ΕΡΩΤΑΣ
Κάλιο το θάνατο φριχτό να είχα ταίρι
να του κρατώ χαϊδεύοντας τ’ άσπρο του χέρι,
βόλτα στο πάρκο με το θάνατο αγκαλιά
να κόβεται του αηδονιού η λαλιά
Τ’ άσπρα του μαύρα κόκαλα θα έντυνα χρυσάφι
και από πάνω μας των άστρων οι τάφοι.
Μ’ ένα βαθύ στο στόμα μας φιλί
θα’σβηνε και των άστρων το χαλί.
Κάλιο το θάνατο φριχτό να είχα ταίρι
παρά …
 | αλέξανδρος ανδρουλάκ… στο που λοξοδρόμησαν… |
 | ΔΟΝ ΚΙΧΩΤΗΣ στο που λοξοδρόμησαν… |
| ΔΟΝ ΚΙΧΩΤΗΣ στο που λοξοδρόμησαν… |
 | ktkouk στο που λοξοδρόμησαν… |
 | kostaslogh στο που λοξοδρόμησαν… |
| ΔΟΝ ΚΙΧΩΤΗΣ στο η προσευχή του απελπισμέν… |
| ΔΟΝ ΚΙΧΩΤΗΣ στο η προσευχή του απελπισμέν… |
| αλέξανδρος ανδρουλάκ… στο η προσευχή του απελπισμέν… |
| Δον Κιχώτης στο η προσευχή του απελπισμέν… |
| αλέξανδρος ανδρουλάκ… στο η προσευχή του απελπισμέν… |
