλλά θυμάμαι καλά την ερώτηση του και λέω πως ήταν εκπληκτική διότι:

α) Ένας στρατιωτικός μέσα στην αφέλειά του και στην ασχετοσύνη του περί τέχνης έκανε μία…. «καταδρομική»  ερώτηση που πάει στην καρδιά του θέματος σχετικά με την αξία ενός έργου τέχνης,  και…

β)Ο Αρχιστράτηγός μας δεν γνώριζε πως αυτό που έβλεπε ήταν αντίγραφο!

Για τον παραπάνω πίνακα δεν έχω λόγια να πω. Μέχρι που έκανα τότε την ιερόσυλη σκέψη πως άξιζε να πάω φαντάρος μόνο και μόνο για να τον αντιγράψω. Παρακάτω είναι και το σχέδιο του ζωγράφου.

Ο Αλεξανδράκης πολέμησε στην Αλβανία ως δεκανέας πυροβολικού. Τα σκίτσα του τα έκανε ανάμεσα στις μάχες και στην ανάπαυλα. Αργότερα έφτιαξε τους πίνακες με λάδι. Πείτε μου όμως εσείς τι ταλέντο πρέπει να έχει ένας άνθρωπος για να αποτυπώσει ένα άλογο στην παραπάνω στάση …. από μνήμης; διότι δεν διέθετε φωτογραφική μηχανή. Είναι ένας Άγγλος ζωγράφος του 18^ου αιώνα , ο Stubbs, ο οποίος έγινε πολύ διάσημος ζωγραφίζοντας εκπληκτικά ρεαλιστικά άλογα. Το σχέδιό του όμως δεν διαθέτει στο παραμικρό τη δυναμικότητα του σχεδίου του Αλεξανδράκη.     Να ένα από τα πιο «δυναμικά» του άλογα

Φυσικά όταν ζωγραφίζεις πολεμικές σκηνές η ένταση επιβάλλεται. Δεν είναι όμως  όλοι οι ζωγράφοι ικανοί να την αποτυπώσουν με τέτοιο τρόπο. Και να σκεφτεί κανείς πως ο Αλεξανδράκης σκιτσάριζε από μνήμης   και με βάση αυτά τα σκίτσα έκανε τους πίνακες μέσα στην κατοχή.    

Το παραπάνω σκίτσο έγινε ο παρακάτω πίνακας

ο οποίος μου θυμίζει πολύ Γκρέκο και στο πως έβαζε το φωτοστέφανο αλλά και στη στάση του σώματος και στην κλίση του κεφαλιού

Μοιάζει σα να ξεκίνησε να του βάζει χρώμα και ξαφνικά το μετάνιωσε. Έτσι ο μισοτελειωμένος ουρανός έγινε φωτοστέφανο και το χρώμα στη χλαίνη σα να σταμάτησε να κυλάει.

Ένας άλλος πίνακας που θεωρώ εκπληκτικό είναι η χιονοθύελλα. Προσέξτε πως την αποδίδει.

‘Όπως καταλαβαίνετε μιλάω εικαστικά και όχι επετειακά. Έτυχε όμως τώρα να βρω αυτά τα έργα. Παρ’ όλ’ αυτά οι πίνακες του Αλεξανδράκη θεωρούνται μοναδικά ντοκουμέντα για τον πόλεμο του  ’40. Μάλιστα μεταπολεμικά πήρε και κάποιο βραβείο ως … ανταποκριτής.

Και ολίγα βιογραφικά.

