.
άγγελος δραπέτης
ακρυλικό σε καμβά κολλημένο σε ξύλο (103χ87)
Υ.Γ. Ειλικρινά ευχαριστώ πάρα πολύ τις 123 λέξεις για τη … σύλληψη
Υ.Γ. 2 ‘Ενα ένα τα βλέπω. Φυσικά ευχαριστώ και το ΕΝΔΥΟΤΡΙΒΕΙΟΝ
20 Σεπτεμβρίου,2009
19 σχόλια »
Κανάλι RSS για τα σχόλια του άρθρου. TrackBack URI
Το εργο ειναι θεικο οπως και το τραγουδι
Ενα τσιμπιμα εχω στην καρδια γιατι ξερω οτι δεν θα μπορω να τον εχω αυτον τον πινακα κοντα μου.
Ευχομαι στον καλλιτεχνη μας να φτιαχνει παντα τετοια αριστουργηματα
Θυμαμαι καποτε που ζωγραφισα δυο πινακες μονο με καρβουνο βασισμενους στο εργο του Α Τερζακη η Πριγκιπεσσα Ιζαμπω και τοτε μουχε κολησει στο μυαλο εκεινο του Ξυλουρη “Μια μικροπαντρεμενη κορη ξανθη…”
Ειχα συνδεσει το βιβλιο του Τερζακη με το τραγουδι ακουγα το τραγουδι και ζωγραφιζα οσα το βιβλιο περιεγραφε
Δεν ειμαι ο Αλεξανδρος αλλα ξερω τι σημαινει να σε οδηγει ενα τραγουδι.
Comment από Δον Κιχώτης — 20 Σεπτεμβρίου,2009 @ ...
#Δον Κιχώτης
Ξέρεις είναι λίγο περίεργο γιατί πολλά τραγούδια σου γεννούν εικόνες και αρκετά θέλεις να ζωγραφίσεις.
Το μυστήριο είναι, πώς ένα απο αυτά τρυπώνει τελικά όσο χρειάζεται για να γίνει και πίνακας;
Και ναι μεν σου αρέσει το τραγούδι αλλά υπάρχουν κι άλλα που σου αρέσουν περισσότερο.
Ας αφήσουμε όμως και μερικά μυστήρια άλυτα.
Comment από αλέξανδρος ανδρουλάκης — 20 Σεπτεμβρίου,2009 @ ...
Δεν έχω λόγια.
Θέλω να βρω όμως 123λέξεις για αυτό το έργο σου (και χρόνο για να ταξιδέψω και να το δω από κοντά)
Comment από βz — 20 Σεπτεμβρίου,2009 @ ...
#βζ
περιμένω εναγωνίως
Comment από αλέξανδρος ανδρουλάκης — 21 Σεπτεμβρίου,2009 @ ...
υπέροχο είναι
τόσο πάρα πολύ ξεχωριστό
είναι κάποια τραγούδια που μας βγάζουν κάπου καλά
αλλά εδώ μπορώ ίσως να διακρίνω στο βάθος
τι άλλο έδρασε και δηλώθηκε τόση ομορφιά…
καλημέρα
φιλιά
Comment από φαίδρα φις — 21 Σεπτεμβρίου,2009 @ ...
#φαίδρα φις
Καλώς μας ήρθες μετά απ καιρό.
Τραγούδια ωραια που μας βγάζουν κάπου καλά υπάρχουν πολλά.Για να δράσουν όμως και εικαστικά χρειάζονται κι άλλα πράγματα πέρα απ το “κλικ” που μας κάνουν. Εξαλλου πάντα υπάρχει μια κρυφή ή φανερή αφορμή γι΄αυτά που δημιουργούμε. Εδώ ίσως ήταν λίγο πιο τρανταχτή η αιτία της έμπνευσης.
Άραγε ποια θα ήταν τα συναισθήματα των θεατών αν δεν είχα βάλει το τργούδι;
Comment από αλέξανδρος ανδρουλάκης — 21 Σεπτεμβρίου,2009 @ ...
[...] 22/09/2009 Με αφορμή ένα έργο του αλέξανδρου ανδρουλάκη [...]
Pingback από …συλληφθελισες « 123 λέξεις… — 22 Σεπτεμβρίου,2009 @ ...
Εικόνα χερουβική
Comment από Μιχάλης Νικολάου — 22 Σεπτεμβρίου,2009 @ ...
Συλλαμβάνω
και τις 123 λέξεις
και τον Μιχάλη Νικολάου
και σας βάζω χειροπέδες πισθάγκωνα.
Εγω φεύγω, τα κλειδιά είναι στην τσεπη σας, (όχι στην κωλότσεπη)
Εσείς μπορείτε να φύγετε;
Comment από αλέξανδρος ανδρουλάκης — 22 Σεπτεμβρίου,2009 @ ...
Κάποτε ανησυχούσα. Έλεγα “γιατί δε μπορώ να φύγω γαμώτο;”. Μέχρι που ανακάλυψα ότι ποτέ δεν ήμουν εκεί απ’ όπου προσπαθούσα να φύγω. Έτσι έμαθα το μάθημά μου και συμπλήρωσα την φράση μιας φίλης: “πρέπει να είσαι κάπου για να έχεις … και για να μπορείς να φύγεις”.
Comment από βz — 23 Σεπτεμβρίου,2009 @ ...
Άρα η φυγή δεν ενδύκνειται για όσους δεν είναι πουθενά.
