Σχεδόν
όλες αυτές οι γυναίκες
που πήγα μαζί τους
- αλλά κι εκείνες που δεν ήρθαν –
ήθελαν ένα παιδί
μαζί μου.
Τελικά
όλες αυτές ο γυναίκες
που πήγα μαζί τους
- εκτός από μία –
γίναν καπνός,
όνειρο, φαντασίωση,
ένδοξο παρελθόν.
Διότι
όλες αυτές οι γυναίκες
- και η μία –
ήθελαν ένα παιδί σαν εμένα
αλλά όχι έναν άντρα σαν εμένα..
Κι ολα αυτα
γιατι της γυναικας αι βουλαι
υπακουν στης φυσης της τον διυσμο
της μανας και της ερωμενης τον πειρασμο
Comment από Δον Κιχώτης — 12 Ιουλίου,2009 @ ...
Λέει:
“.. δεν έχει σημασία αν μας αγαπάνε,
αλλά πώς μας αγαπάνε..”
μα εσύ μην ακούς,
αποθησαύρισε την αγάπη τους όταν την βρείς..
Comment από Hypericum Perforatum — 13 Ιουλίου,2009 @ ...
Κι εδώ που τα λέμε, είχαν και τα δίκια τους.
Καθόσον, ένα παιδί σαν κι εσένα, θα ζωγραφίζει,
θα απαγγέλει ποιήματα,
θα λέει αστεία και θα τις κάνει να γελάνε,
θα είναι καλός μαθητής (θα μπει στο πανεπιστήμιο – θα κάνει και μεταπτυχιακό)
θα πίνει το γάλα του και θα τρώει όλο το φαγητό του
ΑΛΛΑ
ΔΕΝ θα κατεβάζει τις μπύρες σε εξάδες και τις ρακές σε νταμιτζάνες,
ΔΕΝ θα καπνίζει δυο στρέμματα στην καθισιά του
ΔΕΝ θα κάνει παρέα με κάτι τύπους σαν εμένα ή τον Σηκουάνα (καθόλου καθώς πρέπει δεν μας βρίσκουν οι σύζυγες – των άλλων κι οι δικές μας)
ΔΕΝ θα ονειρεύεται διάφορες που τον ρωτάνε «μ’ αγαπάς;»
ΔΕΝ θα είναι καλλιτέχνης αλλά δημόσιος υπάλληλος (υπέρ πάντων σιγουριά)
κτλ. κτλ.
Από την άλλη είναι παράλογα απαιτητικές :
-Δεν μπορεί, κυρία μου, να αποτέλεσες (δι ολίγον ή και περισσότερο)
μούσα ΤΟΥ καλλιτέχνη και να ‘χεις και περαιτέρω απαιτήσεις ! Έλεος !
-Δεν μπορεί να είχες την αγαθή τύχη να μοιραστείς το κρεβάτι σου
μ’ αυτό το φιδίσιο και Φειδίσιο κορμί και να ζητάς και τα ρέστα…
(κατά τ’ άλλα, εκπληκτική η δομή και η πυκνότητα των στίχων – μην ξεχνιόμαστε, το ποίημα απολαμβάνουμε όχι τον ποιητή)
Comment από ktkouk — 13 Ιουλίου,2009 @ ...
Πάρα πολύ καλό!
Και… κάπως έτσι ή πιο καλά ακριβώς έτσι έχουν τα πράγματα…
Comment από stixakias — 13 Ιουλίου,2009 @ ...
“ήθελαν ένα παιδί σαν εμένα
αλλά όχι έναν άντρα σαν εμένα..”
Κι αυτό γιατί από ένα παιδί μπορούν να συγχωρέσουν τα πάντα, από έναν άντρα όμως όχι.
Την καλησπέρα μου συνονόματε!
Comment από AleXandros K. — 13 Ιουλίου,2009 @ ...
Από χθές
που το διαβάζω
ένα αγέννητο παιδί έχει καρφωθεί μου βαθιά μέσα στη καρδιά
Comment από βz — 13 Ιουλίου,2009 @ ...
#Δον Κιχώτης
Α! τώρα κτάλαβα!
Ήταν φυσικός νόμος δηλαδή.
#Hypericum Perforatum
Tην αποθησαυρίζεις την αγάπη τους αλλά βρίσκεται μια και σου τον μασάσει όλο το θησαυρό.
Comment από αλέξανδρος ανδρουλάκης — 14 Ιουλίου,2009 @ ...
#ΚτΚουκ
Και ΔΕΝ θα απαντάει σε μπλογκερ και λοιπούς ιντερνετόβιους
Και βέβαια το ποίημα απολαμβάνουμε.
Τον ποιητή θα τον απολαύσουν – αλλά όχι σύντομα ελπίζω – κάτι σερνάμενα έμβια όντα κλπ.
Μέχρι τότε όμως έχουμε καιρό να φτιάξουμε κι άλλα αθάνατα έργα
#στιχάκιας
Ακριβώς έτσι, πράγματι.
Πολύ ακριβώς κι έχω ξεπαραδιαστεί.
#Αλέξανδρος Κ
Γειά σου συνονόματε, χαθήκαμε.
Ναι αυτό που λες είναι μια σκληρή πραγματικότητα.
#βζ
Πρέπει να το γεννήσεις
Ότι γεννιέται εκτός μήτρας είναι πάντα σπουδαίο και ενίοτε θεός
(η Αθηνά απο το κεφάλι του Δία, ο Διόνυσος απο το μηρό του κλπ)
Comment από αλέξανδρος ανδρουλάκης — 14 Ιουλίου,2009 @ ...