στην έρημο

 

a134.jpg

Όταν φτάσαν στη μέση ακριβώς της ερήμου ήπιαν και την τελευταία γουλιά από το νερό τους.
Ωραία, είπαν, και τώρα μπορούμε να συνεχίσουμε χωρίς ανησυχίες .
Πέταξαν τα παγούρια τους και προχώρησαν.
Κι όταν μετά από καιρό τους ρωτούσαν πως κατάφεραν να διασχίσουν την υπόλοιπη έρημο δίχως σταγόνα νερό, αυτοί απαντούσαν:

“Δεν τα καταφέραμε”

καινούριος ήλιος

Όταν μια φορά , μετά από κάποια δύση τέλειωσαν οι αχτίνες του ήλιου, βγήκε βράδυ, πανικόβλητος και άρχισε να ψάχνει στα διανυκτερεύοντα   φαρμακεία. Όλα όμως είχαν ξεμείνει από ηλιαχτίδες. Απελπισμένος , κατέφυγε σ’ ένα μπαρ κι άρχισε να τα πίνει.
Τα κοπανούσε μέχρι την ανατολή.
Και τότε είδε έκπληκτος έναν άλλο ήλιο ν’ ανατέλλει στη θέση του.
Βγήκε τρεκλίζοντας από το μπαρ και ο καινούριος ήλιος του χαμογελούσε χαιρέκακα.
Ο κόσμος στον δρόμο πήγαινε σα να μη συμβαίνει τίποτα. Κανείς  δεν κατάλαβε τη διαφορά.
Κανείς;
Δυο τρεις ποιητές που είχαν ποντάρει πάνω του έχασαν τα γραφτά τους
και – το πιο παράξενο απ’ όλα – εξαφανίστηκαν όσα τραγούδια είχαν γραφτεί μέχρι τότε για τον ήλιο.
Ούτε αυτοί που τα γράψανε , ούτε αυτοί που τα είχαν ακούσει τα θυμούνται τώρα.
Ότι τραγούδι ή ποίημα ξέρουμε για τον ήλιο έχει γραφτεί γι’ αυτόν τον καινούριο τον σφετεριστή.

άδεια κουδούνια

Είχαν φύγει όλοι από χρόνια κι είχε μείνει μόνος.

Κάποια μέρα είπε να κάνει μια βόλτα από το παλιά τους σπίτια , έτσι, για να δει τα κουδούνια
Στο δρόμο αναρωτιόταν  αν θα μπορούσε τώρα , που τα ονόματα θα έχουν αλλάξει, να αναγνωρίσει τα κουμπάκια  εκείνα που τόσες φορές στο παρελθόν είχε χτυπήσει.
Φτάνοντας όμως στα παλιά εκείνα σπίτια , ανακάλυψε έκπληκτος πως κανένας δεν είχε φύγει. Τα ονόματα στα κουδούνια ήταν τα ίδια.
Αυτά  που ήξερε από χρόνια.
Έφυγε βιαστικά μ’ ένα φόβο μήπως τον είδε κανένα μάτι.

το κορίτσι που δουλεύει στην Ομόνοια

Απόρθητο το ονειρικό κάστρο των ποιητών. Ανίκανοι , ανίσχυροι, κενοί κι εμείς δίχως αυτό.
Υπάρχει όμως και η πραγματικότητα.
Συνήθως τη χαρακτηρίζουμε σκληρή. Υπάρχει κι ένα κορίτσι.
Ένα κορίτσι , που μέρες τώρα , χρόνια τώρα, κλεισμένο σ’ ένα γραφείο βλέπει τη θάλασσα μέσα από ένα κάδρο.
Υπάρχει κι αυτό το κορίτσι που αγαπήσαμε.

Aρλέτα,  Το κορίτσι στην Ομόνοια

στιχοι-μουσική: Στέφανος Χρυσοστομίδης

αστέρι που πέφτει

Τόσες χιλιάδες χρόνια τ’ αστέρια εκεί ψηλά .Ακλόνητα
Από κάτω εμείς οι δύστυχοι τα κοιτάμε και λέμε να πέσει κανένα να κάνουμε καμιά ευχή μπας κι αλλάξει το μαύρο ριζικό μας.
Έχετε δει αστέρι να πέφτει; Προλάβατε να κάνετε ευχή;
Είδατε πόσο γρήγορα κι αναπάντεχα τραβάνε τον κατήφορο;
Εκεί που στέκονται ψηλά και λες θα μείνουν αιώνια , ξάφνου μ’ ένα τσαφ
ούτε που τα’ δες.
Δεν θα μπορούσε άραγε εν’ αστέρι να δει ξαφνικά έναν άνθρωπο να πέφτει;
Είναι τόσο περίεργο αυτό που συμβαίνει που σκέφτομαι μήπως τ’ αστέρια που κατηφορίζουν είναι ψυχές που ευχήθηκαν να γίνουν άνθρωποι κι εμείς αυτό που βλέπουμε είναι η πραγματοποίηση της ευχής τους.