Ο Αλέξανδρος Αλεξανδράκης γεννήθηκε το 1913 στην Αθήνα. Από νωρίς έδειξε το καλλιτεχνικό του ταλέντο και σε ηλικία 13 χρονών (κατ άλλους 17) έκανε την πρώτη του ατομική έκθεση. Σπούδασε ζωγραφική στην Καλών Τεχνών με δασκάλους τον Σπυρίδωνα Βικάτο , τον Ουμβέρτο Αργυρό και τον Γιάννη Κεφαλληνό στη χαρακτική. Το 1933 υπήρξε σκιτσογράφος στο «Έθνος». Αποφοίτησε το 1937 συγκεντρώνοντας και τα τέσσερα πρώτα βραβεία που προέβλεπε ο κανονισμός (προσωπογραφία, γυμνό, ημίγυμνο και σύνθεση). Η περίπτωση αυτή – λέει – αναφέρεται ως μοναδική στα χρονικά  της σχολής. Στον πόλεμο του 1940 επιστρατεύτηκε ως δεκανέας πυροβολικού. Πολλά έργα του έγιναν γνωστά γιατί κυκλοφόρησαν σχεδόν αμέσως ως αφίσες. Μετά τον πόλεμο έκανε μια έκθεση με τα έργα του το 1946 αλλά κυρίως ασχολήθηκε με το γυμνό.

Το 1958 εικονογράφησε το αναγνωστικό της Ε΄ Δημοτικού. Συνεργάστηκε με ιδρύματα του εξωτερικού όπως το Μουσείο Γκουγκενχάιμ και η Βιβλιοθήκη της γερουσίας των ΗΠΑ. 

Πέθανε το 1968. Την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε κι ένα λεύκωμα με 100 περίπου έργα του από τον πόλεμο του ΄40 και με τίτλο «Έτσι πολεμούσαμε»

Εκτός από το προηγούμενο δε γνωρίζω έργα του μεταπολεμικά.

Ίσως είναι δύσκολο να αποστασιοποιηθείς από αυτό που παριστάνουν και να δεις τους πίνακες μόνο ως έργα τέχνης. Τουλάχιστον θα ήταν πολύ δύσκολο έως αδύνατο τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια. Σήμερα όμως νομίζω πως έχουμε τη χρονική απόσταση να το κάνουμε. 

Είναι κατανοητό πως λειτούργησαν για προπαγανδιστικούς λόγους, αλλά καταλαβαίνουμε κιόλας πως δεν θα είχαν επιτύχει το σκοπό τους αν δεν ήταν και σπουδαία έργα. Μη ξεχνάμε άλλωστε πως η ιστορία της τέχνης είναι γεμάτη απο έργα μεγάλων ζωγράφων που παριστάνουν μάχες ή έμμεσα έχουν σχέση με τον πόλεμο και που κατά κύριο λόγο ζωγραφίστηκαν για να λειτουργήσουν προπαγανδιστικά. Απο τη μάχη του Ανγκιάρι του Ντα Βίντσι και τη μάχη της Κασίνα του Μιχαήλ  Άγγελου έως τη Γουέρνικα του Πικάσο.

Τα  δύο προηγούμενα δεν είναι πολεμικές ανταποκρίσεις αλλά κατοχικά έργα με τίτλο «μας καίνε τα χωριά»  το πρώτο και «πείνα» το δεύτερο.

   Από εκείνο το βιβλίο που μου είχαν δώσει στο στρατό  να αντιγράψω τα έργα του – και που δεν θυμάμαι καθόλου πως το έλεγαν – έβγαλα κάμποσες – ασπρόμαυρες – φωτοτυπίες και άρχισα να ρωτώ για τον ζωγράφο. Δεν τον ήξερε κανείς . Όταν τους έλεγα πως έχει ζωγραφίσει τους γνωστούς πίνακες γούρλωναν τα μάτια. «Σοβαρά;» Ο κ. Χατζηνικολάου, ο παγκοσμίως γνωστός ιστορικός τέχνης που δίδασκε στο Παν/μιο στο Ρέθυμνο (τώρα έχει πάρει σύνταξη) τον είχε ακουστά. Όταν με … ανακάλυψε το ίντερνετ πριν 4-5 χρόνια , από τα πρώτα που έψαξα ήταν  ο Αλεξανδράκης. Σκότος. Κάποια στιγμή βρήκα ένα πολύ σύντομο βιογραφικό του. Τελικά προχτές εντελώς μηχανικά έφτασα μέχρι την 30^η σελίδα στις αναζητήσεις εικόνων και έπεσα στην παρακάτω ιστοσελίδα.

 http://www.sofia-foundation.gr/alexandrakis_index.asp

Από εκεί είναι και οι πίνακες που παραθέτω εδώ. Μπείτε να δείτε κι άλλους

Και αν κάποιος μου βρει και μεταπολεμικούς του πίνακες θα του είμαι πολύ ευγνώμων.

