Δεν μπόρεσε να ολοκληρώσει
το τελευταίο του έργο τέχνης ,
μια στάλα του’ λειπε κόκκινο
κι αυτός δεν είχε να πληρώσει .
Ύστερα κάπνα γύρω τριγύρω
κι ένα ατέλειωτο κρασί ,
να χρώματα , να σπίθες από βλέμμα
διαβόλου , που τον σέρνει άλλο ένα γύρο .
Κομματιασμένες των Ωρών οι σάρκες
σαν Σάβανα , Σάβανα υψωθείτε ,
να κλάψετε , να πιείτε ۠ να ο ήλιος ۠
φωτιά στων προσφύγων τις βάρκες .
Μετά … αραιώνει η κάπνα και η μέθη
γίνεται ύπνος , σαν βαθύ αναστεναγμός .
Πήρα να δύω , ύστερα … ποιος ξέρει ;
μια φλόγα με τα γραφτά μου κάνει κέφι .
Καταρχήν και μόνο για τη φράση
«Κομματιασμένες των Ωρών οι σάρκες
σαν Σάβανα…»
φέρε τον έλεγχο να σου βάλω 10. Θες και τόνο; Άντε και με τόνο.
Ίσως από παρανόηση, ίσως επειδή έτσι ήθελα να το διαβάσω,
εκείνη η μια στάλα κόκκινο, παρέσυρε τους συνειρμούς μου
σε κόκκινα χείλη (γυναικεία βρε, όχι τα δικά σου. μπρρρρ…)
Κι έτσι ανέγνωσα το ποίημα ως τον πόνο κάποιου
που αντιμετωπίζοντας τη ζωή του ως έργο Τέχνης
διαπιστώνει ότι παρόλο που έχει όλα τα υπόλοιπα που χρειάζεται του λείπει
μόνο μια στάλα κόκκινο, δηλαδή δυο χείλη (φλογισμένα που λεν κι οι ρομαντικοί)
και -μάλλον- δυο συγκεκριμένα.
Τα οποία χείλη όμως -άτιμη κενωνία- βρίσκονται μακριά
σε κάποιο προορισμό προσφυγιάς. Θα γυρίσουν; Ποιος ξέρει;
Πάντως στον ύπνο του σίγουρα θα έρθουν. (Καλό είναι αυτό τώρα; )
Βέβαια, τώρα που το ξανασκέφτομαι, το «κόκκινο που λείπει» μπορεί να
είναι το πάθος γενικά (ψυχολογική ανάγνωση),
μπορεί να είναι το ΚΚΕ που δε λέει να ανεβάσει τα ποσοστά του (πολιτική ανάγνωση),
μπορεί να είναι το αίμα της πεθεράς του, που δεν παίρνει απόφαση να της φερθεί όπως αισθάνεται (κοινωνική ανάγνωση),
μπορεί να είναι ο ΟΣΦΠ που θα λείπει από τον τελικό της Ευρωλίγκας (αθλητική και η πλέον ευχάριστη ανάγνωση).
Όσο για τη φλόγα που κάνει κέφι με τα γραπτά, κάποιος κακεντρεχής θα
μπορούσε να διαπιστώσει ότι έχει καλλιεργημένο λογοτεχνικό αισθητήριο.
Εγώ πάντως ευχαρίστως θα της κήρυττα πόλεμο με το νεροπίστολό μου.
Αυτά.
Comment από ktkouk — 2 Μαΐου,2009 @ ...
στη φωτιά θα καλλιεργηθεί
κι έπειτα
από το βλέμμα του διαβόλου
δεν ζούμε τις καλύτερες νύχτες
της Παρασκευής?
ποιος ξέρει…
Comment από φαίδρα φις — 2 Μαΐου,2009 @ ...
#KtKouk
Τα’ χουμε πει και με τους πίνακες.
Στις αναλύσεις των άλλων του καλλιτέχνη δεν του πέφτει λόγος.
Να παρατηρήσω μόνο πως στη φράση που πήρα 10′ οι Ώρες είναι με καφαλαίο ω.
#φαίδρα φις
“Από” το βλέμμα του διαβόλου
ή “Υπό”;
Comment από αλέξανδρος ανδρουλάκης — 3 Μαΐου,2009 @ ...
Καταρχήν αυτό μας έλλειπε να πέφτει λόγος και στον καλλιτέχνη !