 …στον ΚτΚουκ  και στις… μεταφυσικές του τελευταία , ανησυχίες

η πόλις…

Η πόλις θα σ’ ακολουθεί λοιπόν… Παρ’ όλ’ αυτά εσύ φεύγεις. Γιατί; δεν είναι η πόλις που σου φταίει, ούτε το σκηνικό που σε διώχνει.

«Είναι η ψυχή σου καημένε» σου είπε κάποτε μια ψυχή.

 «Είναι το σενάριο , ο ρόλος σου! Μένει ίδιος ακόμα και αν αλλάξουν χίλια σκηνικά»

 Όμως εσύ την κοπάνησες Κι επειδή κι εκεί που πήγες βρήκες πάλι τα ίδια, απογοητεύτηκες ξανά και γύρισες πίσω με την ψευδαίσθηση πως θα βρεις τα παλιά ωραία πράγματα που άφησες.

 

 

tragoudia-gia-mikra-paidia

ψήφο στα παιδιά

Οι πολιτικές ομάδες γίνονται κόμματα και τα κόμματα κατεβαίνουν σε εκλογές. Ευφυείς μαθηματικοί μαγειρεύουν τα εκλογικά συστήματα,
 χειραγωγούν δηλαδή την ελεύθερη βούληση του λαού και γίνονται οι εκλογές. Βγαίνει ο εκλεκτός του λαού
που θα λύσει τα προβλήματα και θα σώσει τον τόπο και… ε! ο τόπος σώζεται!
Διότι αυτή είναι η δημοκρατία.
Τι ; Διαφωνεί κανείς;
Δεν είναι έτσι απλά τα πράγματα; Και πως είναι τα πράγματα;
Δεν είναι τόσο απλά γιατί στη δημοκρατία , υποτίθεται , συμμετέχουν όλοι οι ελεύθεροι πολίτες.
Ποιοι είναι όμως αυτοί και τι πάει να πει ελεύθερος πολίτης;
Και γιατί να μην ψηφίζουν και τα παιδιά;
Διότι , λέει,  δεν έχουν αναπτύξει την κρίση τους σε ικανοποιητικό βαθμό.
Οι άλλοι δηλαδή την έχουν; ρωτώ εγώ ο αφελής.
Και πως αναπτύσσεται η κρίση του ανθρώπου;
Α! αυτό είναι εύκολο:
Με σίριαλ, τηλεπαιχνίδια και τηλεδιαγωνισμούς, ανδρέας αννίτα, μάρα, σάρα, θέμος κλπ,  με ολυμπιακούς αγώνες ,
 τσαρούχι αντίντας , fast food, euro – basket-vision ή euro σκέτο , ειδήσεις , συνεντεύξεις , γκάλοπ.
Ψήφο στα παιδιά;
Ψυχραιμία παιδιά , που έλεγε κι ο Λουκιανός.

 

tragoudia-gia-mikra-paidia

όσο ήμασταν μαζί

tragoudia-gia-mikra-paidia Όσο ήμασταν μαζί το ρολόι έδειχνε σωστά την ώρα, ο    καθρέφτης σωστό το πρόσωπό μου και τα κάδρα στους  τοίχους αυτά που ζωγράφιζα.
  Τώρα που έφυγες το ρολόι πάει πίσω, πολύ πίσω.
 Ο καθρέφτης πάει μπροστά , πολύ μπροστά, με δείχνει  γέρο.
 Όσο για τα κάδρα στους τοίχους, δείχνουν αυτά που εσύ ζωγράφιζες.

