χωρισμόσ

λίγα λόγια για τον πίνακα «χωρισμόσ»

Ο κύκλος που περιβάλει τους δύο αγγέλους που χωρίζουν, είναι φτιαγμένος από χιλιάδες στίγματα ασημένιου χρώματος και στην πραγματικότητα είναι ανάγλυφος.
Βέβαια το κέντρο του μαυρίζει και μόνο στην περιφέρεια έχει μείνει καθαρό ασήμι.
Κάτω, δεξιά και αριστερά υπάρχουν δυο διακοσμητικά τέταρτα κύκλου. Στην αγιογραφία από τέτοια διακοσμητικά βγαίνει το χέρι του θεού που ευλογεί κάποιον άγιο ή  αγία, συνήθως σε σκηνή που αφορά κάποιο περιστατικό της ζωής τους.
Εδώ χέρι θεού δεν υπάρχει. Έτσι , τα διακοσμητικά αυτά συμβολίζουν απλά τον ουρανό.
Στην πάνω μεριά του πίνακα, υπάρχουν σπίτια και δέντρα ανάποδα. Ως γνωστόν τα σπίτια και τα δέντρα πατούν στη γη.
Ένα τέτοιο θέμα δεν επιτρέπει και πολλές αναγνώσεις παρά μόνο διαφορετικές συγκινήσεις και ονειροπολήσεις.
Γι’ αυτό και το «χωρισμόσ» γράφτηκε επίτηδες με μεγάλα γράμματα έτσι ώστε να μην τύχει ποτέ και κρεμαστεί ο πίνακας ανάποδα είτε από λάθος, είτε από σφάλμα.
(γιατί «σ» αντί «ς» μη με ρωτάτε, δεν ξέρω)
Όταν ξεκίνησα να κάνω το σχέδιο, η αρχική μου σκέψη ήταν να φτιάξω έναν πίνακα που θα τον ονομάσω «Η πτώση του Εωσφόρου».  Γι΄ αυτό και τα φτερά.  Μετά , όταν μου είπαν να δώσω έναν πίνακα για μια έκθεση με Κρήτες ζωγράφους, ήθελα να φτιάξω αυτόν, αλλά έκρινα , πως δεν είχε έρθει ακόμα η ώρα να θίξω τα χριστιανικά  ταμπού της μικρής ετούτης κοινωνίας. Έτσι, σκέφτηκα να τον ονομάσω «Ο χωρισμός των αγγέλων» , όπου η λέξη «χωρισμός» θα έχει και την έννοια του «ξεχωρισμός» (βίαιος).
Στην πορεία πήρε στο μυαλό μου ερωτικές προεκτάσεις το θέμα και κατέληξα στο σκέτο «χωρισμόσ» που πιστεύω περιλαμβάνει όλες τις παραπάνω περιπτώσεις.(ξαναλέω, πραγματικά δεν ξέρω γιατί «σ», αντί «ς»)
Αφού , λοιπόν – όπως είπαμε -  η γη είναι πάνω και ο ουρανός κάτω το ερώτημα που μπαίνει – και που από κει  ξεκίνησε η όλη ιδέα του πίνακα – είναι «ποιος πάει πάνω και ποιος κάτω;»
Μην προσπαθήσετε να απαντήσετε διότι:
α) Αν είστε ειλικρινείς θα δείτε πως δεν ξέρετε την απάντηση
β) Θα σας χαλάσει το όνειρο.(καλό ή κακό)
.
Υστερόγραφο: Ο πίνακας αγοράστηκε πριν ένα χρόνο από κάποιο γνωστό μου σε μια έκθεση που έκανα στο Ρέθυμνο. Αφού είχε αποφασίσει πως τον θέλει σίγουρα, πήγα να του πω δυο λόγια για τον πίνακα. Αυτά περίπου που έγραψα παραπάνω.
«Όχι! Όχι! Όχι!  Δεν θέλω ν’ ακούσω τίποτα. Μπορώ; Εσείς οι καλλιτέχνες είστε  παλαβοί. Κι άμα μου πεις καμιά μαλακία και μου γκρεμίσεις ότι εγώ φαντάστηκα βλέποντάς τον;»