Άμα ήταν έτσι εμείς οι Κριτικοί (από την Κρίτη δηλαδή) τι δουλειά
θα κάναμε; Κλέφτες θα γινόμασταν; (ή αρματολοί; καλά αμαρτωλοί είμαστε – άλλη κουβέντα)
Εντάξει. Αφού είναι με κεφαλαίο Ω να σου βάλω 2 τόνους. Αλλά
1ον στη δική μου ανάγνωση και με μικρό ω στέκονταν μια χαρά (αφού ο μύθος βρισκόταν στο κόκκινο)
και
2ον προτιμούσα ανέκαθεν το μικρό ω (λόγω σχήματος)
Comment από ktkouk — 3 Μαΐου,2009 @ ...
#ktkouk
Δύο τόνοι λοιπόν!
Βαρύ φορτίο.
Στο κόκκινο βρίσκεται ο μύθος, αλλά αν δεις το
Ω και το ω ως σχήματα έχουν ενδιαφέρον και τα δύο ως “εντός εκτός και επί τα αυτά” αντίστοιχα.
Comment από αλέξανδρος ανδρουλάκης — 4 Μαΐου,2009 @ ...
από το ποιητικό αίτιο προτιμώ την προέλευση…
και την έλευση γενικότερα
αν ξεκολλήσουμε από τις προθέσεις
μπορεί να φτιάξουμε θέσεις
καλημέρα
φιλάκι
Comment από φαίδρα φις — 5 Μαΐου,2009 @ ...
Η συγκριτική σου ανάλυση μεταξύ των Ω και ω (που τη διάβασα χαράματα) μου χάρισε ένα χαμόγελο που ακόμα διαρκεί 12:56 μ.μ. (κι εντωμεταξύ έχω γυρίσει το μισό λεκανοπέδιο με το αυτοκίνητο).
Αποδεικνύει με τρόπο (σχεδόν) οριστικό την ουσιαστική διαφορά μας και το αβυσσαλέο χάσμα που μας χωρίζει: Ενώ εγώ είμαι ένας τύπος που κρατάει πινέλο και κάνει και καμιά ζωγραφιά (της πυρκαγιάς συνήθως) μένοντας στην επιφάνεια των πραγμάτων , Εσύ είσαι ένας Ζωγράφος-Φιλόσοφος-Ψυχολόγος (της ζωγραφικής, της φιλοσοφίας και της ψυχολογίας του «βάθους»).
Comment από ktkouk — 5 Μαΐου,2009 @ ...
#φαίδρα φις
Θέση διχως πρόθεση;
Σα να λέμε δηλαδή “θέση κατά συνείδηση;”
Comment από αλέξανδρος ανδρουλάκης — 9 Μαΐου,2009 @ ...
#ΚΤΚΟΥΚ
Ομολογώ πως μετά 5-6 μέρες που είχα να μπω στο ιντερνέτ και ξαναδιαβασα την απάντησή μου – που την είχα ξεχάσει – την βρίσκω όντως εμπνευσμένη.
Και ξέρεις δεν είναι πως δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι έμπνευση, είναι πως δεν έχουν όλοι κάποιον να τους την …τσιγκλάει!
Χαίρομαι ιδιαιτέρως δια το μακρόβιο χαμόγελο που σου χάρισα.
Ανταποδοτικά είναι αυτά.
Όσο για …την ουσιαστική μας διαφορά που εντοπίζεις και τις ιδιότητες που μου προσδίδεις θα σου πω μόνο μια ιστορία μεταξύ εμού και του “στιχάκια” πριν καμιά 17αριά χρόνια φοιτητές στην Πάτρα.
Εγώ έψαχνα για καμιά δουλειά και αυτός γνωρίζοντας τα πολλά μου “ταλέντα” (με τα χρόνια προστεθηκαν κι άλλα) καθ΄ότι “homo universalis” μου λέει:
Ρε μαλάκα – το χαϊδευτικό μου – βάλε μια αγγελία στην εφημεριδα που να λες:
“Τελειόφοιτος φυσικός, φωτογράφος, ζωγράφος, κιθαρίστας, στιχουργός και ραδιοφωνικός παραγωγός, παραδίδει μαθήματα χορού”
Υ.Γ. Το μισό “λεκανο-πέδιο”;
Με “αυτοκίνητο” ;
Μπράβο ρε μπαγάσα, ωραίο όνομα.
Εγω δεν της έχω δώσει.
Comment από αλέξανδρος ανδρουλάκης — 9 Μαΐου,2009 @ ...