οικολογικό

tragoudia-gia-mikra-paidia

Ένα σύννεφο βολτάρει  στον ουρανό κι εμείς από κάτω το κοιτάμε κι αναρωτιόμαστε για τις περιπέτειες του ταξιδιού του. Στην επόμενη βροχούλα θα μάθουμε κάποια κρυμμένα μυστικά .
Κι όπως το σύννεφο γίνεται βροχή, μπαίνει μέσα στο χώμα, στα λουλούδια , στις ρίζες των δέντρων και στις ψυχές.
Κι έτσι η γη γνωρίζει κάτι από τα μυστικά των ουρανών.
Μα και οι ουρανοί γνωρίζουν μυστικά της γης και της ψυχής μας
γιατί τι είναι το σύννεφο;
Μια ψυχή είναι κι αυτό
που ανέβηκε εκεί ψηλά
να δει τι γίνεται.

γυρνάν αμίλητα παιδιά

                                                            

Το κρύο φως του φεγγαριού καταμεσής του Γενάρη έμοιαζε με τρύπα στο μάτι του ουρανού. Τα λαμπιόνια της πόλης ήταν τ’ άστρα της γης.
Τα παιδιά υπό την επήρεια παραισθησιογόνων διαφημίσεων, έτρεχαν στους δρόμους και ταυτόχρονα σβούριζαν γύρω από τον εαυτό τους.
Ένας ποιητής που τα’ δε έγραψε μετά  πως
Τα παιδιά ήταν η αντανάκλαση του φεγγαριού
 επάνω στις οθόνες των τηλεοράσεων.

 

……………………………………………………………………………..

 

 

ποιητές στα υπόγεια

barman-45x60.jpgΣτα σκοτεινά υπόγεια τα πνιγμένα στους καπνούς και στην υγρασία του αλκοόλ , κάθονται οι ποιητές και οραματίζονται φως.
Στο τέρμα των ορόφων, ψηλά στην ταράτσα, και υπό το φως του ηλίου , φιλόσοφοι και λοιποί διανοούμενοι κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου και προφητεύουν σκοτεινές μέρες.
Όσο όμως κι αν ουρλιάζουν και παρασύρουν τις μάζες, τους μένει   κάτι βαθιά ανικανοποίητο , γιατί ξέρουν πως κάτω στα σκοτεινά υπόγεια οι ποιητές εξακολουθούν να οραματίζονται φως.
Αντί για μάτια έχουν ξυράφια.
Αντί για αίμα, αλκοόλ και νικοτίνη.
Αντί για μυαλό όνειρα
Αντί για πόδια ελπίδες
Τέλος
Αντί για ζωή έχουν έμπνευση

.

                                                                                         tragoudia-gia-mikra-paidia.jpg

Χιονάτη – μια καλή πλην τίμια νοικοκυρά

a8.jpg Παιδιά,  θα σας πω ένα τραγούδι για τη  Χιονάτη.
.Ναι αυτή που τη φίλησε το πριγκιπόπουλο και τη ζωντάνεψε.
.Όχι ρε παιδιά , μη φοβάστε, το πριγκιπόπουλο δεν ήταν ούτε τσιγγάνος, ούτε αλβανός, ούτε μαύρος, κίτρινος ή κόκκινος, τα’ χουμε πει αυτά.
.Αφού τη φίλησε λοιπόν, τη Χιονάτη, την πήρε στο παλάτι του και παντρευτήκανε .Μετά το γάμο όμως η ζωή της έγινε ένα μαρτύριο.
.Όλη μέρα έπλενε , μαγείρευε, σκούπιζε, ντάντευε μωρά κλπ, κλπ.
.Τα βράδια ικανοποιούσε τις σεξουαλικές ορέξεις του πριγκιπόπουλου ,το οποίο με τα χρόνια γέρασε ζάρωσε, χόντρυνε κι έγινε ένα αποκρουστικό πλάσμα.
Στυγνός δυνάστης και αυταρχικός με τα όλα του.
Η ζωή της Χιονάτης ήταν ένα μεγάλο δράμα.
Θα μου πείτε «καλά ως εδώ, συνηθισμένα πράγματα»
Ναι συνηθισμένα
αυτό όμως που δεν το βάνει ο νους,
το παράδοξο,   είναι πως…

……………………………….
Τι;
Περιμένετε να υπάρχει παράδοξο σε μια τέτοια ιστορία;
Δεν είμαστε καλά
Και να υπάρχει όμως ,
αυτό το ξέρετε εσείς ,
όχι εγώ!

