στην έρημο

 

a134.jpg

Όταν φτάσαν στη μέση ακριβώς της ερήμου ήπιαν και την τελευταία γουλιά από το νερό τους.
Ωραία, είπαν, και τώρα μπορούμε να συνεχίσουμε χωρίς ανησυχίες .
Πέταξαν τα παγούρια τους και προχώρησαν.
Κι όταν μετά από καιρό τους ρωτούσαν πως κατάφεραν να διασχίσουν την υπόλοιπη έρημο δίχως σταγόνα νερό, αυτοί απαντούσαν:

“Δεν τα καταφέραμε”

καινούριος ήλιος

Όταν μια φορά , μετά από κάποια δύση τέλειωσαν οι αχτίνες του ήλιου, βγήκε βράδυ, πανικόβλητος και άρχισε να ψάχνει στα διανυκτερεύοντα   φαρμακεία. Όλα όμως είχαν ξεμείνει από ηλιαχτίδες. Απελπισμένος , κατέφυγε σ’ ένα μπαρ κι άρχισε να τα πίνει.
Τα κοπανούσε μέχρι την ανατολή.
Και τότε είδε έκπληκτος έναν άλλο ήλιο ν’ ανατέλλει στη θέση του.
Βγήκε τρεκλίζοντας από το μπαρ και ο καινούριος ήλιος του χαμογελούσε χαιρέκακα.
Ο κόσμος στον δρόμο πήγαινε σα να μη συμβαίνει τίποτα. Κανείς  δεν κατάλαβε τη διαφορά.
Κανείς;
Δυο τρεις ποιητές που είχαν ποντάρει πάνω του έχασαν τα γραφτά τους
και – το πιο παράξενο απ’ όλα – εξαφανίστηκαν όσα τραγούδια είχαν γραφτεί μέχρι τότε για τον ήλιο.
Ούτε αυτοί που τα γράψανε , ούτε αυτοί που τα είχαν ακούσει τα θυμούνται τώρα.
Ότι τραγούδι ή ποίημα ξέρουμε για τον ήλιο έχει γραφτεί γι’ αυτόν τον καινούριο τον σφετεριστή.

άδεια κουδούνια

Είχαν φύγει όλοι από χρόνια κι είχε μείνει μόνος.

Κάποια μέρα είπε να κάνει μια βόλτα από το παλιά τους σπίτια , έτσι, για να δει τα κουδούνια
Στο δρόμο αναρωτιόταν  αν θα μπορούσε τώρα , που τα ονόματα θα έχουν αλλάξει, να αναγνωρίσει τα κουμπάκια  εκείνα που τόσες φορές στο παρελθόν είχε χτυπήσει.
Φτάνοντας όμως στα παλιά εκείνα σπίτια , ανακάλυψε έκπληκτος πως κανένας δεν είχε φύγει. Τα ονόματα στα κουδούνια ήταν τα ίδια.
Αυτά  που ήξερε από χρόνια.
Έφυγε βιαστικά μ’ ένα φόβο μήπως τον είδε κανένα μάτι.

το κορίτσι που δουλεύει στην Ομόνοια

Απόρθητο το ονειρικό κάστρο των ποιητών. Ανίκανοι , ανίσχυροι, κενοί κι εμείς δίχως αυτό.
Υπάρχει όμως και η πραγματικότητα.
Συνήθως τη χαρακτηρίζουμε σκληρή. Υπάρχει κι ένα κορίτσι.
Ένα κορίτσι , που μέρες τώρα , χρόνια τώρα, κλεισμένο σ’ ένα γραφείο βλέπει τη θάλασσα μέσα από ένα κάδρο.
Υπάρχει κι αυτό το κορίτσι που αγαπήσαμε.