Υ.Γ. Ευχαριστώ τον Δον Κιχώτη για το παρακάτω λινκ

http://www.gallery-k.co.uk/new/artists-works.asp?type=0&artist=81

Εκεί υπάρχουν αρκετά μεταπολεμικά γυμνά. Φαίνεται σα να προσπαθεί απεγνωσμένα να αφήσει πίσω του τη φρίκη του πολέμου

Κάποια σχέδια είναι αρκετα δυνατά. Η χρωματική του κλίμακα όμως έχει αλλάξει. Μπείτε να δείτε.

Εδώ παραθέτω ένα που μου έκανε εντύπωση για τη σύνθεσή του. Παρατηρήστε τις κινήσεις των γυναικών και τα πόδια τους.

Στην αρχή μοιάζουν με … σπαζοκεφαλιά.

 Πήγα στο σπίτι μου

μα χτύπησα την πόρτα

«ποιος είναι;» κράζει μια φωνή

«εγώ», «τι θέλεις;»

«Μια ρίζα απ’ το λουλούδι μου

ένα βλέμμα από τα παράθυρά μου

μια ιδέα ζεστασιάς

κι ένα ποτήρι απ’ το κρασί μου»

Με διώξανε σαν το κακό σκυλί

κι ας λες εσύ πως έπρεπε

να μπω με τα κλειδιά μου,

το σπίτι μου ήταν πάντα ανοιχτό.

Και τώρα; που να πάω;

δεν βρίσκω σκιά και σκιάζομαι.

Όλος ο κόσμος θέλει password

κι εγώ δεν ξέρω αν είμαι χρήστης.

   Το να πάρει νόμπελ ειρήνης αμερικανός πρόεδρος (ο Ομπάμα θαρρώ είναι ο 4^ος) είναι από μόνο του αντιφατικό. Το να το πάρει ενώ δεν έχει κλείσει ούτε χρόνο στην προεδρία και μάλιστα να έχει υποβληθεί η υποψηφιότητά του 12 ημέρες αφότου ανέλαβε τα καθήκοντά του , είναι σκανδαλώδες.

   Σίγουρα παίζονται πολλά παιχνίδια πολιτικά και οικονομικά με όλα τα είδη των νόμπελ και συχνά (ή συνήθως , δεν ξέρω) εν αγνοία των βραβευθέντων (ψιλοσκάνδαλο είναι και το φετεινό νόμπελ λογοτεχνίας).  Και τώρα προσπαθούν οι δημοσιογράφοι να μας πείσουν πως ο Ομπάμα αιφνιδιάστηκε.

  Δε νομίζω να έχει ξαναγίνει ποτέ να δώσουν νόμπελ (νόμπελ το έμαθα και νομπέλ δεν μπορώ να το πω με τίποτα) μόνο για τις διακηρυγμένες καλές προθέσεις!!! Διότι  τι άλλο πέρα από προθέσεις έχει να επιδείξει ο πρόεδρος – μεσσίας; Διατηρεί στρατό σε πολλές περιοχές του κόσμου δύο εκ των οποίων είναι ανοιχτές πληγές που οι ίδιοι οι Αμερικάνοι δημιούργησαν (Ιράκ, Αφγανιστάν). Θέλει –λέει- να μειώσει τα πυρηνικά αλλά σήμερα άκουσα πως ενέκρινε το Κογκρέσο κάτι ψωρο-εκατομμύρια  στο πεντάγωνο για την κατασκευή κάτι σούπερ βομβών που τρυπάνε 40 μέτρα βράχο κι 60 μέτρα συμπαγές μπετόν. (δείτε κι εδώ)

