Χτύπησε καμπανάκι
σχολάνε απ’ τη δουλειά
άλλοι αλλάζουν ρούχα
άλλοι με τα βρώμικα
σκυμμένο το κεφάλι
πολύ η κούραση
σέρνονται να προλάβουν
το λεωφορείο
βγαίνουν από την πύλη
βουβοί
ήλιοι, φεγγάρια, αρώματα
ευτυχισμένες μέρες
όμορφες μελωδίες κι ανθοί
δωμάτια παιδικά
δωμάτια ερωτικά
χρώματα κι άλλα χρώματα
δροσούλες της θάλασσας
αέρας του βουνού
και χιόνι της κορφής
ποτάμια μες το δάσος
όμορφα πρόσωπα
δυνατά βλέμματα
μπράτσα για όνειρα
μάτια για έμπνευση
πόδια με φτερά
εργάτες του ονείρου
στη δούλεψη της ζωής.
Χτύπησε καμπανάκι
σχολάνε απ’ τη δουλειά.
Η τελευταία τους μέρα…
δεν θα ξανάρθουν.
Θυμάται κανείς αυτό το τραγουδάκι του Μάνου Λοίζου;
Οι στίχοι είναι του Ν. Τσιμπουρλιάνου και τραγουδάει ο Νίκος Αντωνιάδης.
(ξέρει κανείς την τύχη τους;)
Το τραγούδι πρέπει να βγήκε σε 45αρι , γιατί δεν υπάρχει σε κάποιον απο τους μεγάλους δίσκους του Λοίζου.
Εγω το βρήκα στη συλλογή “Ο δρόμος του Μάνου 1962 – 1982″ της MINOS του 1995.
Για να θυμούνται οι παλιότεροι και να μαθαίνουν οι νεότεροι, όπως έλεγε κι ένας ραδιοφωνικός παραγωγός.
Είπα στον κόκορά μου
κι όπου λαλεί πουρνό
να κόψει τη συνήθεια
για θα του βγει ξινό.
Τι θέλεις και φωνάζεις
μήπως σ΄ακούει κανείς;
Τι θέλεις και φωνάζεις
μήπως ξυπνάει κανείς;
Θέλεις να μας ξυπνήσεις
να πιάσουμε δουλειά.
Δεν ήρθε ακόμα η ώρα
εμείς ξυπνάμε αργά.
Τι θέλεις και φωνάζεις….
Εδώ είναι πολιτεία
μεγάλη και τρανή
για κοίτα να σωπάσεις
μη χάσεις τη φωνή.
ΕΡΓΑΤΕΣ