Aρλέτα,  Το κορίτσι στην Ομόνοια

στιχοι-μουσική: Στέφανος Χρυσοστομίδης

αστέρι που πέφτει

Τόσες χιλιάδες χρόνια τ’ αστέρια εκεί ψηλά .Ακλόνητα
Από κάτω εμείς οι δύστυχοι τα κοιτάμε και λέμε να πέσει κανένα να κάνουμε καμιά ευχή μπας κι αλλάξει το μαύρο ριζικό μας.
Έχετε δει αστέρι να πέφτει; Προλάβατε να κάνετε ευχή;
Είδατε πόσο γρήγορα κι αναπάντεχα τραβάνε τον κατήφορο;
Εκεί που στέκονται ψηλά και λες θα μείνουν αιώνια , ξάφνου μ’ ένα τσαφ
ούτε που τα’ δες.
Δεν θα μπορούσε άραγε εν’ αστέρι να δει ξαφνικά έναν άνθρωπο να πέφτει;
Είναι τόσο περίεργο αυτό που συμβαίνει που σκέφτομαι μήπως τ’ αστέρια που κατηφορίζουν είναι ψυχές που ευχήθηκαν να γίνουν άνθρωποι κι εμείς αυτό που βλέπουμε είναι η πραγματοποίηση της ευχής τους.

 …στον ΚτΚουκ  και στις… μεταφυσικές του τελευταία , ανησυχίες

η πόλις…

Η πόλις θα σ’ ακολουθεί λοιπόν… Παρ’ όλ’ αυτά εσύ φεύγεις. Γιατί; δεν είναι η πόλις που σου φταίει, ούτε το σκηνικό που σε διώχνει.

«Είναι η ψυχή σου καημένε» σου είπε κάποτε μια ψυχή.

 «Είναι το σενάριο , ο ρόλος σου! Μένει ίδιος ακόμα και αν αλλάξουν χίλια σκηνικά»

 Όμως εσύ την κοπάνησες Κι επειδή κι εκεί που πήγες βρήκες πάλι τα ίδια, απογοητεύτηκες ξανά και γύρισες πίσω με την ψευδαίσθηση πως θα βρεις τα παλιά ωραία πράγματα που άφησες.

 

 

tragoudia-gia-mikra-paidia

ψήφο στα παιδιά

Οι πολιτικές ομάδες γίνονται κόμματα και τα κόμματα κατεβαίνουν σε εκλογές. Ευφυείς μαθηματικοί μαγειρεύουν τα εκλογικά συστήματα,
 χειραγωγούν δηλαδή την ελεύθερη βούληση του λαού και γίνονται οι εκλογές. Βγαίνει ο εκλεκτός του λαού
που θα λύσει τα προβλήματα και θα σώσει τον τόπο και… ε! ο τόπος σώζεται!
Διότι αυτή είναι η δημοκρατία.
Τι ; Διαφωνεί κανείς;
Δεν είναι έτσι απλά τα πράγματα; Και πως είναι τα πράγματα;
Δεν είναι τόσο απλά γιατί στη δημοκρατία , υποτίθεται , συμμετέχουν όλοι οι ελεύθεροι πολίτες.
Ποιοι είναι όμως αυτοί και τι πάει να πει ελεύθερος πολίτης;
Και γιατί να μην ψηφίζουν και τα παιδιά;
Διότι , λέει,  δεν έχουν αναπτύξει την κρίση τους σε ικανοποιητικό βαθμό.
Οι άλλοι δηλαδή την έχουν; ρωτώ εγώ ο αφελής.
Και πως αναπτύσσεται η κρίση του ανθρώπου;
Α! αυτό είναι εύκολο:
Με σίριαλ, τηλεπαιχνίδια και τηλεδιαγωνισμούς, ανδρέας αννίτα, μάρα, σάρα, θέμος κλπ,  με ολυμπιακούς αγώνες ,
 τσαρούχι αντίντας , fast food, euro – basket-vision ή euro σκέτο , ειδήσεις , συνεντεύξεις , γκάλοπ.
Ψήφο στα παιδιά;
Ψυχραιμία παιδιά , που έλεγε κι ο Λουκιανός.

 

tragoudia-gia-mikra-paidia

Previous Older Entries

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 30 other followers