   Τέλος πάντων και να θέλει ο Ομπάμα και οι ομπαμικοί, δεν αλλάζει   η Αμερική από τη μια μέρα στην άλλη. Είμαι απαισιόδοξος για τον σούπερ πρόεδρο αλλά… δεν ξέρει κανείς, όλο και κάτι ψιλά θα κάνει, και δεν αποκλείεται να κάνει και κανένα καλό μπαμ με χαρτοπόλεμο για παιδάκια κι όχι με σφαίρες και μπόμπες για αγριεμένους κόρακες. Δεν μπορούσαν οι 5 σοφοί που ψηφίζουν για τα βραβεία να περιμένουν 5-6 ή 3 ή 2 βρε παιδί μου , χρονάκια; (όταν λέμε πως είναι 5 οι σοφοί που ψηφίζουν, είναι 5 σύμφωνα με τη συνθήκη Βαμβακούλα «να κάνουμε μια πενταμελή επιτροπή από 2-3 άτομα…» ή και το αντίστροφο )

   Τέλος, αν ο Ομπάμα είναι αυτός που θέλει να δείχνει ότι είναι , γιατί δεν αρνήθηκε το βραβείο; Ματαιοδοξία ω μέγιστε;

Υ.Γ. 1 Του χρόνου έχω σοβαρές πιθανότητες να πάρω το νόμπελ λογοτεχνίας. Από αύριο κιόλας θα αρχίσω να συντάσσω μια διακήρυξη με τα ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑΤΑ που ΘΑ γράψω στο μέλλον.  

Υ.Γ.2 Άμα διακηρύξω πως θα εξαφανίσω τους απανταχού κρετίνους, τι νόμπελ άραγε θα πάρω; Φυσικής ή ειρήνης; Ή μήπως ιατρικής; Χμμ… παίζουν πολλά νόμπελ εδώ …

Υ.Γ. 3 Τελικά ο Ομπάμα μετά το νόμπελ ειρήνης δεν πρέπει να πάρει και το όσκαρ οπτικών εφέ;

Υ.Γ. 4 Μη με μαρτυρήσει κανείς σας στον Ρασούλη πως γράφω τέτοια για τον Ομπάμα – αντάμα, γιατί θα στεναχωρηθεί και τον σέβομαι.

(γκουέρνικα την έμαθα , γκουέρνικα θα τη λέω. Δεν τη λέω γκερνίκα ούτε μπροστά στη βασίλισσα Σοφία της Ισπανίας)

Nico Fidenco / A Casa D Irene

δηλ. το “σπίτι” της Ειρήνης

Πάμε κι εμείς ρε παιδιά;

Υ.Γ.   κάντε έρωτα όχι πόλεμο (μπορεί να πάρετε και κανα νομπελάκι)

ΑΞΙΟΣ!

Η πόλις θα σ’ ακολουθεί λοιπόν… Παρ’ όλ’ αυτά εσύ φεύγεις. Γιατί; δεν είναι η πόλις που σου φταίει, ούτε το σκηνικό που σε διώχνει.

«Είναι η ψυχή σου καημένε» σου είπε κάποτε μια ψυχή.

 «Είναι το σενάριο , ο ρόλος σου! Μένει ίδιος ακόμα και αν αλλάξουν χίλια σκηνικά»

 Όμως εσύ την κοπάνησες Κι επειδή κι εκεί που πήγες βρήκες πάλι τα ίδια, απογοητεύτηκες ξανά και γύρισες πίσω με την ψευδαίσθηση πως θα βρεις τα παλιά ωραία πράγματα που άφησες.