Απο την αλλη, ο άγγελος ήταν στον ουρανό. Αλλά …δραπέτευσε. Άρα;
Άρα αν και στον ουρανό, μάλλον ήταν φυλακισμένος!!!
Comment από αλέξανδρος ανδρουλάκης — 23 Σεπτεμβρίου,2009 @ ...
@10.
Αχ, αυτό το “να είσαι κάπου”, σηκώνει πολλή κουβέντα. Θα χάσω τη δουλειά μου πάλι…
Comment από Μιχάλης Νικολάου — 23 Σεπτεμβρίου,2009 @ ...
#Μιχάλης Νικολάου
Νόστος!
Κυριολεκτικά και μεταφορικα
Comment από αλέξανδρος ανδρουλάκης — 23 Σεπτεμβρίου,2009 @ ...
Πρέπει να είσαι κάπου για να μπορείς να φύγεις….
Αλλά αν ήταν έτσι η φυγή από κάπου θα σήμαινε ότι πριν ήσουν εκεί.
Κι όμως φεύγουν τα χρόνια που ποτέ δεν ήταν εδώ (ήταν πάντα στο μέλλον,
μέχρι που σε μια αμελητέα απειροελάχιστη τόσο δα μικρούτσικη στιγμή,
πέρασαν από μπροστά μας κι έφυγαν – που πήγαν;…τρέχα γύρευε)
Κι όμως, φεύγουν κι οι άνθρωποι που ποτέ δεν ήταν εδώ.
Όχι ψυχή τε και σώματι τουλάχιστον.
Κι ας τους βλέπαμε καθημερινά (και καθεβραδυνά εννίοτε).
Κι όμως κάποια στιγμή (αν είναι τολμηροί λίγο και τυχεροί πολύ) φεύγουν.
Καμιά φορά φεύγουν, δραπετεύουν, και κάτι δάκρυα από το πουθενά.
Μια στιγμή έντασης, συγκίνησης, χαράς και φεύγουν.
Εδώ κοτζάμ σύμπαν δραπέτευσε από το μηδέν, την ανυπαρξία δηλαδή…
Σκόρπιες κουβέντες, κουβέντα να γίνεται
Καλημέρα.
ΥΓ. Είμαι σίγουρος ότι μέσα σου (όταν έκανες την ανάρτηση) ήξερες ότι θα με μπλοκάρεις.
Νομίζω ότι αν γράψω έστω και μία λέξη για έναν από τους καλύτερούς σου πίνακες
(ίσως τον καλύτερο – δίπλα στο «χωρισμόσ») θα τον αδικήσω. Μπορώ να σου πω όμως ότι
έμεινα να τον κοιτάω πάρα πολύ ώρα, να μου έρχονται τραγούδια στο στόμα, να μην μπορώ να ξεκολλήσω)
ΥΓ. Με συγκίνησες ρε μπαγάσα.
Comment από ktkouk — 24 Σεπτεμβρίου,2009 @ ...
Πολυπρόσωπη η φυγή.
Και όλα τα σύνθετα που την περιέχουν: Διαφυγή, υπεκφυγή, προσφυγή, προσφυγιά…
την γεννάει;
Η ανάγκη αλλαγής/απαλλαγής, αποχώρησης, δραπέτευσης;
Η έλξη από την άλλη μεριά;
Η έλξη από μόνιμη μεριά;
Κι αν η φυγή πετύχει, ζητάει επιστροφή;
Γίνεται φυγή μετ’ επιστροφής; (δύσκολο…)
Γίνεται επιστροφή χωρίς φυγή; (άγνωστο…)
Επιστροφή στον τόπο του εγκλήματος; (Ποιος ήταν ο θύτης;)
Μήπως είναι το ταξίδι, τελικά;
Λίγη χαλάρωση εδώ πέρα: http://matternal.wordpress.com/2009/09/17/%ce%b3%ce%ba%cf%81%ce%b1%cf%86%ce%af%cf%84%ce%b9-%e2%80%93-%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%89-%cf%83%ce%84-%ce%ad%ce%bd%ce%b1%ce%bd-%ce%be%ce%ad%ce%bd%ce%bf-%cf%84%ce%bf%ce%af%cf%87%ce%bf/
Comment από Μιχάλης Νικολάου — 24 Σεπτεμβρίου,2009 @ ...
@15.
Διόρθωση: Κόπηκε ένα “Τι” πριν από το “την γεννάει;”
Comment από Μιχάλης Νικολάου — 24 Σεπτεμβρίου,2009 @ ...
#KtKouk
Δεν ξερω πόσο σε συγκίνησα αλλά σίγουρα σε ενέπνευσα (και σε συνεργασία με τους σχολιαστές) να γράψεις κάποιες υπέροχες σκέψεις περί φυγής.
Comment από αλέξανδρος ανδρουλάκης — 24 Σεπτεμβρίου,2009 @ ...
#Μιχάλης Νικολάου
Παρατηρώ κάτι αξιοπρόσεκτο
Πως ο πίνακας εμπνέει για σκέψεις φυγής
Και είναι αξιοπρόσεκτο διότι ο άγγελος είναι “δραπέτης”
Άραγε ταυτίζονται η δραπέτευση με τη φυγή;
Comment από αλέξανδρος ανδρουλάκης — 24 Σεπτεμβρίου,2009 @ ...
ναι οταν προκειται για φυλακές
Comment από Δον Κιχώτης — 26 Σεπτεμβρίου,2009 @ ...