tragoudia-gia-mikra-paidia.jpg

χιονάτη και 3 γουρουνάκια

a5.jpg

…Στα σύγχρονα παραμύθια, η Χιονάτη δεν την    πατάει με το μήλο καθότι προσέχει και δεν δέχεται δώρα από τους «ξένους». Οι μάγοι και οι μάγισσες πάλι, μετακόμισαν από  τους φριχτούς τους πύργους και μένουν σε άθλια γκέτο, παραγκουπόλεις, φριχτά διαμερίσματα , ετοιμόρροπα χαλάσματα. Είναι Αλβανοί, Τσιγγάνοι,  Βούλγαροι, Πακιστανοί, Κινέζοι , Αφρικανοί και όποια άλλη ράτσα που απειλεί την καθαρότητα της δικής μας και ταράζει το ροχαλητό μας. Δεν χρειάζεται να πούμε πως οι μάγοι και οι μάγισσες είναι αποτρόπαια και κακά όντα και στα παλιά και στα σύγχρονα παραμύθια.
Όσο για τα τρία γουρουνάκια…Δράμα.
Σε μια ηρωική τους έξοδο, το ένα θυσιάστηκε και έγινε μπέικον και λουκάνικα για τα χασάπικα και τα φαστφουντάδικα.
Τα άλλα δύο – που θυσίασαν το τρίτο – βρήκαν κι άλλα γουρουνάκια και αυξήθηκαν και πλήθυναν  και τράφηκαν τόσο – με μπέικον και λουκάνικα – που τώρα πια όχι λύκο δεν φοβούνται αλλά ούτε Χριστό.
Κι  όλα τα ζωντανά του δάσους, τσακάλια , λύκοι, αλεπούδες , λαγοί, μα και σκαντζόχοιροι, σαρανταποδαρούσες, κλασοπαπαδιές και πυγολαμπίδες ,
τρέμουν στο πέρασμά τους.

………………………………………………………………..tragoudia-gia-mikra-paidia.jpg

τα τζιτζίκια

a112.jpgΚάθε που έμπαινε το φθινόπωρο το παιδί φοβόταν κι έκλαιγε.
Το χειμώνα το έπιανε μια βαριά μελαγχολία και μόνο την άνοιξη έσκαγε τα πρώτα χαμόγελα.
Το καλοκαίρι δεν το έβρισκες πουθενά.
Με τον ερχομό του φθινοπώρου όμως , ξανά τα ίδια.
Κι ένα χειμώνα που το παιδί καθόταν αμίλητο στο τζάμι και κοιτούσε το χιόνι που έπεφτε έξω , το πλησίασε η μάνα του.
Μάνα, της είπε, τώρα τα τζιτζίκια έχουν πεθάνει; κι ένα  δάκρυ κύλησε στο μάγουλό του.
Η μάνα του χαμογέλασε.
Γι’ αυτό λοιπόν μου είσαι συννεφιασμένο; Και δεν με ρωτούσες τόσο καιρό;
Όχι βέβαια, δεν έχουν πεθάνει.
Ένα φως άστραψε στο πρόσωπο του παιδιού.
Δεν έχουν πεθάνει; Και που είναι τώρα;
Τα τζιτζίκια , χαζό παιδί, κάθε χειμώνα μαζεύονται όοολα μαζί , σε μια μεγάααλη, φωτεινή, ζεστή και μυστική σπηλιά και από το πρωί ως το βράδυ τρώνε, πίνουν και τραγουδάνε. Χίλια τραγούδια την ημέρα λένε.
Και φυσικά , περνούν πολύ καλύτερα από τα μυρμήγκια!!!

.

 tragoudia-gia-mikra-paidia.jpg

στην έρημο

a134.jpg

Όταν φτάσαν στη μέση ακριβώς της ερήμου ήπιαν και την τελευταία γουλιά από το νερό τους.
Ωραία, είπαν, και τώρα μπορούμε να συνεχίσουμε χωρίς ανησυχίες .
Πέταξαν τα παγούρια τους και προχώρησαν.
Κι όταν μετά από καιρό τους ρωτούσαν πως κατάφεραν να διασχίσουν την υπόλοιπη έρημο δίχως σταγόνα νερό, αυτοί απαντούσαν:

“Δεν τα καταφέραμε”

.

.

tragoudia-gia-mikra-paidia.jpg

                                                                                                                                                                                                                                                                    

Previous Older Entries

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 28 other followers