Επειδή οι νόμοι πρέπει να παίρνονται απο το λαό για το λαό

κι επειδή εγώ , ως κυρίαρχος λαός,

δεν θυμάμαι να έφτιαξα κανένα νόμο που να λέει πως απαγορεύω τα γκάλοπ δυο βδομάδες πριν τις εκλογές

ανακοινώνω την τελευταία  δημιοσκόπιση που έκανα τηλεφωνικά με καμιά δεκαριά κολλητούς απο το ουζερί “ο μπαγάσας”

Το λοιπόν, δείτε τι θα πάρουν:

ΠΑΣΟΚ,  θα πάρει κάτι ρέστα γιατί τα χοντρά τα πήραν οι άλλοι 

ΝΔ, θα πάρει  απολυτήριο

ΚΚΕ,  θα πάρει  την τελευταία αναβάθμιση του κομμουνιστικού μανιφέστου για να τρέχει και σε Μάκιντος

ΛΑΟΣ, θα πάρει τουρκαλβανό διαχειριστή στην πολυκατοικία

ΣΥΡΙΖΑ, θα πάρει μπίρες μύθος

ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ ΠΡΑΣΙΝΟΙ ,δεν τους βλέπω για πολύ πράσινους, μάλλον θα μαυρίσουν

ΑΝΑΠΟΦΑΣΙΣΤΟΙ : ΟΛΟΙ

ΜΕΤΑΝΙΩΜΕΝΟΙ : ΟΛΟΙ

ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΔΕΝ ΑΠΑΝΤΩ : ο Μήτσος που ήταν τύφλα στο μεθύσι.

ΛΟΙΠΕΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙς (εγώ δηλαδή) , θα πάρω τα σχόλιά σας και…

 θα υποστώ τις συνέπειες της ψήφου σας

γι΄αυτό προσέξτε καλά!

Οι πολιτικές ομάδες γίνονται κόμματα και τα κόμματα κατεβαίνουν σε εκλογές. Ευφυείς μαθηματικοί μαγειρεύουν τα εκλογικά συστήματα,
 χειραγωγούν δηλαδή την ελεύθερη βούληση του λαού και γίνονται οι εκλογές. Βγαίνει ο εκλεκτός του λαού
που θα λύσει τα προβλήματα και θα σώσει τον τόπο και… ε! ο τόπος σώζεται!
Διότι αυτή είναι η δημοκρατία.
Τι ; Διαφωνεί κανείς;
Δεν είναι έτσι απλά τα πράγματα; Και πως είναι τα πράγματα;
Δεν είναι τόσο απλά γιατί στη δημοκρατία , υποτίθεται , συμμετέχουν όλοι οι ελεύθεροι πολίτες.
Ποιοι είναι όμως αυτοί και τι πάει να πει ελεύθερος πολίτης;
Και γιατί να μην ψηφίζουν και τα παιδιά;
Διότι , λέει,  δεν έχουν αναπτύξει την κρίση τους σε ικανοποιητικό βαθμό.
Οι άλλοι δηλαδή την έχουν; ρωτώ εγώ ο αφελής.
Και πως αναπτύσσεται η κρίση του ανθρώπου;
Α! αυτό είναι εύκολο:
Με σίριαλ, τηλεπαιχνίδια και τηλεδιαγωνισμούς, ανδρέας αννίτα, μάρα, σάρα, θέμος κλπ,  με ολυμπιακούς αγώνες ,
 τσαρούχι αντίντας , fast food, euro – basket-vision ή euro σκέτο , ειδήσεις , συνεντεύξεις , γκάλοπ.
Ψήφο στα παιδιά;
Ψυχραιμία παιδιά , που έλεγε κι ο Λουκιανός.

.

άγγελος δραπέτης

 ακρυλικό σε καμβά κολλημένο σε ξύλο (103χ87)

Υ.Γ.  Ειλικρινά ευχαριστώ πάρα πολύ τις     123 λέξεις     για τη … σύλληψη

 Υ.Γ. 2 ‘Ενα ένα τα βλέπω.  Φυσικά ευχαριστώ και το ΕΝΔΥΟΤΡΙΒΕΙΟΝ

Επειδή σκοπεύω αύριο ή μεθαύριο να αναρτήσω έναν πίνακα, λέω να μην το πάω απότομα απο το φαιδρό στο…

Βάζω λοιπόν ένα τραγούδι σχετικό με το έργο που θέλω να παρουσιάσω

Οι πληροφορίες γι΄αυτό μαζί με την ανάρτηση του πίνακα.

Καλή ακρόαση.